Nikki Roger is vandaag nog altijd de speeltuin van Nikki Kiekens die je misschien beter kent van Tien Ton Vuist, de band die wij al een heel decennium de hemel in prijzen, maar niet dat iemand dat wil horen. Van die band, gegroeid van een duo tot een vierspan, komt er later dit jaar een album uit. Maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met een nieuw album met dertien nummers.
Onder de nom de plume Nikki Roger lanceerde hij in 2021 al het studioproject Pangolin People en nu is er dus een release als Nikki Roger. Voor wie nog kan volgen: later dit jaar is er de heruitgave van de EP ‘No One Asked For Pangolin People’, met nummers van Pangolin People door Nikki Roger. Je leest er alles over in het interview dat we binnenkort op deze site brengen.
De nieuwe Nikki Roger-track “Just Take A Minute” lag naar verluidt vijf jaar te schimmelen op een harde schijf tot ze hem uit zijn digitale winterslaap rukten. Die ‘ze’ dat zijn behalve Nikki nog Tijl (zijn bandmaatje bij Tien Ton Vuist en van Sly & The Good Guys) en Egon De Mil, nog een veteraan van de scene in Oudenaarde. “Just Take A Minute” is een universele oproep om af en toe eens op de pauzeknop te duwen.
Muzikaal is het gepolijste, catchy, zachte indierock zonder veel complexen en met op het einde een knappe gitaarsolo. Een beetje The The, The Radar Station, The War On Drugs en Coldplay, als die laatste geen ‘verboden’ referentie is. En ook een beetje als Pangolin People.
https://www.youtube.com/watch?v=W9JfRv7NgJQ
Met de release van hun debuutsingle “Bad Habits” eind vorig jaar heeft Het Nieuwe Normaal zijn start niet gemist. Radio Willy pikte het nummer op en benoemde de band in 2024 tot Belofte van december. Ook met hun cover van “Glory Box”, het iconische nummer van Portishead, gooide Het Nieuwe Normaal hoge ogen.
De nieuwe single “In My Mind” schakelt nog een tandje hoger in grungyness en intensiteit en raast verder op het pad dat de band met “Bad Habits” is ingeslagen. De gitaarriffs zijn krachtiger, de sfeer donkerder en het tempo ligt hoger dan ooit. Nirvana ten tijde van ‘Bleach’, of toch bijna. Daarvoor mist het misschien net wat kots en fluimen. Nirvana ten tijde van ‘Nevermind’ dan? Daarvoor wachten we in dit nummer dan weer veel te lang op een refrein of catchphrase die we spontaan kunnen meebrullen. Maar ze komen verdorie wel dicht in de buurt.
“In My Mind” is misschien wel het meest persoonlijke nummer van de aankomende debuut-EP van Het Nieuwe Normaal. Het nummer gaat over verdwalen in de mist van je eigen geest, omgaan met neurodivergentie en trauma, en niet begrijpen waarom je doet wat je doet, over niet weten waar naartoe te gaan als je thuis je geen bescherming biedt. Geïnspireerd door John Lennons oerschreeuw-nummer “Mother” draagt '”n My Mind” een emotioneel gewicht, maar met een stevige popbasis die de luisteraar in zijn greep houdt.
Frontman Maxime Rouquart over de inhoud van het nummer: "Wanneer ik terugkijk op de allereerste nummers die ik schreef als tiener, ben ik verbaasd over de brute eerlijkheid en rauwheid van die teksten. In de loop der jaren schreef ik steeds meer met de handrem op, of bedacht ik fictieve verhalen die fungeerden als filters, waardoor ik me op een veiligere manier kon uiten. Uit angst om kwetsbaar te zijn, censureerde ik eigenlijk een belangrijk deel van mezelf. Verhalen omarmen die mij gevormd hebben, was een beangstigende maar ook bevrijdende stap in mijn evolutie als songwriter. Maar het is vooral het geluid dat de band creëert, zorgvuldig opgebouwd door het gitaar-duo Laurent Honoré en Neal Truyaert, dat me inspireerde om mijn schrijfstijl te veranderen. Ik heb geleerd dat je een veilige ruimte nodig hebt om kwetsbaar te kunnen zijn en Het Nieuwe Normaal biedt mij die ruimte.”
https://www.youtube.com/watch?v=o7oBPal5QeI
Stoner, (cosmic) doom, postmetal, grunge en sludge, het zijn genres die niet zo heel van elkaar liggen. LowMad graast op elk van die weides het mooiste gras weg en slikt dat alles door met nog wat punk. Hun eind vorig jaar uitgebrachte album heet ‘Lost’ en werd opgenomen met Jonas Nyaarr (Growing Horns, Witch Trail, Heisa, Electric Octopus).
De band bestaat sinds 2018 en bracht in 2021 zijn debuutalbum ‘LowLand’ uit. Monster Magnet, Queens of the Stone Age en desertrock in het algemeen lijken tot de inspiratiebronnen te behoren, net als Gojira, Pentagram, Tool, Stake en Sleep. In hun muzikale zoektocht komen ze vaak op hetzelfde pad uit als bijvoorbeeld Mould, Growing Horns, Slift of NinjaWitch, maar de invloeden van punk en grunge geven er bij LowMad nog wat extra scherpte en diepte aan.
Per track worden er verschillende genre-ingrediënten en tempo’s in de mix gegooid. Sommige luisteraars vinden dat net fantastisch terwijl er ook wel zullen zijn die zich ergeren aan een dergelijke stuurloosheid. In de lyrics gaat het over persoonlijke vrijheid, parallelle universums, valse beloftes, bedrogen worden door politici en verlies in al zijn betekenissen.
Mijn favorieten op dit eclectische album zijn “Knette’s Garden”, “Kaleidoscope Dreams” en “KNAL”. Op het volledige album ligt de lat hoog, behalve misschien de vocalen op “Seems Better Than Nothing”.
Ergens in februari zal Lost ook op vinyl beschikbaar zijn.
https://lowmad.bandcamp.com/album/lost
De Duitse folkmetalband Subway To Sally behoort nog steeds tot de levenden. Het zijn de recentste albumtitels die je misschien op het verkeerde been zetten. Met het vorige album – ‘Himmelfahrt’ – dachten al heel wat fans dat de band de handdoek in de ring wou gooien. Om in het thema te blijven hebben ze het nieuwe album ‘Post Mortem’ gedoopt.
Folkmetal blijft moeilijk te verkopen in België. Nochtans zijn er bands die met bijna dezelfde ingrediënten wel succes hebben. We denken dan zo meteen aan een Amon Amarth of Alestorm. Ja, maar Subway To Sally is met lyrics in het Duits. Bij Subway To Sally is dat blijkbaar een onoverkomelijk probleem, maar bij Rammstein dan weer niet.
Maar genoeg over genre en taal en terug naar het album. Met ‘Himmelfahrt’ had Subway To Sally gepland om na 30 jaar in schoonheid afscheid nemen. Maar de verkoop en de respons bij concerten was zo enthousiast dat het de Duitsers nieuwe wind in de zeilen blies. Surfend op die goede golf hebben ze snel ‘Post Mortem’ geschreven, ingeblikt en uitgebracht. Toch klinkt deze ‘Post Mortem’ niet als haastwerk maar als een doorleefd en netjes uitgewerkt album.
De symboliek zit niet enkel in de albumtitels, maar ook in de songtitels, zoals bij “Phönix”, dat ook wat bombastische powermetal geleend heeft van Powerwolf. Voorts blijft Subway To Sally dicht bij het recept dat ze al 30 jaar volgen: klassieke folkmetal met een goed evenwicht tussen melodie en agressie, en met gastrollen voor ‘oude’ instrumenten als luit, doedelzak, draailier, fluit, viool, … Zoals wel vaker in folkmetal hoor je die het vaakst in de intro’s en kalmere tussenstukken, maar bij Subway To Sally zijn ze niet te beroerd om deze instrumenten ook al eens mee te nemen in de melodie, bovenop of naast de gitaren. Hulde daarvoor.
In de lyrics lijkt Subway To Sally bij de les, door de huidige geopolitieke situatie te vertalen naar flarden uit de geschiedenis, zoals op “Nero”, “Unter Dem Banner” en “Der Erbe Bebt” en vast nog wel een paar tracks. Op “Stahl Auf Stahl” mogen labelgenoten Warkings meespelen en dat levert een heel vermakelijke track op, met nog meer power en bombast dan ze bij Subway To Sally al hebben en wat Engelstalige lyrics. Leuk, maar het is nu ook weer geen samenwerking die ons compleet van onze sokken blaast. Er gebeurt teveel tegelijk in deze track.
De leukste tracks zijn voor mij “Unter Dem Banner”, “Lumpensammler” en “Wunder”. Voorts vind ik “Kummerkind” en “Atlas” meer dan prima, al bevat het album ook een paar nummers die ik liever doorspoel.
Het is best al lang geleden dat Subway To Sally nog eens in Vlaanderen speelde. Dat mag wel eens anders.
https://www.youtube.com/watch?v=RY5UJqiCrSE
https://www.youtube.com/watch?v=RY5UJqiCrSE
Thee Cha Cha Chas - Rammelende, primitieve rock-'n-roll
Thee Cha Cha Chas+ Motormouth
Angelo Bedani is een graag geziene gast in The Pit's. Zo'n vijftien jaar lang al mag hij er met de regelmaat van de klok komen opdraven. De eerste helft van de jaren 10 was dat met White Fangs en Warm Toy Machine. De onstuimige psychrock van die laatste groep kan ik me trouwens nog levendig herinneren. Later kwam hij er ook nog met Permanentz langs, maar dat is me veel minder bijgebleven. Samen met leden van Immigrants en Mountain Bike begon de bassist een paar jaar geleden nog maar eens een nieuwe band: Motormouth, van wie een gelijknamige single verscheen op zowel Take The City Records uit Madrid als Roaring Blood Records (dochter van Frantic City Records) uit het Franse La Rochelle.
Met zijn vieren (twee gitaren, bas en drums) nam het Brusselse gezelschap een veelbelovende start. Van de psychrock van Warm Toy Machine was geen spoor meer te bekennen, Motormouth koos er resoluut voor om terug te keren naar de essentie van de punkrock. Agressief, stevig en gebald. Niets nieuws onder de zon maar daar zat dan ook niemand op te wachten. Dit had een ware uppercut kunnen worden maar enkele vervaarlijk tegen de rand van aaibare poppunk aanschurende nummers beslisten daar anders over.
Jammer, maar de finale maakte nog veel goed. Die begon met een cover van het onverslijtbare "Teenage kicks" (The Undertones) gevolgd door "More time", wellicht hun beste nummer waarin zowaar een flard van "Wannabe" van de Spice Girls was verwerkt.
Thee Cha Cha Chas is een koppel uit Melbourne dat actief is sinds 2016 en waarvan er na enkele singles en EP's vorig jaar een schitterende debuut lp verscheen op het Spaanse Folc Records. Dat begerenswaardige plaatje heet ‘Temple of mirth’ en werd gemasterd door Mike Mariconda, een man met een stevige reputatie die je zou kunnen kennen van The Devil Dogs, The Raunch Hands of Los Ass-Draggers.
Mijn verwachtingen waren bijzonder hooggespannen maar die werden aanvankelijk niet ingelost. Dat kwam vooral door een manke klankbalans waarin de gitaar nauwelijks hoorbaar was. Gelukkig was dit euvel verholpen voordat het derde nummer eraan kwam want dat was wat mij betreft hét hoogtepunt van de avond. Een succulente cover van "Midnight bus", dat in 1960 het B-kantje was van "Tobacco road" van John D. Loudermilk. Het zette meteen de toon voor een set heerlijk rammelende, primitieve rock-'n-roll.
Achteraan zagen we duivelskunstenaar Lluis "Fuzzhound" Sanchez zijn gitaar rammen en tegelijkertijd tegen een basdrum en een snare stampen terwijl hij ook nog een paar keer de lead vocals voor zijn rekening nam.
Il faut le faire maar het onmiskenbare uithangbord was evenwel de bijzonder innemende Kylie ‘Kooks’ Coufos die zomaar de dochter van Toody Cole had kunnen zijn. Zowel haar basspel als haar uitstraling herinnerden me alsmaar aan de bassiste van Dead Moon. Bovendien charmeerde de, in een T-Rex T-shirt gehesen, Kooks het publiek met allerhande anekdotes (onder andere over het touren door Europa met de trein) of -en dat vooral- door The Pit's het Europese CBGB's te noemen.
Helemaal op het einde bewees het duo nog maar eens een fijne neus voor covers te hebben door hun tanden te zetten in The Who's "I can't explain" maar "It's all over now, baby blue" van Bob Dylan, nochtans één van de blikvangers op de plaat, werd ons onthouden.
Wellicht was de schroom om dit te brengen in een punkhol als The Pit's te groot. Jammer, toch was dit een meer dan aangenaam optreden waarin misschien net niet het niveau van de plaat werd gehaald. Of zoals iemand achteraf zei: "geef ze een echte drummer en een tweede Dead Moon is in de maak".
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
SLIFT - Psychedelische mokerslag!
Hun debuutalbum ‘Space Is The Key’ uit 2017 en de opvolger ‘Ummon’ uit 2018 zetten hen al op de kaart van de psychedelische rockscene, maar hun meest recente album, ‘Ilion’ werd nog meer laaiend enthousiast onthaald. Het Franse trio SLIFT (*****) treedt trouwens geregeld op in België. Met hun psychedelische metal op overdrive bouwden ze ondertussen live een ijzersterke reputatie uit; O.m. vorig jaar onze livereview '' SLIFT onderscheidde zich vanavond als een band die hoge toppen scheert in een wereld waar de stoner-rock groepen mekaar voortdurend voor de voeten lopen.''
Lees gerust https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/93780-slift-stoner-wervelwind.html
In een goed vol gelopen Trix (Club) verpletterden ze ons eveneens door de talrijke psychedelische mokerslagen …
Maar eerst was er het voorprogramma Population II (***) uit Montréal die eveneens uit dat psychedelisch vaatje tappen. Binnen dit kader durven ze nogal experimenteren, wat zorgde voor gefronste wenkbrauwen, waardoor de band wellicht niet iedereen over de streep trok. Eind maart verschijnt het derde album van het trio, dat wellicht niet veel zieltjes zal gewonnen hebben. Wij zagen alvast potentieel in deze Population II, en het smaakte dan weer naar meer.
SLIFT gooide direct alle registers open, door het intens mooi gebrachte “IIion”, een song die letterlijk giert door de aanhoudende klievende riffs. De bedwelmende, hypnotiserende tunes, en de tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm, deden de rest om ons in hogere sferen te brengen. Geestverruimende muziek .
SLIFT speelde een verpulverende, meeslepende trip. Wat een energiebommetjes werd ons aangeboden. Ze omarmden ons in hun bezwerende sound. Met songs als “The Words That have never been hear”,' een langgerekte pletwals die maar niet leek te stoppen, zette SLIFT zijn muzikale tocht verder. Ondergaan was de boodschap, het bracht ons in een andere wereld; een hypnose van hun intense muziek, visuals en effects.
Het balanceerde telkens tussen registers open trekken en intimiteit. Een boeiende, gevarieerde aanpak. Songs als “Secret Mirror”, “Lions, tigers and bears” intrigeerden. Wat een trip van dit combo.
SLIFT sloot af met een lekker lange “The Story that has never been told”, die je totaal verweesd achterliet. Wat een psychedelische mokerslag van dit Franse trio. Indrukwekkend!
Setlist: Ilion//Nimh//Ummon//Altitude Lake//The Words That Have Never Been Heard//Orbit Tertius//Secret Mirror//Weavers' Weft//Lions, Tigers and Bears// The Story That Has Never Been Told
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
SLIFT
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7230-slift-21-01-2025.html
Population II
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7229-population-ii-21-01-2025.html
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Busker
Brussels Jazz Festival 2025 - double bill - Ashley Henry + Jazz re:freshed Family Jam - De avond jonge wolven!
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-18
Erik Vandamme
De grootste sterkte van Brussels Jazz Festival is dat ze al tien jaar vinger op de pols houden van wat leeft binnen het jazzgenre … Vooruit durven kijken, waarbij jongeren de kans krijgen om jazz als genre te ontdekken. Op de slotavond mocht Jazz re:freshed, een gerenommeerde kunstorganisatie en culturele instelling uit Londen dat sinds 2023 actief is, cureren. Het resulteerde in enkele mooie ontdekkingen , én het werd een avond van jonge wolven …
Pianist Ashley Henry (****) mocht de avond openen ; we kregen een doordachte, groovy set. Samen met David Mudiaga Mrakpor op basgitaar en Tiss Patrick Jorge Rodriguez, verbindt Ashley Henry typische jazz met een portie hip hop en soul; het klinkt emotioneel, warm en opzwepend. De gevarieerde, brede klank die de heren zijn uitnodigend voor een danspas.
Een unieke insteek door deze aanpak. Met de vorige plaat 'Beautiful Vinyl Hunter '(Album van het jaar volgens BBC 6 Music en Jazz Japan) viel hij in de prijzen. Met de laatste plaat 'Who We Are' tast Ashley Henry de grenzen van het genre verder af en wordt er geëxperimenteerd.
Live horen we het ook van dit charismatisch trio. Ze kregen het publiek mee. Als slot voegde zangeres Vasundhara Mathur met haar warme, zalvende stem, er een dosis soul aan toe
Dit was een erge fijne ontdekking. Trouwens, in eigen land scheert het trio al hoge toppen en een uitverkocht Flagey treedt nu in de voetsporen.
We citeren: 'De Jazz re:freshed Family Jam (****) , geleid door toetsenist DoomCannon, brengt eenmalig een geweldige groep van aanstormende talenten samen. Met Benji Appiah op drums, Isobella Burnham op bas, beiden bekend van het Steam Down collective, saxofonist Kaidi Akinibi (Blue Lab Beats, Black Midi) en Jazz re:freshed's nieuwste aanwinst: Allexa Nava.'
Die 'jamming' mag je letterlijk nemen. Het gezelschap beheerst heel ingenieus hun instrumenten, die de perfectie benadert. We waren onder de indruk van de sublieme sax van Allexa Nava in het begin van de set, gaandeweg kwamen ook andere talenten naar boven, o.m. de groovy klanken van Kaidi Akinibi, die trouwens ook een mooie stem heeft. Verder de aanstekelijke baslijn van Isobella Burnham, aangevuurd door de knallende drums van Benji. Pianist DoomCannon is niet alleen een spraakzame entertainer, zijn pianospel vormt het perfecte sluitstuk in dit combo. De sublieme solo’s door hun bonte virtuositeit tekent de spontaniteit en speelsheid.
In de podiumpresentatie mag er nog wat gesleuteld worden en soms verzandt het allemaal wat een beetje in een veredelde jamsessie. Maar al bij al hebben we hier getalenteerde muzikanten die jazz en soul connecteren met andere muziekstijlen. Het klinkt bijzonder warm en knus. Samen een sterk blok energie. Een perfecte afsluiter van deze tiende editie!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2025 - De Beren Gieren + Irreversible Entanglements - Een onderliggende boodschap in hun experimentele jazz en hun afro getint dansfeest
Brussels Jazz Festival 2025£
Flagey
Brussel
2025-01-17
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival kijkt graag buiten de grenzen van de pure jazz heen, wat ervoor zorgt dat de avonden moeiteloos uitverkopen.
Op vrijdagavond kregen we experimentele jazz en een afro getint dansfeest met een onderliggende boodschap in de poëtische rituelen. Waarbij het publiek zelfs tot aan het podium ging staan om lekker mee te dansen op de klanken en de emotioneel beladen woorden van de zanger.
Het begon met De Beren Gieren (*****) in Studio 1. "Met een dosis (muzikale) humor overtuigt De Beren Gieren moeiteloos. Improvisatie en virtuositeit zijn weergaloos met elkaar verbonden en wordt getriggerd door de speelsheid en de verrassende, onverwachtse wendingen. Klasse! Sterk!", schreven we over het optreden van het trio op de European Jazz Conference in de Ha Gent vorig jaar.
De band stelde zijn nieuwste plaat voor 'What Eludes Us ' (2024, Sdban Ultra). De Beren Gieren blijven trouw aan de meest pure jazz, maar slagen erin de sound zodanig uit te werken, te puren, te vervormen, dat er een heel ander genre ontstaat. De avontuurlijke aanpak siert en wordt positief onthaald, wat hen een breed publiek oplevert. De uitverkochte Studio 1 genoot met volle teugen hoe pianist Fulco Ottervanger een klassieke piano met een keyboard connecteert; de speciale effecten geven een zachte botsing tussen piano, elektronische beats in die creatief uitgewerkte jazz.
Lieven van Pee sluit er perfect op aan met zijn contrabas, hij zorgt voor het nodige groovy weerwerk, zodat die jazz vibe overeind blijft binnen het totaalpakket. Drummer Simon Segers op zijn beurt, is een al even grote wizard aan zijn drumstel. De percussie klinkt kleurrijk.
De Beren Gieren verlegt een grens en zorgt voor een experimenteel jazzy geluid. Bijzonder trio dus!
Er was op deze vrijdagavond een opvallend jonger publiek komen opdagen Dat had uiteraard deels te maken met De Beren Gieren, maar in grote mate toch ook met Irreversible Entanglements (*****), die tekende voor een muzikaal poëtische set, waarin een boodschap schuilt, wat het publiek persoonlijk kan aanspreken. Wantoestanden worden aangekaart en het nodigt uit tot een vredelievend protest. Irreversible Entanglements verbindt hun rakende woorden met opzwepende jazz beats. Een aanstekelijk, groovy afro sfeertje ontstaat. Iedereen veert recht , heupwiegt en zingt de teksten mee.
Camae Ayewa (Moor Mother) is een poëtisch talent en een klasse entertainer, die weet hoe een publiek in beweging te brengen. Moon Mother laat zich goed omringen, en dié muzikale omlijsting is een meerwaarde. Band als publiek stonden op dezelfde golflengte. Naarmate de set vorderde ,werd de sfeer meer uitgelaten, ondanks de emotioneel beladen teksten. Irrevesible Entaglements verslaat de demonen in danspartijen, met een dosis zelfrelativering en humor. Een wervelend jazz/afro dansfeestje dus, een feest van vrijheid en hoop van Irrevesible Entaglements.
In de Lobby hadden we nog Khalab (****), die Afrikaanse klanken met jazz verbindt, en experimenteert. Khalab sloot af met een opzwepend feestje voor de nachtuilen die nog wat wilden nagenieten. Mooi allemaal.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey
Bliek - Ook leuk als het geen ‘zundag’ is
Het gebeurt niet zo vaak dat we Bliek in vol ornaat kunnen bewonderen: in een knusse zaal, met perfect licht en geluid, met alle toeters en bellen inzake backing vocals en begeleiding, … Toen de kans zich aanbood in de Magdalenazaal in Brugge hebben we dan ook niet getwijfeld.
Hoewel er bij momenten stevig gerockt werd op het podium, brengt Bliek eerder luistermuziek en daarom hadden ze de zittribune geplaatst in de MaZ. Het helpt inderdaad om in de juiste stemming te komen. Het concert kreeg als slagzin ‘Me Kunn geboaren dat zundag is’ en de setting gaat wat in die richting.
Bliek is net als Augustijn, Tijs Vanneste en Kobe Sercu één van die artiesten die de dialectsongs weggehaald hebben van de kleinkunst en de folk. Met die genres is op zich niets mis, maar het publiek kleeft daar etiketten op die daar niet altijd op thuishoren.
Bliek brengt in het Brugs muziek en teksten op het kruispunt van The National, the Nits, The The en Smith & Burrows. Rustig van tempo, melancholie zonder tristesse, herkenbare emoties in soms vertrouwde en soms verrassende arrangementen, de blik op vandaag en op hier, van de eigen navel extrapolerend naar het grotere geheel, …
De muzikale loopbaan van Peter De Blieck als Bliek begon met een vertaling/cover/interpretatie van een nummer van Tom Waits. Sindsdien volgden nog spaarzaam wat optredens, vooral in Brugge, en al net zo spaarzame releases. Ondanks dat er nog maar vijf Bliek-songs op Spotify staan, kan hij makkelijk de avond vullen met eigen werk.
Hij start met “Wachten”, één van zijn oudste nummers, en doet dat solo op toetsen. Voor “Slapen” – met een tekst die een klein beetje gelijkloopt met “1 Nacht Alleen” van Doe Maar – komt de band mee op het podium. Het luide van de full band-rockbezetting zorgt voor een mooi contrast met verzuchtingen als ‘loat mie moar slapen’.
Het innemende “Ostende” gaat over de liefde/haat-verhouding van de Bruggeling met de koningin van de badsteden, over wandelen op de dijk en het eten van garnaalkroketten. “Hoar Me Zeggen Ja” klinkt live net iets anders dan de versie op Spotify: een breder arrangement, de toevoeging van backing vocals, een pittiger gitaarsolo.
“The Look You Give That Guy” van Eels werd zopas nog vertaald door Guido Belcanto tot “De Blik Die Je Die Gast Geeft”. Bij Bliek wordt dat “Lik Da’j Gie Kiekt” en het nummer begint heel stil en breekbaar, zonder drums maar met een borsteltje dat zacht over de ritmebox wrijft, om van daaruit open te bloeien naar bruisende rock. “Wienter” kennen we ook van Spotify. Hoe graag we Bliek ook ophemelen, als je ‘hesp en chicons’ laat rijmen op ‘zout onder je talons’, dan ben je uit de juiste polder-klei getrokken. “Wachteki” verzuipt een beetje in teveel rockend spierballengerol, maar Bliek zoekt een evenwicht in de emoties die hij brengt. Met teveel trage en trieste songs beginnen zijn vrienden zich zorgen te maken over zijn mentale toestand.
Peter De Blieck is niet de performer van de grote gebaren of grappige bindteksten. Als een soort van verstrooide professor zoekt hij zijn weg op het podium en moet hij voortgaan op de aanwijzingen van de backing vocals om te weten wanneer hij het pedaaltje van zijn gitaar moet indrukken. Maar achter zijn keyboard voelt hij zich wel helemaal in zijn sas. Hij zou al zijn songs ook solo kunnen brengen, met live een nog betere verstaanbaarheid, en toch voegt de band extra laagjes toe die we niet zouden willen missen.
“37°” is op de papieren setlist herdoopt tot “Tarn”. Deze song blies mij helemaal van mijn sokken in de studio-versie en ik was heel benieuwd naar de live-uitvoering. Bliek en zijn band slaagden erin om “Tarn” live net zo majestueus, bijna als een ritueel, te brengen en er met de gezongen intro nog een extra dimensie aan toe te voegen. “Mama” wordt aangekondigd als een meezingmoment en het publiek wil daar met veel enthousiasme op ingaan, maar vindt in deze melancholische song niet het juiste moment om dat voluit te doen. Als ‘weerwraak’ wordt ‘mama’ de kreet van het publiek telkens Peter hen tot een reactie uitnodigt.
In “Droom” heeft Bliek een stukje poëzie van de Brugse dichteres Patricia Lasoen verwerkt. In de finale zit een fenomenale gitaarsolo van Serge Hertoge waarvan we hopen dat die dat kan evenaren voor de studio-opname die hier hopelijk op volgt.
In “Revolutie” kijkt de zestiger die Bliek is terug op zijn studententijd en de wereldveranderende ideeën die hij toen had, met de bedenking dat hij daarvan niet veel terechtgebracht heeft, ‘maar jullie precies ook niet’. De reguliere set wordt afgesloten met “T’is Al Zo Lange”.
In de bisronde is er plaats voor twee covers/vertalingen. De eerste was “Olles Is Vo Niet/All This World Is Green”, het Tom Waits-nummer waar voor Bliek alles mee begonnen is. De tweede cover was een zinderende, voluit rockende interpretatie van “Lazarus” van David Bowie. Peter zingt deze afsluitende song in badjas, mogelijk als verwijzing naar de vele personages die Bowie aannam telkens hij een volgend album opnam.
De belangrijkste conclusie van deze avond: Bliek en zijn producers Serge Hertoge en Bart Vincent hebben nog heel wat werk op de plank om al die parels op te nemen. De wereld – ook die buiten de stadsgrenzen van Brugge – heeft meer Bliek nodig. Op Spotify, maar net zo goed met een oldschool fysieke release.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7231-bliek-18-01-2025.html?Itemid=0
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
Brussels Jazz Festival 2025 - Vice Versa + Craig Taborn Quartet & Brussels Philharmonic – Een overdosis prikkeling!
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-16
Erik Vandamme
Het Brussels Jazz Festival zit in de laatste rechte lijn. Het was ons al opgevallen hoe divers het publiek wel is, meer dan vorige jaren zien we nu zelfs een verjonging van het publiek. Een mooie alle leeftijden zijn aanwezig.
Op het programma drie bands die een overdosis aan prikkeling biedt, elk op hun eigen manier …
Vice Versa (*****) was het derde project van piano virtuoos Bram De Looze, de artiest in residence dit jaar. Voor zijn trio Vice Versa omringt de Belgische pianist zich door twee klinkende namen uit de jazzwereld: de New Yorkse meesterdrummer Eric McPherson en de impressionante Berlijnse bassist Felix Henkelhausen. Het resulteert in drie tenoren die elkaar met een kwinkslag aanporren en speels buiten de lijntjes kleuren. Improvisatie en Virtuositeit zijn de sleutelwoorden.
We waren diep onder de indruk van Bram’s uitzonderlijk talent als pianist. Felix zorgde voor een warme zwevende basklanken. En er was het verbluffende drumwerk van Eric wat sterk bekoorde; hij streelde de drumvellen, raakte soms de cimbalen aan, om daarna over te gaan naar chaos creëren , zonder al te veel af te wijken en rekening houdende met de andere twee.
Mooi die versmelting, er ontstond een uur lang een soort magie, die je onderdompelde in een badje van jazz, in een portie avontuur.
Zondermeer een subliem sluitstuk van de drie bijzonder interessante projecten van Bram De Looze!
Geprikkeld werden we meer dan voldoende … Craig Taborn Quartet & Brussels Philharmonic (*****) is een interessant talentrijk kwartet, die de jazz durft te overstijgen. Wat een kunde. Craig Taborn is een meesterlijk toetsenist en componist, die verzot is op oude Fender Rhodes-piano's. Hij brengt gelauwerde platen uit op het ECM-label en treedt deze keer op in kwartet, nl. met trompettist Peter Evans, contrabassist Thomas Morgan en drummer Ches Smith.
Ze gaan aan de slag met het Brussels Philharmonic, onder begeleiding van Ilan Volkov, die de link jazz - klassieke muziek moeiteloos maakt. Het Orkest zorgt voor een voller geluid. Magisch gewoonweg die combinatie, van het jazzkwartet vooraan, die z’n grenzen verlegt. Het publiek smult ervan en geeft hen een daverend applaus bij elk rustmoment. Het doet het combo deugd.
Op het einde van de regulaire set, krijgt Craig Taborn Quartet een daverend, minutenlang applaus. Terecht. Ze kwamen terug voor een laatste nummer, enkel de vier van hen, zonder het orkest. Dit was een muzikaal jazz - klassiek sprookjesbos!
Na een fijne drink met vrienden, gingen we even polshoogte nemen bij een band die we al een tijdje op de voet volgen. Dishwasher_ (****), het onvolprezen trio rond basspeelster Louise van den Heuvel, drummer Arno Grootaerts en saxofonist Werrend Van Den Bossche. Voorheen werden we al geprikkeld, en ondanks het feit in de foyer van een keuvelend publiek, wat de magie wat deed versmelten, tekende het trio voor een fijne overtuigende jamsessie, die de sfeer opkrikte. Ook hier viel er voldoende diversiteit te bespeuren. Mooie set dus van Dishwasher_!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
The Ocean - Duitse gloeiende post-metal
The Ocean + Spurv
Het Noorse instrumentale post-rock combo Spurv was voor ons al een bijzonder aangename verrassing op het afgelopen Dunk!Fest 2024. Vanavond bevestigden ze dit nog eens met een indringende set van drie kwartier waarin ze een stel innemende brokken postrock serveerden met intieme momenten en loeiende uitbarstingen. En met een schuiftrompet in de rangen! Heerlijk.
De Duitse band The Ocean heeft er al zo een 20-jarige carrière opzitten waarin ze zijn geëvolueerd van stevige metal naar een meer gelaagde vorm van post-metal en prog-metal. De heren zijn nogal bezeten van paleontologie, zonnewenden en allerhande sterrenbeelden. Dingen waar wij geen jota van snappen maar waar de band een volledig repertoire heeft op gebouwd, wat zich manifesteert in een ganse reeks conceptalbums. De laatste in de reeks is ‘Holocene’, een album uit 2023 waarop The Ocean iets meer elektronica in de songs heeft gebracht en waar de algemene teneur een stuk meer ingehouden is dan op de vorige albums.
‘Holocene’ maakte vanavond het eerste luik uit van hun concert, hier bracht de band een atmosferische sound met een duidelijk aanwezige Tool-impact. Sluimerende songs die langzaam opbouwden en af en toe uitbarstten in een climax, met als één van hoogtepunten “Atlantic”, waarin de Tool-meter naar het maximum reikte. In “Boreal”, “Preboreal” en “Parabiosis” refereerde de sound dan weer naar bands als Anathema en Archive. Dit eerste deel was een aangename kennismaking met de nieuwe wendingen in de sound van The Ocean, maar de boel ontplofte pas echt toen de band terugkeerde naar hun hardere geluid van de vorige platen, en dan met name ‘Phnerozoic I: Palaeozoic’ en “Phanerzoic II: Mesozoic en Cenozoic”.
In het tweede deel stapte The Ocean met volle overgave terug binnen in dat stomende Phanerozoic-tweeluik. Vanaf hier ging het er feller, harder en verbetener aan toe met meer beukende metal, maar met behoud van de atmosferische sound. De vocals werden al eens schreeuwerig en sloegen geregeld over naar heuse metal-grunts. Hier evolueerde The Ocean eerder naar bands als Cult Of Luna of Neurosis.
Het was duidelijk te merken dat band en publiek bij dit tweede deel van de show meer in hun sas waren en dat de begeestering en intensiteit hier naar een alsmaar hogere dimensie werden gestuwd.
Met gelaagde metal-songs als “Cambrian II: Eternal Recurrence” en “Permian: The Great Dying” gooide The Ocean vuur en animo in de strijd, met een heerlijk stomend “Pleistocene” ging het dak er af.
In de bisronde kwamen dan nog de absolute krakers “Triassic” en “Jurassic/Cretaceous”, twee monstersongs waarin de band volledig loos ging om zo een fenomenaal punt te zetten achter een stomende set van maar liefst 2 uren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
The Ocean
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7224-the-ocean-16-01-2025.html
Spurv
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7225-spurv-16-01-2025.html
Organisatie: VierNulVier, Gent ism Dunk!festival
Aghogho is de artiestennaam van de Antwerpse Caro Abutoh. Ze heeft onlangs een master in de Kleinkunst behaald in Antwerpen. Met ‘17’ heeft ze haar eerste EP uit. De EP gaat over zelfacceptatie en zelfontplooiing. Haar Nigeriaanse roots klinkt duidelijk door in de muziek zonder dat het als muffe wereldmuziek klinkt. Integendeel het klinkt fris, fruitig en modern.
De nummers zijn een mix van funk, soul, pop en afro. Dat allemaal gegoten in knappe songs die op de radio zeker niet zouden misstaan. Wat opvalt aan ‘17’ is dat Aghogho een knappe stem heeft. Ik vermoed dat dat live wel gensters moet geven. Ze speelt bas en dat hoor je duidelijk in enkele songs waar de bas meer op de voorgrond komt zoals bijvoorbeeld in “You”. “She’s Everywhere” bestaat hoofdzakelijk uit bas, akoestische gitaar en een dromerige trompet. Daarbij wat percussie en de hemelse stem van Aghogho die het geheel naar een hoger level brengt. “I Love Myself More” gaat over jezelf kwijt raken en dan beseffen dat je in feite een sterke en mooie vrouw bent. Maar bovenal is het een knappe en dansbare afropop song. “Hold Me” is gevoelige soul dat wederom sterk in elkaar steekt.
Tijdens het beluisteren van ‘17’ is het alsof je je onderdompelt in een warm bad. Daarnaast steekt alles knap in elkaar en klinkt de muziek heel puur en naturel. Ik moet bekennen dat ik verkocht ben en dat ik kippenvel kreeg van enkele tracks.
Deze muziek kan, mits het vinden van de goede kanalen, zeker en vast België overstijgen. Het klinkt heel internationaal. Een aanrader!
Soul/funk/Afro/Indie
17 EP
Misha Chylkova is een Tsjechische die in Londen opgegroeid is en nog steeds van daaruit werkt aan haar muzikale loopbaan. Haar nieuwe album heet ‘Dancing The Same Dance’ en is een grabbelton vol donkere pop, duistere anti-folk en wat zachte synthklanken.
Chylkova heeft voor het album een team rond zich verzameld met onder meer Ian Button van Death in Vegas en producer Jon Clayton, bekend van zijn werk voor The Monochrome Set.
De invloeden voor dit album komen volgens de promo van Low, Angel Olson, Black Heart Procession en Suicide, maar dat hoor ik er niet allemaal in terug. Misschien helpen referenties als Polly Panic, This Mortal Coil en Le Butcherettes je in de juiste richting. Een gothic versie van Enya (op “The Loop”). De stemkleur van Misha klinkt wat als warm brons. Denk – met de manier van zingen en de onderwerpen erbij - aan Anne-Sophie van High Hi (op “Love. Or” en “Dead Plants”) of aan Carol van Bettie Serveert (op “Sparrows” en “Dead Plants”).
Inhoudelijk is ‘Dancing The Same Dance’ een conceptalbum en het is dat concept dat dit album volledig draagt, meer nog dan de muziek (die ook bijzonder goed is). Het concept is de verschillende fases van de liefde, van obsessieve verliefdheid waarbij al je zintuigen op scherp staan naar de eerste twijfel, het voortschrijdende verlies van vertrouwen en destructieve gedachten en zo verder naar verraad, liefdesverdriet en ontkenning, om dan onontkoombaar van vooraf aan te herbeginnen. Het concept en de lyrics zijn deels autobiografisch en deels verwerkt tot abstracte analyse.
Muzikaal worden die afzonderlijke gevoelens mooi vertaald en het herbeginnen op het einde klinkt gelijkaardig als de start van het album. Er zit niet veel lijn in de muziek als geheel. De ritmes zijn de beste indicator voor het vertalen van de gevoelens, maar vaak blijven die ritmes verrassend traag. Bij verliefdheid en verraad verwacht ik eerder een pompend ritme dan de trage anti-folk die hier gebracht wordt. Misha kleurt daarmee buiten het verwachtingspatroon en dat is al een goed begin.
‘Dancing The Same Dance’ klinkt wat somber, maar tegelijk reikt Misha de luisteraar heel wat handvaten aan door je het gevoel te geven dat je niet de enige bent die worstelt met het in de loop zitten van de ene verliefdheid naar een volgende en door duidelijk te maken dat de hele cyclus zowel te verklaren valt als niet te ontlopen is. Loutering en hoop in een vinyltje.
Mijn hart bloedde het hardst bij “Dead Plants” en “Doing It All Wrong”.
https://www.youtube.com/watch?v=pNOadIFa_-w
In 2020 waren we heel gecharmeerd door ‘Kom Bluf Gerust’ van Kobe Sercu. Er komt nieuw werk aan en de eerste single daarvan is “Nie Van Mie”.
Het pianodeuntje waar deze song op rust geeft deze single een elan van cabaret (Toon Hermans, Wim Claeys, De Nieuwe Snaar, …). De grappige tekst, in het West-Vlaams, had van een Augustijn kunnen zijn.
Zowel het cabaret-achtige van de muziek als de grappige tekst vormen een beetje een breuk met ‘Kom Bluf Gerust’, maar ook deze vrolijke oorwurm smaakt zeker naar meer. Er zitten overigens wel een paar dubbele bodems in deze single. Is het wel altijd Kobe die we hier horen zingen? Is het nummer wel van zijn hand? Er is misschien reden om daaraan te gaan twijfelen, maar dat hebt u niet van mij.
Op deze single volgt in mei een album met dezelfde titel. En daarop zullen een paar covers/vertalingen staan, die dus ‘nie van em’ zijn.
NIE VAN MIE Kobe Sercu campagne ULULE
Nederlands 
Français 
