Als introductie van de bijzondere schijf 'Silhouette' van het duo Lili Grace, ofwel de zusjes Dienne en Nelle Bogaerts, citeren we even uit de biografie: '' Dienne en Nelle Bogaerts besluiten om de meest dissonante gebeurtenis in hun leven - het verkeersongeval van hun broer - om te zetten in muziek. Ze trekken in een mobilhome door de Ardennen en leggen het trauma van hun kinderjaren onder een denkbeeldige microscoop. Externe invloeden worden geweerd, en een select aantal vrienden ingeschakeld om hun concept in eigen beheer vorm te geven. Hun herinneringen vloeien over in melodieën, hun gesprekken vertalen zich in songteksten. De mooiste muziek ontstaat uit een noodzaak, vermoedden ze al lang. Maar nu weten ze het zeker'
Hoewel die pijn, vertwijfeling en vele vraagtekens terugkeren op deze plaat , is het geen tranendal geworden. Gedrenkt in een bad van weemoedigheid, straalt 'Silhouette' , ondanks het zware onderwerp, ook hoop uit. Hoop dat alles alsnog goed komt. Het ophalen van mooie herinneringen, met een lach en een traan.
Het verwerkingsproces wordt op een bijzondere wijze in beeld gebracht. Vanaf de eerste song 'Silhouette' ontroert Lili Grace je intens. De combinatie van twee engelachtige stemmen met een meeslepende percussie, cello en hobo zorgen voor enkele dansbare songs als “PDB”. Verdriet en hoop zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden.
Hopelijk heeft deze plaat er ook voor gezorgd dat ze zelf hun immense verdriet een plaats hebben kunnen geven. Met “Nothing Human” wordt afgesloten op een beklijvende, intens mooie wijze, die je wegvoert naar je meest pakkende momenten in het leven, toen verdriet je overmande en je het probeerde een plaats te geven. Tegen beter weten in.
Lili Grace bekijkt het verdriet uit de ogen van een kind, hun kindertijd; en ze geven er een volwassen draai aan. Het is een bijzondere traumatische ervaring, ze confronteren zichzelf met dit verdriet en die vertwijfeling. Ze stellen zich zoveel vragen. We citeren ''hoe verteer je als kind een gebeurtenis die zelfs door volwassenen niet wordt begrepen? Wie is dat silhouet in het ziekenhuisbed waarvan iedereen zegt dat het je broer is? Wat zien comapatiënten door hun gesloten ogen? Waar is God wanneer je hem nodig hebt? Kan je iemand met een vislijn weer uit zijn slaap hengelen? En vooral: hoe verwerk je het verlies van iemand die niet dood is?" Vragen die je als kind stelt maar waarop geen antwoord komt, niet toen niet nu.
De twee zusjes konden op deze manier geen mooiere ode brengen aan die dunne lijn tussen leven en sterven. Het is allemaal prachtig verwoord in negen emotievolle songs.
Tracklist: Silhouette (3:22) Traveller (3:26) Saints (4:38) The Horde (4:30) Not God (3:21) Killer (3:28) Fishing Spot (3:31) PDB (4:06) Nothing Human (3:39)
singer-songwriter/dreampop
Silhouette
Lili Grace
Topkwaliteit blijft altijd boven drijven, en zoals gewoonlijk moeten de niet minder dan geniale IDIOTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde, weer hier niet onderdoen. Idiots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven, deze keer zonder publiek door een of ander virusje. Ons wereldberoemd ongekend prettig gestoord viertal is allang besmet met het virus om met hun gortige en tijdloze oerrock een onuitputtelijke geestdrift er door door rammen, nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief, en dan eens weer naar hun normen ingetogen.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu . Ook als Mistero Dufo en co deze keer de studio betreden, dan ontploft het boeltje. Na het eerdere Chapter 1 krijgen we nu Chapter 2 ‘Fall’ met als eerste single “Elephant”. Ondersteund door een locomotief van een ritmesectie en zowaar een Hammond laat De Westvlaamse Riffheid Wouter zijn gitaar op ons los terwijl de Coronaproeve Luc koeltjes het verhaal beschrijft van een olifant die schoenen gaat kopen. Laat nu eens deze psychedelica heel realistisch overkomen. In Magnolia regende het ook kikkers en de aanschouwer geloofde het. Ondersteund met een oneshot videoclip van Strash.
Onze eeuwige hyperkineet slaagt er in om een perfecte eeuwige knorpot a la Reed neer te poten in “Drunk”. Wat lichter, softer, en toch onmiskenbaar Idiots. Je moet het maar kunnen. En een ode aan dronkenschap kan ondergetekende altijd en met plezier smaken.
Het huwelijk tussen Beefheart en Ozzy word ingezegend in ‘Fall’. Als een bloedende vulkaan worden Wouter en zijn gitaar perfect explosief. We gaan er geen etiket op plakken. Het zou zelfs idioot zijn. Het zijn gewoon Id!ots. Of Idiots.
Deze stevige portie waanzin blijft doorgaan in “Wreckless” en afsluiter “Blackout pt2”, waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken.
Ook hier worden alle nummers favorieten. Het wordt verdomme nogmaals eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken IDIOTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
(review Lode)
In het voorjaar bracht het eigenzinnige gezelschap IDIOTS een knappe en groovy schijf uit 'Spring'. De recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77967-chapter-i-spring-ep.html
Het logische vervolg 'Fall' moest normaal gesproken in de herfst zijn uitgekomen, maar de release liep vertraging op waardoor die pas in december op de markt kwam. Met 'Chapter 2 - Fall' zet IDIOTS nogmaals in de verf waarom ze in ons land een bijzondere parel zijn, en een veelzijdige, kleurrijke sound hebben.
Het bijzondere aan IDIOTS? Een rits maatschappij kritische songs met een dosis humor. Op het podium merken we dit ook. Het aanstekelijke en lekker groovy klinkende “Hong Kong” is er het levende bewijs van.
Ondanks dat deze plaat 'Fall' heet, voelen we zomerse vibes, wat mooi meegenomen is om deze donkere wintermaanden op te fleuren.
IDIOTS is een band die flirt met pop, surf en punk. “Elephant”, “Underground” en “Nervous Breakdown” zijn kenmerkende IDIOTS songs. “Let's get drunk” is een feestelijk nummer over overdadig drankgebruik.
IDIOTS heeft muzikaal een mening , met een dosis humor en absurditeit, wat we zeerzeker horen op de afsluiter “Blackout Pt. 2”.
Doel is om deze 2 EP's begin volgend jaar op één vinyl te persen in beperkte oplage. 'Spring' en 'Fall' zijn dus twee schijven die de veelzijdigheid van de band onderstrepen. Idiots rockt en klinkt groovy , hebben een punkattitude en een feestelijke stemming, niet vies van wat humor en zelfrelativering.
(review Erik)
Tracklist: Hong Kong 03:05 Elephant 04:03 Underground 03:27 Nervous breakdown 03:35 Let's get drunk 02:36 Blackout Pt.3 04:58
Ze startten ooit op als Kerberos, met name melodische heavy/death metal niet vies van een streepje black metal. Toen zanger Andes Jacobsson bij de band kwam, werd de naam veranderd tot Draconian. Op het debuut 'Where Lovers Mourn' schoot van de oorspronkelijke stijl haast niets meer over en werd de sound omgebogen naar gothic/death/doom. In dit genre blijven ze. De band blijft creatief in het genre. 'Under a Godless Veil' is een mooi pareltje van Draconian.
In een melancholisch sfeertje wordt “Sorrow of Sophia” ingezet, direct al een uppercut. Een sterke combinatie horen we in de vocals, de hypnotiserende engelenstem van Heike met de rauwe vocals van Andes die een demonische kracht ontketent; het is een gevecht tussen licht en duisternis.
In een doom sfeertje wordt weemoed en melancholie dus mooi afgewisseld met een vlammende sound , een vuurbal die tot ontploffing komt. “The Sacrifical Flame”, “Lusrous Heart” en “Sleepwalker” zijn mooie voorbeelden.
Fragiliteit en dynamiek kunnen nauw samengaan. “Burial Fields” en “Night Visitor” zijn gekenmerkt van ingetogen momenten.
Alle registers kunnen worden opengetrokken tot een climax; ”Moon over Sabaoth” is er eentje als vuurtongen uit de hel.
Het aanhoudend variëren in stijl en vocals maakt 'Under a Godless Veil' een bijzondere doom/metal plaat , die grenzen verlegt . Het afsluitende “Ascent Into Darkness” beklemtoont dit nogmaals.
Wat een indrukwekkend doom /gothic schijfje brengt Draconian toch uit. Eentje die ons lang doet nagenieten in de donkerste hoek van de kamer, met een licht dat schijnt aan het einde van de tunnel. De combinatie van de grauwe deathgrowl van Andes en de zachte engelenstem van Heike, vullen elkaar perfect aan en laten ons achter met een krop in de keel. De gitaristen toveren vlijmscherpe riffs uit hun instrumenten, en de drummer weet verschroeiend uit te halen. Klasse!
Tracklist: Sorrow of Sophia - The Sacrificial Flame - Lustrous Heart – Sleepwalkers - Moon over Sabaoth - Burial Fields - The Sethian - Claw Marks on the Throne - Night Visitor - Ascend into Darkness
Doom/Gothic
Under a Godless Veil
Draconian
Wij volgen Powerstroke al sinds hun oprichting in 2007. In 2010 kwam hun debuut op de markt. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere muziekstijl. Zulke bands hebben bij ons altijd een streepje voor.
Hoewel op hun facebook de omschrijving ‘Death pop’ staat, is er zoveel aan de hand bij deze band, dat ze ons bij elke release weer weten te verrassen. Laten we het gewoon houden bij de perfecte mix of hardcore, thrash metal, punk rock en death metal.
Vanaf eind 2014 vervoegde zanger Bavo de band en dat heeft de band, met alle respect voor zijn voorgangers, alvast deugd gedaan. Op ‘Done Deal’ (2016) bleek al dat de man heel uiteenlopende toonaarden aankon. Op ‘Omissa’ (2018) stelden we vast dat Bavo de perfecte frontman/zanger is voor deze Belgische top band van internationaal allure. Met de nieuwste worp ‘The Path Against all the others’ wordt dat verder in de verf gezet en brengt Powerstroke dus een nieuwe sterke plaat uit.
Een vreemde science-fiction achtige intro, doet ons twijfelen of we de juiste plaat bij de hand hebben; leuk was het om ons zo op het verkeerde been te zetten.
Alle registers worden op helse wijze opengetrokken. Het klinkt opzwepend , gaat naar pure hardcore en gitaarriedels snijden als een mes,; daarnaast weten ze de gevoelige (metal)snaar te raken.
De band gaat dus vele kanten uit en Bavo’s vocals zijn een pluspunt, cleane vocals en rauwe growls, die emotioneel beladen zijn. De man kan echt alles aan. Hij leeft zich uit op deze plaat.
Powerstroke zijn topmuzikanten. De songs worden in uitersten geduwd , check “By My command”, “Awakening” en “Legacy of Life” maar eens. Een gevarieerde, alsook gedurfde aanpak hoor je op “The Path Agains all the others”. De band kleurt graag buiten de lijntjes en treedt op die manier graag uit de comfortzone. Powerstroke klinkt avontuurlijk en experimenteert dus in het genre.
De band levert een remake af door een akoestische versie van “Until the fat lady sings” met een bijdrage van Slongs en Stef Bos! Een aangename verrassing die aantoont dat Powerstroke nu in 2020 zijn grenzen nog steeds kan verleggen.
Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!
Tracklist: 1. War in Heaven 2. By My Command 3. Awakening 4. Honest Decay 5. Tearcollector 6. Moonlight Tribe 7. Legacy of Life 8. Babalon 9. Shadowland 10. Dying Vein 11. Path Against All Others 12. Until the Fat Lady Sings
Grant is het singer-songwriter project rond vier muzikanten en vrienden uit de regio Brugge-Gent. De band begon in 2000 rond de vroegere nummers van de frontman Dominiek De Groote. Oorspronkelijk ging de band als trio verder met drummer Tony Somers en de Gentse bassist Rutger Moelaert. Het resulteerde in 2006 in het debuut 'Real' gevolgd door ''Untill Dawn' in 2013. Circa tien jaar geleden werd ook Tom Kristiaan (piano) toegevoegd aan de line-up. Recent werd het debuut 'Real' heruitgebracht, met als extra de piano van Tom op de titelsong. We legden ons oor en hart te luisteren.
Aanstekelijke opener “Grant 7.3” laat een band horen die toegankelijk klinkt en muziek brengt die rock en weemoedigheid verbinden tot een mooi geheel. Elke song wordt gedragen door het mooiste instrument dat er bestaat, ‘de stem’. De vocals zijn warm en krachtig. Elke song wordt trouwens bepaald door een gitaarriedel. “Real” is een nummer dat dus in de nieuwe versie een piano meekrijgt, wat de melancholie alleen maar ten goede komt.
Grant blijft op de volledige schijf hetzelfde pad bewandelen. “Love U” is een pakkende song, die catchy genoeg klinkt om over de dansvloer te zweven. “Beats of Your Heart” en “Did i scare you” beamen dit verder.
Grant brengt aanstekelijke muziek die je wegvoert naar een gezellige zomeravond rond het kampvuur, of als eentje in de winter, gezellig rond het haardvuur. Gezelligheid en gezapigheid gaan hand in hand samen , en voelen aan als een zacht dekentje om de zorgen even opzij te plaatsen.
Ga het echter niet te ver zoeken bij Grant. Het is net die eenvoudige aanpak die ervoor zorgt dat dit collectief een bijzondere parel heeft (her)uitgebracht , binnen de sing/songwriting.
De pianotoets op 'Real' laat horen dat Grant na al die jaren nog steeds wil evolueren. We hopen dat, naast deze mooie heruitgave, hier iets nieuws kan uit groeien. Op 'Real' bewees Grant reeds een kwalitatieve band te zijn.. In 2020 zijn de warme songs, zeker in deze tijd, even relevant.
Tracklist: Grant 7.3 02:50 I Circle around your Orbit 03:07 Reasons and Sorries 03:19 Real 05:12 Nightcloud 03:39 Love U 03:21 Beats of Your heart 04:53 Did I Scare You 04:28
Francois De Meyer is een muzikant, componist enz , kortom, hij is letterlijk van enorm veel markten thuis. Dat bewees hij in het voorbije jaar reeds uitvoerig. Niet alleen waren er releases van het project Soapstarter, Kyem en Raveyards , hij heeft een eigen studio en brengt dan ook nog solo werk uit. In een uitgebreid interview dat we met hem hadden , deed hij dat allemaal uit de doeken. Je kan het interview nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html
Francois De Meyer bracht nu een nieuw album uit vol piano muziek. We citeren ''Francois De Meyer brengt dit jaar zijn vierde album uit, een pianoplaat met de titel 'Ellipsis'. Elk nummer verwijst naar een andere maand van het jaar. De plaat neemt je mee op een reis door de tijd en de romantiek, met zachte melodieën en arpeggio's." Einde citaat.
Met “Januari” zet hij die reis op een ingetogen , bijzonder weemoedige wijze in. Het sluit ook aan hoe dit jaar is verlopen. Somber, maar ook hoopvol uitzien naar betere tijden. Dat komt tot uiting in een kleurrijk klankentapijt op “June” . Al te uitbundig wordt het nooit, maar het duidt toch aan dat Francois , ondanks die barre tijden, niet bij de pakken blijft zitten.
Elke maand klinkt nagenoeg hetzelfde, maar ook net anders, meer sober, of meer doorleefd. Francois De Meyer zorgt voor een gevarieerde kijk op het jaar 2020. “November”, toevallig een van de donkerste maanden, klinkt iets meer somber dan de vorige songs.
'ELLIPSIS’ toont dus een veelzijdig man. Elke keer verrast hij je aangenaam, door net op het juiste moment, de juiste emotie aan te spreken. “December” is een intens nummer vol uiteenlopende emoties en duurt meer dan vijf minuten. De klankentapijtjes doen je lichtjes zweven, en raken ingetogen, sober je hart .
Francois De Meyer heeft een sterke plaat uit vol pianowerkjes; tristesse en hoop passeren telkens …
Tracklist: Januari 02:04 Februari 01:55 March 02:39 April 02:34 May 01:47 June 02:59 July 03:02 August 03:26 September 02:30 October 02:55 November 03:20 December 05:08
Piano
François De Meyer
ELLIPSIS
Een duo met harp en luit voor een review bij Musiczine? Hebben we ons dan niet vergist van kanaal? En als ik dan zeg dat het een elektrische harp is en dat de Britse harpiste Maria-Christina Harper al eens loops, wah en distortion gebruikt? Dan wordt het al wat interessanter. Harper vormt op ‘Draft’ een duo met de Griekse luitspeler (en zanger) Yiagos Hairetis. Die haalt zijn inspiratie uit de muziektraditie op Kreta en combineert dat met een liefde voor Led Zeppelin, The Doors en Black Sabbath.
Verwacht nu wel geen hardrock van het duo Hairetis Harper. Wel veelal cinematografische en experimentele jazz voor de meerwaardezoeker. Het is knisperend fris en modern. Of toch een rocksong. “Lute Interlude” heeft een intro die vaag herinnert aan Ennio Morricone ten tijde van ‘Once Upon A Time In The West’, maar eens aan de helft komen er plots fragmenten van stoner/desertrock langs. De andere tracks hebben een meer impro-jazz-sfeer, al voel je wel dat er niet zomaar uit de losse pols wordt geïmproviseerd en dat er wel degelijk wordt gewerkt naar achterliggende structuren. Het zwoele “Lost In The City” had op de soundtrack van ‘Shaft’ kunnen staan, terwijl “Bells” dan misschien eerder past bij de Twilight-saga. Zeker als Yiagos niet zingt, ligt het soundrack-gehalte hoog.
Het duo kwam reeds naar Brussel voor een concert en ook in Nederland zijn ze best populair. Hun ‘Draft’ komt uit bij het Griekse boutique-label Same Difference Music. Dat specialiseert zich in re-issues van Griekse albums op vinyl, maar geregeld komt er ook nieuw materiaal uit. ‘Draft’ komt uit in een oplage van amper 100 vinyl-exemplaren.
https://hairetis-harper.bandcamp.com/
De Turkse garagepunkband Reptilians From Andromeda heeft een nieuw full album uit. ‘Must Be Destroyed’ werd zo goed als live opgenomen in de ‘Karga Bar’ in Istanbul.
De Reptilians gelden in Turkije als één van de populairste bands in de underground. De band bestaat sinds 2013 en heeft met gitarist Tolga een oudgediende van de bekende Turkse punkband Rashit in de rangen, terwijl bassist Kerim in Moribund Youth zat, één van de eerste hardcorebands in Turkije. Zangeres Aybike is niet enkel live een aandachtsmagneet, dat geldt net zo goed voor de opnames. De Reptilians komen geregeld naar België op uitnodiging van hun vrienden bij bands als Bruce, Unwanted Tattoo en Faroutski. Die worden dan op hun beurt uitgenodigd naar Istanbul. Met de release van dit nieuwe album breidt de Turkse band zijn werkgebied nog wat op, want er staan concerten gepland in Canada en Japan.
Het geluid op dit nieuwe album doet met een fijne mix van punk en garage denken aan de eerste albums van The Stooges en ligt mooi in het verlengde van dat van ‘Dialogues For Monkeys’, hun vorige album uit 2018. De Britse producer Fran Ashcroft (The Dandy Warhols, The Pretty Things) was opnieuw van de partij voor de mix. De Reptilians hernemen een paar eerder opgenomen songs en brengen ook de Subsonics-cover “Eyeball”, die ze reeds live brachten op hun jongste tournee. Live zat daar minder vuur in dan hun versie van “Havana Affair” van The Ramones en ook de opgenomen versie van “Eyeball” mist een zekere grinta of misschien is het nummer hier niet bekend genoeg.
“Rat Posion Injection” en de single “No More Mr. Pinhead” zijn misschien wel de twee beste nummers van het album. Ook bijzonder geslaagd is de track “Don’t Trust Any”. Die doet dankzij de agressieve sax van Deniz Felder denken aan The Sonics.
Het is fijn vertoeven op Andromeda als de Reptilians de soundtrack leveren.
‘Symphony Of Dawn’ is het debuut van de Gentse band Worlds Beyond. Voor de meeste bandleden is dit hun eerste band en studio-ervaring is en sommigen hadden tot voor kort niets met (symfonische) metal. De maturiteit en complexiteit zijn verrassend, zeker voor een genre waarvan je denkt dat je alles al wel hebt gezien.
De symfonische elementen zijn fenomenaal goed en overvloedig aanwezig. Je hoort waar ze de inspiratie gevonden hebben en toch brengen ze geen doorslagjes van pakweg Evanescence of het vroegste werk van Within Temptation. Met die krachtige, heldere sopraanstem van zangeres Valerie zitten ze overigens heel dicht op de hielen van Nightwish in de Tarja-periode en Therion. De bijna filmische intro’s en sfeerstukken doen inzake opbouw en catchyness denken aan die van Raven Invicta (bij Cathubodua en Scapeshift). De songs van Worlds Beyond zijn meeslepend, komen met veel power en zijn ingenieus in songopbouw. Aan de meezingbare refreinen, toch typerend voor dit genre, moet soms nog wat gewerkt worden.
De beste songs zijn “Winterstorm”, “Ice King” en “Edge Of Faith”, terwijl je gerust kan stellen dat deze debutanten op geen enkel nummer door de mand vallen. Jammer dat we door de coronacrisis deze band nog niet live aan het werk hebben gezien.
Voor zijn vorige plaat uit 2018 (‘Hunting For Hills’, zie ook de review op Musiczine) haalde Tomas Vanderplaetse ( o.a. keyboards bij Arno) zijn inspiratie uit zijn rondreizen doorheen Azië. Hij verwerkte toen ook wat veldopnames in zijn muziek. Dat alles klonk sfeervol en heel organisch. Hij speelt ook zowat alles zelf in. Voor ‘Shadows of Nagi’ heeft hij muziek gemaakt die wat op dezelfde leest geschoeid is met het enige grote verschil dat de verpakking van de stukken muziek hier elektronischer werd uitgewerkt. Het organische is wat verdwenen en het geheel klinkt vrij modern. Ik denk dat hij ongeveer in hetzelfde straatje als Johan Detroch opereert. Als je dan toch een richtlijn wil meekrijgen. Maar dan elk op hun eigen manier.
Qua opbouw lijken mij deze tracks iets sterker te zijn dan op de vorige plaat. “Resonant” is daar een goed voorbeeld van: mooi en geduldeig opgebouwd met piano’s en strijkers tot aan de climax. Op “Susumu” flirt hij wat met dance-elementen zonder er een dance track van te maken. Zijn songs doen mij qua structuur en opbouw geregeld denken aan het opkomen en wegebben van de zee. Op “Altitude” spelen de bas en de vervormde synths een grote invloed. “Floating” is dan, zoals de titel doet vermoeden, terug meer zweverig en etherisch. Op “Sparkle” waan je je in het regenwoud. Zo krijgen we gedurende acht nummers een gevarieerde doch coherente trip aangeboden die je kan doen wegdromen en naar andere plaatsen brengt. In tijden van covid trouwens meer dan welkom.
Ik kan alleen maar besluiten dat dit album nog iets beter in elkaar steekt dan zijn vorige. Het vorige vond ik trouwens al straf. Voor wie van dit genre houdt, is het een sterke aanrader.
Instrumentale electronische avant garde
Shadows of Nagi
Suntapes
Het betreft andermaal een samenwerking tussen Sanchez (o.a. El Caballo) en Dirk Da Davo. Na de ‘Z’-EP trok Sanchez in 2019 op tour met El Caballo. Toen covid iedereen in de ban sloeg , besloten ze in die rare tijden in Punta Mita (Mexico) muziek op te nemen. De titel, die o.a. verwijst naar die rare tijd, was snel gevonden. ‘Strange’ is ook de rode draad doorheen de 6 nummers op dit mini album. Als toemaatje staan nog 2 andere versies van “When Strangers Pass By” op.
Ook ditmaal weer een interessante mix van elektro, wave, dance en zuiderse invloeden. Luister maar naar de gitaartjes op “When Strangers Pass By” en je waant je op een strand in Mexico of Brazilië. Een nummerke dat wat kleur aan deze donkere tijden geeft. En daarbij is het ook wel catchy en radiogevoelig. “People Are Strange” is een cover van de welbekende song van The Doors. Het is niet altijd makkelijk om een erg bekend nummer te coveren maar ze slagen toch wel goed in hun opzet. Het nummer heeft hier duidelijk hun eigen stempel meegekregen en werd omgebouwd tot een Electro wave song waar de psychedelische vibe toch nog in rondwaart. “Grow Strange” opent heel sfeervol. Het doet mij denken aan iemand die de omgeving opneemt wanneer hij wakker wordt na een zware nacht. Het heeft ook een beetje die zweterige mood in de lenden. De bas is prominent aanwezig. Echte teksten vind je hier niet terug. De spaarzame vocals dienen alleen ter inkleuring van de track. “How Strange Can You Get” gaat een beetje verder op die ingeslagen weg maar krijgt dan plots een steviger beat waardoor het meer een clubtrack wordt. Deze lijkt mij heel interessant te zijn voor DJ’s. Ook “Rainbows” is dansbaar en catchy maar heeft meer een klassieke songstructuur. “Shine The Light” sluit misschien nog het meest aan bij wat Dirk Da Davo in het verleden deed. Dit vanwege de kenmerkende zang, de donkere sfeer en de distortion gitaar.
“StRaNgE” is een aanstekelijk albumpje en de mix tussen de twee muzikanten (met een andere achtergrond) werkt goed. Nice.
https://youtu.be/Iwd9E5emsWw
B'Rock Orchestra is een collectief aan klassieke muzikanten die al vijftien jaar bezig zijn op nationale en internationale podia , met muziek van Monteverdi tot Haydn. In normale omstandigheden staan ze met tachtig op het podium. Een vloedgolf aan strijkers en blazers die verleden en heden verbinden tot een magisch mooi geheel. Helaas bleek dit nu onmogelijk …
Met tien man (en vrouw) sterk stelde B'Rock Orchestra ‘Beethoven Symfonie 1’ voor in de Oude Vismijn, Gent op 26 september ll,, helemaal coronaproof uiteraard. Dit concert werd nu uitgezonden via streaming, zodat de mensen thuis konden genieten van dit adembenemend mooi spektakel.
Cello en contrabas vullen over de hele lijn elkaar perfect aan, terwijl viool klanken de oorschelpen strelen; blaasinstrumenten als klarinet en horn klinken schoon en vormen de kers op de taart.
“I Allegro Con Brio” lijkt muzikaal de rode draad in de volledige set. Het is prachtig hoe de drie violisten elkaar op vaak speelse wijze aanvullen; een glimlach kunnen ze niet onderdrukken. De horn en de klarinet doen de sound open breken, waarna contrabas en cello het orgelpunt vormen.
In een later stadium gaat het collectief eerder omgekeerd te werk. Alle registers worden soms open getrokken, de violiste op zich gaat een meer ingetogen weg in op “II Andante Cantabile Con Moto”, waarna de sound opnieuw compleet wordt opengetrokken naar een overdonderende climax.
Je krijgt een gevarieerd aanbod; er is de perfectie in de instrumentatie, dat wordt gecombineerd in tonnen spelplezier. Opvallend aan B'Rock Orchestra is dat ze gebruik maken van historische instrumenten, van o.m. het blazerscollectief die dit doet door gebruik te maken van die horn. Een bewijs te meer van die lijn in klassieke muziek tussen verleden en heden, voortdurend met oog op de toekomst van het genre.
Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in de schoenen staan. B'Rock Orchestra gooit hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Uiteraard is de compositie van Beethoven sowieso van onaardse schoonheid, die na al die eeuwen nog steeds veel mensen ontroert. Het wordt door B'Rock Orchestra met kennis van zaken gebracht en raakt je erg diep.
In dat klein uurtje wordt de ‘Beethoven Symfonie 1’ creatief uitgediept. Een magisch klankentapijt en kruisbestuiving van viool, blaasinstrumenten , cello en contrabas. Het raakt ons telkens opnieuw tot we er, ‘zen’, stil van worden …
Line Up: Jacob Lehmann (Viool) Jivka Kaltcheva (Viool) Raquel Massadas (Viool) Manuela Bucher (Viool) Benjamin Glorieux (Cello) Tom Devaere (double bass) Nicola Boud (Klarinet) Geert Baeckelandt (Klarinet) Jeroen Billiet (Horn) Mark De Merlier (Horn)
Setlist:
Ludwig van Beethoven - Sextet in E-Flat Major , Op 81b
I Allegro Con Brio
II Adagio
III Rondo: allegro
Ludwig van Beethoven - Symphony nr. 1 in C Major (arr. Carl Frierich Ebbers)
I Adagio Molto - Allegro Con Brio
II Andante Cantabile Con Moto
III Menuetto (allegro molto e vivace)
IV Adagio - Allegro Molto e Vivace
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
“Without music, life would be a Mistake”, dixit Friedrich Nietzsche. Het valt in twijfel te trekken of de man het werkelijk heeft gezegd, maar de woorden zelf, daar bestaat er geen twijfel over. Live-muziek kan een drijfveer zijn, een motivator, dat extra duwtje in de rug. Laat dat nu net zijn wat we in deze bizarre tijden missen. Gelukkig is er het initiatief ‘Sound of Ghent’ , die de Gentse muziekscene letterlijk een podium geven.
Ook Wolker krijgt de eer om zich te vestigen in het arsenaal dat o.m. Democrazy voor ons in petto heeft en de eer is wederzijds. Dit duo werd in oktober nog tweede in de Humo’s Rock Rally en mocht al in Belgiës mooiste concertzaal ‘De AB’ spelen als voorprogramma van ‘High Hi’.
Getokkel op de bongo’s en handgeklap geven het startschot van “Follie douce” en een optreden vol van energie, want dit is wat Wolker zo goed maakt: slim gebruik van loopstations, heerlijk melancholische zangstem, solide drums. Dit alles resulteert in een sferische opbouw van jewelste. Femke en Gert-Jan doen je aan hun lippen hangen en hunkeren naar meer. Ze nemen je mee in een droomwereld waar je op wolken (of beter op ‘Wolker’ *) lijkt te lopen en halen je dan zacht doch zeer effectief neer met hun climax.
Het summum van deze weemoed (in de meest positieve zin) wordt in je gezicht gesmeten met persoonlijke favoriet “Dream state”. Het engelengezang als backing vocals in combinatie met de zachte woorden van de frontman zorgen voor een ervaring gelijkaardig met een openbaring: “Juist. Dit. Is. Muziek.”
Afsluiten doen ze met 2 kleppers, “Talking minds” is wat er in het woordenboek staat bij het trefwoord perfecte opbouw. Het hele nummer doet je smachten naar, om het in termen van In De Gloria te zeggen, de ontploffing. Net wanneer je denkt ‘Hier gaan we’, eindigt het nummer. Een gedurfde, maar een geniale keuze.
Wanneer “Situations” losbarst in een gitaarsolo, wordt de eindspurt ingezet. Nog een keer alles geven.
Na 6 nummes bereikt Wolker de eindmeet. Wij hebben er enorm van genoten, we hopen zij ook. Ik kijk er alvast naar uit om ze nog eens live te zien. Met publiek. Met nog meer sfeer. En hopelijk met een debuutalbum.
(*Excuses voor deze slechte mop. Corona got me like…)
Setlist: Folie Douce, Trenches, Dream State, All Nighter, Talking Minds, Situations
Organisatie: Democrazy, Gent
Evanescence - livestream - Een emotionele rollercoaster
Het is voor iedere muzikant, kunstenaar of artiest die actief bezig is met 'creëren', een op zijn minst raar jaar. Door de coronacrisis zijn live optredens uitgesteld en vallen velen in een zwart gat. Maar wat wel boven komt , is de tijd om meer muziek en songs te schrijven.
Dit kwam o.m. tot uiting tijdens het interview met Amy, zangeres en frontvrouw van Evanescence (***1/2) dat ze net vóór de sessie in de Falcon Studio in Nashville had met haar fans die naar de streaming zaten te kijken. De streaming ging door op 5 december. Ondertussen meldde de band dat in maart 2021 een gloednieuwe plaat uitkomt 'The Bitter Truth'. Zie ook de nieuwsflash daarover: http://www.musiczine.net/nl/news/item/80330-evanescence-releasedatum-the-bitter-truth-in-maart-2021-nieuwe-single-uit.html
De show die ongeveer 45 minuten duurt, werd opgenomen in oktober van dit jaar in de Rock Falcon Studios waar Evanescence ook zijn nieuwe album opnam, en bevat een exclusief pre-show interview met zangeres Amy Lee. De band was ook in de live chat voor de eerste uitzending.
Interview: De streaming begint dus met een interview met Amy Lee. Ze beantwoordt enkele vragen uit de chat. Op de vraag wat het voor haar het meest belangrijke is , de muziek of de teksten, antwoordt ze. ''De muziek; de basis van een song is steeds hoe het klinkt, daarop schrijf ik de teksten. Maar de basis van alles is toch steeds de muziek zelf, daar gaat het om''. Op de vraag of er dit jaar ook iets positief is uitgekomen van deze crisis, gezien iedereen zich focust op het negatieve, vertelt ze : “Het is natuurlijk voor iedereen een zware tijd'' zegt Amy ''maar voor het groeiproces in het schrijven van songs en muziek componeren , was het eerder een - laat maar zeggen - rustgevende tijd. Je had plots meer tijd om je daar op te focussen en je moet je niet concentreren op van alles om op tour te gaan. Hoewel we de live optredens uiteraard missen. Dat is iets wat ik ook hoor van andere bands en artiesten. Meer tijd om met onze muziek intensief bezig te kunnen zijn. Daardoor is ons album ook al klaar geraakt''. Ze had het over haar keyboard , haar moederschap en ga zo maar door. Kortom: Een zeer mooi interview dat positieve energie uitstraalde, en ieder van ons zeer goed kan gebruiken ...
Optreden: De zenuwen in de studio waren enorm gespannen want Evanescence zou enkele nieuwe songs aan het publiek live voorstellen; ze brachten in deze live sessie ook enkele favorieten.
De opbouw bij Evanescence ligt altijd een beetje in dezelfde lijn. Amy gooit vocaal al haar emoties, frustraties en pijn tot vertwijfeling in de strijd. Door haar hoog stembereik raakt ze de gevoelige snaar van de luisteraar en bezorgt je gegarandeerd een krop in de keel.
De muzikanten hebben een belangvolle inbreng en ondersteunen de vocals van Amy door een emotioneel klankentapijt. Prachtig !
Toch even deze bedenking. op zich is het een beetje jammer dat hier veelvuldig uit hetzelfde vaatje wordt getapt, maar aan de reacties te zien in de chatroom , genoten de fans echter met volle teugen. Bovendien, net die intens, emotioneel spannende sound en Amy’s kristalheldere stem zorgen voor rillingen, tot de laatste gitaarriedel en drumpartij. Het mooiste moment binnen de set was echter toen Amy helemaal op haar eentje, aan de piano, ingetogen ons hart deed bloeden van innerlijk genot.
We hopen stilletjes dat op de nieuwe plaat de band zijn comfortzone durft te verlaten; op basis van deze streaming bleef dit deels achterwege. Maar binnen deze 45 minuten bood Evanescence , sterk overtuigend, een emotionele rollercoaster aan.
Organisatie: Evanescence
Nederlands 
Français 
