Mint is een rockband uit de UK die met de regelmaat van de klok catchy singles loslaat op de wereld. Hun jongste worp heet “Turbulence” en gaat over hoe we in de digitale wereld en met name op de socials met z’n allen proberen voldoen aan eenieders verwachtingen en de psychische problemen die dat veroorzaakt. Muzikaal klinkt het een beetje als The Hives meets Tien Ton Vuist: cool, smooth en toch met een setje weerhaken in de aanbieding. Een fijne ontdekking, deze Mint.
Ook de video is degelijk en wie een beetje zijn weg vindt op het internet kan ook uitkomen bij een reeks retro-ringtones gebaseerd op deze single.
https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=baRAcl3BLHs&feature=youtu.be
Rong Kong Koma is een band uit Berlijn die op zijn debuutalbum ‘Lebe Dein Traum’ schippert tussen speels en punk, tussen dansbaar en hard, tussen basic en elaborate rock.
“Bludturst” is een bijna-akoestische punkbluesballad, terwijl “Eine Millionen Seile” een catchy, poppy garagerock-ritme heeft, wat dan weer wat vloekt met de bijtende lyrics. Dat opzoeken van de tegenstelling gebeurt wel vaker. De ene keer stelt frontman Sebastian Kiefer zich in de plaats van een raketlanceerder in Oost-Duitsland, de andere keer voelt hij vlinders in de buik. Zelfs als hij het over diepe ellende heeft, verpakt hij dat meestal in vrolijke en catchy rock.
“Der Schwerste Stein” drijft zelfs op een half ska-ritme. Samen met zijn punk-aanpak komt hij zo uit in de slipstream van een Manu Chao, maar dan met minder exotica, eerder een snuif americana-aus-Deutschland (o.m. dankzij Sebastian’s hese stem).
Het gebruik van het Duits is hier niet echt een belemmering. Kiefer bedient zich van relatief eenvoudige terminologie, die je zelfs als Belg een beetje moet kunnen volgen. In het Engels zouden we nog sneller mee zijn, maar dan verliezen de lyrics misschien aan nuance en laagjes. Het heeft wel iets, dat Duits. En het is eens iets anders dan dat gebrul en gecommandeer van Rammstein.
De leukste tracks op ‘Lebe Dein Traum’ zijn “Der Schwerste Stein”, “Drohen Oder Dich” en “Scheiss Berliner”.
Staat Van Genade (wat een bandnaam!) is een band in opbouw. Het doel is stoner-doom in het Nederlands, of eigenlijk in het Noorderkempisch. Nederlands en dialect zijn in opmars, zeker ook in de zwaardere genres, dus inzake tijdsgeest zit Staat Van Genade al goed. De rafelige fuzz-laden en licht psychedelische stoner van “Stenen Deze Meirgend” kan misschien nog wat extra doom gebruiken, maar zet wel al een beetje in het spoor van Growing Horns, Sleep, Fire Down Below en Welcome To Holyland. De geest van de oude Black Sabbath waart ook rond in de logge ritmes van deze track. Een track van bijna twaalf minuten lijkt wat ambitieus voor een allereerste track, maar dit genre kan dat wel hebben. Inzake spanningsopbouw zit alles goed. Productioneel ruikt dit soms nog wat naar een demo, terwijl je op andere momenten wel helemaal mee in de trip zit. Van deze track naar een volledig album is nog een grote stap, maar dit smaakt naar meer.
https://staatvangenade.bandcamp.com/releases
The Calicos werd opgericht als begeleidingsband van de in België verblijvende Amerikaan Matt Watts. Na één album en een tournee ging elk zijn eigen weg. Matt Watts bracht vervolgens een paar prachtalbums uit met (opnieuw) een heel degelijke begeleidingsband. The Calicos bleven eerst wat op de achtergrond, maar scoorden dan voluit door in 2018 Humo’s Rock Rally te winnen. Waar heel wat bands in de geschiedenis van deze bandbattle de fout maken om dan snel een album te willen uitbrengen, namen The Calicos rustig de tijd.
Hun eerste single “Nova” is er nu pas. Het is een vlotte brok dreampop/rock. Het nummer heeft een beetje het wijdse en desolate van The War On Drugs (maar dan zonder de scherpe randjes) en het dromerige van het nieuwe album van SJ Hoffman. De recente sound van School is Cool en die van sommige tracks van Cigarettes After Sex, dat zit er ook wat in.
Het is nog wat vroeg om op basis van deze single te zeggen dat The Calicos hun eigen geluid gevonden hebben, maar ze zitten toch al in de juiste richting. Als er nog een paar singles van dit kaliber volgen, komt het wel goed.
Wij leerden de klassieke pianist Tom Kristiaan kennen via zijn parel , de soloplaat 'In Deep Woods'.
We hebben de nodige aandacht besteed aan de plaat, de recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75189-in-deep-woods.html
Tom heeft ondertussen niet stil gezeten. Hij staat er nu terug met een toch wel bijzonder gewaagde onderneming. Hij steekt de pianowerken 'Gymnopédies' van Erik Satie, een klassieker uit de 19e eeuw, in een nieuw kleedje. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan.
Tom Kristiaan is echter een pianovirtuoos die geen piano speelt, hij leeft op dat instrument. Daardoor brengt hij die oude muziek terug tot leven, met respect voor dat verleden. De intensiteit van het werk blijft bewaard, maar Kristiaan geeft er op een dromerige en bijzonder melancholische wijze een eigenzinnige draai aan. Zoals we ondertussen van hem gewoon zijn; hij komt er gewoon mee weg. Bij “Tom's Gymnopédie 1” neemt Tom je mee naar een onaards mooie wereld, waar melancholie en weemoedigheid hand in hand gaan. Je voelt je wegglijden in diepzinnige gedachten gedragen door het klankentapijt dat Tom uitspreidt. Een tapijt dat zoveel schoonheid bevat dat er een gemoedsrust over jou neerdaalt waardoor je niet in slaap wordt gewiegd, maar eerder met de krop in de keel een traan voelt rollen over je wangen. Dat is ook bij "Tom's Gymnopédie 2” het geval. Al dien je die twee songs in zijn geheel te zien en te beluisteren, omdat beide hoofdstukken nu eenmaal perfect op elkaar aansluiten.
Sommige werken hebben nu eenmaal het label 'verboden aan te komen'. Werken van Satie behoren, wat ons betreft, zeker tot die categorie. Het mooie aan deze EP is dan ook dat Tom Kristiaan die enorme emoties die uitgaat van dit bijzonder werk van Erik Satie, weet te bevatten.
Wat Tom ermee doet is die sound van toen bewaren, en een extra sausje melancholie aan toevoegen waardoor verleden en vandaag perfect met elkaar worden verbonden. En dat trekt ons nog het meest over de streep.
Een filmische bewerking van een meesterwerk, schotelt Tom Kristiaan ons hier voor met deze 'Gymnopédies'.
Tracklist: Tom's Gymnopédie 1, Tom's Gymnopédie 2
Klassiek/New Age
Tom’s Gymnopédies
Tom Kristiaan
De Antwerpse band F.O.D is één van de absolute toppers van punkrock in ons landje. Sinds 2008 spelen ze niet alleen zalen en festivalweides plat, ze krijgen ook in het buitenland erkenning. Ook hun platen zijn één voor één punkrockpareltjes van wereldklasse. Ook in 2020 brengt F.O.D. een gloednieuwe plaat op de markt: 'Sleepville'. Een conceptplaat zo blijkt. Het verhaal draait rond twee personages, een oudere vrouw genaamd Annie die samen met Harrison mijmert over verleden , heden en die de puzzelstukje in haar leven in elkaar probeert te steken. De dingen des levens uit de doeken gedaan dus.
Het leuke aan deze schijf is dat er daadwerkelijk een verhaal wordt verteld. En zoals dat in het leven gaat, is dat met een lach en een traan. Soms woede, soms ook een schaterlach en soms ook humor. Alles binnen veertien songs die perfect op elkaar aansluiten, waardoor je deze schijf in zijn geheel dient te beluisteren.
Zoals het lezen van een spannend boek. Dit boek gaat over twee fictieve personages, het gaat eigenlijk ook over jou en mij. Iedereen die een relatie opbouwt, kinderen krijgt, werkt enzoverder, kijkt wel eens mijmerend terug op dat verleden, met een glimlach denkend aan die mooie momenten. Maar ook zich soms afvragend waarom je bepaalde beslissingen hebt genomen. De emoties spatten langs alle kanten, maar ze zijn gemeend en komen recht uit het hart.
De reden waarom we ooit fan zijn geworden, en dat nog steeds zijn gebleven, is dat F.O.D. een uitzonderlijke melodieuze punkrockband is , die de humor van een Green Day verbindt met de bittere ernst van punkbands met een boodschap. Ze rammen het door je strot, maar vergeten daarbij ook niet om alles te relativeren, waardoor een feest ontstaat in je hoofd. De heren van F.O.D. blijven daardoor eeuwig jong, maar houden ook hun fans jong en trekken jeugdige punkrockfans over de streep.
Persoonlijk ben ik niet zo een grote fan van Green Day, maar die heren kunnen wel een feestje bouwen op het podium waarop iedereen tot ver achteraan een festival weide staat te dansen tot de vroege uurtjes. Over diezelfde gave beschikt F.O.D., en dat op en naast het podium.
Met deze wondermooie conceptplaat wordt die stelling voor de zoveelste keer in de verf gezet. Dit is voor elk beetje fan van punkrock in de brede zin van dat woord puur genieten tot in de toppen van je tenen.
De uit Argentinië afkomstige alternatieve dreampopband Nax is ontstaan in 2012. De oorsprong gaat echter al terug vóór 2009 , en toen de band live begon te spelen vanaf 2010, dit door nummers van Nicolas Castello's soloalbum 'Infinito'. In 2013 brachten ze hun eerste twee werken uit, getiteld ‘Amalgama’ (EP) en ‘Anima (EP)’. Nax blijft rustig aan de weg timmeren. Er kwam nu een nieuw werkje uit 'Congelado'.
“Celebrar A-Niversarios” is een sfeervolle song die je vooral doet wegzweven naar verre oorden. “Noche”, “Hacemé Olividar” bevatten dan weer zoveel emoties dat de rust , die je voelt neerdalen in je hart , een positieve invloed heeft op je gemoed. Nax brengen hun songs trouwens in hun eigen taal, en dat is weer een extra pluspunt.
Binnen die sfeer weet Nicolas je met zijn bijzonder warme stem compleet te verdoven. Gerugsteund door muzikanten die op een serene maar vaak ook intense wijze je een warm gevoel vanbinnen geven; Nax dompelt je onder in bijzonder dromerige sferen. Enkel de vervormde gitaren bij sommige nummers laten een vleugje woede horen. Meteen komt de duidelijke verwijzing naar shoegaze bovendrijven, waardoor deze band in het hokje 'dreampop' duwen, hen tekort doet.
‘Congelado' is vooral een liefdesverhaal, en dat is, zoals iedereen wellicht weet , niet altijd rozengeur en maneschijn. Dat komt bij veel songs tot uiting. Vandaar dat ook die woede en pijn om de hoek komt kijkt. Geen melige toestanden echter bij Nax, maar een intens liefdesverhaal over vreugde en verdriet ; Nax schotelt dit o.m. voor op “Angeles De Hielo”, “Lune” en het wondermooie “Repetidor”. Enerzijds word je daardoor, met een ware krop in de keel, tot tranen toe bewogen. Anderzijds hoor je een vreugdekreet ontspringen die je doet dansen in de straten. Voortdurend weet Nax hun verhaal te vertellen en raakt gevoelige snaren. Het wordt op een zeer uiteenlopende wijze in de verf gezet tot het slotstuk “Congelado”.
Nax brengt met ‘Congelado’ een zeer emotionele schijf uit, waar vervormde gitaarlijnen in aanraking komen met warme vocalen. Waardoor de haren op je armen telkens rechtkomen van intens genot of verdriet. Dit bijzonder liefdesverhaal wordt op een dromerige en bijzonder uiteenlopende wijze gebracht, waardoor een lach en een traan nooit ver van elkaar verwijderd zijn. Zoals in een (h)echte relatie.
Nax brengt een zeer persoonlijke plaat uit die niet alleen hun, maar ook het verhaal van iedereen die liefdesverdriet heeft ervaren , vertelt. En dit zonder melig te gaan klinken, en op een dromerige , subtiel experimentele wijze je hart diep raakt. Het Zuid-Amerikaanse tintje, de songs in eigen taal, is de kers op de dromerige taart.
Xpus is een Italiaanse black/deathmetalband die sinds 2015 occulte paden bewandelt. De band grijpt terug naar de sound van de jaren '90 en klinkt in eerste instantie niet echt origineel. Wie echter dieper ingaat op de sound, ontdekt elementen van doom en andere duistere machten die van deze Italianen een unieke parel maken binnen dat genre. Het is de rode draad op de nieuwste release van Xpus 'In Umbra Mortis Sedent' , een plaat die, wegens de corona crisis, met vertraging op de markt kwam.
Vanaf “Abyssus Abyssum Invocat” over “Into The Sphere Of Madness” krijgen we te maken met een band die duidelijk teruggrijpt naar de oorsprong van de tweede blackmetalgolf. De ijskoude riffs en het ijzingwekkend stembereik, bezorgen je die koude rillingen van toen. Door de ietwat sombere, vaak trage manier waarop songs als “The Gates Of Doom” op gang komen, wordt trouwens ook een knipoog gegeven naar de doommetal. Waaruit dus blijkt, zoals we eerder aangaven, dat Xpus van veel donkere markten thuis is. Met songs als “Broken Is The Seal Of Equilibrium”, “Clerical Rooms Of Depravity” en “Holy Sperm Upon The Lamb” blijft Xpus je onderdompelen in een poel van pure waanzin, binnen steeds die donkere omkadering. Er wordt teruggrepen naar vaak gedoodverfde occulte formules , wat allerminst stoort.
Liefhebbers van typisch jaren '90 black/deathmetal mogen alvast watertanden. Want Xpus heeft goed naar deze bands geluisterd, zonder écht gedateerd te klinken.
Een voortdurend terugkerend element is een kerkklok, samen met een soort donker omgevingsgeluid. Het versterkt het theatrale , occulte karakter van deze schijf enorm. Waardoor Xpus toch eerder uniek klinkt binnen het overaanbod aan bands in hun genre. Door het donkere bos zie je vaak de bomen niet meer, maar Xpus kan wel boven de massa uitsteken. En dat trekt ons bij dit genre steeds opnieuw over die donkere streep!
We citeren even de Engelstalige introductie om de nieuwste release van The Murder Capital voor te stellen: ''When Annie asked us to do a live session at Maida Vale, covering FKA Twigs was an easy decision. “Cellophane” especially encapsulates such a poignant landmark of heartbreak, and its innately exposed nature further allowed us to really connect with it. The process itself was exciting for us, as we came to reshape its original mould, and impart our own sound and emotion onto the sentiment of inadequacy that she embodies so selflessly on the track.A truly unique artist who we appreciate greatly.Take it easy out there and look after yourselves.With love from us,
The Murder Capital."
‘Live From BBC Maida Vale’ is de laatste liverelease vòòr de lockdown. Deze EP bevat drie pareltjes van songs, die wellicht niets nieuws toevoegen aan het oeuvre van de band, maar een mooie toevoeging zijn aan de collectie van de fans. Met een wondermooie, op zeer emotionele manier gebrachte, cover van FKA Twigs “Cellophane” , treed je binnen in een wereld boordevol melancholie, met een vette knipoog naar de sound van bands als The Cure daar subtiel bovenop. The Murder Capital geeft een persoonlijke touch aan die song, waardoor deze song wordt heruitgevonden door de band. Dat is een hele prestatie. Op eerdere singles “Don't Cling To Life” en “Green & Blue”, enkele favoriete songs van de fans , legt The Murder Capital de lat verder zeer hoog. Sprankelende weemoedigheid binnen dromerige soundscapes, die je onderdompelt in donkere gedachten , is altijd een beetje de rode draad in de muziek van deze topband. En dat komt zeker tot uiting op deze zeer mooie collector’s item.
Eerlijk is eerlijk, deze EP is eigenlijk niet meer dan dat. Een mooi collector’s item voor de doorsnee fans. Maar hij bevat wel drie parels van songs die het gezicht vormen van een band die nog steeds groeit. Dat straalt uit de drie songs.
Volgens we hebben vernomen is The Murder Capital trouwens volop bezig aan nieuw materiaal . Met deze EP kunnen de fans genieten van drie van de mooiste songs die de band heeft uitgebracht, in een wondermooie live registratie die tot de puntjes is uitgewerkt. Dat het niks toevoegt aan wat we al wisten, stoort allerminst.
Een mooi cadeau trouwens, om deze barre tijden door te komen met een glimlach op de lippen!
Tracklist: Cellophane 04:20, Green & Blue 06:29, Don't Cling To Life 02:37
SJ Hoffman - Als je fan was van de vorige plaat, dan zal deze je ook bevallen. En deze heeft net dat tikkeltje meer experiment in zich
Steven Borgerhoff de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling geweest om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten. Er was dan ook een duwtje in de rug nodig om deze plaat tot stand te laten komen, en dat kwam van Luuk Cox (Stromae, Tim Vanhamel, Girls in Hawaii) die Borgerhoffs pad kruiste.
Cox selecteerde 9 songs uit de honderden demo’s die al jaren stof lagen te vergaren en produceerde ook het album. ‘The Long Now’.
Deze schijf werd overal zeer goed ontvangen, onze recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73693-the-long-now.html
De opvolger komt nu op de toonbank. 'Waves Holding Time'. We vroegen ons af welke wegen Steven nu zou inslaan. En hoe hij omgaat met deze bijzondere situatie waarin we leven.
Steven, Laten we even terugkeren in de tijd. Uw vorige plaat 'The Long Now' kwam vorig jaar uit. Hoe waren de reacties daarop?
De reacties waren overrompelend. Ik viel haast van mijn stoel toen ik al die fijne en positieve reviews las. Dat was een opsteker na al die tonnen energie en tijd die ik in het album had gestoken!
Persoonlijk viel me vooral dat zoeken naar de gulden middenweg tussen donkere melancholie en weemoedigheid het meest op. Wat is uw mening hierover?
Er zit altijd wel wat melancholie in mijn songs. Dat krijg ik er niet uit, vrees ik. Ik hou ook van die donkerte, die sfeer. Het is ook de muziek waar ik zelf graag naar luister.
Om daarop voort te borduren, welke kant gaat het bij 'Waves Holding time’ uitgaan? Zit daar ook een persoonlijk verhaal achter?
Na mijn debuutplaat ‘The Long Now’ wilde ik onmiddellijk terug aan de slag. En dus schreef ik een resem nieuwe songs. En dat bleek bijzonder goed mee te vallen. Er zit geen groot verhaal achter, het is eerder een neerslag voor wat 2019 was voor mij. Een jaar met ups en downs, zoals bij de meeste mensen.
Op de eerste solo plaat hebben we eigenlijk zeer lang moeten wachten. Nu ging het merkelijk snel. Lagen er al songs in de koelkast? En hoe is het nu in zijn werk gegaan?
Ik ben van een wit blad vertrokken. Na een bepaald moment had ik het gevoel dat we maar eens de studio moesten induiken ook al was dat al heel snel na het verschijnen van mijn debuutplaat. Producer Sam Pieter Janssens maakte een keuze uit de songs en that was it. De opnames verliepen bijzonder vlot. Vermits het enkel wij tweeën was, konden we heel snel schakelen. Het fijne was dat ik ook beroep kon doen op enkele stemmen waar ik bijzonder grote fan van ben: Pieter Van Dessel (Marble Sounds), Pascal Deweze en Leonie Gysel. En my good old mate Luuk Cox mixte de plaat. Fijn volk allemaal dus!
Ik heb de plaat nog niet beluisterd. Overtuig me eens waarom ik het wel zou doen?
Als je fan was van de vorige plaat, dan zal deze je ook bevallen. En deze heeft net dat tikkeltje meer experiment in zich.
Wat zijn eigenlijk uw persoonlijke verwachtingen over deze plaat?
Ik wil goede muziek maken waar ik trots op ben. Dat is wat telt voor mij. Op de rest heb ik geen vat. Ik heb geen grote verwachtingen omdat het dan allemaal alleen maar kan meevallen. Maar ik hoop op positieve feedback natuurlijk, dat spreekt voor zich.
Ook nu weer werk je voor sommige samen met enkele artiesten. Wie en hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Er waren er die ik persoonlijk kende zoals Pieter Van Dessel (met wie ik ooit nog in Londen samenwoonde) en Leonie Gysel. Anderen heb ik gevraagd. Zo ben ik al lang grote fan van alles wat Pascal Deweze doet. Ik ben dan ook bijzonder blij dat hij wilde meewerken aan de song “Turning On”.
Door de corona crisis is het moeilijk om deze plaat live voor te stellen. Zijn er mogelijkheden via sociale media? Je ziet bijna dagelijks wel een 'live' filmpje verschijnen?
Deze week posten we ons live concertje met een zevental nummers. Spannend!
Hoe ga je om met zo een situatie als muzikant en als gevoelsmens?
Ik ben mijn ritme wat kwijt. Maar ik vind het wel een coole periode eigenlijk. De hele wereld is in sleep modus en dat vind ik wel een bijzonder fijne ervaring. Wat meer thuis zijn en voor alles rustig je tijd kunnen nemen is een luxe. Dat besef ik elke dag tijdens deze crisis.
Wat zijn de verdere plannen na de crisis?
Eens goed uitgaan!
Je zit ook nog in andere projecten zoals 'Borgerhoff & Lamberights’? Hoe staat het daar mee? En is dat allemaal nog combineerbaar?
Ja, het is combineerbaar hoor. Ik moet sowieso met verschillende zaken bezig zijn. Wat B&L betreft: elke ondernemer heeft zijn shit nowadays dus wil ik daar ook niet zwaarmoedig over doen. Ik werk samen met een ploeg van fijne collega’s en we gaan er met z’n allen in slagen om ons uit dit moeras te trekken. Komt goed!
In een interview dat ik vorig jaar met jou had vertelde je me: ''En ik ben ook in contact met een regisseur die me heeft gevraagd voor de soundtrack voor zijn nieuwe film''. Is daar ondertussen iets van terecht gekomen? of viel dat ook in het water door deze corona crisis?
Ik heb net de laatste hand gelegd aan de soundtrack voor een serie die volgend jaar op Canvas wordt uitgezonden. A dream come true!
Wordt de plaat ook op vinyl uitgebracht trouwens?
Ja! Dat moet hé. Niets klinkt zo goed als op vinyl!
Om af te sluiten, wens ik u nog veel succes en sterkte in deze moeilijke tijden. Moesten er nog opmerkingen zijn of dingen die je wil meedelen. Schrijf ze gerust hieronder. Stay Safe!
Is helemaal prima. Merci voor de aandacht!
Felixity is een jonge artieste die puur muzikaal schippert tussen neo-soul en pop muziek. Haar muziek bevat elementen die doen terugdenken aan artiesten als Amy Winehouse, Etta Bond en Anastasia. Althans daar wordt ze soms mee vergeleken. Ze bracht nu haar debuut 'Love Sick' uit. Waar deze stelling meer dan in de verf wordt gezet.
Producer David Francolini zegt het volgende over deze schijf, we citeren: ''Given the confessional nature of Felixity's lyrics, it was important to create a dramatic soundscape; a cinematic and lush harmonic bed on top of which her wonderful voice could sit and her stories' meanings be amplified. I have shapeshifted the feel of the songs throughout the record so it feels like the emotional journey that the lyrics portray. All quite conceptual really, but always keeping it uncluttered, funky, simple, and the groove deep."
Dat komt al tot uiting bij de eerste song “Breating”. De stem van Felixity klinkt adembenemend mooi, breekbaar en broos. Maar ze straalt ook een kracht uit waardoor ze alle stormen kan doorstaan. Iets dat we ook terugvonden bij de helaas te vroeg overleden Amy Winehouse. Die soulvolle stem, gedrenkt in een weemoedige omkadering die je een krop in de keel bezorgt, doet je zweven over de dansvloer. Want dat is nog het meest opmerkelijke, ondanks die melancholische aankleding is dit best een dansbaar schijfje geworden.
Uiteraard is alles gebouwd rond die warme stem van Felixity zelf, maar de instrumentale omkadering werkt eveneens aanstekelijk op die dansspieren. Dat blijkt ook de rode draad op “The bad guy”, “On My Knees”, “Vanilla” en “Crazii”. Songs met zoveel emotie gebracht die je tot tranen toe bedwongen en je zacht laten meevoeren naar de wondermooie wereld die Felixity je aanbiedt.
Deze bijzondere artieste verstaat de kunst je ademloos achter te laten in de hoek van de kamer; ze voegt er opzwepende muziek aan toe, wxaardoor je niet kan stilzitten. Ook al gaat de hele schijf diezelfde lijn uit, bij elke song opnieuw geraak je ontroerd door inderdaad die bijzonder dramatische soundscapes, die lekker aan je ribben blijven kleven.
Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. Het extra mooie aan deze plaat is dat je een artieste hoort, die zowel doorsnee popliefhebber als die van soul kunnen aanspreken. Een zeer ruim publiek dus.
Net zoals Amy dat kon door haar bijzondere stem en uitstraling, stapt Felixity in de voetsporen daarvan en ontroert over de hele lijn, terwijl je zweeft over de dansvloer van het leven, omgeven door walmen van intense melancholie.
De bijhorende Radio-Edit van enkele songs voegen wellicht niet zoveel toe aan het origineel, maar laten horen dat deze talentvolle, ambitieuze artieste van zeer veel markten thuis is. Wat ons doet uitzien naar meer.
Nu, we hebben goed nieuws. Volgens we vernamen is Felixity al bezig aan een opvolger van deze schijf.
Door deze corona crisis vallen concerten in het water, maar we moeten deze artieste nin de toekomst in de gaten houden. Want op basis van dit sprankelend debuut, voorspellen we deze soulvolle pop prinses namelijk een meer dan gouden toekomst.
Tracklist: Breathing 03:47 - The bad guy 02:45 - On My Knees 03:48 - Vanilla 03:19 - Crazii 03:45 - You-Me 03:55 - Mr Brave 04:28 - Twisted Love 03:44 - lazy boi 03:09 - Seize 03:42 - Twiste Love (radio edit) 03:44 - You-Me (Radio Edit) 03:55 - You-Me (Oberkon Remix ) 04:09
Het duo Kippner en Weissinger wist ons in 2016 al murw te slaan met een onwaarschijnlijk gevarieerd debuut 'Mission Control'. Onder de naam I Am A Rocketship bracht de band recent een opvolger uit, 'Mind Grafitti'. Het is als artiest verdomd moeilijk nog origineel te klinken, alles is wel eens voorgedaan. Maar I Am A Rocketship slaagde er toch weer een unieke draai te geven aan de typische elektronische muziek.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74005-mind-grafitti.html
Met 'Ghost Stories' schrijft de band een nieuw hoofdstuk, en ja hoor ook nu weer weet de band verrassend uit de hoek te komen.
Vanaf “False Impressions” word je door I Am A Rocketship meegesleurd naar een sprookjesachtige wereld, boordevol psychedelische aanvoelende elementen. De titel van de plaat dekt eigenlijk de lading. Want deze trip is inderdaad vergelijkbaar met een rit op een trein boordevol geesten en verloren zielen. Niet angstaanjagend, maar de rillingen lopen over je rug als “My Nature” je oorschelp binnen dringt, je hypnotiseert en je doet wegglijden naar een rijk boordevol wezens uit je wildste fantasie. Dat is in grote mate te danken aan een bijzonder zwevende instrumentale aankleding, maar het is vooral de stem van wiens kristalheldere stem perfect aansluit op die hypnotiserende muziek van Eric Weissinger.
Dit duo voelt elkander perfect aan, en dat zorgt ervoor dat die perfectie wordt overschreden. Luister maar naar uitzonderlijke pareltjes als “Ghost Stories” of “Come Along”. Gelukkig blijft die spontaniteit daarbij sterk overeind staan.
Song na song worden we weggeblazen door die onaardse kruisbestuiving tussen beide talentvolle muzikanten, die ook nu weer durven buiten de lijntjes te kleuren en experimenteren met klanken. Het klankentapijt dat ze uitspreiden is daardoor zo veelkleurig, dat je er nooit genoeg van krijgt. Je komt telkens wel een adembenemend landschap tegen op deze bijzondere trip, waarvan je denkt dat het eind is bereikt.
En dan schudt I Am A Rocketship plots in een schitterende finale nog enkele kleppers uit hun mouw. Zoals het bijzonder mooie “You're my angel” dat recht door je hart splijt. Dat wordt allemaal nog eens in de verf gezet bij afsluiter “The Spectacle”.
‘Ghost Stories' is een fantasie prikkelende plaat geworden, die van begin tot einde beklijft en een band laat horen die groeit, blijft groeien en zijn grenzen bovendien blijft verleggen en aftasten. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt.
TRACK LIST: 01. False Impressions - 02. My Nature - 03. Ghost Stories - 04. Come Along - 05. Crush - 06. Resolve - 07. Give - 08. Walk With Me - 09. Five Points - 10. You're My Angel - 11. The Spectacle
Elektro/Alternatief/experimenteel
Ghost Stories
I Am A Rocketship
Er zit iets in het water in Gent waardoor getalenteerde bands zomaar uit het niets tevoorschijn komen, rode draad is jazz …De gerelateerde artiesten in het genre houden en vinden elkaar in het oneindige improviseren van uiteenlopende projecten. Een gloednieuw project is SUMI. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.''
Dat deze jongen verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn bleek al uit het interview dat we onlangs hadden met SUMI: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78284-sumi-we-zien-ons-zelf-ook-niet-als-muzikanten-die-een-bepaalde-stijl-spelen-of-zoiets-het-houdt-ons-niet-bezig-dit-is-ook-waar-sumi-de-beer-als-symbool-voor-onschuldige-waarneming-over-gaat.html . Diezelfde zelfverzekerdheid straalt dit trio ook op hun debuut 'SUMI' uit.
Het interessante aan deze schijf is dat de plaat live is opgenomen, met publiek. De ingetogen songs worden dus vaak afgesloten met een sober maar zeer gemeend applaus. Ook wij applaudisseren al bij het eerste pareltje “Green Road”, een waar oorgasme voor elke muziekliefhebber die graag buiten de lijntjes kleurt. Ook al worden de oorschelpen vaak ingetogen gestreeld, de band durft flirten tussen de dunne lijn van intimiteit en geluidsmuren afbreken, en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende tempo wisselingen, binnen een improviserende omkadering. Het is de rode draad in elke songs opnieuw. Ook “Blue Road”, “Ristorante”, “Kowboy” gaan diezelfde intens mooie richting uit. De live sfeer zorgt voor een extra sterretje op het plantsoen.
Het extra mooie aan deze plaat, elk puzzelstuk binnen deze band blijkt perfect te kloppen en is even belangrijk. Het is niet zo dat de drums de gitaar of bas lijn overstijgen. Het is de samensmelting tussen al die elementen dat dit project zo bijzonder maakt. De heren hebben al heel wat uiteenlopende watertjes doorzwommen, en zijn binnen die andere projecten ook niet vies om op avontuur te trekken door het ‘muziek’landschap. Samengevoegd zorgt het voor uitzonderlijk pareltjes dat je muzikaal niet kunt labelen, gelukkig maar. In de grenzen , , die worden verlegd tussen een oorverdovende en verstilde sfeer , die je hart beroeren, blijft SUMI gewoon aanhouden tot het einde met knappe songs als “Kowboy”, “Dessert” en “Ballade”.
Conclusie: SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in een kunstvorm gegoten, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven; het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat.
Tracklist: Green Road 05:27 - Blue Road 04:58 - Ristorante 05:10 - Kowboy 06:26 - Dessert 04:45 - Bao 04:16 - Ballade 04:17
De Duitse singer-songwriter Friede Merz is niet alleen een talentvolle zangeres, ze heeft door de jaren bewezen van vele markten thuis te zijn. Friede ging in haar archief en stootte op opnames die ze met de uit IJsland afkomstige gitarist Daniel Fiorik Boovarsson, in Berlijn in 2012. We citeren: ''German singer/songwriter Friede Merz went through her archives and found a diamond in the rough: iPhone recordings of a session with Icelandic guitarist Daníel Friðrik Böðvarsson, happening on a Berlin kitchen table in 2012. she and her then partner in crime were supposed to get together a jazz program for a gig in an old people’s home. instead they ended up playing songs of Friede’s musical heroes an “Two Old Ladies” was born.
The EP is released on 1st of May on spray can records.’
Met deze 'Two Old ladies-Lost Tapes' laat Friede Merz zich van de meest poëtische kant zien en horen. Het is een tristesse overgoten met veel tonnen melancholie en weemoedigheid. Op de eerste song “Cupid’s trick” wordt de breekbaarheid van Friede haar stem aangevuld door aanstekelijk gitaar getokkel , dat je koude rillingen bezorgt. Het zal niet alleen de rode draad vormen door deze ene song, het is hoe de volledige schijf echt in elkaar steekt. Verwijzingen naar Elliot Smith komen we geregeld tegen. Maar ook Joy Division’s “Love Will tear us apart” wordt in een eigentijds kleurtje gestopt, ook al is dat kleurtje nog steeds donker en somber. De impact die Ian Curtis op deze song had op meerdere generaties, blijft dankzij diezelfde stem van Friede Merz stevig overeind staan, en dat trekt ons bij deze song nog het meest over de streep.
Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, de meer up tempo songs als “What different does it make?” doen je eerder dansen in de huiskamer, “You and me and the devil makes 3” klinkt zwevend, aanstekelijk en lekker energiek. Van de Marilyn Manson versie schiet door de link naar de countryfolk wellicht niet veel meer over, maar dat stoort allerminst.
Besluit: Friede Merz laat zich van veel kanten zien en horen op deze 'Two Old Ladies-'Lost Tapes'. De inbreng van Daniel Fiorik is daarbij zeer belangrijk, zijn lekkere aanstekelijke gitaarlijnen vormen een meerwaarde. Vreugde en verdriet zitten zeer mooi verpakt binnen elk van de songs. Er zijn soms verrassende versies, die bij sommigen de wenkbrauwen fronsen. Voor ons klinkt het allemaal zeer verfrissend. De manier waarop Friede Merz deze songs brengt , is bijzonder poëtisch, eenvoudig en boordevol melancholie, die ervoor zorgt dat je een traantje wegpinkt, wellicht met een glimlach op de lippen. Ga het bij dit mooie kunstwerk vooral niet te ver zoeken. Deze songs zijn letterlijk gebracht vanuit een soort huiskamer sfeer, waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten op een ingenieuze wijze wel degelijk over de hele lijn diep worden geraakt.
Tracklist: Cupid's trick 02:32 - Insight 04:20 - Love will tear us apart 04:49 - What different does it make? 03:25 - You and me and the devil makes 3 03:40
Nederlands 
Français 
