MayWay records news - Frans Kalf, debuutsingle, ‘Terwijl Je Voor Me Stond’

Maak kennis met Frans Kalf (22), né Mika Ram, cynisch-vrolijke levenskunstenaar. Half Amsterdammer, half Gentenaar. Met pakkende liedjes en rake teksten neemt hij je onder het goedkeurende oog van Shaffy, Brel en Spinvis mee in zijn bitterzoete wereldje, waar er plaats is voor een gebroken hart en een schaterlach.
Terwijl Je Voor Me Stond - Album van Frans Kalf
Nu  verschijnt debuutsingle ‘Terwijl Je Voor Me Stond’, een song die meteen de contouren van Frans Kalf tekent, waar chanson en kleinkunst versmelten met indie en folk.
Ondertussen pakt de kersverse Nekka- en Sound Track-laureaat al een jaar lang moeiteloos podia en publieken in. Dit voorjaar is Frans Kalf veelvuldig te zien in Vlaanderen en Nederland, en gaat hij op tour met mooi volk als Dressed Like Boys, Kaat Van Stralen en Johannes Is Zijn Naam.

FRANS KALF LIVE

06 feb 2026 | Nachtwacht, Tielt (BE)

07 feb 2026 | Ancienne Belgique, Brussel (BE) support Johannes Is Zijn Naam

14 feb 2026 | We Are Open, Trix, Antwerpen (BE)

13 mrt 2026 | Het Depot, Leuven (BE) support Dressed Like Boys

14 mrt 2026 | De Zwerver, Leffinge (BE) support Kaat Van Stralen

15 mrt 2026 | Nieuwe Nor, Heerlen (NL) support Dressed Like Boys

26 mrt 2026 | De Avonden, Destelbergen (BE)

02 apr 2026 | HA Concerts, Gent (BE) support Dressed Like Boys

04 apr 2026 | LIFT, Turnhout (BE) support Dressed Like Boys

07 mei 2026 | Gebouw-T, Bergen-Op-Zoom (NL) support Dressed Like Boys

09 mei 2026 | Get Out Of My Garage, Genk (BE)

30 mei 2026 | Geluidsolven, Antwerpen (BE)

21 jun 2026 | WABLIEF!, Bree (BE)

meer tba

Frans Kalf is

Frans Kalf (gitaar & lead)

Jil Willems (drums)

Tuur Geldhof (bas)

Lukja Vanaverbeke (gitaar & backings)

Robbe Embrecht (gitaar & keys)

www.maywayrecords.com

Even voorstellen - Fallenium - nieuwe single ‘Entre mes jambes...’

“Als deze song mensen boos maakt, hoop ik vooral dat ze zich afvragen waarom.”
'Entre mes jambes...' van Fallenium
Entre mes jambes...

Antwerpen — Met de nieuwe single Entre mes jambes... stelt de Belgische artiest Fallenium een fundamentele vraag die verder reikt dan muziek alleen: hoe gelijk zijn we werkelijk zolang we mensen blijven indelen en beoordelen op basis van geslacht? En kan er ooit sprake zijn van echte gelijkwaardigheid zolang respect verschilt naargelang iemand als man of vrouw wordt gezien?
Entre mes jambes... is geen provocatie om te choqueren, maar een doordachte, filosofische en cinematografische popsong die de maatschappelijke omgang met gender en identiteit in vraag stelt. De titel klinkt scherp, maar de boodschap is helder: zolang we blijven denken in man of vrouw, blijft echte gelijkheid onbereikbaar.
De centrale zin van het nummer — “Entre mes jambes, y’a mon cerveau” (vertaald: Tussen mijn benen zit mijn verstand) — vat die gedachte samen. Niet het lichaam, maar het denken zou leidend moeten zijn. “Als ik mensen een beetje ongemakkelijk maak met mijn liedje, heb ik mijn werk gedaan,” zegt Fallenium. “Niet omdat ik wil provoceren, maar omdat echte groei bijna altijd begint met ongemak.”

Ontstaan uit een gesprek dat bleef hangen
De song ontstond na een gesprek dat Fallenium had met een koppel dat al meer dan vijftig jaar samen was. Tijdens dat gesprek gaven zij aan dat hun relatie zou eindigen mocht één van hen ooit van geslacht veranderen.
“Dat vond ik onthutsend,” vertelt Fallenium. “Je deelt een leven, liefde, verdriet en herinneringen… en toch zou dat allemaal wegvallen door een lichamelijke verandering? Dat zette me aan het denken over hoe diep onze ideeën over gender en geslacht verankerd zitten.”
Die reflectie mondde uit in een nummer dat niet beschuldigt, maar bevraagt. De slotzin van het lied laat weinig ruimte voor gemakzucht: ‘Entre mes jambes, c’est tout c’qu’il te faut pour te faire chaud?’ (Is wat er tussen mijn benen zit écht alles wat je nodig hebt om opgewonden te raken?)
Geen pamflet, wel een spiegel
Fallenium benadrukt dat Entre mes jambes… geen aanval is op mannen of vrouwen, maar op een systeem dat mensen voortdurend reduceert tot labels en geen ruimte laat voor interseks en non-binaire personen.
“Ik heb het altijd vreemd gevonden dat we doen alsof geslachtsdelen iets zijn dat absoluut verborgen moet blijven in de publieke ruimte, terwijl de sociale druk tegelijk enorm hoog is om je zó te gedragen en te kleden dat iedereen meteen denkt te weten wat je tussen je benen hebt zitten. Dat is toch een vorm van hypocrisie.”
Tegelijk benadrukt Fallenium dat het niet gaat om provocatie of grenzen verleggen om het verleggen zelf. “Ik pleit er niet voor om morgen naakt over straat te lopen,” zegt Fallenium. “Ik pleit ervoor om te stoppen met die dwang om mensen onmiddellijk te willen labelen als ‘meneer’ of ‘mevrouw’. Laat mensen zelf bepalen wie ze zijn. Het is niet aan ons om te analyseren, te speculeren of te beslissen wat een wildvreemde tussen de benen heeft zitten.”

Een breder maatschappelijk vraagstuk
De thematiek van Entre mes jambes… sluit aan bij bredere maatschappelijke discussies over gender en veiligheid. Onderzoek toont aan dat stereotypen en vastgeroeste genderrollen een directe invloed hebben op ongelijkheid en geweld. UN Women (2023) stelt dat wereldwijd meer dan één op drie vrouwen zich onveilig voelt in publieke ruimtes. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wijst erop dat traditionele gendernormen rechtstreeks bijdragen aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. En onderzoek van de Universiteit van Cambridge (2021) toont aan dat hoe sterker mensen denken in “mannelijk” en “vrouwelijk” gedrag, hoe groter de tolerantie voor agressie en machtsmisbruik.
Volgens Fallenium raakt het nummer aan bredere vragen over hoe we vandaag naar gender en gedrag kijken. “We groeien allemaal op met bepaalde verwachtingen over hoe iemand zich hoort te gedragen,” zegt Fallenium. “Misschien zouden we minder bezig moeten zijn met controleren of beschermen, en meer met wederzijds respect en verantwoordelijkheid. Dat gesprek voeren we nog te weinig — en precies daar wil dit nummer ruimte voor maken.”

Muziek als ruimte voor twijfel
Ondanks de zware thematiek blijft Entre mes jambes… een toegankelijke cinematografische popsong, gedragen door melodie en emotie. Geen slogans, geen opgeheven vingertje — maar een uitnodiging om stil te staan bij wat we vanzelfsprekend vinden. “Ik wil niemand overtuigen,” besluit Fallenium. “Dat kan ik niet. Ik wil alleen dat mensen zich afvragen waarom ze denken wat ze denken.”

OVER FALLENIUM
Fallenium (uitgesproken als Fa-lé-ni-um) is een van de weinige openlijk non-binaire producers en songwriters uit Antwerpen (Stabroek), België. Hun muziek, die moeiteloos balanceert tussen pop, electro, rock en folk, bouwt bruggen tussen persoonlijke verhalen en maatschappelijke thema’s. Eerder scoorde Fallenium in 2024 met hun debuutalbum “Immortals Who Die”. Nu laat Fallenium zich van hun meest rebelse en authentieke kant zien met hun tweede album “I'm Not He”.
In 2024 startte Fallenium hun eigen muzieklabel, Purple Moon, op. Voor hun soloproject schreef Fallenium al liedjes voor onder andere de Turkse Eurovision Song Contest-legende Serhat en comedian Els de Schepper. Nummers zoals 'I've Made Love To The Sea', 'Breathtaking Day', 'Not The Girl', 'Human Throughout', 'Teach Me What Teachers Don't Teach At School', 'Lucky Number 13' en hun allereerste Franstalige nummer 'French My French Friend' vonden al hun weg naar nationale en internationale radiozenders. £
Fallenium staat vooral bekend om hun lyrische teksten en leent hun naam van hun Zweedse overgrootvader Will Fallenius, maar koos voor een genderneutrale variant die eindigt op –um. Het muziekproject van Fallenium draait om familie en filosofie, waarbij het creëren van een veilige en inclusieve omgeving voor iedereen centraal staat. Door middel van muziek wil Fallenium kritisch denken, empathie en zelfreflectie bevorderen en eenzaamheid tegengaan.

INFO "ENTRE MES JAMBES...":
Record Label: Purple Moon
De albums 'Immortals Who Die' (2024) en 'I'm Not He' (2025) staan zowel op alle mogelijke streamingdiensten alsook zijn ze verkrijgbaar op cd en vinyl

Megadeth brengt nieuwe vierde single uit ‘puppet parade’, afscheidsalbum ‘Megadeth’

MEGADETH BRENGT NIEUWE (VIERDE) SINGLE 'PUPPET PARADE' UIT VAN AFSCHEIDSALBUM 'MEGADETH'

RELEASEDATUM AFSCHEIDSALBUM 'MEGADETH': NU VRIJDAG 23 JANUARI 2026 VIA BLKIIBLK (/FRONTIERS LABEL GROUP)

NIEUWE BIOSCOOPFILM 'MEGADETH: BEHIND THE MASK' OVER DE 40-JARIGE CARRIÈRE VAN DE BAND: WERELDWIJDE PREMIÈRE DONDERDAG 22 JANUARI IN MEER DAN 1000 BIOSCOPEN

MEGADETH AFSCHEIDSTOURNEE IN 2026, O.A. SOUTH OF HEAVEN MAASTRICHT (NL) OP ZATERDAG 6 JUNI, ROCKHAL LUXEMBURG OP DONDERDAG 11 JUNI, EN GRASPOP METAL MEETING (BE) OP DONDERDAG 18 JUNI

Op vrijdag 23 januari brengt Megadeth zijn afscheidsalbum 'Megadeth' uit via Frontiers Label Group (IT). Vandaag is daarvan de nieuwe (vierde) single 'Puppet Parade' te horen, met scherpe, snelle riffs en een strakke ritmische precisie. Het nummer heeft een donkerdere en meer reflectieve ondertoon, die past bij de bredere context van een afsluitend hoofdstuk.

Frontman Dave Mustaine liet eerder dit jaar weten dat zijn band Megadeth er na ruim vier decennia mee gaat stoppen. Maar voor het zover is, volgen eerst nog een afscheidsalbum en een mondiale afscheidstournee in 2026, met onder meer drie allerlaatste Benelux-shows ooit:

- zaterdag 6 juni als afsluiter op festival South Of Heaven in Maastricht (NL)

- donderdag 11 juni Rockhal in Esch-Sur-Alzette in Luxemburg (LUX)

- op donderdag 18 juni als headliner op Graspop Metal Meeting (BE), waar de band sinds 1997 maar liefst acht keer optrad.

En dan is er ook nog de nieuwe bioscoopfilm ‘MEGADETH: BEHIND THE MASK’, waarin Dave Mustaine openhartig vertelt over de ruim 40-jarige geschiedenis van een van de invloedrijkste metalbands ooit, zich uitlaat hij  de creatieve motor die hem al die tijd drijft. De film gaat nu donderdag 22 januari wereldwijd in première — de avond vóór de release van de allerlaatste studioplaat ‘Megadeth’ - en draait in meer dan 1000 bioscopen verspreid over ruim 35 landen, waaronder 8 in Nederland, 5 in België, en drie in Luxemburg.
De kaartverkoop is inmiddels gestart.

Meer informatie en updates zijn te vinden op megadethfilm.com.

ONLINE LINKS
Website: https://www.megadeth.com/
Facebook: https://www.facebook.com/Megadeth/
YouTube: https://www.youtube.com/megadeth
X: https://x.com/megadeth  

Even voorstellen – Doodseskader, new single ‘weaponizing my failures’
DOODSESKADER RELEASE NEW SINGLE ‘WEAPONIZING MY FAILURES’
NEW ALBUM ‘THE CHANGE IS ME’ OUT APRIL 3RD
Weaponizing My Failures

DOODSESKADER clearly haven’t had enough of redefining boundaries - they’ve only just gotten started. Tim De Gieter and Sigfried Burroughs return on April 3rd, 2026 with their third full-length album, The Change Is Me, a rollercoaster that can only be described as the unstable lovechild between witch house, hip-hop, industrial dream pop, and stadium rock that can’t decide if it wants to watch the world burn or shout from the rooftops that we need to save it.

The second single of ‘The Change Is Me’ is called ‘Weaponizing My Failures’.
It’s a song about how true friendship starts where regular friendship would fall apart. A declaration that choosing to love a person creates a bond that is stronger than being hurt by that person; that sometimes, you need to feel the bad to appreciate the good.

This April and May, Doodseskader returns to the stage for multiple shows across Belgium

BE shows in 2026

17 April - Wintercircus, Ghent

23 April - Bootstraat, Hasselt

08 May - Trix, Antwerp

09 May - Ancienne Belgique, Brussels

NDL
Doodseskader brengt op 3 april het nieuwe, derde studioalbum The Change Is Me uit op 45 Records. Het album werd in hun eigen Much Luv Studio bij Gent opgenomen. De nieuwe single Weaponizing My Failures is nu uit.

Doodseskader heeft duidelijk nog niet genoeg van het verleggen van grenzen – ze zijn nog maar net begonnen. Tim De Gieter en Sigfried Burroughs keren met The Change Is Me terug met een achtbaan die alleen kan worden omschreven als: het onstabiele liefdeskind dat niet kan beslissen of het de wereld wil zien branden of vanaf de daken wil schreeuwen dat we haar moeten redden.

The Change Is Me markeert het begin van Doodseskaders' verschuiving naar een positiever tijdperk, zowel muzikaal als conceptueel. In de loop van het 40 minuten durende album horen we hoe de twee vrienden zich verenigen in een strijd tegen een wereld die steeds teleurstellender wordt. Muzikaal gaat het album van witch house naar hiphop, en van industrial dream pop richting stadionrock. Het album is een combinatie van grungy jaren 90-melodieën met vervormde synths, modderige bas, stevige autotune, rappen, zingen en explosies van onverdunde woede over de huidige toestand van de wereld doen je afvragen wat je gisteravond precies hebt gerookt, en of het te veel of te weinig was. The Change Is Me is een album dat je bij de arm grijpt, vraagt of je klaar bent voor een groot avontuur, en je vervolgens in zijn chaos trekt voordat je 'ja' of 'nee' hebt kunnen zeggen.

De Gieter en Burroughs doorbreken niet alleen de grenzen tussen genres, ze breken ook uit hun eigen jaarcyclus, een pad dat ze voor zichzelf hadden uitgestippeld bij de oprichting van de band in 2020. Tot nu toe had het duo zich ten doel gesteld om hun 'reis naar verbetering' vast te leggen door elk jaar een album te schrijven: Year Zero (2020), Year One (2022) en meest recent Year Two (2024). Na acht maanden in 2024 en 2025 te hebben besteed aan het schrijven, opnemen, produceren en mixen van Year Three, schrapte de band het voltooide album volledig. Het spelen van shows en tegelijkertijd het mixen van Year Three zorgde voor een soort disconnectie: de mensen die ze waren toen ze dat album schreven en de mensen die ze door het spelen van shows waren geworden, waren niet langer dezelfde. "We zijn mensen met foute en sterke punten, en we realiseerden ons dat we dat moesten accepteren. Dat is zowel somber als bevrijdend. Als je zo gefocust bent op zelfverbetering, kun je jezelf niet eens applaudisseren voor hoe ver je bent gekomen", legt de band uit. "Dit project is bedoeld als een document van ons en van de menselijke conditie, niet als een zelfverbeteringshandboek dat is ontworpen om ons allemaal vast te houden aan wat er in het verleden wel of niet met ons is gebeurd of door ons is veroorzaakt." Dit proces is door de band vastgelegd in de minidocu Now I Know You See Me.

De nieuwe single Weaponizing My Failures gaat over vriendschap: "Dit is een lied over hoe echte vriendschap begint waar gewone vriendschap zou breken; dat er voor kiezen om van iemand te houden een band schept die sterker is dan gekwetst worden door die persoon." Eerder bracht het duo al de single No Laughter Left In Me uit.

Liveoptredens van de band in de afgelopen jaren hebben een belangrijke rol gespeeld bij het vormgeven van hun ideologie. Uitverkochte releaseshows in thuisland België, een Europese tour met Alcest in 2024, en optredens op festivals als ESNS, Roadburn Festival en Jera On Air droegen bij aan hun groei.

More info and tickets: https://www.doodseskader.com