UM! aka Umi Defoort heeft de voorbije jaren binnen de Belgische hiphop/rap meer dan zijn stempel gedrukt door samen te werken met Zwangere Guy - eerst als DJ en later als muzikant. Hij bracht twee jaar geleden zijn solo debuut 'Enelix’ op de markt met inbreng van Jazz, Le77 en Zwangere Guy. We citeren even de woorden van de artiest zelf: “Dit album is een representatie van wie ik ben als individu. Als zoon van een Japanse moeder en Belgische vader ben ik opgegroeid in een huis waar elke dag verschillende muziek te horen viel. Van fagotarrangementen van Bach, aria’s met Maria Callas tot pianosoloconcerten van Keith Jarrett en funkplaten van Meshell Ndegeocello tot de hedendaagse experimentele pop van Björk. Samen met de multiculturele context van een stad als Brussel heeft dit ervoor gezorgd dat ik doorheen de jaren een heel open en eclectische smaak heb ontwikkeld. Dit uit zich ook op mijn eerste album. Ik heb gemaakt wat ik voelde en met de mensen waarmee ik het wou maken. Of het nu in het Nederlands, Engels, Japans, Frans of Russisch is en of dat nu in dub-step of klassieke muziek of hiphopstijl is. Het is een visitekaartje van de producer die ik nu ben.”
Wie de Brusselse rap/hiphop-scene een beetje volgt zal deze artiest al veel tegengekomen zijn, in elk van de projecten waar hij aan meewerkt , is zijn inbreng een grote meerwaarde. Dat blijkt al uit de eerste song “Collage”. Ook al is die inbreng van Zwangere Guy, KGE en Kokumaru enorm groot , het is de muzikale omlijsting die deze song naar een hoger niveau tilt. Het zal ook de rode draad vormen op de gehele schijf.
Liefhebbers van de betere melodieuze rap en hiphop zullen alvast watertanden bij parels als “Sorry For The Delay”, “Mindset” en “Bloc”. Daarbij valt op hoe UM! als DJ en muzikant zijn invloed doet gelden, rekening houdende met de vocale inbreng. Het perfect elkaar aanvoelen, en hiphop brengen die je harten raakt, het is de reden waarom ook ik ben gevallen voor de hiphop en rap van 2020. En dat wordt over de gehele lijn in de verf gezet op deze parel van een schijf. Elke song is een wonder mooie hiphopparel.
Het meest onder de indruk waren we, met alle respect voor de inbreng van overige artiesten, van de stem van Chibi Ichigo bij “Chibum”, die door haar warme vocale inbreng schippert tussen melancholie, weemoedigheid en aanstekelijkheid. We zijn eerder al in vervoering gebracht door deze bijzondere artieste. Haar inbreng op deze schijf is ook nu weer bovennatuurlijk. Een artieste om in het oog te houden. Eveneens de daarop volgende songs als ”Maasje” met de prachtige vocale van Skeer & Boos, “Feelings” met inbreng van de geweldige Félé Flingue, Blu Samu tot afsluiter “Valse De La Dernière Minute” - de kers op de taart -  bewijst nog maar eens dat er iets leeft in hip hop en rap wereldje in ons land.
UM! levert, mede door de samenwerking met zoveel topartiesten, muzikanten en vocalisten, de perfecte hiphopschijf af waarbij grenzen vervagen en worden verlegd. Een parel van een schijf dus, om als liefhebber daarvan te koesteren.

Astodan is een Belgische postrockformatie die nogal vaak wordt vergeleken met een kruising tussen AmenRa, Pelican en Mogwai. Nu dat zijn voorbeelden waar de band, op basis van hun debuut 'Ameretat', dat in 2018 op de markt kwam, niet ver af zit. Dat debuut was een concept over de rituelen van zoroastriërs (een oude religie uit Iran). Onderwerpen over dood en dergelijke spreken altijd wel tot de verbeelding, want ook de nieuwste schijf 'Bathala' is een conceptalbum over begrafenisrituelen. Deze keer gaat het over de Filippijnse stam Tagalog. Die stam steekt volgens de overlevering zijn doden in uitgeholde bomen om hen terug te geven aan de natuur. Elke song ademt dus de dood uit. En daarmee is de vergelijking met AmenRa snel gemaakt. Echter gaat het hier over een puur instrumentale plaat. Die echter diezelfde intensieve duisternis doet neerdalen in je donkere hart, op een zonovergoten dag …
We raden aan deze plaat in zijn geheel te beluisteren. De songs sluiten namelijk perfect op elkaar aan en het schijfje leest dan ook als een spannend boek. “Hukluban” is al zo een intensief meesterwerk waarbij dreigende klanken je wegvoeren naar het dodenrijk. En toch voelt de dreiging niet verstikkend aan, eerder daalt er een gemoedsrust over je heen, vergelijkbaar met het sterven. Want als een mens sterft, voelt hij diezelfde gelukzaligheid over zich neerdalen vooraleer hij de geest geeft, met een glimlach op de lippen. Het licht aan het einde van die tunnel voel je over de hele lijn dan ook  letterlijk op jou afkomen. Dus ook bij al even magische songs als “Katalonan” en “Likha”. Alsof dezelfde dood eindelijk de rust brengt waar je al heel je leven op wacht, zo intens mooi voelt dit ritueel aan.
'Bathala' is om die reden ook geen gewone postrockplaat, waar naar een climax wordt toe gewerkt. Elke song ademt diezelfde beklemmende mooie sfeer uit. De rillingen die je, op die momenten als alle registers worden open getrokken, over je rug voelt lopen doen je in een donkere trance belanden waaruit je gewoon niet wil ontsnappen. Als het uiteindelijke rustpunt is bereikt, en je je naar het hiernamaals voelt wegglijden, haalt de band diezelfde indrukwekkende soundcapes nogmaals boven, waardoor het angstzweet je weer op de lippen staat. En zo blijft de band doorgaan, tot de climax en het eindpunt is bereikt. Dat is dus eveneens de rode draad op lange songs als “Alay”, “Buaya” en afsluiter “Maca Kasanaan”.
Door die oude Filipijnse rituelen op een zeer intensieve wijze uit de doeken te doen, is Astodan met brio in zijn opzet geslaagd. Want zoals deze schijf, zo voelt de dood dus ook daadwerkelijk aan. Op een zodanige wijze gebracht door muzikanten die muziek brengen op een zeer visuele wijze. Waardoor de fantasie wordt geprikkeld. En je, eens onder hypnose gebracht, volledig zen de dood in de ogen kijkt met een glimlach op de lippen.

Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun elektronische mengelmoes van funky, exotische en trippy soundscapes zorgt de band voor een zon in je hart.
Het is, ondanks die positieve vibe, gelukkig geen al te kleffe bedoening. De psychedelische tongval doet je wegzweven naar verre oorden. Nu dat letterlijk niet meer kan, prikkelt Rheinzand dan maar je fantasie om je te doen wegdromen naar  zonnige oorden, waar het altijd fijn vertoeven is.
De dromerige, zeer gevarieerde soundscapes doen je dan ook prompt verlangen naar lange zomeravonden, aan het strand of waar je ook bent. We kunnen elke song afzonderlijk opsommen, maar feitelijk is het net het totaalpakket dat ons daarbij over de streep trekt. Doordat een kleurrijk palet aan dansstijlen wordt aangeboden , blijf je vanaf de eerste tot de laatste song dan ook bij de les. Nergens valt een speld tussen te krijgen. Elke keer voel je gewoon dat de dansspieren op een al even gevarieerde wijze worden aangesproken. 'Rheinzand' is dus vooral een schijf voor liefhebbers van dansbare, funky muziek waarbij grenzen vervagen. Door de trippy , zwoele aankleding, het psychedelische klankentapijt dat wordt uitgespreid en de funky ondertoon van deze plaat zal het zorgen voor wervelende dansfeestjes in je huiskamer of hopelijk spoedig ook op één van de zomerfestivals. Een bijzonder kleurrijke trip waar je spoedig gelukkig van wordt, dat krijg je voorgeschoteld. Eens opgeslorpt in die mengelmoes van beats en soundscapes kom je namelijk in een deugddoende trance terecht waaruit je niet meer wil en kunt ontsnappen. Dat is dan ook de grote sterkte van deze band en plaat. Elke song ademt diezelfde sfeer uit, waarbij wordt geflirt tussen lichtvoetigheid en muziek die je in een diepe trance doet belanden. Waardoor elk beetje liefhebber van dansmuziek, zowel het grote publiek als de alternatieve muziekliefhebber aan zijn trekken komt.
Laat het ons maar zo stellen, Rheinzand brengt gewoon dé perfecte dansplaat uit om de zomer met een knal van formaat in te zetten. En dit dus op een bijzonder gevarieerde wijze, door veel blikjes dansmuziek open te doen uit het verleden, heden en wie weet toekomst. Gebracht door topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Waardoor die perfectie wordt overschreden, maar je dus vooral verlangt naar die zomer. Genieten zul je zeker en vast, zodanig zelfs dat je die trip terug wil meemaken. Want deze schijf is in barre tijden als nu zeer aanstekelijk en  op de koop toe zeer verslavend, je krijgt nooit genoeg van deze dosis geluk die de band je aanbiedt.

Electro/Dance
Rheinzand
 

Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Daar doet Patroness niet. Getuigen daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.
Patroness stelt nu zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intensief pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze.
Binnen een zeer doomy sfeer doet Patroness  je al naar adem happen bij opener “Dominae”, een song die je meevoert naar de meest duistere gedachten, binnen een intensieve omkadering. Intensiviteit en donkere emoties zal de rode draad vormen op de volledige EP, zo zal later blijken. Instrumentaal worden al even gevarieerde mokerslagen in het gezicht uitgedeeld. Maar de kers op de taart wordt geleverd door vocalist Guy Callens, die met zijn zeer emotionele stem de haren op je armen doet rechtkomen van pure innerlijke angst. Ook bij “A Thousand Times” hakt Patroness zeer diep in je vege lijf, tot je buiten adem in de donkerste kamer van je ziel op zoek gaat naar dat ene straaltje licht. Zonder het te vinden. Want diezelfde zwartgeblakerde intensiviteit keert terug op de daaropvolgende song “Pyre”. De snedige blackmetalriffs hakken letterlijk in je vege lijf. De drumsalvo's doen je verstijven van angst. Ook al durft de band hier buiten de lijntjes kleuren en slaan ze lekker aan het experimenteren.  En dan is er dus weer die stem op afsluiter “Lost Eyes” die je bij de les houdt.
Soms zijn er wel verwijzingen naar Chief Roberts. Je kunt de roots waarop je muzikale wegen zijn gebouwd , niet volledig verstoppen. Dat doet Patroness ook niet. Maar deze band voegt zoveel puzzelstukjes toe aan wat we al wisten. Zonder meer drukt deze band daardoor nu al zijn stempel op dat blackened doomgebeuren, en slaat gensters in ons donker hart zoals we dat zelden tegen komen.
Elk van de muzikanten binnen deze band heeft al wat watertjes doorzwommen, de perfectie wordt dan ook puur technische bekeken,  telkens overschreden. Maar vooral biedt Patroness je een smaakvolle, gevarieerde donkere trip aan in zwartgeblakerde landschappen van verderf, die als een vlijmscherp mes in je vege lijf snijden. Zowel instrumentaal als vocaal is dat het geval. Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen.