Ze lieten wat lang op zich wachten , maar de band uit Oklahoma rond zanger/multi-instrumentalist Jesse Tabish heeft de opvolger klaar van ‘Tamer animals’ . ‘Rituals’ is een sfeervolle , filmische indie herfstplaat geworden , die opvalt door de z’n muzikale subtiliteit . De nummers hebben een donkere, weemoedige tint , stralen een verlatingsgevoel uit of  tintelen naar een sprookjesdecor. De sound , ergens tussen Sigur Ros en The National in , is warm , organisch en overtuigt op die manier. Een nevelig decor werpt zich op in het ‘soundtrackachtige’ materiaal.
De herkenbaarheid van een “Tamer animals” of “Dust bowl” is er hier niet direct , maar een filmische sfeer en verrassende ritmiek zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden . Een zalvende aanpak die uiterst genietbaar is .
Live is er sprake van een hardere aanpak , waarbij het materiaal in opbouw durft te exploderen . Puik plaatje opnieuw!

Tussen juni ’74 en augustus ’75 moest je voor de gevaarlijkste groep ter wereld afzakken naar de post-industriële achterbuurten van Cleveland, Ohio.  Veertien maanden: langer duurde de rise and fall van de lokale sensatie Rocket From The Tombs niet, maar het bleek lang genoeg om uit de agressie van MC5 en The Stooges en de gekte van Beefheart en Zappa een nieuw genre te puren. Avant-garde punk was geboren, maar het gezelschap bleek uiteindelijk te licht ontvlambaar om een langere houdbaarheidsdatum te garanderen, en baarde met het avantgardistische Pere Ubu en de straightforward punk van Dead Boys al snel twee andere legendarische bands.

Sinds de release van de spraakmakende verzameling opgekuiste demo’s en live opnames ‘The Day The Earth Met The Rocket From The Tombs’ in 2002 duiken de overblijvende leden op onregelmatige basis nog eens in een (echte) opnamestudio. En kijk, met het onlangs verschenen ‘Black Record’ doet RFTT ook anno 2015 nog menig oldskool punk hart wat sneller slaan.
Ze waren weliswaar goed vermomd, maar punkers op leeftijd waren er dinsdagavond bij de vleet in de 4AD te Diksmuide. Ook aan de bezetting van RFTT heeft de tand des tijds trouwens al flink geknaagd, en het mag eigenlijk een wonder heten dat er met Pere Ubu opperhoofd David ‘Crocus Behemoth’ Thomas en bassist Craig ‘Darwin Layne’ Bell nog twee oerleden van de band rondlopen. Geruggesteund door drie jongere kompanen waarvan al snel bleek dat ze allen uit het juiste punkhout gesneden waren , vloog de groep meteen uit de startblokken met een venijnige interpretatie van de 60ies nugget “Shape Of Things To Come”. Het bleek uiteindelijk één van de zeldzame momenten waarbij de 62-jarige Thomas, weliswaar met steun van een wandelstok, een song al rechtstaand zou declameren. De rest van de set zou de excentrieke frontman met het onafscheidelijke deukhoedje als een druk jesticulerende bompa lawijt met half dichtgeknepen ogen op een stoel doorbrengen. Niemand maalde er om, want met een flesje rood binnen handbereik verzekerde Thomas zich van het ideale smeermiddel voor zijn typische ‘high pitched’ strot.
De groep raasde met een rotvaart door hun jongste opus ‘Black Record’ en haalde er met “Hawk Full Of Soul”,“I Keep A File On You”, “Coopy (Schrödinger’s Refrigerator)” en “Welcome To The New Dark Ages” de lekkerste adrenaline uppercuts uit. Een paar keer ging RFTT toch lichtjes op de rem staan, en dat leverde met het naar Pere Ubu lonkende “Spooky” één van de absolute hoogtepunten op dankzij de psychedelische tierlantijntjes van Whiskey Daredevils gitarist Gary Siperko. Maar even goed kwamen Thomas & co tijdens de rustige momenten nauwelijks boven de middenmoot uit, zoals tijdens de niemendalletjes “Butcherhouse 4” en “Six And Two” uit de weinig opzienbarende comeback schijf ‘Barfly’ (’11).
Dé bestaansreden van RFTT anno 2015 heeft het gezelschap natuurlijk te danken aan die trits protopunk classics die tijdens die beruchte 14 maanden in ’74-75’ werden ingeblikt en sindsdien het etiket ‘onverslijtbaar’ dragen. Uit die holy grail van de punk nam de behoorlijk vitale oerbassist Bell al vroeg in de set “Muckraker” voor eigen rekening. Verdienstelijk, dat wel, maar de man kwam duidelijk niet in de buurt van Thomas als begenadigd performer. Die laatste slaagde er dan weer wel in om het arty nihilisme van “30 Seconds Over Tokyo”, “What Love Is”, “So Cold” en “Amphetamine” ruim 40 jaar na datum geen geweld aan te doen. Eén keer waagde Thomas zich zowaar aan een poging tot provocatie tijdens het controversiële “Waiting For The Snow”, waarin de extravagante Amerikaan weinig verhullend ‘white men’ en ‘muslims’ in twee vijandelijke kampen leek in te delen.

Nog meer legendarisch venijn zat weggestopt in de encores. Überclassics “Final Solution” en “Sonic Reducer” werden netjes opgespaard als apotheose van een prettig weerzien of (in ons geval) verbluffende kennismaking met een absolute cultgroep wiens erfenis zelfs nazindert  tot in het repetitiehok van de jongste generatie eigenzinnige bandjes als Ought en Viet Cong. De immer gevatte Thomas is zich terdege bewust van zijn status als cult legende, maar heeft allesbehalve last van valse bescheidenheid getuige dé quote van de avond ‘People say I’m legendary, well I’m not legendary, I’m mythical, that’s what I am. Mythical.’ En weg was de overjaarse punkpoëet, langzaam strompelend richting coulissen in zwarte velcroschoenen die zijn moeder hem kado deed.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Een ‘waauw’ gevoel ervaarden we van de bijna anderhalf uur durende set van broer en zus Gert en Sarah Bettens met hun K’s Choice , die als herboren klinkt met de in het voorjaar verschenen nieuwe cd ‘The Phantom Cowboy’ . De single “Private revolution” , al vroeg in de set, tekende voor de rockband die we nu horen: gretig , potig en gedreven. Inderdaad , de hernieuwde samenwerking is nu op zijn explosiefst . Geen meligheid meer te bespeuren, als je er deels het vroegere werk op nahoudt, evenals de return op het wisselvallige ‘Echo mountain’ van vijf jaar terug.
Ze joegen er maar liefst 22 nummers door . Kort, stevig , krachtig, goed en knap! Een sextet dat een volgende jeugd beleeft , energiek bezig is , vonken doet spatten en het nodige  , spelplezier beleeft . K’s Choice rockt en popt ongelofelijk, compact en geestdriftig. Ze zijn er klaar voor om verschillende generaties samen te brengen.

Meteen vlogen ze erin , “Rock’n’roll as it gets” , een nummer dat de sound van vanavond samenbalt; ook het publiek hield er enorm van hoe ze als een sneltrein te werk gingen. Wat een respons . Een hart onder de riem voor broer en zus en de andere groepsleden. De gitaren durfden soms te gieren en de gedoseerde soli zorgden voor een optimale sfeer en stemming.
“I will carry you”, “Perfect scar”, “Boy full of concrete” en “Down” zijn naast die single aangenaam rockend luistervoer, niet vies van wat stoner. Tja niet voor niks deden ze beroep op Alain Johannes gekend van QOSA, Them Crooked Vultures. Ook oudjes als “I believe” – in het eerste deel van de set, en verderop “Cocoon crash” en “Not an addict” kregen een steviger jasje aangemeten .
Ook sijpelde er eigen songs door “Daddy’s gun” , “Not insane” van Sarah en “Tunnel of a cloud” van Gert’s Woodface. Op de titelsong “Phantom cowboy” drong de americana zich op en het opgewaaide stof werd weggeblazen door het broeierige “I was wrong about everything” van die plaat, die de set besloot.
Ook de slachtoffers in Parijs werden geëerd . Het samenhorigheidsgevoel werd beklemtoond, wat enorm positief  was. Er volgden nog een paar nummers , een reeks van hun ruim twintigjarige carrière als de opbouwende “Everything for free” en “Echo mountain” . Kort en krachtig besloot “Come alive” de eerste bis .
Op handen gedragen kwamen ze hier nog eens met het gewaagde filmische “We are glaciers”, een instrumentaal nummer uit 'Waving at the Sun', de soundtrack die broer en zus twee jaar geleden bedachten voor een documentaire over poolreiziger Dixie Dansercoer. Postrock, met felle sounds en noisy effects , die bands als Mogwai , Explosions in the sky tot Sigur Ros deden opborrelen . Sjiek!

Overtuigende set – overtuigende band … K’s Choice kan er nog een mooi jaar aan breien!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ks-choice-05-12-2015/

Organisatie: Greenhouse Talent (ism Ancienne Belgique, Brussel )

In zes jaar tijd is het Britse Florence & The Machine uitgegroeid tot een supergroep. Onze ‘rosse’ Florence Welch is nu toe aan haar derde album . De indringende en zwierige indierock op ‘Lungs’ maakte plaats voor bombast en theatraliteit op die tweede ‘Ceremonials’. Een donker randje is altijd wel verweven in haar sound . Haar heldere , overtuigende vocals , die hemels , rauw kunnen zijn, vormen een enorm pluspunt .
We hebben al heel wat singles genoteerd en ook op deze nieuwe hebben we er een handvol . Lekker in het gehoor liggen “Ship to wreck” , “What kind of man” en “Queen of peace” , die een breed publiek bereiken, maar die ook de fans van het eerste uur niet zullen verliezen .
Het voller, bombastisch geluid blijft aanwezig , maar is meer gedoseerd dan op de vorige . De galmende pop met aanstekelijke , sfeervolle , gotische ritmes en de puike opbouw is stemmig, gevoelig als stuwend , dansbaar,  energiek , en tekenen voor een uiterst genietbare plaat . Opnieuw overtuigt deze Florence ten stelligste met deze derde plaat .
Live is ze rasechte performster en zorgt ze voor heel wat dynamiek . Een elegante dame die vol overgave te werk gaat en floreert, huppelt van de ene naar de andere kant. Iets wat we ook onrechtstreeks ervaren op de nieuwe plaat.

Een niet te onderschatten artieste is Torres aka Mackenzie Scott . De 24 jarige heeft nu haar tweede album uit en kan hier doorbreken in de voetsporen van Courtney Barnett . Haar rauw gevoelige rocksongs zijn intens doorleefd, spannend , broeierig en hebben soms een donker, duister randje .
PJ Harvey, Anna Calvi zijn naast Barnett voorname raakpunten , maar op de innemende, donkere tracks, met een deels praatzang, sijpelt Amanda Palmer/Dresden Dolls en Margo Timmins van Cowboy Junkies door .
Meteen zijn we met de eerste twee tracks “Strange hellos” en “New skin” al fel onder de indruk van die opbouw en intensiteit . Ook “Cowboy guilt” en de titelsong moeten niet onderdoen . Het zijn ijzersterke tracks , die haar talent doen bovendrijven. De twee lange nummers “Ferris wheel” en “The exhange” zijn sober ingehouden en eerder akoestisch toongezet.
Een afwisselend album, die haar talent onderstreept . Sterk!

De jonge Britse twintiger ‘FloMo’ is een beloftevolle sing/songwriter die haar materiaal ent op de neofolkypop. De songs zijn ontdaan van enige franjes ; ze hebben een sobere omlijsting, klinken sfeervol, gevoelig en worden gedragen door haar innemende , indringende hoog uithalende vocals . De single “Pages of gold” was hier een overtuigend nummer. “Show me” en “Sleeplessly dreaming” laten de rootsamericana doorsijpelen. Soms doen ze wat orkestraal aan zoals “Betrayed” , “Wildflower” en “Why”. Door de klassieke klemtoon nestelt ze zich ergens tussen Kate Bush , Joanna Newsom, First aid kit in , en in die kenmerkende stijl hebben we een Devandra Banhart en Jeff Buckley.
FloMo laat op die manier een traditionele sound  erg mooi klinken !

Begin het jaar traden ze nog op als support act van Alt-J en toen hadden we erop gewed dat dit Brits bandje rond de bevallige gitariste Ellie Roswell niet in de vergeethoek zou geraken en dus kon doorbreken . Het kwartet werd in de UK als één van de beloftes onthaald , en terecht want hier gaan rauwheid en subtiliteit samen in een rits venijnige, verbeten,  gevoelig rockende songs , die hangen tussen indie , wave en shoegaze.
Wolf Alice zit mee in de lift van Courtney Barnett , Torres (Mackenzie Scott), Blood Red Shoes (Laura-Mary Carter) en gaan hand in hand met ouderdomsdekens Polly Harvey, Dolores O’Riordan (Cranberries) , Harriet Wheeler (remember The Sundays) , en Elisabeth Frazer (remember Cocteau Twins) .
Ze waren al een tijdje bezig , hadden een paar EP’s uit , deden intussen redelijk wat podiumervaring op en nu is het ‘boenke erop’ met hun debuut ‘My love is cool’ met die prachtsingle “Bros”.
 
Een strakke set speelden ze van een klein uur die eerst wat op gang moest komen , ondanks de  start met het snedig frisse “Your loves whore” en het dromerige “Freazy”. Vanaf het derde nummer, de single “Bros”, zat het snor . Wolf Alice tintelt , sprankelt en klinkt aanstekelijk, scherp , als innemend, emotievol. Heel wat variaties dus en een snerpende gitaar zorgt voor vuurwerk . En Ellie , die  kan zingen en schreeuwen . Alles wordt goed gedoseerd, mooi samengebald, en durft te exploderen.
De gezonde dosis spanning en stress speelden ze letterlijk van zich af. Het extraverte “You’re a germ” volgde samen met het schokkende “Lisbon” . We voelden het … van een  akoestische toonzetting ging het naar grunge en shoewave door de effects , ze speelden in uitersten en durfden los te barsten. Die Wolf Alice gaat met lef te werk en zijn ambitieus spannend. 
In een meer mistig decor en stroboscoops wonnen en overtuigden ze het publiek; de ingehouden  spanning en de explosies van “Silk”, “Storms”, “90 mile beach” intrigeerden . “Swallowtail” , met bijkomende zang van de drummer , was één van de enige songs die wat weg zweefde.
Een grootse finale kregen we met de uptempo rockers “Fluffy” en “Moaning Lisa smile”; het sfeervolle ”Blush” deed ons even op adem komen om dan tot slot weggeblazen te worden door de snedige kraker “Giant peach”, omwonden van heel wat fuzz en noise …  

Kortom , een ijzersterke set dus van een beloftevol kwartet!

Organisatie: Botanique, Brussel

Simple Pigeons is een kwintet afkomstig uit de omgeving van Steak Number Eight , Moorsele, Wevelgem en geselecteerd voor de Nieuwe Lichting en terecht wel , want hun dromerige indiepop boeit , rockt , bouwt op en durft te exploderen . Meteen wordt de aandacht gescherpt op “Orphean marriage” en laat je pas los op het afsluitende “Brutus” .
Intrigerend mooi materiaal dat een melancholische ondertoon heeft en lichtjes durft te  exploderen. Sterk overtuigend EP’tje dus!
Info op http://vi.be/simplepigeons

Het Britse Hot Chip zijn al zo’n tien jaar bezig en draait rond de drie- eenheid Joe Goddard , Al Doyle en Alexis Taylor . Naast Hot Chip zijn zij met talrijke initiatieven bezig;  maar kijk, drie jaar na ‘In our heads’ is nu de zesde uit , waarbij de electropopband bewijst niet stil te zitten .
Hun meest succesvolle singles “Over & over”, “I feel better”,  “Ready for the floor” en “Made in the dark” zijn nu al een paar jaar oud , zorgden voor heerlijke danspop/elektronica, smileys, aanstekelijk door de stuwende ritmes, en werkten in op de dansspieren. Een ‘hot hot heat’ gevoel .
Geleest op Talking Heads ‘Stop making sense’ – tja, Taylor werkte met David Byrne samen – horen we hier elegante popelektronica , waarin wat funk , hiphop en pure electro is verweven.
En met “Huarache lights” , “Cry for you” , “Need you now” en de afsluitende titeltrack hebben zij  opnieuw vier overtuigende groovy , dansbare tracks .
Altijd wel goed die Hot Chip , met hun uitgebalanceerd geluid , die ergens wel weet te raken en een lounge gevoel creëert , met een kenmerkend dampend sfeertje , een soort luchtigheid door aangename, voortkabbelende refreintjes en crescendo uptempo’s en beats .
Kortom , uiterst genietbaar, sfeervol en dansbaar met die zalvende , aangename, ontspannende tunes en stemmenpracht, iets wat hen zo mooi houdt en uniek maakt!

Follakzoid - Uit Chili zijn ze afkomstig en muzikaal zitten ze ergens genesteld in de nieuwe golf van psych- en spacerockgroepen. Je verwacht niet gauw een band van ginder die zich hier weet te manifesteren .
Ze zijn toe aan de derde plaat en we hebben hier zo goed als vier instrumentale nummers (de vocals liggen letterlijk achteraan de mix) , die niet onder de tien minuten gaan . We ervaren een sudderende sound , spaced-out krautrock van aangename trippy jams. Je wordt eindeloos meegevoerd, - gezogen in hun atmosferische trip , trance, door de repetitieve ritmes , grooves en effects, onderhevig aan een donkere tune .
Dit is Chileense space-rock die op plaat beduidend sfeervoller klinkt dan live!