Live Nation news - Beide concerten van COLDPLAY in het Koning Boudewijnstadion uitverkocht

COLDPLAY - A HEAD FULL OF DREAMS TOUR

?Kings of the stadium? a dazzling slice of pure paradise?  London Evening Standard
?A planet-sized visual spectacle? The Guardian
?A colourful, vibrant celebration of life? The Telegraph

Hoera voor Coldplay! De Britse band verkocht vandaag vlotjes 2 shows in het Koning Boudewijnstadion uit. Dat is goed voor 2x 50.000 tickets. De "A Head Full Of Dreams Tour" van Coldplay houdt op woensdag 21 juni en donderdag 22 juni halt in Brussel.

Via ticketmaster.be wordt een wachtlijst geopend.  Indien er tickets vrijkomen ten gevolge van reservaties die onbetaald blijven, dan zullen deze worden toegekend aan wie geregistreerd is op de wachtlijst volgens het first come, first served-principe. Het is steeds zinvol te registreren op deze lijst.

Belangrijk: Wees alert! Ondanks het feit dat er een wettelijk kader is dat de doorverkoop van tickets aan banden legt, worden er alweer tickets doorverkocht via internet. Deze op de zwarte markt aangeboden tickets geven ? in tegenstelling tot tickets gekocht via het officiële ticketkanaal ? geen garantie tot geldigheid.  Meer info hierover via ilovemyticket.be en via de website van FOD Economie.

De "A Head Full Of Dreams Tour" ging in maart van start in Zuid-Amerika.  Daaropvolgend speelde de band in Europa - met 4 uitverkochte Wembley Arena shows in Londen als hoogtepunt. Net rondde Coldplay het Amerikaanse luik van de tournee af.  Waar Coldplay ook speelde, het publiek was uitzinnig. Meer dan 2,5 miljoen tickets werden inmiddels verkocht voor deze show die de band zelf, in samenwerking met de gerenommeerde productie-designers Misty Buckley en Paul Normandale, bedacht en samenstelde. De tournee reist in december naar Australië en Nieuw-Zeeland.

"A Head Full Of Dreams", het jongste album van Coldplay, ging al 4 miljoen keer over de -al dan niet virtuele- toonbank sinds de release in december 2015.  Met "Adventure Of A Lifetime", "Hymn For The Weekend" en "Up&Up" scoort Coldplay wereldhits. De bijhorende clips zijn goed voor meer dan een miljard views op YouTube. Single vier, de titeltrack van het album, is net uit en aan zijn opmars bezig. Kers op de taart: vorige week werd bekend gemaakt dat Coldplay vier nominaties voor de MTV EMA?s op zak heeft waaronder die voor Beste Live Act. 

Alle info omtrent deze concerten via livenation.be
http://www.livenation.be

Rockonline – updates
Flotsam and Jetsam – Flotsam and Jetsam
Paradox – Pangea
Die Krupps – Live im Schatten der ringe
Richards/Crane – Richards/Crane
Black explosion – Atomic Zod War
Tanzwut – Schreib es mit blut
Kissin’ Dynamite – Generation goodbye
J.B.O. – 11
Asenblut – Berseker
Evergrey – The storm within
Solution .45 – Nightmares in the waking state – Part II
Madame Mayhem – Now you know
Letzte Instanz – Liebe Im Krieg
Serious black – Mirrorworld
Brainstorm – Memorial roots (Re-Rooted)
Iron mask – Diabolica
Eden’s Curse – Cardinal

– http://www.therocktemple.nl – http://www.eternalrock.nl

Jazzmuzikant en componist Toots Thielemans overleden

Jazzmuzikant en componist Toots Thielemans is vanmorgen overleden. De mondharmonicaspeler was 94 jaar. Dat heeft zijn management aan Belga gemeld.

Thielemans overleed in het ziekenhuis, waar hij verzorgd werd na een val vorige maand. "Toots Thielemans is deze ochtend in het ziekenhuis in zijn slaap overleden", zegt zijn manager Veerle Van de Poel. "Hij lag sinds vorige maand in het ziekenhuis, nadat hij ten val was gekomen, maar het is niet zo dat er complicaties waren opgetreden. Hij is overleden door ouderdom, zijn lichaam was gewoon op."

Toots Thielemans werd als Jean Baptiste Frédéric Isidor Thielemans geboren op 29 april 1922 in de Brusselse volkswijk Marollen. De jazzlegende werd in 2001 door koning Albert II tot baron verheven.

Thielemans stopte zijn muzikale carrière in maart 2014. Alle geplande concerten werden afgelast omdat de muzikant zich niet meer sterk genoeg voelde om nog een volledig optreden te spelen.

Vlamerikaan
Thielemans speelde met de grootste jazzmuzikanten, zoals Miles Davis, Chet Baker, Charlie Parker, Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Peggy Lee en Billy Joel.

Thielemans begon in de jaren 30 mondharmonica te spelen om zijn longen te trainen, omdat hij last had van astma. Zijn artiestennaam Toots is een verwijzing naar de muzikanten Toots Mondello en Toots Caramata. In 1964 kocht de Belg een huis in Amerika en vanaf dat moment woonde hij daar ook het grootste deel van de tijd.

Hij behield een groot huis in Brussel. Door die combinatie werd hij ook wel een 'Vlamerikaan' genoemd. Later kreeg hij twee eredoctoraten aan de universiteit van Brussel, zowel Franstalig als Nederlands. (Bron: HLN)

Pukkelpop 2016 – vrijdag 19 augustus 2016 – impressies dag 2

Aan de tweede Pukkelpopdag houden we fijne muzikale herinneringen over. Een gemoedelijke start, met rustige, sfeervolle acts, dan meer dynamiek door gevestigde waarden op de Mainstage, Marquee en aangename ontdekkingen op de kleinere stages.

Een overzicht

Op de mainstage hadden we Lukas Graham , die op korte tijd pijlsnel de hoogte is gegaan met “7 years old” . Het jonge publiek smulde van de charismatische zanger , die de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa deelde met zijn publiek . Melodieuze pop , subtiel uitgewerkt , rockte  live. Een sympathieke band , veel ontblote bovenlijven, die het jonge publiekje op handen draagt , en omgekeerd erg warm werd onthaald . Het optreden werd verhuisd naar het hoofdpodium en niemand zal het zich beklaagd hebben . Heel wat hitpotentieel hoorden we op de leest van Sam Smith , met “mama said” als volgende topper .

The Lumineers hadden eerst af te rekenen met een fikse regenbui . Hun campfire indiefolk kon de samenhorigheid maar bevorderen op dat moment. Trouwens ze zorgen ervoor dat het genre naar een (hoger) popniveau wordt getrokken . Speelplezier ervaarden we, met een knipoog naar CCR’s “have you ever seen the rain” en  “no rain” (Blind melon) ; verder ook een  Dylan als één van de meest gerespecteerde sing/songwriters (“subterrannean homesick blues”). Al meteen vielen een reeks sterke singels als “ophelia”, “cleopatra” en “hey ho” als regendruppels op ons neer. Hun roots werden nooit verloochend en dat maakt hen zo lieflijk, onschuldig , goed .

Meer rock ? Jawel , Noel Gallagher heeft een sterke band achter zich High Flying Birds . Ondanks het feit dat de Oasis songs (“champaign supernova”, “wonderwall” , “don’t look back in anger”)  luidkeels werden meegezongen , heeft hij voldoende eigen overtuigende Britrockende nummers en bewijst hij wat een sterk songschrijver hij wel is . Af en toe kan het vocaal bij gescherpt worden , maar in één adem besluiten we ‘Brit- pop’ rockt !

The Chemical Brothers van de electrowizzards Ed Symons en Tom Rowlands hadden iets te vieren vorig jaar , ze bestonden twintig jaar , hadden nieuw werk en trokken op festivaltour . Vorig jaar op Werchter , dit jaar op Pukkelpop; een greatest hits , verweven met een soort DJset, hoorden we. Tot slot vuurden ze nog enkele classics op ons af . De prachtige projecties en beelden gaven elan aan de bigbeats. “Hey boy , hey girl” is intussen de vaste openingstreffer , de “chemical beats” als vertrouwd geluid , en verder pompten ze een “do it again”  en “go”  in het eerste deel . “Setting sun”, met Noels galmende gitaar zat middenin de set.
Ze hebben opnieuw aansluiting gevonden bij de jongeren , een volle wei ging hier uit zijn dak . Velen verlieten even de Dance hall en andere Boiler toestanden om deze pioniers aan het werk te zien . “Leave home”, “galvanize” , “block rocking beats” maakten van hun party een stomend feestje , die  verder werd gezet met de Nieuwe Lichting Chase & Status .

En verder?
In de vroege namiddag hadden we een drie- ineen, de electropop van Anne-Marie , die al een hit te pakken heeft , “do it right” . Net als onze Billy , moeten we haar talent nog afwachten . Goed , maar nog niet voldoende om te blijven hangen , maar de jonge spring-in-t veld doet haar best . The DMAs zijn opkomend talent uit Australië . Ze worden wel de Aussie-Oasis genoemd . Die invloed is onmiskenbaar , maar reken een Ride in gedoseerde pedaaleffects er ook maar bij . De shoegaze was dus  uiterst beheerst in hun fijngevoelige sound . Tot slot  Hypochristmutreefuzz, een bijna onuitspreekbare bandnaam , met zes op het podium , houden het op tegendraadse en noisy ritmes . “schizophrenic blues” is een van de songs en daarmee is alles gezegd van hun boeiende muziek , die ergens Sonic Youth en Birthday Party samenvoegt .

Een relaxte namiddag ervaarden we met Astronaute , de volgende op de Wablief stage .Net als hun projecties zagen, hoorden we in alle rust de golven van de zee . Een melancholisch Duyster concept , langzame pracht , die deels raakte .
Ook het beloftevolle Zwitsers – Duitse popduo Boy van de bevallige dames Aleska Steiner en Sonja Glass, speelde lichtvoetig werk , die ergens een Haim, Cranberries  en het oude onderschatte  Sundays (remember Harriet wheeler als zangers!) deed opborrelen . 2 drummers gaven wat meer diepte om het deels semi-akoestisch materiaal sterkte te geven . Apero-time dus met Boy , die Robin Proper-Sheppard  van Sophia achter zich hadden als producer.

We zijn niet direct een jazzliefhebber , maar al enkele bands, artiesten weten het te integreren in een popconcept . Jaga Jazzist , Badbadnotgood , Tortoise en ons Taxiwars  en Jeff Neve zijn er zo een paar en zorgen voor een andere, brede invalshoek . Graag voegen we Gogo Penguin in het rijtje toe  . Wat waren we hier onder de indruk van de drie uit Manchester. Vakmanschap en beheersing door volgende instrumenten , drums,  contrabas en vleugelpiano . De sound was cinematografisch en groovy. Ondanks het feit dat ze al een handvol jaar bezig zijn, worden ze pas nu ontdekt .
Mura masa moest last instant cancellen , maar de plaats werd goed ingevuld door Jamie Woon . Het nieuwe materiaal liet een tijdje op zich wachten , maar de donkere trippende dubstepsound , is meer doordrongen van soul , funk, jazz en pop . Een breder klankenpalet , aangename grooves die de nightclubbing overstijgt, de singles “night air” en “sharpness” met soulfulle backing vocals , komt bde songs ten goede .
Eenvoud siert bij het Britse duo Sleaford mods , die het moet hebben van onnavolgbare, verbeten raps en een drumcomputer … op z’n John Lydon’s en The Streets ,  met een dreunende , dansbare, pompende beat. Iets bijzonders , apart . Kon op heel wat belangstelling rekenen.
Jack Garratt doet het op z’n eentje , elektronica , gitaar staat allemaal bij z’n imposante drums . Moeiteloos speelt hij de instrumenten bij elkaar . Als snel liep de Marquee vol voor het multi-talent of zat de regenbui er voor iets tussen ? We hoorden indie , pop , triphop , drum’n’bass .  Hij beschikt dan ook nog over een sterke stem , een meerwaarde .
Andere koek  noteren we van het Canadese Crystal castles , die hun neurotische elektronica deed knallen en een dansbare melodieuze boost gaven . De drilboor gekenmerkte sounds zijn minder heftig , indringend en ontspoord. Ze hebben een nieuwe zangeres , die minder wild tekeer gaat . Haar stem zweeft over de nummers  en af en toe gilt, schreeuwt ze. Een mistig decor en stroboscoops siert . Crystal castles blijft wel een uniek plaatsje innemen , maar tech/house is nu meer en meer doordrongen .
Roisin Murphy heeft haar set aangepast op de festivals . Oude Molokokrakers als “forever more” , opener, en “sing it back” wordt afgewisseld met haar solomateriaal , die met de jaren grilliger . “Overpowered” en de nieuwe “explotation” liggen ook al ver uit elkaar door haar experimenteerdrift. Live worden ze in een dampend , funkende groove ondergedompeld . De kledijwissels , de maskers , de acts , de projecties , het toont aan dat Grace Jones hier in de buurt was …

De avond besloten we met het dromerige , sfeervolle Marble sounds , één van ons best bewaarde geheimen , die de kunst van het songschrijven en de pop goed beheersen . Met zes op het podium. Live krijgen de songs een boost , maar de finesse en fijngevoeligheid blijven . “Leave a light on” … Zeker weten !
Dat lichtje werd al snel gedoofd door de opwindende garagerock’n’roll van The Oh Sees . Twee drummers mepten er synchroon op los , de gitaren klonken  scherp , strak. Een vuil , vunzig,  smerig , vettig , prettig geluid met een bluesy tune!  Heel wat dynamiek van het kwartet zagen we , dansende mensen vooraan en pintjes in ’t rond.
De progressive metal van het Zweedse  Opeth klinkt en is erg creatief . De songs ondergaan verrassende wendingen , tempowissels en zijn hard – zacht; psychedelica , blues, grindcore sijpelen door en vocaal gaan zangpartijen samen met grunts . De nummers worden tot op het bot uitgediept; het is dan ook geen wonder dat je vijftien minuten lang een song letterlijk ondergaat .
Op de tonen verderop van Chase & Status konden we sterke tweede Pukkelpopdag besluiten …

Org : Pukkelpop