Spoil Engine, Kreun, Kortrijk op 28 april 2022 - Pics
Catchy, explosieve metalcore, het DNA van een internationaal vlaggenschip genaamd Spoil Engine. Weinig Belgische bands deden het hun voor: 4x Graspop, 2x Pukkelpop, 2x Alcatraz, Wacken Open Air, 70K Tons of Metal Cruise, MIDI China, ... plus releases op de grootste metallabels ter wereld. Een eigenzinnige, niet te temmen DIY band, work hard, play hard.
… Op donderdag 28 april komt een einde aan een tijdperk: zangeres Iris heeft besloten haar leven verder te zetten in de States en zet een punt achter haar SE verhaal. De allerlaatste show met Iris vooraleer de nieuwe audities starten. Bring it home, Iris! …
(Bron: Alcatraz - Wilde Westen)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Spoil Engine
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1941-spoil-engine-28-04-2022
Coffin Feeder
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1942-coffin-feeder-28-04-2022
Org: Alcatraz (ism Wilde Westen, Kortrijk)
RVB Quartet - Rebekka Van Bockstal - Ambitie? Met onze muziek op verschillende podia staan, niet alleen in het club circuit; maar ook op de festivals
‘Operation Dinner Out’, het tweede album van het RVB Quartet - genoemd naar sleutelfiguur Rebekka Van Bockstal - komt uit op W.E.R.F. records, en is een uitstekende hedendaagse jazzplaat. Diepe bastonen, warme saxofoonklanken en een open harmonie zijn de kapstokken. We hadden over de release van hat album, het optreden in Leuven en de toekomstplannen een fijn gesprek met Rebekka.
Je hebt verschillende waters doorzwommen naast dit project… vertel eens wat meer over jezelf?
Het is allemaal begonnen in het conservatorium in Gent. Daar heb ik de muzikanten van het kwartet ook leren kennen. In Brussel heb ik mijn Master in de uitvoerende muziek (jazz) gevolgd bij Peter Hertmans. Daarna heb ik een project op poten gezet Tadpole Evolution met twee zangers, twee blazers redelijk ambitieus, door de omvang van de band heb ik dat niet lang volgehouden. Ik heb op het einde van mijn studie nog een jaartje daarmee gespeeld, en iets opgenomen maar dat is nu even on hold. Dat zit in mijn achterhoofd om daar ooit wel iets mee te doen , maar nu ligt de focus bij mijn eigen kwartet RVB Quartet. Ook een project waar ik sinds het conservatorium mee bezig ben. Dat is mijn hoofdproject nu, al doe ik ook nog een gitaar duo project No Wasabi, met Machiel Hereman. Dat zijn de twee projecten waar ik intensief mee bezig ben. Pakweg tot een jaar geleden heb ik er veel zij projecten naast gedaan, maar ik vind het fijn om me op die twee te focussen nu.
Gitaar en jazz, je komt het wel tegen maar toch… Vanwaar de voorkeur, de liefde voor de gitaar?
De liefde voor gitaar is eerst gekomen, ik ben met gitaar begonnen in de muziekschool. Jazz heb ik ontdekt via een leraar Johan Saerens, die afgestudeerd was aan het conservatorium. Die kon dat goed overbrengen en heeft me heel wat jazz muzikanten leren kennen. Rond mijn 16ste ben ik die specifieke jazz muziek beginnen luisteren, en ook spelen. De liefde voor gitaar komt van een leraar in het tweede leerjaar, Meester Tom, die speelde gitaar. Veel kinderen kozen piano op de academie, en ik het andere populaire instrument, de gitaar dankzij meester Tom
Hoe je de muzikanten van RVB Quartet hebt leren kennen heb je al verteld eigenlijk …
Na ‘Crossing Dimensions’ is de Bezetting wel veranderd Marius Couvreur bleef op drums. Otto Kint (double bass) en Elias Storme (Sax) zijn erbij gekomen. Elias en Marius ken ik uit Gent, Otto eerder via de Brusselse Scene.
In januari 2018 verscheen inderdaad ‘Crossing Dimensions’, het debuutalbum van RVB Quartet, hoe waren de reacties? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
Ja dat heeft zeker deuren geopend, we hebben dat uitgebracht via Solidude Records, dat heeft toch voor wat pers en radio aandacht – Klara en zo – gezorgd. Dus ja dat debuut heeft zeker een basis gevormd om voet aan de bodem te krijgen binnen dat typische jazz wereldje. Het is zeker een leuke eerste stap geweest.
Ik heb je leren kennen midden in de corona tijden via een streaming, B-Jazz Rewind, Leuven Jazz; hoe was het om voor een lege zaal te spelen en hoe heb je die streaming ervaren?
De muziek voor onze tweede plaat was voor 80% klaar , dus we zaten te wachten om dit echt te kunnen uitbrengen en aan het publiek voor te stellen. Die streaming heeft ons een platform geboden om die nummers voor te stellen. En daardoor onze nieuwe muziek tot bij te mensen te kunnen brengen. Op het moment deed het raar om voor een lege zaal te spelen, maar langs de andere kant deed het deugd om terug iets te kunnen doen. we wisten dat mensen zaten te kijken, en na het concert kregen we ook reacties van mensen alsof ze er zelf bij waren. Ook al was dat eerder via de chatroom van de live streaming en niet face to face. Op dat vlak was het zeker een fijne ervaring. En deed dus ook deugd.
Heeft die streaming gezorgd voor het aanboren van een ‘ander publiek’ die doorsnee naar jouw muziek luistert, denk je? Bepaalde deuren laten open gaan die anders moeilijker zouden zijn open gegaan? Of hoe zie je dat?
Sowieso, de mensen uit je eigen kring zijn daarom niet per se jazz liefhebbers. Ook van leerlingen kwam een reactie om ‘samen naar een concert te kijken ‘ we hebben daardoor een jonger publiek kunnen aantrekken die meer pop en rock muziek liefhebber zijn eigenlijk. Of de eerder populaire muziek bands beluisteren. In die mate hebben we dus wel een heel ander publiek aangesproken, maar in de mate dat het achteraf nog iets heeft opgeleverd dan weer niet.
Ondertussen is er ook een plaat uit ‘Operation Dinner Out’ een melancholisch meesterwerk, maar ook een vrij persoonlijke plaat toch? Was het manier om je emoties een plaats te geven? Of is dat ver gezocht …
Er zijn inderdaad specifieke gebeurtenissen waarmee ik aan de slag ben gegaan om nummers te schrijven. Maar ook over alledaagse banaliteiten. ‘Powerpoint’ heb ik geschreven naar aanleiding van de eerste veiligheidsraad die werd aangekondigd met powerpoint.. maar een song als ‘Ode aan Patrick’ is dan weer een ode aan mijn overleden Oom. Corona heeft dus ook ergens een inspiratie gevormd, bij songs als ‘Berkenstuifmeel’ en’ Powerpoint’ bijvoorbeeld.
Corona was dus ergens wel een inspiratiebron. Kun je stellen dat je als band sterker uit deze corona periode geraakt bent? Of op grenzen gebotst? Hoe moet ik dat zien?
In 2020 was 80% van onze muziek al klaar, dat is een voordeel. Ook heeft die tijd van pauze deugd gedaan om meer aan de sound te werken en te denken. En hoe we willen klinken op die tweede plaat, en daardoor zijn we er als band dus uiteindelijk sterker uit gekomen daardoor.
Dat jullie al bezig waren met die tweede plaat heeft geholpen dus, want er zijn bands die er wel mee zijn gestopt
Het is een periode geweest waar veel bands zijn beginnen nadenken ‘is het dit nog waard’. Wij stelden vast dat het voor ons zeker waard is om ermee door te gaan.
Ik heb de plaat ook beluisterd; Improviseren is er naar mijn persoonlijke mening, niet echt bij, maar het klinkt kleurrijk binnen het genre en toegankelijk, waardoor de poprockliefhebber ook over de streep zal worden getrokken. Eens? Is dat een bewuste keuze?
Die toegankelijkheid, en die rock sound zit er zeker in. Dat er geen improvisatie inzit ben ik niet mee eens, in elk nummer is ruimte voor improvisaties. De reden waarom ik het jazz noem is trouwens net omdat er nog steeds ruimte is voor improvisatie.
Het is ook een vrij melancholische plaat geworden, ook weer een bewuste keuze? Of is die vraag al beantwoord?
Die melancholie zit in een paar stukken in. Er is dus een combinatie tussen melancholie en rock. Of dat bewust een melancholische plaat is geworden? Nee, dat was niet een bewuste keuze maar is op natuurlijke wijze gewoon zo gegroeid eigenlijk.
Hoe waren de algemene reacties op ‘Operation Dinner Out’
Heel fijn, we hebben er juist een tour achter de rug. Sinds februari is onze live show echt kunnen groeien. Het slot concert in Amor van de Roma was daarbij wel een knaller van formaat. De reacties waren heel positief, zeker en vast. Zijn we heel blij om.
Je merkt ook wel het verschil om voor een lege zaal, of voor publiek op te treden veronderstel ik?
Zonder publiek is goed voor één keer, dat zouden we niet kunnen volhouden om als tour te doen. die chemie tussen ons als band en het publiek is onbetaalbaar. En is een onmisbare schakel binnen wat we doen. alleen al die uiteenlopende setting, in cafés, op grote plekken dat wisselend publiek, nee dat is onvervangbaar! Het is steeds leuk, en voor ons telkens een andere manier om daarop in te gaan, zeer uitdagend. Bij een live streaming is er geen uitdaging aan.. dus ja we merken dat verschil zeker!
Jullie worden, ondanks andere invloeden, in het hokje van de jazz geduwd, ik veronderstel dat je dit geen probleem vindt. Wat is jazz anno 2022 in jouw ogen?
Zoals ik daarjuist al aangaf, zolang er ruimte is om naar hartenlust te improviseren Als iets niet echt vast staat, en er iets dynamisch kan gebeuren. Dat er dus een element van vrijheid en improvisatie is. Dat je de vrijheid hebt om in de studio er een andere drive aan te geven als live, en visa versa. Dat je die vrijheid kunt benutten. Dan is dat in mijn ogen jazz.
Wat zijn de verdere plannen? Ook live uiteraard ?
We hebben dus ons eerste deel van live concerten afgerond in Amor van de Roma. Er staat voorlopig nog één concert eind oktober gepland in Hoeilaard. We zijn nu volop aan het zoeken waar we deze zomer zouden kunnen optreden. De plannen? Live verder blijven groeien, en onszelf blijven uitdagen en ik ben al volop aan het werken aan nieuwe nummers.
Is het geen probleem om geboekt te geraken, want naast een overaanbod aan releases, is er ook een overaanbod aan concerten waardoor je soms uit de boot kunt vallen; ondervinden jullie dat ook?
Ja, het is moeilijk. Maar ik heb de indruk dat het altijd wel moeilijk is geweest om te boeken, er is altijd muziek en iets te doen , en is een kwestie om daar je plaats in te vinden. Maar nu begint het toch wel los te lopen langzamerhand. We krijgen al wat meer respons.
Naast ‘de plannen’, wat zijn de verdere ambities met dit project? Is er ook een soort doelstelling dat je absoluut wil bereiken, of ben je daar niet mee bezig?
Met onze muziek op verschillende podia staan, niet alleen in het club circuit wat we nu hebben gedaan, maar ook festivals. Om die festival sfeer op te snuiven zou leuk zijn. En dat ook internationaal, naar het buitenland toe, gaan opzoeken. En zo snel mogelijk een volgende plaat uitbrengen. Dat is dan een korte termijn doelstelling. Maar voor de rest, spelen en blijven spelen en stillaan dus wat internationaler gaan denken.
Er zijn dus ambities voor het buitenland, welke landen genieten je voorkeur?
Frankrijk, maar ook Luxemburg en Duitsland hebben een leuke jazz scene. Nederland, de buurlanden dus. Hebben ook wel best een leuke jazz scene.
Als je zou kiezen om een Sportpaleis uit te verkopen, of een naam en faam uit te bouwen in het clubcircuit in Benelux? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Dan toch eerder een naam binnen het club circuit in Benelux. Omdat je dan op meerdere podia kunt spelen, Sportpaleis is een ‘ones in a live time’ ding. Of zo. De aandacht kan blijven duren als je in dat clubcircuit een naam hebt gemaakt, daarom liever het tweede.
De jazz sound wordt momenteel enorm gerespecteerd Hoe zou je je zelf verkopen om me te overtuigen fan te worden, als ik daarover zou twijfelen? Waarom zou ik voor RVB Quartet moeten kiezen?
Simpel, naar ons live komen zien en dan zal je direct verkocht zijn, zeker weten (haha). Omdat we op dat podium een extra vonk over brengen naar het publiek.
Is er nog iets dat me is ontgaan, dat je wil toevoegen aan dit gesprek?
Over het art-work van de hoes hebben we het nog niet gehad. Die is gemaakt door Nick Verhaegen. hij heeft de foto genomen en met de hand ontwikkeld.. Bij elk nummer hebben wij een foto gekozen uit zijn reeks die we er perfect vonden bij passen . Allemaal ontwikkeld met de hand in speciale vloeistoffen op basis van brandnetelblad bijvoorbeeld Waardoor dat een heel speciaal effect geeft, dat is toch iets bijzonder om te vermelden.
Pics homepag @Nick Verhaeghe
Dat is inderdaad een mooi extraatje om dit gesprek af te sluiten …Veel succes in alles wat je doet, en ik doe er alles aan om je spoedig live te zien
Grid Ravage - Yves De Mey - Nieuwsgierigheid is een van de belangrijkste dingen in het leven, en dat zorgt ervoor dat ik mezelf dus voortdurend kan uitdagen. Alles wat ik niet ken, vind ik interessant …
Grid Ravage is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de ‘The Sound of the Belgian Underground’ schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club op het festival BRDCST in de AB . “Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde“, schreven we erover…
Naar aanleiding van dit optreden, en de release van het debuut album hadden we een fijn gesprek met Yves De Mey . ‘Grid Ravage’ van Grid Ravage is een release op het Dropa Disc label , #013 om precies te zijn. Check het vooral uit: dropadisc.com
Yves, je hebt een zeer productieve periode achter de rug, want net voor Grid Ravage was je met andere projecten ook bezig ? of heb ik het mis? Hoe is die periode verlopen, zeerzeker met die coronapandemie?
Dat is voor iedereen wel een moeilijke periode geweest. Mijn vaste job, ik doe geluidsafwerking voor tv en film, viel plots voor enkele maanden weg door corona. En ook alle concerten werden uiteraard geannuleerd. Zowel voor de bands en artiesten als voor de organisatoren die met de handen in het haar zaten en steeds opnieuw moesten schuiven met optredens… een ware hel. Op dat vlak ben ik wel blij dat alles een beetje meer genormaliseerd is, of toch in vergelijking met twee jaar geleden. Maar om terug te komen op die productieve periode: ik heb in die COVID periode niet stil gezeten, integendeel. Ik heb materiaal voor een aantal releases gemaakt, maar heb me daar niet echt voor gehaast. Ik heb een zekere afstand en traagheid in acht genomen om dat te doen. Het is ook geen inspirerende periode geweest, als in, ik heb geen inspiratie gehaald uit heel het COVID-gebeuren. Maar ik heb zeker niet stilgezeten, en daardoor heb ik die tijd toch al bij al goed kunnen doorstaan.
Het valt me inderdaad wel op dat veel artiesten, niet alleen jij, deze tijden hebben aangeboord om dingen te releasen; er is werkelijk een overaanbod aan releases van EP’s, singles en ander nieuw materiaal … Maw, was dit op dat vlak ook voor jou een productieve periode, zou dat dan anders zijn geweest zonder deze COVID periode denk je?
Ik denk dat veel artiesten ook muziek hebben opgespaard, in afwachting van de tijd dat alles weer open gaat en dat je terug kunt gaan spelen. Met inderdaad een overaanbod tot gevolg. Ook voor organisatoren is het overaanbod een probleem, ze moeten plots gaan kiezen of komen in een situatie waarbij een voordien uitverkocht concert nu plots maar voor de helft gevuld is.
Ik wou het niet teveel hebben over corona , maar je kunt er niet aan voorbij. Ik wou het ook hebben over jouw volledige carrière eigenlijk , want naast Grid Ravage is die ook interessant om in de kijker te zetten vind ik. Sinds je eerste release ‘Pragmatic Guidance’ (1998) heb je een lange weg afgelegd; wat is voor jou de grootste verandering door de jaren heen?
In mijn eigen muziek? Ik denk vooral dat, na zoveel waters te hebben doorzwommen, tot zelfs voor die periode in 1998, het nu gemakkelijker is geworden om mezelf terug te horen in m’n eigen muziek. Ik bedoel maar, terwijl ik op die eerste plaat vooral zoekende was, dingen aan het uitproberen was, weet ik nu beter welke richting ik echt wil uitgaan als ik iets doe. Dat is wellicht de grote verandering door de jaren heen.
Als je die lange carrière overschouwt, wat zijn de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Ik ben gewoon dankbaar dat ik al heel mijn leven met mijn passie muziek kan bezig zijn. Ik hoef ook geen toegevingen te doen, mijn overleven hangt er niet van af. Die vrijheid die ik daarbij voel is heerlijk. Uiteraard zijn er wel momenten dat er eens iets fout gaat, maar dat hoort er gewoon bij. Ik zit in een geprivilegieerde situatie door dit te mogen doen, dus geen reden tot klagen. Ik spreek natuurlijk voor mezelf, er zijn collega’s die enkel leven van muziek maken. Dan ligt dat toch veel moeilijker. Trouwens, wat ik professioneel doe verschilt ook niet zoveel van het gegeven muziek maken, het vormt daardoor één mooi geheel uiteindelijk.
Tijdens je carrière heb je heel wat genres gecoverd. Hoe bewust ben je van deze genres?
Ik ben me daar heel bewust van, maar ik hoef ook niet per se binnen de limieten van een genre te werken. Ik kan bijvoorbeeld elementen uit drum’n’bass nemen en die combineren met elementen uit noise. Of eventueel jazz invloeden als dat moet zijn. Ik bedoel maar, dat kan alle kanten uitgaan. Als ik met iets bezig ben verlaat ik graag de comfortzone. Dus ja ik ben me zeer bewust van die genres die ik cover, maar durf er ook heel bewust van weg te blijven, laat het me zo uitdrukken. Door het samenwerken met een drummer en een cellist krijg ik ook veel nieuwe input en ideeën die los staan van genres.
We willen het uiteraard ook hebben over Grid Ravage. Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
We zijn bij elkaar gekomen nadat een vriend van me - Koen Vandenhoudt van Sound in Motion en organisator van het Summer Bummer Festival - voorstelde dat we samen als band moesten spelen. Ik had aan Koen al aangegeven wel interesse te hebben om eens samen te spelen met een cellist en een drummer. Hij vond dit zelf ook wel interessant. Hij heeft me een drummer en cellist (Louis Evrard drums, Gino Coomans – cello) voorgesteld. We hebben wat nummers voorbereid voor een liveset, enkele keren gerepeteerd, en dan het podium op. Het is dus zeer natuurlijk ontstaan, door een idee dat ik had en dat tegen iemand te vertellen die daarmee bewust aan het werk gegaan is. Heel fijn was dat.
Wat me opvalt is het verschil tussen de muziek op plaat. Live is het een muur van geluid die op je afkomt,, een verpletterende gewaarwording die ook op plaat terugkeert, maar iets meer subtiel. Klopt dit? En is dat een bewuste keuze?
Bewust is dat niet, het is hoe het organisch verloopt. Tijdens een live set zit je in het moment van het gebeuren zelf, de energie van het publiek dat voor jou staat zorgt ervoor dat je alle registers open trekt en ervoor gaat. De subtiliteit die je op plaat hoort is de rust die je thuis vind om je muziek te kunnen producen. Uiteraard ben ik daarmee aan het werk gegaan met die muziek, om die op plaat te krijgen. Maar dat wilde en jachtige van een live optreden valt weg als je thuis muziek zit te producen. Dat is dan ook wat je daar letterlijk hoort op die plaat. Je kunt op plaat ook meer bezig zijn met de technische kantjes van de zaak, wat die subtiliteit ook in de hand werkt. En live heb ik dat dan weer minder in de hand, ook omdat daar vooral dan door de twee kompanen meer wordt geïmproviseerd. De nummers zoals ze op de plaat staan, kunnen we nooit echt live spelen. Ttz. dat kan wel maar dan is de ziel van het live spelen eruit, en dat is ook niet de bedoeling. Vandaar dus dat verschil. En dat hebben we op BRDCST ook toegepast. Het was ook het einde van het driedaagse festival en als je alles dan heel subtiel gaat brengen jaag je het volk misschien gewoon weg. Ik zit wel met het plan om met het trio eens een akoestische versie te doen en dus subtieler, maar in AB had ik gewoon goesting om er een stevige patat op te geven (haha).
Hoe waren de reacties op jullie optreden in de AB in het algemeen?
We hebben heel goede commentaren gehad, dat heeft me ook wel deugd gedaan. Grid Ravage is wellicht één van de meest toegankelijke projecten die ik ooit heb gedaan, daardoor spreekt het misschien ook een ruimer publiek aan. Ook omdat er meerdere muzikanten bezig zijn, is het voor het publiek gemakkelijker om aanknopingspunten te vinden, itt. ik die alleen achter mijn mengpaneel sta. Los van die aspecten doen we ook niet per se water bij onze wijn, ik denk dat het goed gelukt is.
Het is wel zo dat op een festival als BRDCST en ook The Sound of the Belgian Underground een vrij – laat het me stellen, en dat is ook positief bedoeld – kritisch publiek komt, dat letterlijk wel komt voor de muziek. Op dat vlak lijkt me dat een extra overwinning, toch?
Dat is goed, want ik ben zelf ook een kritische muzikant en muziekliefhebber. En ik vind het trouwens helemaal niet erg om kritiek te krijgen. Als het gefundeerd is uiteraard.. Op The Sound of the Belgian Undergroud heb ik trouwens heel interessante dingen gehoord van die jongere garde die daar stond. Straf.
Ik volg je daarin … Wat de muziekstijl betreft, het is zeer moeilijk Grid Ravage in een hokje te duwen … Hoe zou je het zelf omschrijven?
Geen idee. Voor sommigen valt het misschien onder jazz, door de link met Summer Bummer, maar het is helemaal geen jazz wat wij doen. Het feit dat je er geen stijl kunt op kleven maar wel geboeid kan blijven luisteren en ervan genieten, is voor mij voldoende. Denk aan iets filmisch, iets organisch dat tot de verbeelding spreekt… dat omschrijft het zo een beetje.
Hoe gaat het met de Belgische underground?
Ook hier weer, geen idee eigenlijk. De underground, waar begint die en waar stopt die? Om maar een voorbeeld te geven, in Antwerpen zie ik veel underground concerten of festivals. Zoals onlangs KRAAK festival in Het Bos. En een paar km verderop gebeurde hetzelfde in De Studio. Dan lijkt het me dat die underground toch redelijk gezond is, in die zin dat daar toch wel wat publiek op afkomt. Ook als je ziet dat BRDCST drie dagen bijna helemaal uitverkocht is. Underground moet trouwens niet gigantisch groot worden want dan is het geen underground meer.
Waar zie je Grid Ravage in dit verhaal eigenlijk?
Ik heb nog steeds de ambitie om te blijven doen wat ik graag doe. En wil doen. Ik zou het zeker niet erg vinden om op grotere podia te gaan staan. Maar enkel met het overheersend gevoel dat ik bewust bezig ben met wat ik zélf wil doen, dat is voor mij de voornaamste voorwaarde. En daar past dus ook Grid Ravage in, in dat verhaal. Ik reken trouwens het succes van een groep niet af op de zaal capaciteit , Ons optreden in het café van Het Bos en die twee in de grotere zalen van AB zijn voor mij even belangrijk. Maar niet door de capaciteit van de zaal.
Wat zijn de verdere plannen met Grid Ravage trouwens?
Nieuwe nummers maken, en opnemen als ze daarvoor rijp zijn. En vooral zo snel mogelijk terug wat meer kunnen optreden . Het enige wat echt vast ligt is Meakusma Festival in Eupen (https://meakusma-festival.be/artists-2022/ ) maar dat is pas in september. Ik zou toch graag de kans krijgen om in de zomer nog wat te spelen. En ook de energie van het trio verder uitpuren, om te zien waar we uitkomen. Misschien bij iets anders dan wat het nu is, wie weet…
Staan er naast Grid Ravage nog andere projecten op de planning trouwens?
Ik had op 18 april 22 via Bandcamp, nog twee nummers online gegooid. Ik heb solo nog wel een paar platen klaar liggen. Ik heb nog een duo met een goede vriend (Peter Van Hoesen) van mij. Daaraan zou ik in de toekomst toch ook terug wat meer aandacht aan willen schenken, maar we zijn beide druk bezig… Dus solo, het duo met Peter (Sendai) , een trio en dan nog werk? Dat is een meer dan gevulde agenda…
Na zoveel platen en projecten te hebben gemaakt, hoe blijf je jezelf trouwens telkens opnieuw uitdagen?
Uitdagen? Ik heb gewoon gigantisch veel goesting om muziek te maken, steeds opnieuw en opnieuw, zo simpel is dat eigenlijk. Ik ben een klank-georiënteerde mens; als ik iets hoor dat me aanspreekt denk ik direct ‘’daar moet ik iets mee doen’ Ik ben in ieder geval heel nieuwsgierig en steeds bezig met de zoektocht naar een geluid dat ik nog nooit gehoord heb, en dat zorgt ervoor dat ik mezelf voortdurend kan uitdagen. Alles wat ik niet ken vind ik interessant. Dat kan tegen- of meevallen, maar ook dat is net het leuke daaraan.
Zo te horen is het dus niet echt je de ambitie om uit de underground een mainstream publiek te overtuigen? Of is dat wel de bedoeling?
Ondanks het feit dat ik uiteraard graag publiek heb, ben ik, wanneer ik muziek maak, nooit bezig met dat publiek. Het grote deel van de muziek die ik heb gemaakt, heeft nog niemand gehoord en is soms ook niet gemaakt om te laten horen. Ik maak een groot deel van mijn muziek voor mezelf. Dingen als mainstream doorbreken, spreekt me binnen dat verhaal niet aan.
Zijn er nog doelen die je absoluut wil bereiken?
Gewoon absoluut mijn goesting blijven doen, en zo lang mogelijk. We zijn maar een klein element in die grote universum waarin we leven, het zou al fijn zijn moesten we gewoon verder ons leven kunnen leiden dat we nu leiden, dat is al heel wat. En de artistieke mogelijkheden verder uitputten. Niet te ver vooruit kijken, en rustig verder doen… laat het ons daarbij houden, dat is vaak al moeilijk genoeg.
Dus als je mocht kiezen een wereldster te worden enSsportpaleizen uitverkopen, of een gevestigde waarde kunnen blijven in het club circuit, dan geniet dat tweede je voorkeur?
Sowieso dat tweede, daar hoef ik zelfs niet aan toe te voegen.
Pics homepag @Wanda Detemmerman
Voila! Yves, heel hartelijke dank voor dit gesprek, veel succes met Grid Ravage en alles wat je doet, we blijven het op de voet volgen
H I R O - Als band iets opbouwen binnen het club circuit in België of in Nederland zou heel mooi zijn …
H I R O... een vrij nieuw trio binnen het rock wereldje, bracht recent zijn eerste EP uit https://hiro8400.bandcamp.com/releases en kwam die live onlangs voorstellen in de Zwerver op 23 april.
Het verslag hier
We vroegen ons af hoe alles voor hen is verlopen? Ook de EP… Genoeg stof om de band enkele vragen te stellen. We hadden hierover een fijn gesprek met Jason VanAcker:
Hoe is H I R O ontstaan en vertel eens wat meer over de band? Heeft de naam een bepaalde betekenis? Waarom staat die H I R O uit elkaar geschreven..
Er bestaat een Franse rapper die ook HIRO noemt, daarom is het wat moeilijk om ons echt te vinden op spotify, youtube of google. Daarom hadden we die uit elkaar geschreven, maar het probleem blijft nog steeds bestaan als je google ‘HIRO’ intikt kom je nog steeds bij die Franse rapper uit in eerste instantie. Het is een beetje aan ons, om de band zoveel mogelijk te promoten waardoor we bij zoekfuncties bovenaan komen te staan. Het was een hele zoektocht om een naam te vinden, en niet te vervallen in de ‘clichématige termen’. Daarom vonden we HIRO ook wel goed klinken. HIRO is trouwens een Japans woord, en één van de vertalingen is tolerant. En dat past dan weer bij de maatschappij van vandaag, dat we met zijn allen wel wat meer tolerant mogen zijn, want dat is een probleem tegenwoordig. De band is ontstaan twee jaar geleden, ik heb mijn eigen homestudio waar ik bezig was met GLITCH (m’n eigen studioprojectje).
Toen we opzoek gingen naar een 2de gitarist vroegen we dit aan Yannick Dumarey. Tijdens 1 van de sessies van Glitch vertelde Yannick dat hij graag terug een band van zichzelf zou willen opstarten. Hij vroeg of ik interesse had om daarin de drums te voorzien en mits de chemie van vroeger nog altijd aanwezig was moest ik daar niet lang over nadenken. Yannick is iemand die de riffs zomaar uit zijn instrument tovert, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Na een tijdje bezig te zijn daarmee, hadden we een soort demo klaar en daarmee zijn we op zoek gegaan naar een zanger. We waren bewust naar iemand opzoek die een wat toegankelijkere stem had, met nog steeds dat stevige kantje daaraan. Zo zijn we bij Marcus Deblaere terecht gekomen. Marcus had na het beluisteren van onze demo’s direct interesse. En zo is dit trio dus eigenlijk ontstaan en zijn we intensief beginnen schrijven aan de EP. Yannick legde de blauwdruk door z’n riffs op gitaar en bass, daarna kwam alles naar mij en nam ik de drums op en sleutelde wat aan de structuren. Dit alles ging naar marcus en als zanger voelde hij ook al direct aan wat er werkte met z’n zang en wat niet. Door dit proces van over en weer gaan tussen ons drie kwamen we tenslotte aan onze sound en nummers.
Ik heb de EP enkele luisterbeurten gegeven. Enkele bedenkingen. Eigenlijk sluit het aan op wat je net zei. Wat ik zo mooi vind, is het balanceren tussen toegankelijkheid en lichtjes experimenteren met een donker kantje? Klopt dit?
Ja, maar we hebben er vooral willen voor zorgen dat je van HIRO niet kunt zeggen ‘die klinkt als die of die band’, daar willen we van afwijken. We wilden ons bewust niet laten vastpinnen op een bepaalde stijl, of een bepaalde band waaraan we konden gelinkt worden. Dat is voor ons wel belangrijk. we wilden bewust de creativiteit de vrije loop laten.
Wat muziekstijl betreft, is het inderdaad wat moeilijk er een genre op te kleven (hou ik ook van) maar hoe zo je jezelf naar promotors toe omschrijven?
Om onszelf te omschrijven hebben we het bewust kort willen houden, en omschrijven we onszelf in drie zinnen: “Een creatief tegengif... Waar progressieve rock, psychedelische metal, geïnspireerde songwriting en intense teksten botsen.” Dat omschrijft ook perfect onze muziekstijl. Dat is nog steeds beetje vaag, maar toch zegt het heel veel over de groep. Het is redelijk moeilijk om 1 bepaalde muziekstijl te kleven op ons, daarom leek deze omschrijving ons de beste optie. Ook naar promotors toe.
Op 23 april heb je dit debuut voorgesteld in De Zwerver met o.a. Psychonaut + Cobra The Impaler + + Divided. Een positieve review …
We stellen wel vast dat we ook mensen die eerder houden van typische dead en andere core metal of zo, ook kunnen aanspreken. Maar vooral toch diegene binnen de scene die ervoor open staan en verder kijken dan de strakke lijn binnen een genre. We zullen ons altijd wel begeven tussen het harde en het zachte maar dat lijkt ons net zeer interessant als luisteraar en muziekant. We hoeven ook niet enkel mensen aan te spreken in het metalmilieu, iemand die graag stevige rock beluisterd proberen we zeker ook aan te spreken.
Eigenlijk is dit ook een beetje de slechtste periode ooit om een band op te starten, midden in een pandemie; Hoe heb je die tijden doorstaan als band en muzikant? (en mens)
Feitelijk is het begin van die corona een zege geweest voor ons, want dat gaf ons de tijd om te groeien als band. Ik heb een maand thuis gezeten, en Yannick ook , en in die maand hebben we extreem veel gedaan. Enorm veel songs geschreven, die bleven maar komen. Voor ons was dat dus niet de slechtste periode, omdat we rustig konden bouwen aan dit project zonder ons te moeten opjagen. We zijn natuurlijk geen beroepsmuzikanten die moeten leven van hun muziek, anders is dit wel een ander paar mouwen. Marcus van zijn kant zat in de sector waar de meeste klappen zijn gevallen, in een boekingskantoor. Maar dan nog.. we zijn er dus niet zo slecht uit gekomen, we waren ook niet gefocust op live optredens maar nummers schrijven. Normaal gesproken gingen we releasen in december, en dan was er plots de vierde golf, waardoor het is uitgesteld tot nu april. We hebben in die periode als trio een twintig tot 25 songs geschreven, om aan verder te werken en dus potentieel voldoende materiaal om naar de toekomst toe uit te brengen.
De EP ‘Polarize’ is lichtjes dreigend, maar behoudt een lichtvoetig karakter, en speelt met emoties. Is de EP een uiting van persoonlijke gevoelens?
We wilden vooral dynamiek verstoppen in onze sound. Bij veel bands gaat de volume knop van nul tot 100% , en wij wilden dat dus anders doen. Soms eens wat wegzakken, dan weer stevig uithalen, en dat is toch de verdienste van Marcus. Tijdens het songwriting was hij diegene die ons deed beseffen dat de dynamiek in onze sound een pluspunt ging zijn. Qua persoonlijke gevoelens; onze teksten die marcus schreef nemen wel enkele stevige standpunten in. Maar dit is tenslotte normaal want muziek hoort binnen te komen zowel muziekaal als tekstueel.
“Straffe riffs, heerlijk drumwerk en een meeslepende zang, vol rauwe emoties” , kunnen we zeggen … Is dat ook hoe jullie jezelf zouden omschrijven?
Dat is heel leuk om te horen. We vinden het fijn om te horen dat iemand anders ook voelt welke richting wij als band willen uitgaan. De reviews die we hebben gekregen zijn positief, dat is leuk. Het loopt niet zoals we hadden gehoopt, dat heeft te maken met een overaanbod aan releases waardoor ook recensenten worden overstelpt met aanvragen. En daardoor nog niet de tijd hebben gehad om onze plaat te recenseren. Maar wel dus al positieve reacties gekregen op die plaat, waaronder deze. Het is wat het is, we hebben ook liever dat we langzaam kunnen opbouwen aan de band, en niet onder druk worden gezet.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe? En wat van jullie optreden?
Na het optreden heeft de band Psychonaut ons komen feliciteren en vonden dat we goed bezig zijn. Dat doet toch deugd. Van het publiek uit kregen we ook goede reacties, ik denk trouwens als je als luisteraar naar een optreden gaat met zulke affiche , dat het verfrissend is om eens iets anders te horen. Daardoor kregen we het publiek ook mee. De bands zelf zijn trouwens allemaal wat verschillende, ook wat intensiviteit betreft. Cobra The Impaler is riff gebaseerd, complex, super muzikaal . Zoals een muur die op je afkomt. Psychonaut is dan een andere muur, stugger misschien. Wij zijn dan wat meer melodisch en Divided ook toch heel iets anders naar postrock gericht, met een drummer die zingt. Dus sowieso krijg je een gevarieerde affiche, waar een publiek op afkomt die een brede kijk heeft op de zaak.. door zo een mix aan stijlen, vond ik het zelf ook een zeer interessante affiche.
Er is naast een overvloed aan releases ook een overaanbod aan optredens, vaak meerdere op dezelfde dag op een paar km van elkaar. Is het voor jullie als beginnende band , om het zo te zeggen, dan niet moeilijker om concerten te boeken?
Momenteel wel, omdat het als beginnende band sowieso niet gemakkelijk is om concerten te boeken. Het is niet gemakkelijk geworden om geboekt te geraken op de juiste affiche, op dat vlak was het vroeger duidelijk gemakkelijker. Toeren is voor ons nog niet echt aan de orde, maar vooral werken aan deftig materiaal. Om naar de toekomst toe, iets mee te doen. rustig kijken voor optredens, waar het kan, maar we moeten daarin realistisch zijn natuurlijk.
Dus als ik het goed begrijp ben je al aan nieuw materiaal bezig, komt er dan een full album uit of zo?
We denken eerder in de richting van nog een EP , in zomer of vlak daarna, afhankelijk van onze gemeenschappelijke agenda’s. EP’s zijn de dag van vandaag ook ideaal om uit te brengen. Daardoor behoudt je de aandacht van de luisteraar, binnen een paar maanden doe je hetzelfde en dan blijft die aandacht constant aanhouden. Je hebt steeds iets nieuw om aan te bieden, niet eenmalige maar meermaals door het jaar heen. Als je een full album uitbrengt moet je daar bij wijze van spreken een volledig jaar of zo op teren.
Het valt me op dat de nieuwe releases vooral singles en EP’s zijn. Is dat ook de richting van hoe de globale (jongere) muziekliefhebber naar muziek luistert?
Sociale media heeft daarin veel veranderd, vroeger ging je naar de platenzaak of de review sites om een bepaalde cd te ontdekken, nu is alles veel vluchtiger geworden. Mede door spotify, de ene song is nog maar beluisterd en daar komt een volgende . het gaat allemaal heel snel.
Hoe belangrijk is de sociale media voor jullie?
Ik denk dat iedere groep die met iets bezig is, beseft dat de sociale media belangrijk is. Niet het belangrijkste. Dat is nog steeds een goed optreden kunnen doen, mensen in de zaal overtuigen die een EP kopen, is zoveel belangrijker. Maar je kunt niet voorbij aan de invloed van sociale media. Zeker niet naar jongeren toe. Want als je er niet in meegaat mis je een volledige generatie muziekliefhebbers die de dag van vandaag op een heel andere manier naar muziek luisteren, dan wij vroeger. De tijd dat je een cd koopt en daar weken mee verder kon is voorbij, het gaat allemaal veel vluchtiger wat ook niet altijd even positief is, maar het is nu eenmaal zo en daarin moet je meegaan als band. Om die generatie aan te spreken is het dus wel belangrijk. We werkten ook samen met laura matikainen (https://www.lauramatikainen.com) om onze videos vorm te geven voor de sociale media. We opteerden om een donkere vibe weer te geven aan de hand van haar gekende stijl. De videos kun je vinden op onze youtube pagina
H I R O - Cyclothymia
H I R O - Polarize
Ik hoor dat een band als Psychonaut een jonger publiek aantrekt, doordat ze op Studio Brussel worden gedraaid; een optie voor jullie?
Uiteraard, maar om in dat wereldje terecht te komen moet die machine die achter jou draait in gang kunnen schieten. We moeten dat een duwtje kunnen geven. Het zou een welgekomen promotie zijn moest een radio station onze muziek willen draaien, of een single.. zeker en vast kan dat deuren openen. Langs de andere kant. Er zijn zoveel goede bands in België, die niet op de radio terecht komen, maar toch hun weg vinden in dat wereldje.
Wat is jullie ambitie met HIRO?
Een goede band op het podium kunnen zijn, en x aantal shows in een jaar kunnen doen is een ambitie op zich. We zitten in ons klein landje wat vast, je kunt hier geen 100 shows doen op een jaar bij wijze van spreken. Maar dat is zeker een ambitie, mooie shows kunnen doen op mooie locaties door de jaren heen en blijven groeien als band, op en naast het podium.
Het buitenland eventueel?
Dat mag zeker, in Nederland is er een zeer goed club circuit waar we graag deel zouden vanuit maken. Het club circuit is daar uitgebreider dan hier, dus dat zou zeker leuk zijn om daar voet aan de bodem te krijgen.
Binnen die context, wat geniet je voorkeur? Een Sportpaleis uitverkopen of iets opbouwen in het club circuit en waarom?
Iets opbouwen binnen een club circuit en in de goede clubs in België kunnen spelen geniet toch eerder de voorkeur, uiteraard gaan we geen nee zeggen als we de kans zouden krijgen om in een grotere zaal te staan. Maar realistisch, als we dat zouden kunnen bereiken een naam worden in het club circuit dan zouden we al heel tevreden zijn.
Door het toegankelijk karakter van jullie muziek, kunnen jullie gerust op een groter podia als de AB of zo staan, vind ik persoonlijk
Het zou heel mooi zijn om in een AB of grote zaal van TRIX of De Casino in Sint-Niklaas te kunnen spelen als band. Maar daar moeten we als groep aan werken, en gebeurt dat niet? Dan is dat ook niet echt een ramp. Maar we gaan er hard aan werken om uiteindelijk zulke podia te kunnen doen. doordat het meer toegankelijk muziek is, past het wel op een wat groter podia. En uiteraard is dat dus een ambitie om op zulke podia te kunnen staan. Maar, zoals gezegd, moeten we daar nog hard aan werken en de nodige km afleggen.
Wat maakt jullie zo uniek denk je , dat ik voor jullie zou kiezen?
Hopelijk hebben we mensen kunnen overtuigen, dat we net iets anders zijn dan de doorsnee metal gerelateerde bands die in aanmerking komen. Maar om gewoon te zeggen we zijn een goede band en onszelf te promoten, moeten we het uiteindelijk bewijzen op het podium, dus ik zou zeggen geef ons de kans en we zullen dat zeker doen. en dan kunnen we het live tonen waarom we het verdienen om dat mensen voor ons kiezen. Laat het ons daarbij houden.
Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Ik wou toch even vermelden, we zijn wel een trio, maar werken ook met mede muzikanten die ons live ondersteunen. Fre Gereels, Korneel Lauwereins en Mathias saesen zijn drie extra muzikanten die ons ondersteunen voor live optredens, en daarom toch een heel belangrijke factor binnen HIRO. Dat willen we toch benadrukken. Daardoor zijn we gegroeid van ons drie, die de muziek schrijven, naar zes…De live set die we momenteel spelen hebben zij ook mede vorm gegeven. En zonder hen stonden we niet op een podium. Fre is ook de man achter onze sociale media, hij zorgt ervoor dat alles vlot verloopt en mooi aangepakt wordt. Korneel doet dan weer zijn ding in het video gebeuren. Uiteindelijk heeft iedereen wel zijn taak binnen de band. Als laatste zou ik toch ook nog even onze fotografe Yulia morozova in de kijker willen zetten. Zij zorgt ervoor dat we live prachtige foto’s hebben en dat onze ep en merch mooi in beeld komt.
https://www.instagram.com/iamahighwaystar/
Dat lijkt me belangrijk om toch ook te vermelden.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop jullie snel live te zien en blijf jullie op de voet volgen
Slift - Van geweldig naar richtingloos
Het contrast kon niet groter zijn. In een tijdspanne dat de stonerfreaks van Slift één song speelden hadden de punkertjes van Meltheads er zowat heel hun repertoire doorgejaagd.
Meltheads waren met een goed gevoel uit de finale van Humo’s rock rally gekomen, ze moeten trouwens zowat de enige rockband geweest zijn die daar op het podium stond. Maar goed, ze hadden er voldoende lef en vertrouwen opgedaan om in de Casino een stel rake kopstoten uit te delen. Meltheads deden dit met een set vlijmscherpe en pretentieloze punkrocksongs die soms niet langer dan een minuutje duurden en geenszins hun doel misten. Punk zoals punk moet klinken, luid, kort en frontaal op uw bakkes.
Slift tapte uit een heel ander vaatje, eentje dat gevuld was met stonerrock, psychedelica en kilo’s weed. Op zijn beste momenten was Slift een bruisende cocktail van Thee Oh Sees en Motorpsycho, zoals op hun recentste en sterkste album ‘Ummon’, op zijn slechts was Slift een richtingloze spaceshuttle. De band starte energiek, wild en heavy en gedurende een uur klonk dit meer dan geweldig. Nog meer dan op hun platen werd de sound beheerst door gierende gitaarsolo’s met tonnen echo er op. Met daarachter een pompende ritmesectie klonk het aanvankelijk als snerende spacerock met heel wat dynamiet in de motor. Bij momenten was het fantastisch maar naarmate het concert verder evolueerde verloor Slift zich meer en meer in oeverloze sonische soundscapes die maar bleven duren, en dan hebben we het vooral over het laatste half uur (2 songs waren dat dan). Slift was zonder het zelf door te hebben volledig het noorden kwijt, de band waande zich in het repetitielokaal. Daar is dergelijk experimenteel lawaai natuurlijk toegelaten, maar hey gasten, jullie stonden hier voor een betalend publiek en niet iedereen was zo apestoned om dit laatste halfuurtje noise waanzinnig goed te vinden.
Wel volop genoten van het eerste uur. Slift is een band die wervelend en stomend kan zijn, maar ze moeten op tijd weten te stoppen.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Róisín Murphy - Roisin maakt er een wervelend dansfeest van
Róisín Murphy zal altijd in één adem genoemd worden met Moloko, én de dans hits die het collectief heeft uitgebracht; na al die jaren blijft dit in het geheugen gegrift … én toch heeft zijzelf best interessant solo werk gemaakt. In een volgepakte AB grasduint de beweeglijke dame, uitgekiend, doorheen het oeuvre van haar solo werk als van Moloko, wat tekent voor een wervelend dansfeest. Rustpauzes werden ons niet gegund.
MadMadMad (****) bleek niet zomaar een opwarmer. De muzikanten toveren met riffs en beats, die perfect inspelen op de dansspieren. Deze band brengt een mix van jaren '70 no-wave, postpunk en disco. Het geheel klinkt opzwepend en aanstekelijk, drie kwartier lang, zonder oponthoud. Wat een aanzet naar Roisin …
Terwijl achter de band een zingende Roisin Murphy (****) op het scherm verschijnt, beweegt ze zich backstage naar het podium toe. De band neemt gewoon nieuwe instrumenten en begint “Fun For Me” van Moloko te spelen. Roisin weet de aandacht naar zich toe te trekken en ze laat zich omringen door een strakke begeleidingsband . Een mooi geheel.
Róisín Murphy straalt op het podium, ze heeft er duidelijk zin. Ze krijgt het publiek direct mee. Op “Something More” , energiek ingezet door Murphy zelf, en haar vier muzikanten (twee van het voorprogramma en twee nieuwe).
Het publiek brult de songs enthousiast mee en Roisin voelt vlug aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen is. Naast de muziek zijn er haar verkleedpartijen, met zeer rare , flashy en kleurrijke kledingstukken die tot de verbeelding spreken. Lekkere dansmoves en dansbare songs zoals “Forerver More”, “Overpowerd” en “Sing it Back” volgen. Het zijn allemaal kleppers die het wervelende dansfeest enkel aanzwengelen. Ze gaat het publiek geregeld opzoeken, zelfs letterlijk, o.m. bij “Forever More”, het zorgt er alleen maar voor dat het publiek nog wilder reageert.
Er komt werkelijk geen einde aan de hits, die dus vooral worden gebracht met heel veel buikgevoel. En dat siert Róisín Murphy nog het meest. Ze speelt haar set, ondanks al die jaren op de teller, nog steeds op diezelfde speelse wijze alsof het haar allereerste concert is.
Bij het buitengaan zagen we alleen maar gelukkige mensen, die er optimaal van genoten. Wat een fijn ontspannend avondje
Setlist: Fun For Me (Moloko nummer) - Something More - Let Me Know - Incapable - Narcissus - The Time Is Now (Moloko nummer) - Simulation - Forever More (Moloko nummer) - Cannot Contain This (Moloko nummer) - Overpowered - Sing It Back (Moloko nummer) - We Are the Law - Flash of Light - Golden Era / Familiar Feeling (Moloko nummer) (akoestisch)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1900-roisin-murphy-26-04-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1899-madmadmad-26-04-2022
Organisatie: Live Nation
Grandaddy & The Lost Machine Orchestra - Unieke orkestrale indie beleving
Grandaddy is met The Lost Machine Orchestra op tour om quasi integraal de doorbreekplaat ‘The Sophtware Slump’ te brengen in een unieke interpretatie. Door de cultstatus van de band was De Roma dan ook al snel uitverkocht. Door de herinterpretatie van de spacey indie rock-muziek beloofde het concert dus qua beleving uniek te zijn.
De Noord-Ierse singer-songwriter Malojian die al heeft samengewerkt met Grandaddy was mee als support act. Wat samengeperst tussen Grandaddy’s orkestopstelling bracht hij voorzichtig zijn eigen Ierse folk voor een tot dus dan beperkt publiek. Zijn tweede “Walking Away Singing A Love Song” was al veel interessanter dan zijn opener. Helaas waren zijn bindteksten quasi onverstaanbaar en naarmate zijn set vorderde was hij door het pratend publiek al helemaal niet meer te volgen. “Communion Girls” was een interessante referentie naar de Ierse Troubles maar daar ook verloren veel mensen de aandacht. Met een laatste poging probeerde Malojian op z’n Neil Youngs “Crease of Your Smile” en “Julie Ann” met mondharmonica te brengen, maar het mocht niet baten…
Zo eenvoudig het voorprogramma was, zo groots was dan de hoofdact. De twaalfkoppige band kwam op kousenvoeten de setting op en zette zeer rustig “Sarah 5646766” in. Even later nam ook Jason Lytle onder enthousiast gejoel zijn plaats in om het nummer af te sluiten. Het volle geluid van de blazers, strijkers en de percussie zorgde voor een beklijvende versie van het emotioneel beladen “He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot”. Tijdens “Hewlett's Daughter”, een hoogtepunt, kreeg het ensemble ook het publiek mee als koor die gewillig de lyrics meezong.
Het onmisbare opzwepende “The Crystal Lake” kwam al vroeg aan bod en kreeg door de blazers net dat tikkeltje extra mee. Grandaddy slaagt er live moeiteloos in om een thematische symbiose te vormen tussen technologie en landschappen. Zo was het naturalisme in “Underneath the Weeping Willow” en het modernisme in “Broken Household Appliance National Forest” in een quasi perfecte balans. Als een zeer bescheiden dirigent hield Jason Lytle de touwtjes strak in handen waardoor de bedeesde orkestleden hem vaak aankeken.
Halfweg het concert was ‘Jed the humanoid’ in verschillende aaneensluitende poëtische en spacey nummers de ietwat noodlottige hoofdrolspeler. Met onder andere nog het onheilspellende “Miner at the Dial-a-View”, waar Lytle zichtbaar aan het genieten was, en de wrange ballad in “So You'll Aim Toward the Sky” kregen we zowat het meeste te horen van ‘The Sophtware Slump’.
Gelukkig werden we verder verwend met een opborrelende versie van “Lost on Yer Merry Way” en een pakkende “Saddest Vacant Lot in All the World”. “This Is the Part” leidde Lytle in met een persoonlijke anekdote over een echtscheiding en het zichzelf heruitvinden. Helaas miste hij daar net wat vlotheid om het publiek mee te krijgen.
In de uitgebreide encore slot hij en zijn kompanen rustig af met het nieuwe “Happy Little Kid”.
Eerlijk geven we toe dat de beleving van deze Grandaddy & The Lost Machine helemaal niet te vergelijken valt met het opgenomen materiaal. De subtiele elektronische DIY-toetsen werden vervangen door omvangrijke orkestgeluiden. Ook ontbraken enkele favorietjes die we heel graag live hadden gehoord. Toch genoot het publiek intens dat bij momenten ook gretig meezong en enthousiast het ensemble bedankte.
Setlist
Sarah 5646766 - He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot - Hewlett's Daughter - The Crystal Lake - Chartsengrafs - Underneath the Weeping Willow - Broken Household Appliance National Forest - Jed the Humanoid / Jed's Other Poem (Beautiful Ground) / Jeddy 3's Poem / Jed the 4th - Miner at the Dial-a-View - So You'll Aim Toward the Sky - E. Knievel Interlude (The Perils of Keeping It Real) - Lost on Yer Merry Way - Saddest Vacant Lot in All the World - This Is the Part -
Encore
The Go in the Go-For-It - The Warming Sun - A Lost Machine - Happy Little Kid
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Psychonaut - Belgische metal in volle glorie
Divided, H I R O, Cobra The Impaler en Psychonaut
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Wie zichzelf een West-Vlaamse metalfan noemt, moest afgelopen weekend in het zonovergoten Leffinge zijn. Daar verschansten we ons samen met andere langharigen en bleekscheten in De Zwerver, dat voor de gelegenheid tot ware metalcave was omgetoverd.
Divided is een vierkoppige West-Vlaamse band die in hun muziek een mooi evenwicht brengt tussen genres als post-rock, hardcore en sludge-metal. De jonkies onder leiding van zanger én drummer Pepijn Vandaele stelden hun versgeperste debuut-EP ‘Riser’ voor. Een goed opgebouwde plaat met zowel psychedelisch als strak gitaarspel. Songs als “Neverending” en “Slumberland” komen telkens tot een heerlijke explosie. Bewondering ook voor de live performance met unieke podiumopstelling, al zullen de Kortrijkzanen wellicht nog eens nadenken over de rol van Pepijn. Zelfs rastalenten moeten af en toe eens ademen.
Met H I R O stond er zelfs een debuutoptreden op het programma. Met kraakverse plaat ‘H I R O’ en een band die glansde als net uit de verpakking - inclusief fluo kabels - zorgde het Oostends/Brugs metalcollectief voor een paar songs die de monden deden openvallen. Ze kwamen af met een eclectische sound, die het midden hield tussen melodieuze metal en psychedelische rock. Zet er een zanger met een klok van een stem bij en je merkt onmiddellijk dat deze mannen er zijn om te blijven. “Polarize” laat je even dromen met zweverige riedels om je dan als een vuile goederentrein omver te denderen: what’s in a name?
Dat de twee gitaristen respectievelijk hun sleutelbeen en pols hadden gebroken, waardoor de try-out in De Kelk van vorige week nog werd uitgesteld, maakte deze volwassen set des te indrukwekkender.
Met “Cyclothymia” bracht de band een heel toegankelijke progrock song die in je kop kan blijven hangen. Een krachtig nummer vol emotie, goeie riffs en prima drumwerk. Dat de frontman nog wat onhandig met de armen wiekte, zien we graag door de vingers. (Check zeker ook eens de coole clip met passend artwork!)
Cobra The Impaler met Tace DC steelt graag de show. En dat deden ze dan maar. Klootzakken. Even dachten we: die fluokabels zijn in. Bleek dat de bassist zijn gerief gestolen werd en hij z’n materiaal moest lenen bij H I R O. Toch brachten ze een geluid dat we nog niet eerder hoorden die avond. Het was harder en dynamischer, maar ook iets meer stoner metal. Mastodon fans zullen blij zijn met deze band. Met “Colossal Gods” toonden ze al in het begin van hun set gitaarwerk van heel erg hoog niveau. Manuel Remmerie zong eroverheen als een maniak en liet zijn micro vieren als het aan de muzikanten was, zoals tijdens “Mountains”. Toch lieten zelfs zij je oren af en toe rusten met wat harmonie tijdens een nummer als “Demigods”. Daarna kregen we een momentje van bezinning. Maar niet lang. Het publiek smulde van de gitaarsolo van Tace tijdens “Scorched Earth”, waarna Cobra dat trucje nog enkele keren herhaalde. De band liet het publiek uit de hand eten en voor we het wisten sprongen de zanger en gitarist James Falck van het podium af.
Cobra The Impaler sloot hun meeslepende set af met “Tempest Rising” waarna iedereen smachtte naar meer.
De sterkte van de vorige bands zorgde ervoor dat we bij Psychonaut toch ietwat op onze honger bleven zitten, al zagen we ook wel wat headbangende jonge gasten. Het geluid was vaak clean, de show wat sober. “The Story of Your Enslavement” was wel lekker dreunend. In het heel lange “Psychedelic Mammoth” zaten we even onder water, kregen we psychedelische klanken en fantastisch geschreeuw.
Het instrumentale “All I Saw as a Huge Monkey” klonk dan weer mistig en werd ingezet met een soort didgeridoolawaai. Het uitdagend gitaarspel had een Oosterse vibe door het tokkelen op de hals van de gitaar. Bij “Sananda” waanden we ons op de begrafenis van een vikingkoning en ging zanger Thomas Michiels een pisje doen. Of beeldden we ons dat in? We waren er niet steeds bij met onze gedachten na 4 uur metal aan een stuk. In “Kabuddah” hoorden we nog een sterke samenzang waarmee Psychonaut toonde dat het niet voor niets als headliner van de avond werd geprogrammeerd.
Toch bleef achteraf vooral H I R O (Cyclothymia!) en Cobra The Impaler in onze hoofden hangen. Misschien bestaat er toch zoiets als te veel metal op één avond. Of was het net dat tikkeltje te weinig op het eind?
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Meskerem Mees - Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader
Meskerem Mees (*****) heeft een lange weg afgelegd in twee jaar tijd, als onontgonnen parel naar een schitterende debuutplaat 'Julius' en voor bijna alles in de prijzen vallen. De overwinning op Humo's Rock Rally heeft haar geen windeieren gelegd, ze won echter nog meer prijzen en heeft nu niet minder dan vier MIA nominaties op zak, een mens zou voor minder zweven. In het AB Theater zagen we een artieste die met beide voeten op de grond staat en blijft!
Oriana Mangala is een Brusselse muzikante/performer. Na het zoeken van haar eigen sound in verschillende projecten en haar studies aan het Koninklijk conservatorium van Gent maakt zij sinds kort muziek onder de naam Oriana Ikomo (****). Oriana beschikt over een soulvolle, warme, fluwelen stem en laat zich bijstaan door een zangeres die haar perfect aanvoelt en aanvult, ook al horen daar elektronische klanken bij. Het is vooral de samensmelting van beide stemmen die ervoor zorgen dat je reeds bij het voorprogramma wordt weggevoerd. Iedereen mee krijgen lukte nog niet, veel mensen waren de zaal nog aan het binnen komen op zoek naar een plaatsje, maar toch.
Knap hoe het duo op ingetogen wijze, een groot deel van het AB theater reeds muisstil krijgt, Het bewijst dat Oriana Ikomo over voldoende potentieel beschikt om binnen de soul/R&B definitief door te breken.
Meskerem Mees van haar kant, betreedt het podium op subtiele, ingetogen wijze, gerugsteund door (vervang) cellist Frederik Daelemans . Zachtmoedig palmt ze haar publiek vanaf de eerste noot in, met haar gezapige bindteksten en songs, die op een eenvoudig pakkende wijze worden gespeeld en ons onder de indruk brengen . Naast klassiekers “Astronaut” en “Joe”, al vroeg in de set, was er plaats voor gloednieuw materiaal, dat met een kwinkslag werd voorgesteld.
Ze out zich ook als dichteres, cellist Frederik Daelemans verdwijnt even achter de coulissen, waardoor Meskerem Mees op haar eentje een poëtische mooie tekst brengt, een krop in de keel krijgen we.
Meskerem Mees (****) is nog steeds een performer die 'schittert in eenvoud', en het tot kunstvorm verheft. Het is opmerkelijk hoe ze, met twee op zo een groot podium als de AB, een volledige zaal kan ontroeren. Het daverende, gemeende applaus van het publiek sierde.
Meskerem Mees had ieders hart veroverd . Mooi.
Na een klein uurtje, volgde nog een pakkend mooi bisnummer “Je Bent Een Vriend Van Mij”, opgedragen aan de pas overleden Arno. Wat een intensiteit en emotie straalde ze hier uit!
Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader op een bedeesde, ingetogen, overtuigende wijze! Een (jonge) dame met een groot hart. We zijn mee in haar verhaal en haar muziek!
Pics homepag @Christel Schoepen
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Beths - Knallende live verwennerij van het verre Nieuw-Zeeland
Helemaal gekomen van de andere kant van de wereld, hielden de vier Nieuw-Zeelanders van The Beths tijdens hun tour even een stop in de AB Club. De indie rock doorspekt met surf- en garagetoetsen klinkt op zowel “Future Me Hates Me” en hun laatste telg “Jump Rope Gazers” zeer origineel. De talrijke toeschouwers hadden er zin in en wij dus ook.
Het Noord-Ierse Cherym mocht opdraven om een al goed gevulde AB Club op te warmen. Hun powerpunk met een duidelijke boodschap van verdraagzaamheid tegenover allerlei minderheden kwam hard en oprecht binnen. "Pretty Boy" was opgedragen aan alle schone en lelijke jongens terwijl "Weird One" er één was tegen de haters en de pestkoppen. Het publiek bleef er niet stil bij en zong naar hartelust mee op "Kisses on My Card" of staken de armen in de lucht tijdens "Guess We are Friends". Deze support act die deed denken aan een kruising tussen Dreamwife en The Germs, was perfect voor wat later die avond ging volgen.
Gekleed in kaptruien met daarop Guitar Tech gedrukt, zorgden de quasi onherkenbaar The Beths voor hun eigen soundcheck. De grappige toon was daarmee al gezet nog voor ze knallend openden met "I'm Not Getting Excited". Het publiek was vervolgens bij "Great No One" helemaal losgekomen. Al vroeg in de setlist was daar al een eerste geweldige hoogtepunt met "Not Running" waar Elizabeth Stokes' stem opvallend goed was.
De mix tussen luid en stil, een handelsmerk van Pixies en Breeders, werd met verve door het viertal origineel uitgespeeld. In bijvoorbeeld "Out of Sight" contrasteerden de droevige lyrics met de knallende muziek. Live klinken The Beth's beduidend sneller, luider en intenser wat enorm gesmaakt werd door de concertgangers. Het rustige “Acrid” was met een opvallende swingende outro even welgekomen om wat op adem te komen na het hevige eerste openingskwartier.
Bij de introductie van de bandleden was daar weer die gortdroge humor van de Nieuw-Zeelanders. Het daaropvolgende “Idea/Intent” werd opgedragen aan zij die naar de kapper zijn gegaan en zij die niet zijn kunnen gaan. “Jump Rope Gazer” was ondanks het hoge soft poprock-gehalte toch een tweede hoogtepunt. “When You Know” en vooral het daaropvolgende “Mars, God of War” waren muzikaal en qua beleving wat minder maar dat werd flink goed gemaakt naar het einde toe.
Na alweer lollige bindteksten, deze keer over hun liefde voor vogels (vandaar het decorstuk dat bestond uit zes opgeblazen siervogels), werden we getrakteerd op een daverende “Whatever”. Doorheen de set viel het al meermaals op, maar tijdens die song hadden we dankzij de achtergrondzang een echte Beach Boys-gevoel. Tussenin schudde de tweede gitarist trouwens ook nog een strakke gitaarsolo los uit zijn korte mouwen. Het cynische “Little Death” klonk nog sterker dan op plaat en uiteraard was dat het geval voor hét hoogtepunt met “Future Me Hates Me”.
In de onmisbare encore ging een toeschouwers zelf aan het stagediven op de rake klappen van “Dying to Believe”.
Droge humor, steengoede songs, sterke livebeleving… The Beths bezorgden zonder enige moeite en met bakken overtuiging ons een onvergetelijke avond.
Setlist
I'm Not Getting Excited - Great No One - Not Running - A Real Thing - Happy Unhappy - Out of Sight - Acrid - Idea/Intent - Jump Rope Gazers - Uptown Girl - When you Know - Mars, the God of War - Whatever - Little Death - Future Me Hates Me - Dying to Believe
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Janez Detd - Janez Detd als teletijdmachine
Vans en DVS’en, te grote klakken, Tony Hawk Pro Skater, een jointje smoren op een lokaal festivalletje, kibbelen over rollementen en ollies proberen op de speelplaats, headbangen op de muziek van je favo punkrockband: Janez Detd bezorgde ons een echte trip naar de late nineties, begin nillies. Toen je nog gewoon fun kon hebben zonder nadenken.
De rewind begon in 1998, het jaar waarin ‘Bleenies and Blockheads’ uitkwam. Nikolas Van Der Veken en de zijnen speelden de plaat integraal en onomwonden. Echte kenners weten dus hoe het optreden klonk. Een razende start met “Kung-Fu vs To-Fu” zorgde ook voor wat problemen met de klank. Moshpits werden desalniettemin gevormd en er werd luidkeels meegezongen met zowat elke lyric, hoe dwaas die ook mag wezen. Gelukkig stonden de betere nummers op het begin van de plaat, waardoor de sfeer direct werd gezet. “Beaver Fever” en “Dorkshire” dreunden lekker door. Drummer Bram Steemans, aka ‘The Machine’ leefde zich helemaal uit tijdens “Saturday”, in die meer dan 20 jaar heeft hij nog steeds niet aan snelheid ingeboet.
Zoals nineties optredens betaamt zorgde Janez Detd ook voor show. Een beetje klungelig wel, net zoals het hoort. Rookgordijnen sproeiden, grote ballonnen werden het publiek in gegooid en er was zelfs een vreemd intermezzo met dansende cheerleaders. Een paar foute moppen gooide Nikolas Van Der Veken nog in de mix; ach ja in 1998 klagen we daar niet over.
Het tweede deel van de plaat was wat meer van hetzelfde, maar toch vaak minder overtuigend. “Walk-A-Way” en “So Thin…” inspireerden niet echt, al zat er in die laatste wel een lekkere drop. Ze eindigden de rewind set met “Victim” en verdwenen van het podium na een 40-tal minuten en bedankten het publiek uitgebreid.
Gelukkig was het een 1 april-grapje. Ex bandleden kwamen tevoorschijn en de punkrockers zorgden voor een gigantische encore met alle hits die we wilden horen. Joeri Van Vaerenbergh sprong de boxen op en af tijdens “Mala Vida”, de Spaanse bulldozer van de band. Die lekkere trompetjes die over de zoals gewoonlijk rockende gitaren gaan, maakten van het nummer een absolute blijver in de Afrekening van 2003. We hoorden ook nog “Rock On!”: zullen we doen Nikolas! En de cover van A-Ha werd nog het meest luidkeels meegezongen van alle songs. De punkversie van “Take On Me” veroverde Vlaanderen twee decennia geleden en is zo fout dat we ons bijna schuldig vinden dat we onszelf luidkeels mee horen kwelen. Dat heet dan nostalgie?
Natuurlijk kregen we ook nog “My Life, My Way” te horen, een nummer met een boodschap die zo ondubbelzinnig is dat het wat dommig klinkt. Het nummer is ook zo, maar de ‘oh oh oh’s’ en kinderstem maken echt alles weer helemaal goed. Het is gewoon een fantastische hit, een oorwurm waarvan we blij zijn dat hij nog dagen in ons brein zal blijven huizen.
Afsluiten deed Janez Detd gelukkig met wat geweld met “Anti-Anthem”, nadat Van Der Veken met “Tonight” nog een kort akoestisch rustpunt had gezet.
We kijken alvast uit naar een volgende trip down memory lane, want wanneer willen we ons niet even terug zestien voelen. Merci Janez Detd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/janez-detd-01-04-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Simple Minds - Alive and (een beetje) Kicking
Dat Simple Minds op vandaag nog het Sportpaleis kunnen doen vollopen, is al een prestatie op zich. Want laat ons eerlijk zijn, na die 5 succesalbums in de jaren tachtig heeft de band nog maar weinig voor mekaar gekregen. Het is nu al meer dan 3 decennia geleden dat ze een deftige nieuwe song uit hun mouw konden schudden. Ze lijken gedoemd om eeuwig te blijven teren op de grote successen uit hun glorieperiode, maar daar liggen ze zelf geenszins van wakker want de kassa blijft na al die jaren nog gretig klinken.
Geen mens in het Sportpaleis die daar trouwens om maalde vanavond. We zagen het voltallige publiek, dat voor quasi 90% samengesteld was uit vijftigers, al collectief denken van ‘als ze maar geen nieuwe songs spelen, want daar zijn we niet voor uit ons kot gekomen’. Geen nood, op dat gebied loste de band de verwachtingen volledig in. Er moesten geen nieuwe zieltjes veroverd worden en de fans gingen al overstag toen de eerste noot werd gespeeld.
In de aanvangsfase werden Simple Minds genadeloos genekt door het alom gevreesde Sportpaleisspook, een erbarmelijke akoestiek. De drums gingen compleet de mist in, de stem van Jim Kerr zat nog vast in de Kennedytunnel en de gitaar was zodanig scherp afgesteld dat we even dachten in een soundcheck van Iron Maiden te zijn beland. Het was des te jammer om een pareltje als “I Travel” kopje onder te zien gaan in een doffe geluidsbrij. Maar er was beterschap op til, vanaf “Glittering Prize” kwam er schot in de Schotten (vergeef ons de flauwe woordspeling) en was de klankman terug met zijn volle verstand bij de zaak. Met “Book Of Brilliant Things” en vooral een pakkend “Belfast Child” werden de eerste hoogtepunten van de avond opgetekend. En dan was het al pauze. Zo gaat dat tegenwoordig met bands op leeftijd, ze spelen in hun eigen voorprogramma en lassen doodleuk een theepauze in.
Deel 2 opende met de geweldige instrumental “Theme From Great Cities”, wat ons betreft één van de absolute Simple Minds toppers. Band en publiek geraakten alsmaar beter op dreef en klassiekers als “Waterfront”, “Someone Somewhere In Summertime”, “Don’t You Forget About Me” en “New Gold Dream” gingen er vlotjes in. De fun en de schwung zaten steeds beter in de lift maar jammerlijk genoeg was de klankman niet altijd even kordaat bij de les. De stembanden van Jim Kerr gingen ook geregeld aan de andere kant van de Schelde zwemmen. Maar dat vocaal minpuntje werd gecompenseerd door een volbloed zangeres die wel een klok van een stem bleek te hebben, wat de dame in kwestie nog eens vetjes in de verf zette met onder meer een mooie verstilde versie van “Speed Your Love To Me”.
In de bisronde werd het feestnummer bij uitstek “Alive And Kicking” gefnuikt door een overdosis handjes klappen, beetje jammer maar Jim Kerr had het wel zelf in de hand gewerkt. Met een wervelend “Sanctify Yourself” als pretentieloze afsluiter was het er wel weer boenk op.
Qua fun en nostalgie was dit een meer dan geslaagde avond, een hoop Simple Minds hits blijven immers onsterfelijk. Maar als we willen spreken over echt onvergetelijke Simple Minds concerten, dan moeten we toch met zijn allen de teletijdmachine in richting eighty one, eighty two, eighty tree, eighty fooouuuur !
Organisatie: Live Nation
Het vorige album van Handkerchief, ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’, werd bijzonder goed onthaald. Singles als “They Drive By Night“ en “Human Sense” waren regelmatig te horen op de radio. Op het nieuwe album ‘Ghosts Of This Town’ schildert deze band opnieuw een fascinerende, maar toch donkerdere trip door hun bijzondere wereld van steden, havens en romantiek.
De bemanning van het schip dat Handkerchief is, krijgt net iets minder tijd en ruimte om te schitteren dan kapitein Christof Annaert. Die neemt op ‘Ghosts Of This Town’ het stuur stevig in handen en vaart vooral langs zeemansblues en saudade. Openingstrack en vooruitgeschoven single “Never Get Used To This Town” sluit nog het meest aan op de lading van ‘Mutiny Ballads …’, maar de andere songs zijn in vergelijking daarmee kleiner, intiemer, introverter en donkerder. Denk aan de vroegste blues van wijlen Arno, Les Négresses Vertes met een serieuze kater, Tom Waits in de regen.
De boventoon van dit nieuwe album is een mix van verdriet, hartepijn, heimwee en melancholie. In zijn veelheid van dezelfde teneur werkt dat louterend. De enige frivoliteit komt op “Coming Home” opnieuw van de Amerikaanse percussionist Adam Bradley Schreider, die ook al mocht meedoen op een track van ‘Mutiny Ballads …’.
De beste songs zijn “Never Get Used To This Town” en het bijtende “Cure For Love”.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
New beat heeft altijd fans gehad en zelfs vandaag worden nog steeds prima tracks gemaakt in ons land. Eén van die gepassioneerden zit achter Belgica Erotica. Op zijn nieuwe EP reikt hij duidelijk de hand naar grote voorbeelden als Fatal Error en Erotic Dissidents. Muzikaal jongleert Belgica Erotica met de ritmes zoals ze dat eind jaren ’80 deden. De breaks komen later dan we vandaag in dance en elektro gewoon zijn, de beats zijn bij momenten lekker kaal, de lyrics zijn minimaal en ook het (Casio-)synth-geluid kreeg geen update naar het hier en nu.
“Sextoy Of The Undead” blijft wel heel lang teren op hetzelfde ritme en mist de zweverigheid van de new beat van vroeger. Deze track heeft een atypische, broeierige sfeer. “Dance In Your Underwear” heeft een sterke intro, maar heeft daarna moeite om de aandacht vast te houden. De betere tracks van de vier op deze EP zijn voor mij titeltrack “Horny Slut On New Beat” en “Succubus”, dat zich kan meten met de heerlijke single “Boobs!” van eind vorig jaar.
Aan inspiratie blijkbaar geen gebrek en zo levert deze EP opnieuw een knap uitgewerkte reeks tracks van Belgica Erotica!
Horny Slut On New Beat EP
Belgica Erotica
Eigen Beheer
https://belgicaerotica.bandcamp.com/album/horny-slut-on-new-beat
Nederlands 
Français 
