Sophia - Knipogen in het tranendal
De aanhouder wint, zeker als die luistert naar de naam Robin Proper-Sheppard. De frontman en gedurende een kwarteeuw enige constante factor van het treurwilg collectief Sophia moest de release van diens jongste opus ‘Holding On/Letting Go’ om de intussen gekende reden herhaaldelijk uitstellen tot ie finaal wereldkundig werd gemaakt in de herfst van 2020. Een prima seizoen voor een extra portie weemoed zou je dan denken, maar ook de bijhorende promotour bleek een schijnbaar eindeloze aaneenschakeling van ‘cancelled’ en ‘rescheduled’ gigs.
Het ongedurige wachten wordt deze maand eindelijk beloond: Sophia tourt voor het eerst sinds 2017 door een aantal Europese landen, met zowaar twee stops in België.
Aan de vooravond van hun passage in Het Depot, Leuven kwam eerst het Kortrijkse Wilde Westen aan de beurt. Wie ooit al present tekende op een optreden van Sophia kwam daar zelden of nooit met een glimlach buiten. Bewuste stijlbreuk met het verleden of niet, maar vanavond was dat wel even anders. Een zichtbaar ontspannen en bijwijlen zelfs ronduit grappige Proper-Sheppard klonk als performer nog steeds even weemoedig als weleer, maar als mens leek ie op het randje van gelukkig met zijn langverwachte terugkeer naar podium en publiek. Hij weet zich daarbij geruggesteund door wat hij zelf graag ‘The Sophia Collective’ noemt, met naast zijn longtime partner in crime op drums Jeff Townsin o.a. ook leden van de Belgische bands Hypochristmutreefuzz, AFF en Teen Creeps.
Ook muzikaal lijkt Sophia op de jongste worp ‘Holding On/Letting Go’ een paar opmerkelijke nieuwe ingrediënten aan hun inmiddels gekende recept te hebben toegevoegd. Zo werd set- en albumopener “Strange Attractor” uitgerold op een langgerekte electro groove waarna een strakke krautrock beat het commando overnam. En wat doet een saxofonist ineens tussen de vertrouwde breed uitwaaierende gitaren? Wel heel veel eigenlijk, getuige het meeslepende “Alive” dat het midden hield tussen Morphine’s crossover indiejazz en een wanhopige Bowie ten tijde van ‘Station to Station’. En warempel, met de furieuze protest uppercut “We See You (Taking Aim)” maakte Proper-Sheppard tijdens de eerste ronde encores zelfs plaats voor zijn brutale punkrock alter ego The May Queens, wiens enige en zwaar onderbelichte titelloze album intussen reeds 22 kaarsjes mag uitblazen.
Van flashbacks gesproken, die waren er zaterdagavond natuurlijk ook. Het gros van het publiek had de muzikale 90ies klaarblijkelijk ook zelf meegemaakt en knikte goedkeurend - al dan niet met een krop in de keel - toen uit dat decennium de Sophia evergreens “If Only” en “So Slow” werden opgediept. Met dit soort intimistische songs die altijd hoog scoren op onze weemoed barometer zou Sophia makkelijk een volledige setlist kunnen vullen, maar dat is buiten de eigenzinnige Proper-Sheppard gerekend. De tijd dat hij potten brak met de pastorale emo-pletwals genaamd The God Machine mag dan reeds lang vervlogen zijn, met het epische “Desert Song No. 2” werden we toch zonder pardon teruggeflitst naar die turbulente periode. In de finale van deze publiekslieveling werden alle registers meedogenloos open gegooid, waardoor het even leek alsof we in het repetitiehok van Godspeed You! Black Emperor waren beland.
“Bij gebrek aan een stage manager” speelde Sophia niet één maar twee bisrondes. Kijk, het zijn dat soort knipogen in het tranendal van Proper-Sheppard die suggereren dat de naar Berlijn uitgeweken Amerikaan zijn imago van eeuwige treurwilg zelf niet al te ernstig lijkt te nemen.
Op zich vormden de encores een fraaie staalkaart waar Sophia live voor staat: epische grandeur (“Resisting”), intieme sadcore (“Ship in the Sand”) en pop-noir (“Oh My Love”). Het begrip ‘klaagzang’ in alle mogelijke betekenissen klonk zelden zo mooi als vanavond.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Sygo Cries - The future’s so bright (they gotta wear shades)
Voor het live-debuut van de 2.0-versie van Sygo Cries had de band de voor de postpunk/wave-scene vertrouwde grond van de B52 in Eernegem uitgekozen. Er waren heel wat fans opgedaagd en die werden zeker niet teleurgesteld.
Als apero mochten de Dead Astropilots uit Lille het publiek opwarmen. Ze zitten op hetzelfde label als de meer gehypte regiogenoten van Dear Deer, maar zijn minstens zo goed. Rachel (zang en toetsen) en Simon (zang en gitaar) brachten als Dead Astropilots in 2018 het fijne album ‘New Control’ uit en dat is vandaag nog steeds de ruggengraat van hun set. Ze brachten het album bijna integraal en in volgorde, want er zit – zeker voor henzelf – een rode draad, een verhaal in dat album. De ene keer klinken de Dead Astropilots als bijna vrolijke, onschuldige synthpop, in andere nummers is het meer donkere postpunk en coldwave.
Het is niet zo moeilijk om te vinden waar ze de mosterd gehaald hebben. Hun track “Inside A Dream” mixen ze met grote stukken van “Primary” van The Cure. Ook “Shadowplay” van Joy Division stond lang op hun setlist, maar niet in Eernegem.
Van het publiek in de B52 krijgt het Franse duo een vrijgeleide naar enthousiast applaus en daar leken ze zelf ook heel enthousiast over. Afsluiter “The Center” mondde uit in een hoop fuzz en feedback, met Simon die zijn gitaar ‘bespeelde’ met een speelgoed spacegun. Met zo’n bandnaam moet dat kunnen.
Dead Astropilots is een band om in de gaten te houden, vooral als er nog eens nieuw werk uitkomt.
Na de Dead Astropilots mocht Sygo Cries aantreden met zijn blend van postpunk, synthwave en coldwave. De eerste keer als band (in deze bezetting) en de allereerste keer op een podium voor gitarist Brooklyn. Met zijn 17 jaar zou hij de zoon kunnen zijn van elk van de drie andere bandleden. Hoewel voor de show de zenuwen zichtbaar door zijn lijf gierden, leverde hij een prima prestatie.
Maar Sygo Cries is toch in de eerste plaats de band van Mika Goedrijk. Vooral nu hij pas de stekker heeft uitgetrokken bij zijn This Morn’ Omina, hoewel die band nog een paar mooie buitenlandse concerten in de agenda had staan.
De hernieuwde Sygo Cries wordt nu zijn speeltuin en het mag vooruit gaan. Het concert in Eernegem was eigenlijk de door corona uitgestelde releaseshow van de EP ‘Talking About Walls’ van 2021 en daar is nu al een nieuwe EP.
Het concert in de B52 werd ingezet met een nog onuitgebrachte track: “Hand Me Down” en later volgde nog het onuitgebrachte “Half The Man”. Ook al heel vroeg in de set zat “End Of A Century”, de eerste track die Mika Goedrijk schreef met bassist en mede-songschrijver Wim Guillemyn (van o.m. The Other Intern) en daarna het aanstekelijke “Surrender”. Die laatste was een extraatje voor wie de EP ‘Talking About Walls’ digitaal kocht en de track staat in een remix op de nieuwe EP ‘In Outside Places’.
Van die nieuwe EP kregen we “Avez Vous” niet te horen. Het is dan ook een track met gastvocalen van Sandra van Lilidollrage, ook al een postpunkband uit Lille, en die was er vanavond niet.
Wel op de setlist stond het fijne “Out Of This World”. Van de vorige EP kregen we alle tracks te horen, met een zinderende versie van “Spiders” en extra veel applaus voor setafsluiter “Ship Of Friends”, de voorlopig enige heropgeviste song van de 1.0-versie van Sygo Cries. Daar net voor speelde de band nog “Evil Land” van La Muerte. Daarmee hebben ze wel een coole band gekozen om te coveren, maar misschien niet de juiste song. Als toegift was er nog “Hollow Man” van The Cult en ook dat is geen voor de hand liggende cover.
Sygo Cries stond er in Eernegem als band. Ondanks corona waren ze goed op elkaar ingespeeld en als er al slordigheidjes in de set zaten, dan heeft niemand daar iets van gemerkt. De jonge gitarist zal vast snel podiumvaster worden en moet nog wat meer op zijn strepen staan als het gaat over zijn ‘plaats’ in de geluidsmix. Maar die drie ervaren rotten zijn goede leermeesters. Mika, geboren als entertainer, en Wim zijn op dreef als songschrijvers. Toetsenist Olivier Moulin (van ook The Mars Model) is medebepalend voor het groepsgeluid. Er zou zelfs mogelijk nog een drummer van vlees en bloed aansluiten bij Sygo Cries, maar dat gerucht kon nog niet met zo veel woorden bevestigd worden. Als we dat allemaal bij elkaar optellen, begrijpen we ineens waarom frontman Mika op het podium de hele tijd een zonnebril bijhad: the future’s so bright, they gotta wear shades.
Organisatie: B52 + Sygo Cries
Declan McKenna - Indrukwekkende Britpop fenomeen demonstreert bakken ambitie
Het Britse fenomeen Declan McKenna werkte na zijn titel als meest beloftevolle artiest volgens Glastonbury Festival gestaag aan zijn muzikale carrière. Na zijn puike debuutplaat ‘What Do You Think About the Car?’ (2017), bracht hij na veel uitstel het ijzersterke vervolg ‘Zeros’ (2020) uit. Fans van het eerste uur en geïnteresseerden moesten naar de Trix afzakken om hem en zijn band live aan het werk te zien.
De Club was al na het voorprogramma goed gevuld met een kleurrijk en jeugdig publiek. Sommigen waren geschminkt met glitters om hun voorbeeld te volgen. Op de tonen van The Beatles’ “With a Little Help from My Friends” kwam eerst de vier koppige band en enkele tellen later onder luid applaus ook McKenna het podium op.
“Beautiful Faces” was meteen de opener waar vele toeschouwers gewillig meezongen en de armen de lucht in wierpen. In “Rapture” merkten we hoe Declan zich in zijn nopjes voelt op een podium. Leuke toevoeging was de effectenknop aan zijn microstatief waarmee hij gitaartonen kon vervormen of aanhouden, vergelijkbaar met Matthew Bellamy van Muse.
Bij “Sagittarius A*” kregen we een sterk David Bowie-gevoel, een ambitie die McKenna maar al te graag duidelijk maakt. Nog meer spacy was “Emily” die met een rustig folkriedeltje begon en naar het einde uiteenspatte. Het publiek was al uitermate enthousiast en werd dat nog meer door de aanmoedigingen van de frontman om nog meer te dansen op “The Key to Life on Earth”. Dit was duidelijk het geval want onder een sterrenhemel door de lichteffecten, sprong het publiek meermaals een gat in de lucht. Deze rake song met catchy outro ging vlot over naar “Twice your Size” waar we even op adem konden komen om vervolgens overrompeld te worden door een te gekke noisy gitaarsolo.
Na een verschroeiend halfuur werd het even minder hevig met het waar covid-nummer “My House”. We kregen daarmee een inkijk in zijn geïsoleerde ziel en dito huis waar we onderweg even een microgolfbel opmerkten. “Make Me Your Queen” imponeerde met een akoestisch begin waar Declan’s heldere stem goed doorklonk. De vele smartphonelichtjes zorgden voor een het kippenvelmoment. Het rustige maar toch het thematisch zware “Listen to Your Friends” met spoken word passage, klonk als een warme oproep om meer om te kijken naar je vrienden.
Nog heel even duwde de band het gaspedaal in met opzwepende punkachtige “Humongous” dat vlot aansloot op een lekker rockende “Isombard”. De jonge Brit had intussen meermaals indruk gemaakt met zijn geweldige gitaarskills, maar op de piano kon hij er ook heel wat van. “You Better Believe!!!” was met zijn up- en downtempo’s en pianoballad als slot een zeer geslaagd nummer. “Be an Astronaut” klonk als een eigengemaakte moderne versie van Elton John’s “Rocketman” of David Bowie’s “Starman”.
De encore die bestond uit maar liefst vijf bisnummers voelde allesbehalve als een verplichting aan. Als een bezetene ging McKenna namelijk te keer in “Daniel, You’re Still a Child”. De vele fans lieten zich nog eens van hun horen tijdens “Why Do You Feel So Down” dat betrekkelijk swingend klonk ondanks de zwaarmoedige lyrics. Uiteraard kon zijn meest succesvolle nummer “Brazil” niet ontbreken wat verrassend genoeg niet het beste was van de avond. Het laatste beetje energie van Declan, zijn band en het publiek werd volledig ingezet bij afsluiter “British Bombs” dat helemaal plat gespeeld werd.
Declen McKenna heeft met deze verschroeiende passage nogmaals bevestigd dat hij tot grootse dingen in staat is. De vele fans kregen meer dan wat ze hadden verwacht en de zij die hem niet kenden, keerden nu met een geweldige ervaring huiswaarts.
Setlist
Beautiful Faces - Rapture - Emily - The Key to Life on Earth - The Kids Don't Wanna Come Home - Twice Your Size - My House - Make Me Your Queen - Humongous - Isombard - You Better Believe!!! - Be an Astronaut - Daniel, You're Still a Child - Why Do You Feel So Down - Eventually, Darling - Brazil - British Bombs
Organisatie: Trix, Antwerpen
Alabaster DePlume - Een vloed aan emoties en magie!
We citeren even: '' In 2021 werkten Voo?uit en Democrazy samen met de gloednieuwe tijdelijke invulling Theresia, een eigenwijze culturele invulling in een voormalig slotklooster midden in de Gentse studentenbuurt. Na enkele memorabele shows in een oergezellige setting, werd het meteen duidelijk dat dit voor herhaling vatbaar was. En dus werkten we opnieuw samen in 2022, met een nieuw, lichtelijk geweldige programma, als gevolg.''
Een zeer interessant concept dat ook tot onze verbeelding sprak; een overzicht van het (voorlopig) volledig aanbod vinden jullie via deze link: https://www.democrazy.be/projects/theresia/
Enkel alleen al de uitnodigende locatie, midden in het bos op de binnenkoer van het slotklooster spreekt tot de verbeelding. Je vindt nog herinneringen terug van toen. Met beschilderde muren een Maria beeld en een beeld van Jezus die mee kijkt over de hoofden van iedereen heen. Binnen deze intens mooie omgeving en esoterische atmosfeer die wordt gecreëerd , komt de muziek van een grootmeester als Alabaster DePlume (*****) zeker tot zijn recht. De man is een dichter, verhalenverteller, saxofoon virtuoos, grappenmaker en charismatisch entertainer; van vele markten thuis dus.
Hij weet in te spelen op zijn muzikanten als op zijn fans. De muzikanten hebben alvast dezelfde ingesteldheid als hijzelf … Waaronder de meesterlijke Bex Burch waarmee we onlangs een interessant gesprek hadden, lees hier .
Op zijn laatste meesterwerk 'Gold' hoor je een uiteenlopende rits aan vocalisten en muzikanten die zijn muziek en virtuositeit tot een magisch geheel doen uitgroeien. Dat is ook hier live het geval, hoewel Alabaster de teugels zelf strak in handen weet te houden. Goed dus.
In Theresia zoekt Alabaster DePlume het soort donkere, zachtmoedige, zalvende geluid dat je o.m. terugvindt bij een Nick Cave. De groovy jazz en het improviserende karakter zorgen voor dynamiek. Alabaster DePlume combineert het in fijnzinnige intimiteit. Een divers klankentapijt spreidt zich , bol van emotie.
In deze uitnodigende omgeving voelen we letterlijk de muziek uitademen in instrumentatie als in vocals. Schoonheid!
Het staande en daverende applaus op het einde van de set was gemeend en vanuit het hart van iedere aanwezige. Iedereen was sterk onder de indruk.
Terug nar de realiteit werden we gebracht, het was een confronterende gewaarwording, alsof je in een sprookjesachtige wereld was binnen gestapt, en plots weer uit die droom wakker schoot na deze vloed aan emoties en magie! Erg fijn concert!
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Voo?uit, Gent)
Mogwai - Schotse spoken in de AB
Jasper Vanassche
Al meer dan 25 jaar staat Mogwai op de planken, hoewel ze toch ook wat tijd in de studio doorbrachten getuige hiervan hun 10 langspelers, 13 ep’s, en 5 scores. Mogwai betekent ‘geest’ in het Chinees, en de AB zal vanavond vooral kennismaken met hun spookachtige laatste plaat, As the Love Continues.
Met “To the Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth” kiezen ze voor een rustig begin, en ook “Dry Fantasy” en “Ritchie Sacramento” kennen een zeer zorgvuldige opbouw. De wolf vanop de albumhoes kijkt dreigend toe vanop de achtergrond.
De vier topalbums Happy Songs for Happy People, Hardcore Will Never Die, But You Will, Come On Die Young, en Mr. Beast zijn in het geheugen gegrift en de heren uit Glasgow zijn de grondleggers van de Europese postrockscene. Mooi, dat wel, maar de spanningsboog op die cd’s ontbrak wat. Dit optreden doet het dubbeltje toch eerder aan de pro-kant vallen. Live wekt de band een intense sfeer op, en de zang op sommige nummers zoals “Cody” zorgt voor een aangename afwisseling.
De band brengt voldoende variatie doorheen het concert en is duidelijk vaardig in het schrijven van songs en het opbouwen van dromerige gitaarmuren. Van sommige tracks (“Hunted by a Freak” en “Rano Pano”) ben ik echt van onder de indruk was. “I Know You Are but What Am I?” is een magisch hoogtepunt, de zaal ontploft echt af en toe.
De encore start met “New Paths to Helicon, Pt. 1”, waarvan het begin gebaseerd is op een song van Cinematic Orchestra. Hier blijft de band weer wat in het middengebied hangen qua sound; er is variatie, maar weinig dynamiek. Dit wordt ruimschoots gecompenseerd door afsluiter “We're No Here”. De drummer slaat zijn drumstel half kapot bij deze laatste explosie. Hij is standin voor Martin Bulloch, de vaste batteur - ik voel meteen een connectie.
Dankbaar zeggen Stuart Braithwaite, Dominic Aitchison, en Barry Burns hun publiek vaarwel. Ik ben eveneens dankbaar voor dit prima optreden.
Pics homepag @Karel Uyttendaele (voor Ancienne Belgique, Brussel )
Organisatie: Live Nation
Pinegrove - Stevige en pakkende indie rock met vleugje Americana
Het Amerikaanse Pinegrove uit Montclair, New Jersey, brengt al meer dan een decennium indie rock gekenmerkt door country invloeden en goudeerlijke lyrics. Na vier zelf geproduceerde platen, trok kernlid Evan Stephens Hall met leadgitarist Sam Skinner voor het eerst een studio in om ‘11:11’ (2022) vorm te geven. Met deze nieuwe songs voornamelijk over zowel de afgelopen pandemie als huidige milieukwesties, stond Hall en zijn band nog eens voor een Belgisch publiek.
De ogenschijnlijke piepjonge band Another Michael had de eer om een tot dan beperkt publiek warm te maken. De wollige songs overladen met lollige verrassingen werden met veel charme gebracht. "Shaky Cam" klonk als Electralane die een kwieke verjongingskuur had gekregen. Ook al maakte de frontman het zichzelf moeilijk met de vele zangstijlen, toch klonken ook "Big Pop" (denk aan The Beths) en afsluiter "New Music" (denk aan Soccer Mommy) zeer gezapig en amusant. Deze band liet geen blijvende indruk na maar kon toch wel een brede glimlach op ons gezicht toveren.
De Pinegrove fans, de zogenaamde Pinenuts, vonden uiteindelijk de weg naar de AB Club die ondanks het optreden van Mogwai in de Grote Zaal, toch aardig gevuld was. In zomerse tenues, korte broek en lichte shirts, trapte de band de avond af met het nieuwe “Alaska”. De afwisseling tussen korte luide noisy snippets en harmonische passages waarbij Hall z’n stem goed van kracht was, waren al herkenbare Pinegrove’s muzikale keuzes. Het duurde maar tot “Interped” wanneer het publiek de eerste vreugdekreten uitslaakte. Opnieuw een nieuwtje met “Let” dat door sommige zachtjes werd meegezongen. Een sterk begin met een mix van oud en nieuw die verder aangehouden werd.
De kracht van Pinegrove zat hem trouwens in de oversneden, oprechte emoties zonder klef aan te voelen. Al vroeg was “Orange”, als het ware een waltz over de klimaatcrisis, een eerste voorbeeld daarvan. In “Habitat” had Hall het dan over de onomkeerbare gevolgen van ingrijpende rampen, terwijl “Respirate” een aanmoediging was om moeilijke tijden te doorkomen.
Niet alleen trokken die boeiende songteksten onze aandacht, maar ook de country-elementen die ongeforceerd aan bod kwamen. In “11th Hour” kwam er een banjo voor het eerst aan bod, die vervolgens in “Old Friend” een prominente plaats had. Dat laatste nummer zorgde ook voor een a capella-moment waar de concertgangers enig de zanglijnen aanvulden. In “Rings” kregen we met door de slide guitar instant een Americana-gevoel. Of door de mondharmonica-passage in “Moment” waar ook de drummer eens goed doorsloeg. Die Americana-toetsen bereikte in het indrukwekkende hoogtepunt van “Skyline”.
Al meermaals was er geen gebrek aan enthousiasme bij het publiek. “The Metronome” werd beloond met een luid applaus. Het kwetsbare “Angelina” bleek ook een favoriete voor zo veel fans. Hall en zijn Pinegrove kregen heel wat omstanders los door de imponerende live-versie van “Darkness”. Afsluiter “New Friends” werd ten slotte uitzinnig meegezongen waardoor het plaatje compleet was.
Heel dankbaar was Pinegrove en het publiek des te meer voor de originele instrumentenkeuze’s, de tempowisselingen en uiteraard de pakkende doch meezingbare lyrics.
Setlist
Alaska - Intrepid - Let - Orange - 11th Hour - Rings - The Metronome - Flora - Respirate - Old Friends - Habitat - Iodine - Moment - So What - Angelina - Swimming - Endless - Darkness - Skylight - Cyclone - Size of the Moon - Peeling off the Bark - New Friends
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Black Midi - Eigenwijs en briljant
Absoluut geen gewone jongens, die van Black Midi. Zeer bedreven muzikanten, maar ook tegendraads, excentriek, nerveus, hyperkinetisch. We kunnen best wel begrijpen dat sommigen dit vermoeiend vinden, het is immers geen doordeweeks wandelingetje in het park. Hoegenaamd geen muziek voor hartpatiënten, dat is zeker.
Black Midi springt van de hak op de tak, doet geregeld aan spookrijden, is niet vies van een ferme streep free-jazz en neemt een loopje met de ongeschreven regels en structuren van de rockmuziek. Black Midi is eigenzinnig en dwars, maar ook geniaal en uniek.
Daar waar de weg naar links buigt, slaat de band eigengereid af naar rechts. Een streep improvisatie is hen niet vreemd, de instrumenten struikelen geregeld over elkaars voeten, de vocals komen uit het krankzinnigengesticht en een onvervalste croonerstem hakt de furieuze songs al eens in tweeën.
Horen wij daar iemand die de naam Mike Patton laat vallen? Yep, zeker en vast een referentie. Even gek, even ongrijpbaar, even bizar, even weerbarstig, even fantastisch. Noise met jazzinvloeden, of omgekeerd als u wil. Rock met fameuze weerhaken, in geen enkel vakje onder te brengen. Of misschien wel, deel maar in bij de afdeling ADHD.
Black Midi is een uitzinnig balorkest die Captain Beefheart, Sun Ra, Sonic Youth, Scott Walker, Mr Bungle, The Comet Is Coming, Slint en Throbbing Gristle in de blender gooit. De band maakt er een eigen potje van, soms compleet mesjokke, steeds waanzinnig virtuoos. Het hotst en botst, springt en vliegt, schuurt en bijt, knalt en briest.
Black Midi kiest voor de tegenstroom en zet zijn publiek steeds op het verkeerde been, geen mens die weet waar de ene song begint en de andere eindigt. Sommigen worden er gek van, anderen laten zich gewillig meevoeren in de manische furie. Er zit hier wel degelijk een lijn in, maar enkel de goep zelf weet waar die start en finisht, feit is dat ze vreemde bochten neemt.
De release van de nieuwe plaat zit er nog aan te komen, enkel de weerbarstige song “Welcome To Hell” werd reeds gedropt, maar dat weerhoudt Black Midi er niet van om de set voor het grootste deel rond dat nieuwe album op te bouwen.
De nieuwe songs klinken soms nog kierewieter dan het ook al geflipte materiaal op ‘Cavalcade’ en ‘Schlagenheim’, kun je nagaan.
Black Midi is op zijn zachtst uitgedrukt een aparte beleving.
Briljante teringherrie of aanstellerige moeilijkdoenerij ? dat bepaalt u voor u zelf. Wij weten het wel.
Organisatie: Aéronef, Lille
Pet Shop Boys - Nog steeds een hitmachine
Geen voorprogramma, maar twee uur lang de Pet Shop Boys, dat is dus twee uur lang dansen. Bij het binnenkomen van Vorst Nationaal bleek dat iemand toch andere plannen had, want het middenplein stond vol met stoeltjes. Een uitloper van één of andere coronamaatregel? Had iemand vooraf de gemiddelde leeftijd van de concertgangers berekend? Waren de stoeltjes een afspiegeling van de eerder statische show van het Britse duo? Wie zal het zeggen? Feit is dat de Pet Shop Boys nog maar de eerste tonen van “Suburbia” door de luidsprekers lieten knallen of het hele middenplein veerde recht en zette het op een dansen voor het podium, tegelijk met veel gezwaai filmend met de gsm.
Neil Tennant en Chris Lowe komen niet zo heel vaak naar ons land voor een zaalshow. In 2009 stonden ze in de Lotto Arena voor hun album ‘Yes’, maar voorts speelden ze vooral als hitmachine op festivals: Brussels Summer Festival, Lokerse Feesten, Dour, Marktrock, … Het optreden in Vorst Nationaal was één van die vele concerten die door corona een paar keer werden uitgesteld. De tournee loopt onder de noemer ‘Dreamworld : The Greatest Hits’ en die vlag dekt misschien niet helemaal de lading.
Dreamworld is een knipoog naar “Dreamland” en dat was samen met “Monkey Business” de enige track van hun jongste album ‘Hotspot’. Dat album beschreven we op deze site eerder als ‘aardig, maar geen mijlpaal’. Dat er niet meer tracks van dat album gespeeld werden, leert dat de Boys er waarschijnlijk net zo over denken. Over het ‘Greatest Hits’-gedeelte van de tournee-naam is misschien meer discussie mogelijk. Een eerlijker titel was ‘The Singles 1985-2000’ geweest, want songs als “Heart”, “Can You Forgive Her” of “It’s Alright” kan je bezwaarlijk wereldhits noemen, al zeker in ons land. En zo stonden er nog wel een paar op de setlist in Vorst. Van alle albums die na 2000 verschenen zijn, was er behalve de twee songs uit ‘Hotspot’ enkel “Vocal” uit 2013. Daarover waren ze dan wel eerlijk: na 2000 hebben ze geen hits meer gescoord.
De Pet Shop Boys brachten uiteraard wel al hun grootste hits, van “Suburbia”, “Domino Dancing” en “You Were Always On My Mind” over hun eigen mash-up van U2’s “Where The Streets Have No Name” en “Can’t Take My Eyes Off You” tot “What Have I Done To Deserve This”, “Go West” en “It’s A Sin”. In de bisronde kreeg het Belgische publiek nog puike versies van “West End Girls” en “Being Boring”.
Hoe groter de hit, hoe natuurgetrouwer het duo live bij het origineel blijft. De slotsong (“Being Boring”) twijfelde tussen tongue-in-cheek (het is één van hun saaiere hits) en bevestigend (het was vooral geen saai feestje, daar in Vorst Nationaal).
Voorts waren er de te verwachten ingrediënten: decorstukken (twee straatlantaarnpalen), een uitgekiende lichtshow, een verkleedpartij met maskers en een hele reeks gekke jassen en heel veel Brits flegma. Tennant nam de tijd om het publiek te vertellen hoe “Domino Dancing” ontstaan was (een saaie reis, verveling op de hotelkamer, in een halfdronken bui domino spelen en bij elke winnende zet een vreugdedansje). Hij was in een vrolijke bui, leek oprecht verrast door het enthousiasme van het Belgische publiek en hij was goed bij stem, al zou je het misschien nauwelijks merken mocht dat niet zo zijn. Het publiek reageerde dolenthousiast, danste schaamteloos en zong mee, zelfs op de hogergelegen zittribunes van de betonnen bunker in Vorst.
Voor het publiek was dit een feest van de herkenning. Als elke band met zoveel hits op de teller zo bereidwillig is, het leven van de fans zou toch mooi zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1977-pet-shop-boys-17-05-2022
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2022 - DIIV + The Waltz - Verschroeiende pieken maar ook kabbelende vlaktes
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2022-05-15
Jérôme Bertrem
DIIV, een band met heel wat achtergrondverhalen, is eerder spaarzaam met releases. Na ‘Oshin’ (2012) en ‘Is the Is Are’ (2016) zocht voortrekker Zachary Cole Smith actief de samenwerking op met zijn overige bandleden. Dit resulteerde in het eerder innemende ‘Deceiver (2019)’. Hun nieuwste langspeler mag dus al een tijdje uit zijn, nu kregen ze pas de kans om die aan een Belgische publiek voor te stellen.
Met al wat StuBru-airplay, een selectie voor de Nieuwe Lichting en debuutplaat ‘Looking-Glass Self’ (2022), werkt The Waltz gestaag aan hun doorbraak. In een te korte set van 40-minuten brachten de vier West-Vlamingen ruige stoner die nu eens meer naar grunge aanleunde en dan eens meer naar sludge. Vergelijkingen met Hickey Underworld, Millionaire en Dirk zijn alvast niet vergezocht. Al in "All the Rage" schopte de frontman al schreeuwend de zondagse sloomheid uit ons lijf. Een koud kunstje die hij op afsluiter "Egocide" vlekkeloos overdeed. De gekke basseffecten en bij momenten de dito lyrics bij onder andere “Charlie Cello” en het singlewaardige “Flowers” maakten dit een boeiend opening act. Een band om in de gaten te houden dus!
Setlist The Waltz: All the Rage - Ulterior Motives - Dicktator - Necessary Evil - Charlie Cello - Flowers - Enter the World - Shadenfreude - Egocide
Na zelf de soundcheck te hebben gedaan kwamen de vier shoegazers van DIIV rustig het podium op. “(Druun)” tevens ook de opener uit hun debuutplaat ‘Oshin’ (2012) diende als herkenbare opwarmer. Zij die wat versuft waren door de warmte, werden meteen wakker geschud met de daaropvolgende “Past Lives”. Voor het eerst was daar Zachary Cole Smith met zijn dromerige shoegazing zang die doorheen de avond helaas niet even scherp bleek te zijn. Toepasselijk in de broeierige tent was een indrukwekkende “Under The Sun” dat live zeer intens gespeeld werd. Met de opzwepende grunge gingen we al collectief wat uit de bol.
De vermoeide indruk die we initieel hadden werd bevestigd door de Amerikaanse band aangezien deze avond de eerste stop was van hun Europese tournee. Voor de nieuwe rustige nummers bleek die vermoeidheid hen parten te spelen. “Like Before You Were Born” startte als een dromerig wiegeliedje maar de snedige noisy gitaarsolo hield ons wel nog alert. “Skin Game” en “Between Tides” brachten ze daarentegen met een matige intensiteit waardoor hier en daar enkele toeschouwers wat verdwaald rond tuurden.
Op tijd grepen de protagonisten terug naar oud materiaal met “Sometimes”, een verschroeiende “Doused” en “Loose Ends”. Het omvergeblazen publiek had met dit hoogtepunt nog voldoende energie over om enthousiast vreugdekreten uit te slaken.
Daarna zakte het viertal helaas terug wat op de vlakte met “Taker”, “For the Guilty” en “Horsehead” (denk aan My Bloody Valentine) die ondanks de mindere hevigheid, ergens nog wel interessant waren. Heel verrassend en een laatste hoogtepunt van de avond was het nieuwe beukende “Blankenship”. In een onverwachte encore kregen we nog een halfslachtige “Dust” te horen waar Smith helaas even de lyrics kwijt was.
Niet alleen had de band last van die vervelende jetlag, maar ook zochten ze naar een goed evenwicht tussen de intense oorsuizende oude songs en hun nieuw bedeesder materiaal.
Toch kon dit het gros van de muziekfans niet deren en genoten ze dan ook voluit het hele concert door.
Setlist DIIV: (Druun) - Past Lives - Under the Sun - Skin Game - Like Before You Were Born - Between Tides - Sometime - Doused - Loose Ends - Take Your Time - Taker - For the Guilty - Bent (Roi's Song) - Horsehead - Blankenship - (Encore:) Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1983-diiv-15-05-2022
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2022 - Wet Leg - Het potentieel is er
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Grand Salon)
Brussel
2022-05-15
Erik Vandamme en Johan Meurisse
Ada Olda, Water From Your Eyes en Wet Leg - Drie bands met groeipotentieel
'' Ada Oda is een nieuwkomer in de Brusselse scène die uptempo rock maakt die de zelfverzekerde postpunk van de jaren tachtig combineert met melodieuze Italiaanse accenten.'' lezen we in de biografie over de band Ada Olda (***1/2) . De combinatie van postpunk en de kenmerkende Italiaanse accenten, zorgen uiteraard voor een lekker aanstekelijk en opzwepend geheel. Een adrenalinetoot van jewelste hadden we in het begin van de set. Daarna verslapte het spijtig genoeg wat . Toch behielden ze de aandacht , gezien we hier te maken hebben met jonge getalenteerde muzikanten , die muzikaal scherp staan en een zangeres die haar Italiaanse roots verbindt aan Siouxsie en Kate Bush. De interactie bleef echter iets te beperkt. Band met groeipotentieel …
Interactie is er dan wel met Water From Your Eyes (****) . Muzikaal messcherpe uithalen, met een beweeglijke frontvrouw die als een wilde furie tekeer gaat, zorgen hier voor een aangenaam feestje. De band heeft al z’n vijfde plaat uit, 'Structure', eentje met postpunk, krautrock en synthpop. Live soms wel overstuurd en met erupties, maar het kleurt de sound. Rachel Brown schreeuwt zich de longen uit het lijf en hitst het publiek op. Water From Your Eyes heeft een voldoende eigen identiteit en overtuigt. Hun diverse aanpak sierde en ze werden goed onthaald door het publiek.
Wet Leg (****) is net als Dry Cleaning een van ‘de nieuwe hypes’. De Britse indierockband rond Rhian Teasdale en Hester Chambers, heeft met “Chaise longue” en “Wet dream” al meteen twee hits op zak in het circuit. De speelse, los ontspannende aanpak siert . We zitten hier in het straatje van ladies bands als Sleater-kinney, The Breeders , Throwing Muses, Belly, Whale en Daisy Chainsaw . Back to the 90s met deze twee frontladies. En met een link naar Billy Nomates, Courtney Barnett en onze Belgische generatie Ila , Bluai.
In de uitverkochte Grand salon werden ze sterk onthaald en dat deed hen meer dan deugd . Live zijn ze met vijf en hoewel de sound wat rommelig, ongeïnspireerd klinkt, zeker in het eerste deel van de set , haalt de melodie en sympathie het . Het rammelt en da’s goed. Verbaasd zijn ze eigenlijk zelf wel van de respons.
Vlotjes ging het kwintet door hun klein uur durende aangename set. Jeugdige nonchalance. Het spelplezier druipt er van af, een snedige gitaarloop en een diepe bas zetten in , dan wat meer gitaar en drums bovenop, simpel , eenvoudig, goed, treffend. Catchy energiek dus. “Being in love” vat aan. Al snel volgde een van hun hits, “Wet dream”. Spontaan speels hotsen we doorheen de set, van bedeesd naar zelfverzekerdheid; homogener , boeiender klinkt het naargelang de set vordert, opgehitst door een enthousiast reagerend publiek. Sommige nummers gingen erin als zoetenkoek . “Chaise longue” was dan ook de perfecte afsluiter met explosieve erupties en een nosie conceptje.
We zagen dus vooral een band met een zeker potentieel, maar compleet bevestigden ze nog niet , maar dat zal hen worst wezen . Met wat humor vingen ze het goed op, relativering is hen niet vreemd.
Indierockbop, feestmuziek voor sombere mensen, lazen we, maar eentje die fluitend door het leven stapt …
Setlist: Being In Love //Wet Dream//Supermarket//Piece of Shit//Primo Skin//Too Late Now//Obvious//Oh No//I Don't Wanna Go Out//I Want To Be Abducted (By a UFO)//Ur Mum//Angelica//Chaise Longue
Neem gerust een kijkje naar de pics
Water from your eyes
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1976-water-from-your-eyes-15-05-2022
Wet Leg
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1974-wet-leg-15-05-2022
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Yevgueni - Een ode aan het leven - Twintig jaar melancholie
Je moet het maar voorhebben, je 20ste verjaardag vieren , een nieuwe plaat uitbrengen en dat allemaal vieren met een tournee doorheen vaderlandse (en eventuele buitenlandse) wegen. Yevgueni vierde in 2020 hun 20ste verjaardag in mineur, maar liet dat niet aan hun hart komen. Er werd een mooie verzamelaar uitgebracht '2000-2020: Zo ver, zo goed' en recent een nieuwe plaat 'Straks is Ook Goed' .
'De instrumentatie en de poëzie in de teksten zijn eenvoudig, goed en overtuigen sterk. Yevgueni doet ons stilstaan bij de dagdagelijkse dingen en van wat er leeft in elk van ons, een boodschap over niet opgegeven’, schreven we nog. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
In een overvolle Handelsbeurs in Gent, een optreden dat al tot twee keer toe werd uitgesteld, werd het dus dubbel feest. Het twintigjarig bestaan én de voorstelling van die nieuwe plaat.
We konden nog iets meepikken van de veelbelovende singer-songwriter Caspar Auwerkerken (****) die het voorprogramma verzorgde. Caspar beschikt over een warme, doorleefde stem, kwam met zijn gitaar en werd geruggesteund door twee muzikanten. Dromerige mooie soundscapes zorgden ervoor dat het -bijna - muisstil werd in de zaal. De man brengt weemoed en een deugdzame gemoedsrust samen. Mooi en aangenaam.
In melancholie is Yevgueni (****) al een kleine twintig jaar bezig. Klaas Delrue is en blijft een charismatisch verhalenverteller . Zijn gezapige bindteksten, zijn bijzonder warme stem en zijn uitstraling doen iedereen smelten. Hij weet als geen ander z’n publiek te betrekken in de nummers. Handclaps volgen. Het stoort allerminst. Soms laat Klaas de fans de tekst gewoon meezingen.
Hij zet z’n muzikanten in de spotlights. Yevgueni is in die twintig jaar een zeer goed geoliede machine. Ze zijn op elkaar ingespeeld. De gitaarriedels , de bas, de solo’s, de opzwepende drums en de pianotunes, ze zijn een meerwaarde. Een totaalbeleven, zelfs de klankman/-vrouw horen erbij. Sjiek.
Dec songs raken ons steeds opnieuw. Ook de nieuwe als “Altijd en nog steeds” en het eenvoudig magisch mooie “Ze danst gewoon op straat” zijn de moeite.
De set van Yevgueni zit boordevol verwijzingen naar de tijd en naar het recente (coronatijd) verleden. De combinatie van klassiekers en verse parels biedt voldoende variatie. De handen gaan moeiteloos in de lucht bij onuitwisbare kleppers als “Waar jij niet bent”.
De bisronde wordt afgesloten met “Nieuwe Meisjes”, een song die eigenlijk de twee kanten van Yevgueni het best verwoordt, bittere ernst en een dosis humor.
Yevgueni - Een ode aan het leven - Twintig jaar melancholie, wat een warme band!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1975-yevgueni-14-05-2022
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Les Nuits Botanique 2022 - Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs - Complete Chaos, een chaos A.D.!
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Orangerie)
Brussel
2022-05-13
Erik Vandamme
Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, gestileerd als Pigs x7, zijn een Britse rockband uit Newcastle-upon-Tyne (2012). Hun debuutalbum, ‘Feed the Rats', werd in 2017 uitgebracht op het Britse label Rocket Recordings. In 2018 verscheen hun tweede plaat 'King of Cowards', door The Quietus beschreven als een ‘epische plaat’. In april 2020 bracht de band hun derde uit, 'Viscerals'. Een LP met live tracks, ‘Off Cuts’, werd uitgebracht in november 2020 via de platenzaken van Rough Trade.
Live tekent dit gezelschap voor een hypnotiserende waanzinnige set, een chaotische totaalbeleving dus.
De support acts zijn te situeren in hetzelfde hoekje … DITZ (***1/2) is een veelbelovende band die postpunk, punk en avant-garde aan elkaar breidt. Ze brachten onlangs hun debuut uit 'The Great Regression' . Lees hier , ''The Great Regression' is een overdonderend debuut van een nieuwe band die meteen zijn plaats heeft veroverd in een nieuwe Britse lichting van noise-punk bands.''
Een melodieus agressieve sound hoor je, en als een wervelwind gingen ze tekeer, De band heeft nog groeimarge , maar wist meteen onze aandacht te trekken met dit geluid. Sterk begin !
Een pak mensen waren er vervolgens voor STAKE (****) . Hier in Vlaanderen is het clubcircuit meteen warm voor het combo , in het Brusselse moet het nog groeien, hebben we de indruk … Geen nood , STAKE gaf zich ten volle , zoals steeds. Brent en C° gaan gretig te keer en het spelplezier druipt er van af. Een set als een pletwals , de ene vuurbal na de andere om compleet uit je dak te gaan. Wat een energie , dynamiek, kortom, STAKE wist hier z’n publiek moeiteloos te overtuigen met deze gebalde, overweldigende sound. Sjiek.
Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs (****) is dan de overtreffende trap , zowel in z’n groepsnaam als in de sound … Een hypnotiserende waanzinnige set speelden ze , een chaotische totaalbeleving ervaarden we.
De frontman was een wildeman ‘first class’ , alsof hij de eerste rijen wou verscheuren. Een vleugje humor is niet veraf . Het relativeert hun overweldigend, schurend geluid en doet het angst van wat we zien en horen wat wegebben.
De muziek van Pigs, (x7) moet je letterlijk ondergaan. We lieten ons, headbangend, probleemloos meevoeren in de rollarcoaster van krakende, piepende en horendol makende geluiden. De dreigende vocals zweefden erover heen:
De opgekropte frustraties en woede worden volledig weggespoeld bij een band als Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs , het is de ideale uitlaatklep en remedie van hun muzikaal avontuur. Een chaos A.D.. Heerlijk therapeutisch genietbaar …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Absynthe Minded - De eeuwige jeugd van Absynthe Minded
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Absynthe Minded is ondertussen niet meer weg te denken in de Belgische muziekscene. Al sinds 1999 spelen Bert Ostyn en de zijnen zalen plat en maken ze songs die zomers beheersen. Of er ook zo’n nummer op ‘nieuwste’ plaat “Riddle Of The Sphinx” staat, durven we wel te betwijfelen.
Aarzelend en delicaat. Zo zou je de start van het optreden van Absynthe Minded kunnen omschrijven. “Easy” werd akoestisch ingezet. Het publiek merkte het bijna niet op. De band speelde, de mensen babbelden. Gelukkig kwam de rest van de groep er snel bij om voor wat volume te zorgen. “Pretty Horny Flow” is een heel jazzy nummer met een lekkere baslijn. Stilletjesaan pakte Ostyn het publiek in, al moeten we eerlijk zijn. Van de bindteksten was er moeilijk een jota aan te ontwarren. Voor de romantici werd “Moodswing Baby” gespeeld. Luchtige en flirterige tonen versnelden de song bij het refrein.
Absynthe Minded kwam ondertussen op stoom. Ze toonden hun passie voor het melodische bij “Riddle Of The Sphinx”, al hoorden we af en toe een gek onderwatergeluidje. Tegelijkertijd vertelt de groep steeds een verhaal met hun song. “Space” is prachtig opgebouwd en neemt je mee. Toch lieten ze de gitaren ook eens knallen. In “End Of Line” speelden ze een wedstrijdje om ter snelst de riff spelen, eindigend in een hevige apotheose. En zo ging het telkens van opzwepend (“Surrender”), gevoelig (“Cherrypicking”) naar jazzy (“People Of The Pavement”) en zelfs een keer roadtrip americano (“Substitute”). We hoeven niet meer te zeggen dat Absynthe Minded echt van alle markten thuis is. Soms met improvisatie, dan weer met alle lijnen perfect op elkaar ingespeeld zoals in “Papillon”.
Maar de beste nummers worden ingezet door wat random getokkel. Je denkt even dat er nog wat getest moet worden, en dan grijpt “My Heroics, part one” plots om zich heen. Voor een eerste keer zong het publiek woord voor woord mee, bij een set dat stilaan een triomf kon worden genoemd.
En wanneer ze met eerste bisnummer “Echo Chamber” opnieuw met enkel een akoestische en elektrische gitaar een ingetogen song brachten, hoorde je geen gebabbel meer. En naar het einde van het nummer verbaasden we ons over hoe je met twee instrumenten zoveel muziek kan maken. Dat “Envoi” daar nog eens overheen ging als laatste song, maakte de set helemaal af.
Absynthe Minded speelt nog steeds alsof het zich moet bewijzen. Als jonkies die iedereen moest overtuigen van hun kunnen. Ze zien er ook nog eens piepjong uit, maar wie zijn ogen dicht deed hoorde een volwassen reeks ijzersterke nummers die voor altijd bij zullen blijven.
Setlist: Easy, Pretty Horny Flow, Heaven Knows, Moodswing Baby, Riddle Of The Sphinx
Space, Saved Along The Way, End Of The Line, People Of The Pavement, Surrender, Cherry Picking, Papillon, My Heroics, Part One, Beam, Kingpin, Mixing The Medicine, Echo Chamber, Envoi, Substitute
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1981-absynthe-minded-13-05-2022
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Vooruit, Gent)
Les Nuits Botanique 2022 - Robbing Millions XL + Gut Model - Zalige potpourri van indrukwekkend catchy jazz-ensemble
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Rotonde)
Brussel
2022-05-13
Jérôme Bertrem
Van indie artpop verveld naar psychedelische jazz met catchy hooks. Dat is de evolutie die Robbing Millions onder leiding van Lucien Fraipont de afgelopen jaren heeft ondergaan. Na zijn laatste plaat ‘Holidays Inside’ (2021) heeft hij heel wat nieuws in petto. We mochten ons in de Rotonde dus verwachten aan een mix van oud en nieuw in een XL-kleedje.
Als voorprogramma raasden de lokale jonge helden van Gut Model aan een verschroeiend tempo door hun speeltijd van een half uur. Acht strakke nummers van verschillende pluimage schoten ze zonder op adem te komen zo het publiek in. Terwijl de eerste twee nummers strakke kraut waren met een randje coldwave veranderde dat halfweg naar post-punk of zelfs psychedelic rock. Met die rijke bagage en de vele instrumentenwissels klonk het vijftal nu eens donkere Talking Heads en dan eens uptempo Television of Shame. De geoliede machine had geen frontman of -vrouw nodig, want elk bandlid nam eens de zang voor zijn of haar rekening. De catchy afsluiter was opnieuw van een ander en rustiger genre, maar dit paste perfect op wat nog zou volgen met RM.
De fameuze opstelling van Robbing Millions waarbij drie extra gastmuzikanten net zorgden voor dat XL-gehalte, beloofde heel wat goeds. De introwaardige “Overdry”, gebracht door de kerngroep, was net als hun vorige concert in Brussel – lees hier https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/84428-robbing-millions-movulango-eclectische-behendige-en-sympathieke-roversbende ) de binnenkomer, maar nu werd die wat luider, strakker en toch ook speelser gebracht. De mannen van RM hadden er duidelijk zin in.
Side-note: het projectiescherm zorgde ook voor een vrolijke en kinderlijke toets, alhoewel ze duidelijk meer hadden nagedacht dan de doorsnee kleuter over het kleurrijke knip- en plakwerk. De drie extra muzikanten kwamen de bende vervoegen voor “White Sun”. De volle sound van dit nummer, wat begon met een gekke uptempo maat, ging vlot over naar rock, werd tussenin gespekt met een indrukwekkende saxofoonpassage en eindigde met een psychedelische ontrafeling.
In vergelijking met voorgaande (niet-XL) passages, zorgden de extra bandleden dat sommige nummers nog beter de opgenomen versie benaderden. Zo zong de tweede gitarist in “Camera” de parlando passages die op plaat net voor dat tikkeltje extra zorgen.
Het was toen duidelijk dat telkens oud en nieuwe materiaal op elkaar volgde. Slimme zet van Fraipont en de zijne om het zo steeds boeiend en toch herkenbaar te houden. “Believe Her” was ondanks het aanstekelijk riedeltje enorm gelaagd met reggeatoetsen tot zelfs noisy rock elementen. Het publiek was al goed mee met het verhaal en dat was hoorbaar tijdens het strak gebrachte “Family Dinner”, waar niet alleen muziek maar ook veel vreugdekreten hoorbaar waren. Het dromerige doch complexe “Rave Party” dreigde door het moeilijke tempo en asynchrone gitaarspel toch af te steken, maar hier nam de band het publiek goed op sleeptouw.
Veel lof ook voor de overige muzikanten die elkaar blindelings aanvoelden en hun skills met de grootste eenvoud brachten. De strakke bespeelde koebel was in “Mecanique Ondulatoire” de metronoom voor het geheel van het te gek ineengestoken muzikaal lappenstukje. Even doken we in een western met “Docteur”, waar nadien het publiek wat junglegeluiden loste. Op uitnodiging van de frontman mochten we voor de gekke geluidenboel van “Tiny Tino” ons volledig laten gaan. Elk nummer werd oerdegelijk gebracht, maar “Elastic” klonk door de vele solos (nu eens op de keys, dan op de sax en finaal op de gitaar) als een waar experimenteel jazz-nummer.
Nog explosiever was het indrukwekkende “Chine Imperiale” waar de fluitiste vlot wisselde naar haar saxofoon. “One of a Kind” diende als rustpuntje om dan met “Negative Blond” flitsend de reguliere set af te ronden.
Robbing Millions XL trakteerde ons nadien nog met een drieluik waar uiteraard “Have Tea” op veel enthousiasme kon rekenen. De beelden van de surrealistische videoclip, zouden zó kunnen gepast kunnen hebben op de achtergrond. Als afsluiter toverde het vaardige zevental “Magicians” vlotjes uit hun kokers.
Robbing Millions toonde vanavond de richting waar de band verder in wil gaan. De potpourri van experimentele op jazz-gebaseerde songs met catchy passages klonk dansbaar, doordacht en goed in balans. De toevoeging van drie extra muzikanten zorgde live voor dat tikkeltje meer. Het maakte ons alvast benieuwd hoe Fraipont en kompanen deze intense live-ervaring verder zal zetten.
Setlist : Overdry - White Sun - Camera - Believe Her - Family Dinner - Rave Party - Mecanique Ondulatoire - Doctor - Tiny Tino - Elastics - Chine Imperiale - One of a Kind - Negative Blond - Mont de Piété - Have Tea – Magicians
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Nederlands 
Français 
