Wie er achter Organized Happiness zit, dat moet een beetje een mysterie blijven. We zouden kunnen gokken, maar beter nog geven we enkele tips mee: denk aan “Femme Lady Dame” van Alain Verdier, denk aan de meest catchy rock van Kloot Perwez en Mauro Pawlowski op hun samenwerkingsalbum, denk aan de disco van Boney M, de feel-good-vibes van Pop In Wonderland en de funk van Jamiroquai en voeg daar nog wat kinky Franse woordjes aan toe zoals bij Vive La Fête.
Als elk volgend nummer zo vrolijk en dansbaar klinkt als deze “Sophistiqué”, dan wordt het toch nog een fijne zomer op de radio.
https://www.youtube.com/watch?v=1qFqwMjCj84
The Dirty Duo wordt aangeprezen als de luidste band van Istanboel. Daar zit zeker een kern van waarheid in, want deze Turkse band zet met amper twee man een sound neer die nog massiever en volumineuzer is dan die van Royal Blood en Kyuss samen. En zo heb je meteen twee leuke referenties voor hun sound.
Hun EP ‘Behind The Door’ bevat slechts drie tracks. De eerste is de instrumentale intro (iets meer dan een minuut) “Into the Storm”. Dan zijn er nog twee volwaardige tracks: toptrack “Well Ruined Machine” en het ook al uitmuntende “Breaking News”.
Inzake variatie in sound, riffs en lyrics zijn ze op deze EP wel eerder beperkt. Om deze desert/stonerrock over een volledig album fris en interessant te houden, dat wordt een andere zaak. Maar als kennismaking kan deze digitale release tellen.
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/dirty-duo
Constraint is een Italiaanse symfonische metalband opgericht in 2011. Hun eerste demo 'Illusion Of A Dream' liet een band horen die binnen dat genre, waar je vaak de bomen door het bos niet meer ziet, toch een diepe indruk na. Dat werd bij hun eerste full album 'Enlightened By Darknes’' in 2016 in de donkere verf gezet. Nu verscheen een nieuwe schijf: 'Tides Of Entropy', waar instrumentale intensiviteit samenvloeien met een vocale inbreng in alle kleuren van de regenboog. De perfecte kruisbestuiving waardoor de band iedere liefhebber van het betere symfonische metal een oorgasme bezorgt.
Na een instrumentale intro, waarbij al wordt aangeduid hoe de muzikanten elkaar blindelings vinden, zijn we vertrokken voor een bijzonder emotionele , sprookjesachtige trip, waarbij harten op een intensieve wijze diep worden geraakt. Dat is dus niet enkel door die instrumentale meesterwerken, of dat bijzonder stembereik, maar net door de samensmelting van deze elementen, waardoor elke song door je hart klieft als een botte bijl.
Luister maar naar het meesterlijk in elkaar gestopte “Eimnal Ist Keinmal” of “Eerie Euphoria” waarbij de haren op je armen rechtkomen van innerlijk genot. Telkens wordt een geluidsmuur van viool, gitaar en zelfs piano opgetrokken die aanvoelt als een deugddoende wervelstorm die door je ziel raast in een tempo dat wordt aangesterkt , telkens die zalvende en gevarieerde stem van Beratrice je wegvoert naar andere oorden.
Dat laatste blijkt ook meermaals uit de daarop volgende songs “The Big (B)end”, waar alle registers worden opengegooid.
Om verder op die lijn door te gaan bij “Broken Thread”, “Leben Ist Streben” en lekker aanstekelijke en aantrekkelijke afsluiter “Coercive”. Alle bovenstaande elementen zorgen ervoor dat deze Italiaanse symfonische band meer dan zijn stempel drukt op het genre. Zonder meer vormen ze zelfs een meerwaarde in dat geheel.
Nee, origineel is dat allemaal niet meer. In de symfonische metal is dat schier onmogelijk geworden. Maar het niveau ligt zeer hoog waardoor deze Italiaanse band boven het maaiveld van symfonische metalbands uitsteekt en dat is , gezien de hoeveelheid van bands, in het genre toch zeer opmerkelijk.
Ptolemea is het alternatieve muziekproject rond Priscila Da Costa. Eerder bracht de uit Luxemburg afkomstige band al een zeer mooi debuut uit in de vorm van een EP 'Tome I' De band moet het niet hebben van verschroeiend de geluidsmuren afbreken, maar eerder op een zweverige wijze je hart breken. Daarbij wordt braafjes binnen de lijnen gekleurd, maar de stem van Priscila klinkt helder en onaards mooi waardoor dat euvel snel wordt vergeten. In maart kwam een nieuwe EP op de markt, 'Maze', waarbij die stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Dat komt dus al tot uiting op “I Wish I Could”, instrumentaal is het daarbij boeiend vast te stellen dat er kenmerken als een elektronische viool voorkomen. Maar helaas wordt daar bitter weinig mee gedaan. Je zou bijvoorbeeld een duel kunnen vormen tussen die viool en dubbele gitaar, maar de focus ligt op de stem van Priscila. Niks mis mee. Deze zangeres beschikt over een operastem, waarbij de hoge tonen je trommelvliezen en je hart doen trillen van innerlijk genot.
Ook “Maze” en “Would Just Someone Understand” zijn bijzonder emotioneel gebrachte songs, die gevoelige snaren raken je en doen je ziel bloeden. De pijn en dromerige sfeer, binnen een weemoedige omkadering, keert over de hele lijn terug. Bij “Isolated” en het wondermooie “Run”, waarbij eindelijk ook instrumentaal wat meer registers worden opengetrokken, kom je in een sprookjesachtige wereld terecht waar een sirene uit de verte je hersenpan binnendringt, je hypnotiseert en je op de klippen doet belanden, waar je hart in gruzelementen wordt geslagen. Ook nu weer, best indrukwekkend dat stembereik van Priscila. De instrumentatie bij deze song gaat een beetje buiten de comfortzone en is een extra pluspunt. Het is daarom zo jammer dat instrumentaal die lijn niet wordt doorgetrokken over de gehele EP. Ook al blijft een song als afsluiter “Time Has Come” zeker aan je ribben kleven, van innerlijk genot wordt een traan weggepinkt.
De bijzonder intensieve sfeer van deze plaat is een wondermooi gevecht tussen vioolklank en gitaargeweld, vermengd met dat indrukwekkende stembereik van Priscila als kers op de taart. Het had eigenlijk over de gehele EP mogen worden tentoongespreid. Jammer genoeg is dat dus enkel bij de twee laatste songs het geval, waardoor we wat op onze honger blijven.
Maar binnen de sferische alternatieve muziek, waarbij harten worden gebroken, is Ptolemea zeker een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden. Laat de muikanten gerust wat meer de teugels vieren en vermeng ze met dat overweldigende stembereik van Priscila en er zwaaien meerdere deuren van emotionele pracht, binnen een weemoedige omkadering, open.
The Feather is het soloproject rond Thomas Medard’s Dan San. Dit project werd opgericht in 2013. Het resulteerde in 'Invisible' dat overal goed werd ontvangen. Het was lang wachten op een opvolger, mede door persoonlijke beslommering en zijn activiteiten met Dan San. Maar nu is er dus eindelijk een aanstekelijke opvolger 'Room'. Blijkbaar een zeer persoonlijke plaat. Maar vooral een schijf die liefhebbers van radiovriendelijke pop en alternatieve indie perfect met elkaar verbindt.
Opener “Closer'” is een dromerige song gedrenkt in een badje van weemoedigheid en melancholie, maar er zit gelukkig genoeg dynamiek in om je niet in slaap te wiegen. De weemoedige zijde van het verhaal blijft ook boven drijven op “Sister”, “Higher” en “Stay Up”. Het zal uiteindelijk de rode draad vormen op de volledige schijf.
Het lijkt trouwens alsof Thomas een moeilijke periode van zich afschrijft en vooruit kijkt naar het licht aan het einde van de tunnel. Zo voelen dus ook de daarop volgende songs “Come First”, “Louder” en “Is It Enough To Try” aan. ‘Room’ brengt over de hele lijn ons vooral het soort weemoedigheid van achterop kijken, na een zware periode, dan langzaam recht krabbelt en vooruit kijkt naar betere tijden met toch nog een beetje pijn in de ogen. Dat wordt verder in de verf gezet bij “Firework”, “At Sea” , “Low Days” en afsluiter “Beautiful Lie”.
Het lijkt wel alsof The Feather over de hele lijn blijft balanceren tussen weemoedigheid en extase. Thomas blijkt met deze parel van een schijf vooral een zeer persoonlijk verhaal te vertellen, waarmee hij die pijn letterlijk van zich afschrijft. Niet door luidkeels om zich heen te stampen, maar eerder door op een ingetogen en sobere wijze ervoor te zorgen dat je een traan wegpinkt met een glimlach op de lippen.
Schipperen tussen verdriet en gelukzaligheid spreekt The Feather daardoor uiteenlopende emoties aan waardoor je ook je eigen problemen letterlijk bij de hand neemt, en deze plaat aanwendt om terug nieuwe krachten te putten, strak vooruit kijken, hopende op betere tijden. Daardoor past ‘Room’ trouwens perfect binnen deze barre coronatijden die we doormaken.
Lucinda Williams is een Amerikaanse singer-songwriter die is uitgegroeid tot een levende legende. Niet alleen won ze verschillende Grammy Awards, met 'Car Wheels On A Grave Road' staat ze in top 100 albums van het toonaangevende Time-magazine. Lucinda is trouwens niet vies van tegen heilige huisjes stampen, en daar houden we , wat deze artieste betreft, nog het meest van. Met haar ondertussen 14de album 'Good Souls Better Angels' is dat niet anders. Deze artieste doet na al die jaren niet aan een routineklus afleveren. Integendeel.
De woede die te horen is in songs “You Can't Rule Me” en “Bad News Blues” gaat vooral over de huidige Amerikaanse president en zijn beleid. Lucinda giet deze maatschappijkritiek in emotionele songs boordevol frustraties die ze op de volledige schijf de vrije loop laat. Nee, er doekjes rond winden doet deze dame niet op songs als “Pray The Devil Back To Hell”.
Is dat soms met een gebalde vuist in de lucht, dan gaat ze vaak ook de eerder intieme en ingetogen toer op. Breekbare songs worden afgewisseld met dampende blues- en rocksongs die door je ziel klieven. Soms biedt ze eerder troost aan allen die lijdzaam moeten toezien , als bij “When The Way Get’s Dark” , en vaak stampt ze stevig om zich heen in een uitbarsting van woede als bij “Down Past The Bottom”.
Nergens laat ze een spaander heel van het beleid in haar land. Zonder scrupules blijft ze op die weg doorgaan. Om af te sluiten met een bijzonder emotioneel en sobere song, “Good Souls”, die je hart doet breken, binnen een intieme omkadering.
Grommend als een tijger in het nauw gedreven of zalvend je ziel verwarmen, Lucinda Williams doet het allemaal op haar hartverwarmende nieuwe schijf. Door deze gevarieerde aanpak blijft ze haar stempel drukken op de country/folk- en bluesrock sound in haar land en ver daarbuiten. Deze artieste stampt nog steeds stevig om zich heen.
En ook al staan potentiële opvolgers op de deur te bonken, na al die jaren blijft Lucinda door deze aanpak nog steeds stevig op de troon zitten. Dat zet ze met deze nieuwste schijf knap in de verf.
De uit Estland afkomstige alternatieve rockband Sibyl Vane drukte in 2012 zijn stempel op dat alternatieve sound met het debuut 'Love, Holy Water & TV'. Sinds dat debuut heeft de band woelige watertjes doorzwommen en met vallen en opstaan , stand blijven houden. Nu kwam een nieuwe parel uit: ' Duchess' ; aangeboden door een recensent van een bevriende website, vonden we het een goed idee deze band de aandacht te schenken die ze verdienen. Want deze plaat straalt positieve energie uit , die we in deze barre tijden goed kunnen gebruiken.
Een song als “Thousand Words” doet de zon schijnen in je hart, zonder te klef te klinken , gedrenkt in een bad van melancholie. Met een vette knipoog naar stijlen als synthpop en pure popmuziek kan een ruim publiek worden aangesproken.
De bijzonder kleurrijke, aanstekelijke songs als “Go Baby Go” blijven zo mooi aan je ribben kleven dat je de zon ziet schijnen aan het einde van de tunnel. Een overweldigend gelukzalig en intens gevoel daalt over ons neer als we bij “Boy Or A Girl” en “White Trash” ons voelen neervleien in het malse gras , en met de ogen gesloten vertoeven in een gezellige omgeving, omringd door vrienden op een zomerfestival … Festivals die door die coronacrisis niet zullen doorgaan, maar Sibyl Vane brengt de festivals op een zeer aantrekkelijke wijze gewoon naar je huiskamer. Hierbij worden geen heilige huisjes omver gestampt noch geluidsmuren afgebroken; enkel worden harten geraakt door de positieve vibes die de band over jou heen stuurt. En daar kan nooit iets mis mee zijn.
Het enige kleine minpunt wellicht is dat Sibyl Vane over de hele lijn binnen een iets te brave omkadering blijft. Van enige uitspatting of experimenteren is geen sprake. Op zich is dat een beetje jammer. Echter, net door de radiovriendelijke aanpak, is dit ook geen onoverkomelijk probleem. Wie houdt van de betere synthpop of alternatieve popmuziek , waarbij je het niet te ver moet gaan zoeken, zal zeker vallen voor de lekker aanstekelijke en gezapig klinkende songs “Lovely Crimes”, “I Don’t Drive” en de mooie afsluiter “Duchess”.
Sibyl Vane brengt op een zeer aanstekelijke , opwindende wijze de zon in je hart. En doet dit door een potje alternatieve popmuziek te brengen die van begin tot einde lekker aan je ribben kleeft, waardoor stil zitten onmogelijk is.
Bovendien kunnen we in deze tijden wel wat positieve energie gebruiken. En die loeit eveneens door de boxen. Deze 'feel good' plaat doet je, binnen een melancholische omkadering dus , enerzijds zweven door de huiskamer en anderzijds zing je de songs prompt uit volle borst mee. 'Duchess' is dus vooral een plaat die de popliefhebber en de alternatieveling met elkaar verbindt.
Een aanrader voor een ruimdenkend publiek, dat houdt van lekker uit de bol gaan , zonder het al te ver te gaan zoeken.
Die Kreatur is een duo dat bestaat uit Dero Goi (drummer, oprichter en zanger van de Neue Deutsche Härte-band Oomph!) en Chris Harms (zanger en gitarist van Lord of the Lost). Beiden welbekend in de zwarte scene. Ze maken op dit nieuw project gothic rock vermengd met elementen uit metal, industrial etc…
Opener is het titelnummer “Die Kreatur” en refereert wat aan Rammstein. Ook de single “Kalter als der Todt” gaat deze richting uit. De zware gitaren en de manier van zingen doen er onmiskenbaar aan denken. Maar voor je gaat denken dat het hier om een Rammstein-kloon betreft moet je weten dat het met “Unzertrennlich” een heel andere richting uitgaat. De track heeft eerder een Electro/EBM ritme als basis meegekregen , waardoor het nummer samen met de synths heel meezingbaar en catchy is geworden.
Ook op “Zwei 100%” gaan ze verder die richting in alhoewel er hier terug wat zware gitaren bijkomen. “Durch die Nacht” is een heel gevoelig gezongen midtempo track; zo een nummer waarbij men live de aanstekers bij aansteekt en zijn geliefde wat dichter tegen zich aan trekt.
“Schlafes Braut” begint als een soort dronkenmanslied. Het wals ritme versterkt dat nog.
In totaal staan er hier twaalf songs op en drie remixen. Van “Kalter als der Todt” staat er als bonus een ‘Solar Fake remix’ op. Heerlijke remix. Ook de ‘Faderhead mix’ van “Die Kreatur” vind ik heel geslaagd.
Nog een aantal songs gaan richting de openingstrack (richting metal/rock zoals “Untergang”) en een aantal richting electro/EBM (“Goldener Reiter”), waardoor het album eigenlijk op twee gedachten hinkt. Alhoewel ik enorm liefhebber ben van zware gitaren, vind ik de songs die wat verder van Rammstein af staan , het sterkste. Ik zou bijna opteren om van die twaalf songs twee EP’s of een dubbelalbum te maken, waardoor je die tweespalt kan opsplitsen.
Maar algemeen kunnen ze goede songs schrijven. Alles klinkt goed en zit goed in elkaar. Het artwork is ook schitterend uitgewerkt. De samenwerking heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Er mag, wat mij betreft, best een vervolg op komen. En dan het liefst met een nog wat uitgesprokener muzikaal profiel.
Gothic/Metal/Rog/Noise/Industrial
Panoptikum
Die Kreatur
Jackson Phillips is de man achter de Californische eenmansband Day Wave. Hij startte die in 2005 op vanuit zijn slaapkamer. Hij ging daar zo in op, de daaropvolgende jaren , dat hij opeens opgebrand en leeg leek. Hij moest alles even loslaten en zichzelf terugvinden. Na een onderbreking schreef hij ‘Crush’, dat dieper ingaat op thema’s zoals identiteit, doel, nostalgie… Hij deed alles zelf: van inspelen, opnames, mixing tot de productie.
Om eerlijk te zijn veel verschil in vergelijking met zijn vorig werk is er niet. Het klinkt terug fris en is bezaaid met aanstekelijke melodieën. Het enige minieme verschil is misschien dat de songs een ietsje directer klinken en dat de teksten heel persoonlijk zijn.
We krijgen hier 4 uitstekende indiepop nummertjes. Opener “Starting Again” klinkt zomers en gretig. “Potions” opent haast als Arsenal en is eveneens een aangenaam liedje met een ritmisch gezongen refrein. Ook “Empty” zit in diezelfde flow en mood van de vorige twee tracks. Op afsluiter “Crush” valt het tempo stil en krijgen we een weemoedig liedje met zang, piano en sfeervolle synths.
Op ‘Crush’ doet Phillips wat hij goed kan: aangename, frisse liedjes met mooie melodieën maken. We zijn blij dat hij zichzelf heeft teruggevonden want het is dat, dat we graag horen van de man.
Toen we dit project 'Interviews in tijden van Corona' opstarten wilden we ons licht werpen op hoe bands, promotors, en dergelijke omgaan met de radiostilte. Geen geplande concerten, en releases die worden uitgesteld , zijn maar enkele van de gevolgen voor iedereen die begaan is met de muziek en alles daarom heen. Een label dat de vinger op de pols houdt van het hardere genre in de 'underground' mocht in deze lijst niet ontbreken. We hadden een gesprek met Frederik Vanhee, bezieler van Dust & Bones Records die een hele rits artiesten onder zijn vleugels heeft zoals: UGLY & PROUD / GROTTO / CROSSFACE / MOA / TEPHROSIS / LEFT EYE PERSPECTIVE / SPLENDIDULA / BATTLEFIELD / THE CURSE OF MILLHAVEN / MARK MY WAY.
Hoe ga je als label om met deze tijden was de grondvraag. Maar ook hadden we het over de recente release van Mark My Way, hoe je als label omgaat met digitalisering, en de toekomst na deze crisis.
Frederik, om even terug te keren in de tijd. Voor de mensen die het label niet kennen. Waar staat Dust & Bones voor? Hoe en wanneer is alles begonnen?
Ik ben begonnen met Dust & Bones in 2015 als ik het me goed herinner. Ik speelde toen drums in Ugly & Proud en we hadden onze eerste cd opgenomen. Ik had een beetje rond geshopt maar er was nergens interesse om ons uit te brengen. Daar ik eigenlijk al heel mijn leven zelf de muziek van mijn bands uitbreng, heb ik dan ook weer beslist om het zelf te doen. Maar daar ging het dan eigenlijk ook wel bij blijven. Niet dus..
Sinds het ontstaan in 2015 is er veel veranderd. Wat is, naast de digitalisering, de grootste verandering voor jou?
Eerlijk gezegd vind ik niet dat er zoveel veranderd is behalve de digitalisering. Laat ons eerlijk zijn, dat is de grootste verandering ooit geweest he. De markt van de fysieke producten is veel kleiner geworden maar geloof me, der zijn nog altijd heel veel collectors ‘out there’!
Om daarop voort te borduren. Wat waren tot nu toe de diepte en hoogtepunten voor uw project?
Iedere release is voor mij een hoogtepunt. Soms heb ik het er een beetje moeilijk mee als er niet veel respons op komt. Ik ben heel passioneel als het op muziek aankomt en als ik een half jaar alles gegeven heb voor een nieuwe release en er komt nul respons dan komt het heel hard aan bij mij.
Je hebt naast dit project ook een fulltime job? Hoe blijf je dat combineren?
Ja, zoals je weet ben ik ook postbode. En idd na een nieuwe release kan het soms heel druk zijn. Sinds een jaar werk ik nu 4/5, deels voor meer tijd te spenderen met mijn jongste dochter maar ook deels voor het maken van pakketjes. Maar soms is het wel zwaar om een fulltime job te combineren met een gezin en het label. Om dan nog maar te zwijgen over die 1001 andere hobby’s die ik nog heb!
Is het in tijden van digitalisering tot streaming eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen?
Ik vind van wel. Alles is natuurlijk wel veel kleiner geworden en meer niche gericht, maar ik vind het nog altijd essentieel dat er fysieke formaten zijn. Als ik laaiend enthousiast ben over een nieuwe band die ik ontdekt heb , ga ik altijd direct iets aanschaffen. De vinyl, cd of zelf cassette! Het is mijn hobby, mijn liefde, de rode draad in mijn leven.
Hoe sta je tegenover Spotify en dergelijke meer? De voor en nadelen?
Voor mij is dat de grootste verandering geweest. Ik gebruik het nog niet zo lang maar eens ik ermee weg was… Nu is het al dagelijkse kost voor mij. Ik vind het een prachtig systeem om bands te ontdekken en te checken. Het is toch niet te geloven dat je gewoonweg alle muziek die er bestaat 24/7 ter beschikking hebt?! Ik ga wel moeten toegeven dat de eerste weken mijn kop op springen stond door de ‘option paralysis’!
Laten we even naar de recente releases kijken. Welke releases liggen er op de planken? Geef gerust enkele tips en zo
Wel terwijl ik dit schrijf is de nieuwe cd van Mark My Way juist uit. Ik ben er super trots op. De cd’s zien er fantastisch uit. De verkoop is ook enorm goed! Als je die band nog niet kent moet je daar zeker verandering in brengen. Een van de beloftes van onze Vlaamse streek! Prachtige mengeling van Hardcore, Metal en groove! https://www.facebook.com/markmyway/
Door de corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen. Vooral wat live concerten betreft. Waren er planningen die nu niet kunnen doorgaan?
Ik had me dit jaar voorgenomen om meer op shows te staan met de distro, dus dat is compleet in het water gevallen. Sowieso ging ik proberen meer shows te doen, ik vind het nog altijd super belangrijk dat die kunnen blijven doorgaan ondanks alle besparingen van de overheid. Ja en dan de cd release show van Mark My Way. D’r was daar veel tijd in gegaan en d’r werd enorm naar uitgekeken. Het doet pijn maar het is wat het is. Niks aan te doen.
Hoe ga je als label en ook als mens eigenlijk om met deze moeilijke tijden?
Als mens probeer ik me sterk te houden voor mijn gezin. Het is heel moeilijk vooral voor mijn kleinste dochter. Ze kan geen vriendjes zien. Dus proberen we het voor haar zo goed mogelijk op te vangen en aangenaam te maken thuis. Als label valt alles nog mee, Ik werk vooral online.
Zijn er, wat cd voorstelling doen, geen mogelijkheden om dit bijvoorbeeld 'live' te doen via sociale media?
Ja inderdaad en veel bands doen dat al. Toch fantastisch he , al die creativiteit die we nu zien. De underground is niet klein te krijgen!
Denk je ook niet dat de impact van diezelfde sociale media maar ook Spotify nog groter zal worden na deze crisis? En hoe zou de muziekwereld daar het best mee omgaan volgens jouw mening
Eerlijk gezegd ervaar ik het tegenovergestelde. Meer en meer mensen herontdekken de geneugten van een platen collectie of cd collectie. Nu ze meer tijd hebben en thuis zitten, herontdekken ze hun collectie. Ik heb al de helft meer bestellingen gehad de laatste weken dan het laatste kwartaal vorig jaar!
Dust & Bones is vooral een zeer mooi label dat de underground levendig houdt, wat zijn echter de eigenlijke ambities? Is er een soort 'einddoel' dat je wil bereiken?
Goh, het enigste dat ik wil bereiken is een soort van evenwicht. Ik moet er niks aan verdienen, maar als ik er niks meer aan zou moeten toesteken , zou ik al heel content zijn. Mijn vrouw zei onlangs dat ik geen zaak heb maar gewoon een hele dure hobby. En zo is het ook eigenlijk. Ik ben geen professional. Ik kom uit de HC/ Punk scene en heb een sterke DIY spirit. Dus ik heb misschien een aparte manier van werken die niet voor iedereen is. Maar ik ga wel door het vuur voor al mijn bands!
Live optredens is een beetje de grootste bron van inkomen voor een band, maar ook voor een label. In deze tijden is dat even onmogelijk. Op welke wijze kunnen de lezers jullie nu steunen? Zet hier gerust enkele links
Ik heb mijn online shop die 24/7 open is en twee keer in de week maak ik alle bestellingen en die gaan direct op de post. - https://dustbonesrecords.bigcartel.com https://dustbonesrecords.bandcamp.com
Hiermee steun je mij het meest. Alles van geld die binnenkomt word gepompt in een nieuwe release van een lokale band.
Om af te sluiten, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe. Dingen die je absoluut wil meedelen? Zet ze gerust hieronder
Zeker het nieuwe album van Mark My Way checken! Knalharde plaat! De cd heb ik uitgebracht, De vinyl is op Genet records en de tape komt uit via mijn goeie vrienden in Kick Out The Jams! En dan wil ik vooral nog iedereen bedanken die ooit een bestelling gedaan heeft bij mij! Het wordt enorm geapprecieerd door zowel ik als de bands! En bedankt aan jij natuurlijk ook Erik voor dit interview! Mensen zoals jij houden de scene levend!
Graag gedaan. Hopelijk komen we elkaar snel tegen, en kunnen we hierover eens face to face keuvelen tussen pot en pint. Stay Safe.
Mantis - Schrijven over muziek is als dansen over architectuur
In 2018 was Mantis niet alleen de ontdekking van de festivalzomer, mede dankzij hun onvergetelijke optreden op Rock Herk. Met 'Magnolia' leverde Mantis een meesterwerk af.
Ondanks we het gevoel hadden dat het een beetje stil is gebleven, blijkt dat niet zo te zijn en is de band altijd actief gebleven. In een facebook bericht liet Michel Ponsart me weten dat de band o.a. een contract heeft afgesloten met dunk!records voor een tweede plaat. Hoog tijd om de band eens enkele vragen daarover te stellen, en ook te kijken naar de toekomst.
De recensie van 'Magnolia' kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/70904-magnolia.html
Het is nu al twee jaar geleden dat ik de band heb leren kennen door jullie optreden op Rock Herk, en vooral die prachtige plaat 'Magnolia' ondertussen is er veel veranderd, vertel maar
We hebben sindsdien twee nieuwe bandleden, en ééntje die vertrokken is. Onze synthman Jurgen is een halfjaar geleden op eigen beslissing gestopt met de band om meer te kunnen reizen, wat we volledig begrepen , aangezien Mantis nogal wat van onze vrije tijd opslokt. Reeds daarvoor hadden we Robin ingelijfd op tweede synth, maar om de partijen van Jurgen op te vangen hebben we Thomas Berger gevraagd om ons te vervoegen. We zijn momenteel dus met vijf, wat heel wat nieuwe mogelijkheden heeft geopend qua experiment en melodie.
Het leuke aan Mantis is dat je de band ,ondanks dat jullie vaak het label postpunk wordt op gekleefd, eigenlik niet kunt labelen. Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Bij deze vraag beroep ik mij graag op de dooddoener dat ‘schrijven over muziek is als dansen over architectuur’. Toen we begonnen , heeft een vriend van ons het label ‘pogojazz’ op onze muziek geplakt, wat tegelijkertijd alles en niets zegt over onze stijl.
Heeft die plaat eigenlijk ook bepaalde deuren geopend?
De plaat heeft ons op fantastische nieuwe plekken en festivals gebracht, dus op dat vlak heeft ‘Magnolia’ gedaan wat we ervan wilden. Als je met ‘deuren openen’ verwijst naar platenlabels die met miljoenen aan onze deur staan te kloppen, dan heeft de plaat een beetje ondergepresteerd. Het is dus allemaal een kwestie van perspectief, maar aangezien wij muziek maken en spelen omwille van het plezier, en vooral ook telkens iets beter willen worden daarin, kunnen we alleen maar trots terugkijken op het parcours dat we met ‘Magnolia’ hebben afgelegd.
Ik had de indruk dat het eigenlijk een beetje stil geworden was rond Mantis sinds die schijf. Of is me iets ontgaan?
Toen we onlangs terug wat optredens begonnen te delen en foto’s postten van ons werk in de studio , kregen we die reactie vaker, hoewel we dat idee zelf totaal niet hadden. Het klopt dat we het laatste jaar veel minder hebben opgetreden, maar dat was een bewuste keuze om aan de tweede plaat te kunnen werken. Achter de schermen is er ook zoveel gebeurd dat het voor onszelf alleszins niet stiller is geworden wat de band betreft.
Zijn er dingen die je wetende wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Je kan achteraf altijd dingen bedenken die je anders had kunnen doen, maar dat heeft weinig zin. Ik denk dat we momenteel vooral nog beter weten wat we zoeken qua geluid, en dat we dat hebben proberen toepassen op de tweede plaat. Maar stel ons dezelfde vraag over twee jaar en we zeggen waarschijnlijk dat we nu van niks weten.
Jullie hadden me gecontacteerd omdat er recent veel is veranderd. Een contract bij Dunk!records bijvoorbeeld? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
We hadden al een hele tijd een goed contact met de mensen van Dunk!. Vorig jaar hebben we ook voor de eerste keer op het festival mogen spelen, en dat was één van de fijnste optredens die we tot nog toe hebben gespeeld. We denken dat de organisatie dat ook zo heeft aangevoeld, want ze gingen akkoord om onze tweede plaat uit te brengen.
Betekent dit ook dat jullie misschien op Dunk!festival staan volgend jaar?
Uiteraard zouden we graag opnieuw op Dunk! spelen, maar dat is uiteraard niet aan ons om te beslissen. Gezien de omstandigheden zullen we sowieso al blij zijn als er volgend jaar een nieuw Dunk!Festival komt, want los van onze band hadden we onze tickets voor de editie van 2020 al een hele tijd klaarliggen.
Ook is er een nieuwe single uit - https://www.youtube.com/watch?v=cLJb-7iI2PU - “Tropic of nothing” knappe video, volgt daar ook een nieuwe plaat op? Wanneer?
Onze tweede plaat is opgenomen en wordt momenteel gemixt, we mikken op een release in eind oktober. We kunnen, zeker gezien de huidige omstandigheden, niet wachten om terug live te gaan spelen.
Ligt het eventuele nieuwe werk in de richting van die single? Wijken jullie bewust veel af van jullie plaat 'Magnolia'? Of net niet?
De single is een half jaar vòòr de plaat opgenomen, dus hij is niet volledig indicatief voor hoe de tweede plaat klinkt. Ik denk dat we vooral veel bewuster zijn omgegaan met de opbouw van onze nummers, wat weeral vergemakkelijkt werd door de komst van Robin en Thomas. We wilden niet bewust afwijken van ‘Magnolia’, maar Mantis is hoe dan ook een andere band dan twee jaar geleden. Ieder van ons heeft veel bijgeleerd over zijn instrument en de mogelijkheden ervan, en we hopen dat dat te horen zal zijn op de volgende plaat.
Het zijn moeilijke tijden om echt iets te plannen, het lijkt wel alsof niets zal doorgaan dit jaar. Maar wat zijn, ondanks dat, de verdere plannen voor 2020?
Aangezien al onze optredens in het voorjaar zijn weggevallen , concentreren we ons momenteel op de release van die tweede plaat. Hopelijk kan die gewoon plaatsvinden in het najaar en dan zullen we, afhankelijk van hoe de situatie vordert, terug live gaan spelen. Het kriebelt al een hele tijd om ons nieuw materiaal te tonen, maar dat zal dus nog even moeten wachten.
In welke richting zou je als band graag evolueren, kortom, wat zijn je eigenlijke ambities als band?
Ik denk dat we voornamelijk op zoek zijn naar nieuwe ervaringen en vaardigheden. Zolang we kunnen blijven spelen en het gevoel hebben dat we vooruitgang boeken zullen we blijven gaan. Wij moeten hier niet van leven dus we kunnen doen waar we zin in hebben. Als we over vijf jaar plots absoluut een funkplaat willen maken, dan kunnen we dat doen. Het resultaat zal op niks trekken, maar het idee dat het kan is wat we willen vasthouden.
En wat zijn je persoonlijke ambities?
Alle 151 Pokémon van de eerste generatie vangen.
Een vraag die een beetje aanleunt bij de huidige tijdsgeest, hoe overleef je deze barre tijden als muzikant?
Wij missen vooral het samen spelen, en het feit dat we deze tijd niet kunnen gebruiken om te werken aan onze liveset wringt wel. Maar we gebruiken zo goed mogelijk onze thuisstudio’s om op afstand aan dingen te werken.
Bestaan er mogelijkheden om, zoals we tegenwoordig zien, via streaming 'lockdown' concertjes te geven? Je ziet ze regelmatig passeren op de sociale media. En heb je daar als band iets aan?
We zijn, heel erg op het gemak, bezig om enkele dingen uit te proberen vanop afstand. Daar kan een nieuw nummer in zitten, een aangepaste versie van een bestaand nummer, of iets anders. Lockdown concerten gaan we niet geven, we zullen al blij zijn als we binnenkort terug mogen repeteren.
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk kunnen we dat heel binnenkort face to face over doen. Veel goede moed in deze barre tijden
Matt Watts - Ik begon mijn songs op te nemen zodra ik wist hoe een cassettedeck werkt
Matt Watts is al een hele tijd bezig om vanuit Antwerpen en Brussel de wereld te veroveren met zijn prachtsongs. Met het eerder dit jaar uitgebrachte album ‘Queens’ weet hij heel wat harten te veroveren. Besprekingen van dat album en van zijn concert in de Handelsbeurs in Gent kon je al eerder lezen.
Hier heb je ook het interview dat jullie nog wat dichter brengt bij de man en zijn muziek.
Je verhuisde op jonge leeftijd van Philadelphia naar Parijs en Antwerpen en je woont nu in Brussel, dat door de Amerikaanse president Trump een hellhole werd genoemd. Is het een leuke stad voor een artiest?
Matt: Ik ben heel blij om in Brussel te wonen. Het is een stad die me veel inspiratie beidt. Er valt zoveel te beleven en te ontdekken. Het interesseert me totaal niet wat Trump zegt over Brussel.
In België zette je meteen je muzikale carrière voort
Matt: Ik schrijf al songs zolang als ik me kan herinneren. Ik ben ze beginnen opnemen zodra ik wist hoe een cassettedeck werkt. Toen was ik pas 11 jaar oud. Ik stopte met hoger onderwijs toen ik 17 was om nog meer in bands te kunnen gaan spelen. Muziek was altijd mijn leven, niet een keuze die ik gemaakt heb. Het is geen carrière, het is wie ik ben.
Eén van je eerste Belgische bands was The Calicos. Die wonnen Humo’s Rock Rally toen jij uit de band was gestapt. Hoe kijk je daarop terug?
Matt: Ik heb The Calicos opgericht als een soort van begeleidingsband voor de opnames van mijn album ‘Wayward Wind’. Daarna hebben we nog ongeveer een jaar samen opgetreden. Toen Quinten Vermaelen erbij kwam, was hij nog jong, maar toch al een uitstekende songschrijver. Het was een leuke tijd om samen te spelen. Als ik zie wat ze nu doen, voel ik trots en bewondering.
Je schrijft en werkt met een hele waslijst van artiesten. Een opvallende naam daarbij is de IJslandse Emiliana Torini. Die van het radiohitje “Jungle Drum”
Matt: Emiliana is absolutely lovely. Het was heel inspirerend om er bij te mogen zijn wanneer zij haar songs schrijft.
Bovenop je eigen werk speel je ook nu nog in I H8 Camera met o.m. Rudy Trouvé, de Zita Swoon Group van Stef Kamil Carlens, het Brusselse project Individual Friends. Een bezig bijtje?
Matt: Stiekem zit ik gewoon te wachten op de wereldtournee I H8 Camera en is al de rest bedoeld om de tijd te doden (lacht). Rudy, call me.
Het album ‘How Different It Was When You Were There’ ging over afscheid nemen en eenzaamheid, maar was geen break up-album?
Matt: Helemaal niet. Voor mij ging dat album over het leven en over de dood. Afscheid nemen is daar maar één aspect van.
Waarover gaat je nieuwe album ‘Queens’?
Matt: De albumtitel verwijst naar The Queen’s Bar in Sint-Gillis. Daar gingen we een tijdje heel vaak langs. De liedjes gaan over de mensen en de situaties in dat café die me bijgebleven zijn.
Hoe kwamen Jim White en Sandy Dillon op dit album terecht?
Matt: Jim ontmoette ik via Nicolas Rombouts. Die speelt al een tijdje in de band van Jim White. Jim is een echte artiest en een uitstekende verhalenverteller. Enkele jaren geleden mocht ik in zijn voorprogramma spelen. Op de laatste van die avonden zei hij dat hij met plezier een gastbijdrage wou doen op mijn album, als ik dat zou willen. Dat aanbod heb ik dus aangenomen.
Het was Stef Kamil Carlens die me de muziek van Sandy Dillon leerde kennen. Ik was meteen weg van haar album ‘Nobody’s Sweetheart’. Stef Kamil vroeg aan Sandy of ze een duet zag zitten voor “Song For James”, waar we op dat moment aan werkten. Een paar weken later pikte ik haar op aan het station en gingen we naar de studio.
Op ‘Queens’ doe je een mooie cover van “Billie Jean” van Michael Jackson, ondanks de controverse rond die man?
Matt: De muziek van Michael Jackson is altijd een inspiratie geweest. Dat er controverse is rond hem, heeft me er niet van weerhouden om die cover op te nemen. Het was Nicolas Rombouts die de voorzet gaf. Hij is zelf ook een fan van zijn werk.
Als extraatje staat op ‘Queens’ een vertaling op van een nummer van labelgenoot Guido Belcanto
Matt: De vertaling van “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” was mijn eigen idee. Gewoon omdat ik van dat nummer hou. Maar het was opnieuw het idee van Nicolas om het nummer ook effectief op te nemen.
Belcanto kwam mondharmonica spelen op jouw versie. Smaakt dat naar meer?
Matt: Er zijn voorlopig geen plannen, maar ik hoop dat onze muzikale paden elkaar nog eens kruisen. Op dit moment wil ik gewoon luisteren en kijken naar en leren van de grote artiest die Guido Belcanto is.
De Matt Watts Group is een mooie verzameling van muzikaal talent. Is dit jouw definitieve band?
Matt: Voor mij is een band nooit vast of definitief. Maar ik geniet wel van elk moment dat we samen spelen met deze band.
Hoe heb je al die bandleden bij elkaar gehaald?
Matt: Met iedereen die nu in de Matt Watts Group zit, heb ik eerder al samengewerkt. Met Nicolas Rombouts, Bjorn Eriksson en Maarten Moesen had ik al samengewerkt voor het album ‘How Different It Was When You Were There’. Een paar jaar eerder had ik Stef Kamil ontmoet in Frituur Number 1 in Antwerpen en we werden vrienden. Hij vroeg me om in zijn Zita Swoon Group te spelen en songs te schrijven voor het theaterstuk ‘The Ballad of Erol Klof’, over folkmuziek. Daaruit kwamen dan de ontmoetingen met Wim De Busser en Eva en Kapinga Gysel. ‘Queens’ is gewoon het logische vervolg van al die eerdere samenwerkingen.
In de Handelsbeurs hoorde ik dat jouw songs live met meer power gebracht worden.
Matt: Wat je hoort op het album is hoe wij op dat moment beslist hebben om de song vast te leggen, maar dat is maar één versie. Heel wat songs groeien en veranderen na verloop van tijd. Naarmate je een song een hele tijd live brengt, kom je automatisch uit bij nieuwe versies. Live krijg ik ook veel energie van de rest van de band en van het publiek, en ook dat is bij elk concert anders. Het is die energie die bepaalt hoe we de songs brengen. Alles hangt af van het moment, zelfs de setlist.
Usi Es mocht als voorprogramma mee op de releasseshows
Matt: Ik leerde haar muziek kennen via Dieter van VOX, onze gemeenschappelijke booker. Het was pas bij de eerste releaseshow in Antwerpen dat ik haar live aan het werk zag en hoorde. Het was beautiful.
Je stelde een playlist samen voor Willy waaruit blijkt dat je fan bent van Mauro Pawloski
Matt: That gorgeous ass and that charming Limburg accent.
Bedankt voor dit interview
Besprekingen
http://musiczine.net/nl/concertreviews/item/77718-matt-watts-group-als-een-lopend-vuur.html
http://musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77544-queens.html
Wasdaman - Ik hou er van om steeds mijn grenzen te verleggen. De pure jazz zijn mijn roots die ik verder wil uitdiepen en mengen met andere invloeden. Gewoon dus mijn eigen horizonten verkennen en verbreden
Bas Bulteel, de man achter het project Wasdaman stond ons te woord. Via mail, want in deze corona tijden is het niet mogelijk elkaar face to face te spreken. De schijf 'Storm in a Cup Of D' werd ook bij ons besproken.
De recensie kunt u hier eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76182-storm-in-a-cup-of-d.html
Ondanks de lockdown en 'blijf in uw kot' heeft Bas het eigenlijk wel druk, door een project dat hij samen met een compagnon Stijn Deprez heeft opgestart . Een project waarvoor hij plots wel wat meer tijd heeft. We stelden Bas enkele vragen over Wasdaman, over hoe je omgaat met deze toch wel barre of rare tijden waarin we leven.
Meer informatie: www.musicmasterclasses.be
Hoe ben je op die bijzondere bandnaam 'Wasdaman' gekomen?
Er zijn een paar namen de revue gepasseerd. Ze werden telkens niet goed bevonden door mensen die met dit project bezig zijn. En we hebben met de muzikanten nog samen gezeten en dan is 'Wasdaman' uit de bus gekomen. Ik vond dat direct passen bij onze muziek. Het is eigenlijk wat muziek met een hoek af, om het zo te zeggen. En eigenlijk ook wel een beetje om onszelf te relativeren … Vandaar …
Hoe is de band ontstaan, en hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
De band is ontstaan door samenwerking in andere projecten, waar ik een aantal mensen echt heb leren kennen. Vooral mensen waar ik nog heb mee samen gespeeld op uitzondering van onze drummer Jonathan Callens, die in de band geïntroduceerd is door onze bassist Joshua Dellaert. Frank Debruyne, Joshua en Bart Vervaeck kende ik dan weer door met hen samen te hebben gespeeld. Van het ene kwam het andere, en samen zijn we een bont gezelschap van gelijkgestemden. Ik heb ze dan ook gevraagd omdat ik ervan overtuigd was dat zij de perfecte match waren binnen dit project.
Welke artiest of artiesten waren of zijn eigenlijk je grootste invloeden?
Meer dan én! Ik ga een paar namen noemen. Ik ben echt wel een jazz man. Hoewel ik ook zeer breed denk en beluister van klassiek tot avant garde. Duke Ellington, Bill Evans, Oscar Peterson , Thelonious Monk, Keith Jarret, Kenny Barron, Herbie Hancock en Chick Corea, etc. is maar een greep uit de voor de hand liggende. Ik heb er trouwens ook voor gekozen om hier te verwijzen naar enkele pianisten - de ene al wat langer bezig dan de andere maar die voor mij zeer inspirerend zijn: Brad Mehldau, Fred Hercsh, Kenny Kirkland, Craig Taborn, Joey Calderazzo, Clare Fischer, Enrico Pieranunzi, Ahmad Jamal, Hank Jones, John Taylor, Joel Lyssarides, Nils Frahm,, Aaron Sparks, John Balke en Bobo Stenson .
In elk geval al deze namen blijven een constante in mijn afspeellijstjes. Er zijn tal van formidabele muzikanten dagelijks te ontdekken die spreekwoordelijk om onze hoek wonen, fascinerend.
De band bracht met 'Storm in een Cup of D' een gevarieerde schijf uit, hoe waren de reacties tot nu toe?
De reacties waren zeer positief, om niet te zeggen ongelofelijk positief. Dat is natuurlijk prachtig, want je kunt altijd worden gemaakt of gekraakt. Dus de tijd die we er hebben ingestoken werpt zijn vruchten af en dat is natuurlijk prettig.
De opvallende mix tussen jazz, funk en rock trekt me aan hoe zou je het zelf omschrijven?
Dat is iets waar ik aanvankelijk niet mee bezig ben. Ik componeer muziek, en ik denk daarbij niet aan 'ik ga iets schrijven als...’. Maar om daar toch een stempel aan te geven: er is ruimte voor improvisatie maar de compositie ligt redelijk vast. Woeste passages worden afgewisseld met soundscapes, veel maatwisselingen dan weer strakke jazz, grooves dan weer atmosferisch, elektronische effecten: enfin jazz van de 21ste eeuw zeker? Ik wou echt één grote compositie maken, bestaande uit hoogstens 3 delen in plaats van verschillende stukken. Zonder daar echt een label op te kleven.
In reviews duiken vaak de namen van Frank Zappa op, tot sommige werken van Bill Frisell. Eigenlijk wel fijn …
Tot voor kort werd je vooral geassocieerd met jazz in een pure vorm. Waarom die ommezwaai?
Ik hou er van om steeds mijn grenzen te verleggen. De pure jazz zijn mijn roots die ik verder wil uitdiepen en mengen met andere invloeden . Gewoon dus mijn eigen horizonten verkennen en verbreden.
Eigenlijk is de term 'jazz' niet meer juist, ik hoor veel jazz muzikanten van de huidige generatie spreken over 'improviserende muziek'. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Eigenlijk zou de vraag moeten zijn 'wat is geen jazz meer tegenwoordig' want alles kan onder die categorie jazz vallen en dat is daarom niet negatief, integendeel. Het creëert ook veel kansen om jazz bij een groter publiek bekend te maken. Het is inderdaad improviserende muziek, het is een belangrijke factor. Alle invloeden van over heel de wereld komen aan bod binnen de moderne jazz. De noemer jazz is eigenlijk zo breed geworden, dat het overal in past.
Maar ik vind toch dat we de roots rond jazz niet mogen ontkennen, ik vind het dan ook spijtig dat daar vaak wat lacherig wordt over gedaan tegenwoordig. Volgens mij is dat omdat er naast het zoeken naar vernieuwing en zichzelf willen heruitvinden, dan niet meer dieper wordt gegraven in de muziek om de werkelijke waarde van het patrimonium jazz er van te ontdekken. De kans is veel groter dat een experimentele saxofoonsolo met begeleiding van een violist die zijn snaren bespeelt met een bierglas interessanter wordt gevonden dan een mooi gespeelde ballad of een swingstuk.
Het is niet omdat het experimenteel is dat het daarom per definitie ook echt wel goed is. Waarmee ik bedoel, dat het toch wel een beetje kunstmatige hype is die af en toe wordt misbruikt en/of misplaatst. Van wie werkelijk vernieuwend en steengoed is, hoor je ook dat ze hun huiswerk hebben gemaakt, althans mijn mening.
De corona crisis heeft alle activiteiten stop gezet, ook voor Wasdaman. De vraag is, wat nu? Hoe ga je hier mee om als artiest?
We stonden inderdaad net voor een tour waar we enorm naar uit keken. En nu valt dit plots dus allemaal in het water, dat is een streep door onze rekening uiteraard. Want we keken hier enorm naar uit. Er waren in één klap 15 concerten ut mijn agenda geschrapt of uitgesteld. Als artiest en muzikant is dat balen uiteraard, er zijn minder inkomsten. Het is niet dat we rijk worden van muziek, daarvoor doen we het niet. Maar we hebben dus wel kosten om ons ding te kunnen blijven doen en promoten.
Ik denk dat we allemaal bewust moeten zijn wat corona voor de gezondheid teweeg werd gebracht. Maar ik denk dat we ook niet beseffen wat het gaat doen op economisch vlak. Want de cultuur sector wordt voor de tweede keer door de mangel gedraaid. De eerste keer door de Vlaamse regering die fors bespaart op subsidies aan de cultuur sector en nu dit. Ik hou mijn hart toch een beetje vast voor de toekomst.
In een interview met onze collega's van Luminous Dash lees ik het volgende: '' Ik heb twee verslavingen in mijn leven: muziek en hardlopen en zodra ik één van die twee te lang moet missen, kan ik niet functioneren en word ik ambetant voor mijn omgeving.'' Lukt dat in deze huidige situatie een beetje met jou?
Ik ga vier tot vijf keer per week gaan lopen, en ik musiceer zeven op zeven. Op dat vlak verandert er niet veel, ik heb veel discipline omdat ik mij daar ook comfortabel bij voel. Doordat ik het graag doe, hou ik me dan ook zeer goed bezig. Ik doe gewoon wat ik op andere dagen doe, ook voor die crisis. Studeren, repeteren, voorbereiden, opnemen, ik heb eigenlijk tijd tekort. Door de lockdown geef ik nu ook online pianoles en heb ik ook enkele online cursussen vrij gegeven.
Anderzijds is het goed dat we eens even kunnen stil staan bij veel dingen, en we hebben eens meer tijd om te relativeren en het kaf van de koren te scheiden en zo. Ik hoop alleen dat we er allemaal gezond en wel uit blijven.
Ondanks alles … Zijn er mogelijkheden wat streaming betreft? Of live optredens via sociale media? je ziet de filmpjes wel geregeld passeren
In een impulsieve bui heb ik mij wel ook eens laten gaan door een liveconcert te streamen maar ik geef toe dat ik niet zo actief ben op dat vlak als sommige collega's. Momenteel maken we ook plannen voor live streams maar dan ook op educatief vlak. Binnenkort meer daarover.
Wat zijn de verdere plannen, na deze crisis wat het project betreft?
Gelukkig hebben we al enkele concerten kunnen 'recupereren' .Er zijn in september/oktober al enkele WASDAMAN concerten die nu hadden moeten plaats vinden in deze lockdown periode Zoals oa. in KAAP in Oostende, de N9 in Eeklo, De Casino in Sint Niklaas, de Handelsbeurs in Gent en hopelijk volgen nog de andere zodat we onze oorspronkelijk geplande tour zoveel mogelijk kunnen recupereren.
In oktober speel ik trouwens ook met mijn jazztrio op het AMOK festival in Brugge. In het najaar zet ik ook de geplande theatertour en de intussen uitgestelde concerten verder met Die Verdammte Spielerei.
Dan start ik nog een nieuw educatief project op, een nieuwe richting EDUMUSIC - met het platform Musicmasterclasses als partner- die deel uit maakt van Athena Oostende waar getalenteerde leerlingen hun muziekhobby kunnen verder verdiepen en coaching krijgen binnen hun lessenrooster zonder te moeten inboeten op de algemene vorming en lievelingsvakken zoals Latijn, wiskunde, wetenschappen.
Het is een soort light versie van een muziekrichting in een muziekhumaniora maar dan meer op de leest van een leerling ASO met muzikaal talent. De voorwaarde is dat het leerlingen zijn die al muziekles volgen en hun motivatie en talent kunnen aantonen. Vrij uniek en vernieuwend en een hiaat in het traditionele onderwijs, denk ik. Dus ja er zijn wel al plannen voor het najaar. Maar dan nog is alles een beetje koffiedik kijken. Er stond uiteraard meer in de agenda, maar ik hoop dat er nog zaken volgen. Het zou jammer zijn mochten we de plaat in zijn geheel niet zouden kunnen voorstellen.
Zijn er trouwens, naast Wasdaman nog projecten die in de koelkast liggen? Zo ja, welke en vertel er gerust meer over
Sinds vorig jaar speel ik ook bij Skordatura en er wordt momenteel veel nieuw materiaal geschreven om een nieuwe plaat op te nemen in 2021 of 2022, in samenwerking met een andere Belgische jazzband die ik nog niet mag vernoemen. Net voor de Coronacrisis hebben we via een eerste repetitie eens kennis gemaakt en het zit wel snor. Dat is een vrij concreet gegeven. Daarnaast heb ik nog zoveel ideeën of wensen om mij creatief in uit te leven zoals een vervolg op mijn trio plaat en misschien wel eens een solo-improvisatie plaat. We zien wel wat de tijd en inspiratie brengen.
Een persoonlijke vraag. Zijn er dingen waarvan je spijt hebt en die je , weten wat je nu weet, anders zou aanpakken? Of was dat een levensles?
Vooral ben ik nu veel selectiever. Ik hoef niet in 20 bands tegelijk te spelen want dan kan je het ook niet goed doen , denk ik. Vroeger hapte ik veel sneller toe. De tijd nemen om zelf te blijven evolueren, is althans voor mij zeer belangrijk en leuk. Die drang voel ik zelfs steeds meer en meer, op die manier hoop ik zo weinig mogelijk spijt te hebben wanneer het doek definitief zou vallen over mijn leven. Dat is eigenlijk meer en meer het kompas van mijn leven geworden.
Wat is, ondanks deze situatie, je grootste ambitie? Een soort einddoel in het leven?
Mijn ambitie om muziek te blijven spelen, te creëren en te blijven evolueren. Zo lang mogelijk omringd zijn met mensen die ik graag zie en het podium delen met muzikanten die ik graag heb en apprecieer.
Zijn er nog opmerkingen aan het adres van onze lezers? Een link waar mensen eventueel online merchandise of je plaat kunnen aanschaffen?
Mag ik hopen dat het publiek blijft muziek kopen als support en schrale troost voor veel muzikanten en wanneer het terug veilig is, concerten bezoekt . We hebben elkaar hard nodig. Muziek verbindt en geneest de ziel!Via W.E.R.F. records kan je de plaat van WASDAMAN kopen: https://werfrecords.bandcamp.com/album/storm-in-a-cup-of-d
Binnenkort wordt de Motormusic session van WASDAMAN gereleast op EVIL PENGUIN TV. Hier alvast de teaser: https://b-www.facebook.com/watch/?v=213804746478820 . Ook via onze kanalen zoals facebook , youtube en zo. Je kunt daar naast informatie ook filmpjes vinden en zo, soms grappige. In elk geval daar vindt je de nodige informatie over Wasdaman zeker terug.
https://www.facebook.com/wasdaman/
https://www.facebook.com/BasBulteelMusicprojects/ https://www.youtube.com/channel/UCM9NuOpbB63M6hanLuqBD6Q
Bedankt voor dit interview, Het is zeer fijn dat we in deze tijden toch zoiets kunnen doen via deze kanalen
Bedankt voor dit fijne gesprek, ook al is face to face tussen een koffie in een gezellig café of na/voor je concert uiteraard altijd leuker. Stay safe!
Nederlands 
Français 
