De verwondering waarmee een kind naar de wereld kijkt, hoeft bij het ouder worden niet noodzakelijk verloren te gaan. Voor contrabassist en componist Avishai Cohen vormt die blijvende nieuwsgierigheid zelfs de kern van zijn muzikale kunst.
 Op ‘Eternal Child’ blikt hij terug op zijn muzikaal parcours, zonder in nostalgie te vervallen. Aan zijn zijde staan de jonge pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, terwijl zijn vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard op vier nummers aanschuift. Melodie, groove en improvisatie vormen de fundamenten van een album waarop verschillende generaties elkaar vinden.
De titelsong, geschreven door Cohens voormalige mentor Chick Corea, maakt de cirkel tussen verleden en heden helemaal rond.
De composities vertellen niet zomaar een verhaal. Bijna ieder nummer verwijst naar iemand uit Cohens omgeving. “Simchover” is opgedragen aan pianist Itay Simhovich, “Sliv El” aan drummer Eviatar Slivnik en “Mr Good Sir” aan zijn manager. “El Bazita” is een koosnaam voor zijn partner, terwijl “My Brues” speels verwijst naar de manier waarop zijn Japanse publiek het woord blues uitspreekt. “Tonight” roept dan weer bewust de wereld van Wayne Shorter, Lee Morgan en The Jazz Messengers op. Alleen “Eternal Child” is geen eigen compositie, maar een klassiek getint eerbetoon aan Chick Corea.
De uiteenlopende emoties die met deze persoonlijke verhalen gepaard gaan, keren overal terug. De intimiteit van “Simchover” en de ingetogen schoonheid van “El Bazita” staan in contrast met het soms onstuimige “My Brues”. Een breed klankpalet dus. Het is de kracht van Avishai Cohen.
De verrassende wendingen zorgen ervoor dat we geboeid blijven naar het muzikaal verhaal. In die instrumentale muziek laat Cohen ons mijmeren. Een link naar ons persoonlijk leven. Een jazzsnoewinkel als het ware; die twinkeling horen we verder op “Tonight”, “Mr Good Sir” en “Humbly Yours”. Ook het speelse “Lookie” en het door Chick Corea geschreven “Eternal Child” versterken dit gevoel van jeugdige nieuwsgierigheid.
Het mooie “Sliv El” en “Closure” brengen deze muzikale ontdekkingsreis tot een prachtig eind. De speelse, ongedwongen manier siert. We zijn telkens verwonderd.

Het Avishai Cohen Trio stelt ‘Eternal Child’ op 30 oktober 2026 voor in de Stadsschouwburg Antwerpen. Een enige Belgische show van deze albumvoorstelling.

Tracklist: Simchover - 5:37 El Bazita - 4:01 My Brues - 6:12 Tonight - 6:32 Mr Good Sir - 5:59 Humbly Yours - 6:22 Lookie - 4:58 Eternal Child - 5:07 Sliv El - 3:37 Closure - 4:09

Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument)  van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.

Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52

Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos

Echoes Of Zoo – Muzikaal prikkelend en fonkelend

Eén van de muzikale ontdekkingen rond de corona was Nathan Daems. We leerden de saxofonist kennen via een livestream van Balkan Trafik en  interviewden hem in 2021. Op die manier kwamen ook zijn andere projecten op onze radar, waaronder Echoes of Zoo (****). We  recenseerden hun album ‘Breakout’ en zagen de band - voor het eerst live in N9 in Eeklo. Gisteren stonden ze in een goed gevuld café van De Casino, met de nieuwe plaat ‘Collective Intelligence’ in de steigers. Muzikaal prikkelend en fonkelend

‘Echoes of Zoo klinkt erg avontuurlijk door die veelzijdigheid en improvisatie’, schreven we over ‘Breakout’. We krijgen een muzikale verderzetting. Waar de saxofoon van Nathan vroeger voor ons haast vanzelf op de voorgrond trad, zagen we nu vooral één hecht geheel op het podium.
De kleurrijke gitaarlijn van Bart Vervaeck en de bas van Lieven Van Pée kregen alle ruimte. Naast de vertrouwde jazzinvloeden hoorden we onderhuids een bluesinslag. De warme klank van Nathans saxofoon vloeiden samen met de riffs. Ook drummer Falk Schrauwen gaf de muziek precies op het juiste moment pit. In enkele knappe solo's liet hij horen hoeveel hij zelf aan het avontuurlijke geluid bijdraagt. Boeiend divers dus.
De band lichtte geregeld een tipje van de sluier van ‘Collective Intelligence’ op: herkenbaar als Echoes of Zoo zelve, én met een straf samenspel. Nieuwe wegen werd verkend. Het publiek was er duidelijk voor te vinden. Een daverend applaus volgde.

‘Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat’, schreven we na hun optreden in de N9, een paar jaar terug. Ook in De Casino was dit ook duidelijk het geval.
Een link naar afrojazz en blues maakten ons nieuwsgierig naar het nieuwe werk. Muzikaal prikkelend en fonkelend in het samenspel tussen deze vier muzikanten. Magisch optredentje!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Kludde - Doodswens – Nachtelijke rituelen in de schaduw van het verleden
Kludde – Doodswens
Bastion V
Dendermonde
2026-09-26
Erik Vandamme
9

Sommige locaties spreken al bij het binnentreden tot de verbeelding. Bastion V in Dendermonde is daar een mooi voorbeeld van. De voormalige militaire site maakt deel uit van de historische vestinggordel die de stad ooit moest beschermen. Waar soldaten vroeger achter dikke muren en in kazematten beschutting zochten, vinden vandaag muziekverenigingen en liefhebbers van alternatieve klanken een onderkomen.
Via een gezellige bar belanden we in een concertzaal waarvan de gewelven een bewogen verleden lijken te verbergen. De duisternis en dreiging die deze muren wellicht al hebben doorstaan, krijgen vanavond een muzikale vertaling. Met Kludde als Vlaamse kwelgeest en Doodswens als Nederlandse boodschapper van de dood vormt Bastion V het gedroomde decor voor een avond vol donkere rituelen.

De rituelen beginnen al rond halfacht met Blodzallog (****), een Nederlandse formatie die in 2021 ontstond en inmiddels twee demo’s uitbracht. Muziek en teksten draaien rond kosmische horror, dood en nihilisme. Geen thema’s over bloemetjes en bijtjes dus, en dat straalt het gezelschap op het podium ook uit. Hun vrij statische houding staat in schril contrast met de verschroeiende riffs uit hun instrumenten . Om kippenvel van te krijgen. De sporadische rauwe vocalenvormen een duidelijke meerwaarde.
Een betere manier om het lont in het kruitvat van deze avond aan te steken, konden we ons nauwelijks indenken.

Werd dit een wedstrijdje tussen Nederland en België? Met twee Nederlandse en twee Belgische bands op de affiche leek het daar haast op. De muzikale confrontatie zou uiteindelijk op een verdiend gelijkspel uitdraaien.
Na de Nederlandse openingszet was het aan Matavitatau (****) om de Belgische eer te verdedigen. De Gentse band grijpt muzikaal terug naar de rauwe, traditionele black metal uit de Noorse scene van de jaren negentig, maar geeft daar een bijzonder literair karakter aan door uitsluitend in het Latijn te zingen en inspiratie te putten uit klassieke Romeinse auteurs.  Dood en duisternis worden zo niet alleen bezongen, maar bijna als een eeuwenoud ritueel over Bastion V afgeroepen.
Het resultaat is een intense totaalbeleving die naar meer smaakt.

Kan het nog intenser? Jazeker! Van Kludde (*****) zijn we ondertussen gewend dat de band grenzen durft te verleggen. Met zijn folkloristische verhalen over Vlaamse kwelgeesten spreekt het gezelschap al jaren tot de verbeelding. Live vertaalt zich dat telkens in een beklemmende, fantasieprikkelende trip die de meest weerzinwekkende wezens uit ons onderbewustzijn naar boven haalt. Voer voor donkere zieltjes.
Ook deze keer sleurt Kludde het publiek mee in een zinnenprikkelend verhaal vol duisternis en waanzin. Met hun beschilderde gezichten zien de muzikanten er niet alleen demonisch uit, ze klinken ook alsof ze rechtstreeks uit de onderwereld zijn opgestegen.
De muziek dringt door tot in de diepste vezels van het lichaam, tot zelfs de ziel in de hel lijkt te branden. Verzet heeft geen enkele zin. Er rest maar één mogelijkheid: dit volledig ondergaan.

Door problemen met de geluidsmix begint Doodswens (*****) ongeveer drie kwartier later dan gepland aan de set. Het lange wachten stelt het geduld van het publiek danig op de proef, maar verhoogt tegelijk de spanning.
Kan de Nederlandse band die opgelopen vertraging straks doen vergeten? Het antwoord volgt rond middernacht, het uur waarop vampiers en andere wezens uit de duisternis ontwaken. Kaarslicht, beschilderde gezichten en een sacrale uitstraling hullen het podium in een rituele sfeer die ons koude rillingen bezorgt. Even lijkt het zelfs alsof de geesten die door de eeuwenoude gewelven van Bastion V dwalen, uit de dood zullen opstaan..
De bandleden gaan toepasselijk schuil achter de initialen R., I. en P.: samen vormen ze R.I.P. Vanachter haar drumstel spuwt I. voortdurend vuur met haar bijzondere stem en verbluffende drumwerk. Haar helse kompanen R. op bas en P. op gitaar lijken ondertussen de naderende Apocalyps in te luiden.
Toch is niet alles kommer en kwel bij Doodswens. De muziek klinkt tegelijk vernietigend en verheffend, alsof de band onze innerlijke demonen niet verdrijft, maar ze één voor één naar de oppervlakte haalt.
Op 17 april bracht de band het titelloze album ‘Doodswens’  uit, waarop datzelfde gevoel ook muzikaal gestalte krijgt. Nadat we de nummers nu ook live hebben beleefd, kunnen we de plaat alleen nog maar warmer aanbevelen: Doodswens – Doodswens.

Pics homepag: Doodswens

Organisatie: Grit and Grim Gigs – Bastion V, Dendermonde

(John) Coltrane 100 - Shabaka presents 'Of The Earth' – Hoe verleden, heden en toekomst van de jazz in de AB elkaar ontmoeten
Shabaka Hutchings

Op 1 augustus 1965 streek John Coltrane voor zijn enige Belgische optreden neer in Comblain-la-Tour, een pittoresk dorpje in de provincie Luik. Wat toen wellicht aanvoelde als een uitzonderlijke passage van een jazzgrootheid, kreeg later een nog grotere historische betekenis. De opnames bleken immers de allerlaatste gefilmde beelden te zijn van Coltranes legendarische klassieke kwartet met pianist McCoy Tyner, contrabassist Jimmy Garrison en drummer Elvin Jones. Enkele maanden later gingen hun wegen uiteen.
Ruim zestig jaar later vormden die beelden in de Ancienne Belgique niet zomaar een nostalgische terugblik, maar het vertrekpunt van een avond waarop verleden, heden en toekomst elkaar ontmoetten.
Na een muzikale ode van Alice Coltrane nam het jonge Brusselse kwartet Ola Tunji de spirituele fakkel over, waarna Shabaka Hutchings bewees dat Coltranes nalatenschap niet alleen gekoesterd, maar vooral voortdurend opnieuw uitgevonden moet worden.

Uit de korte concertfilm bleek meteen hoe ver John Coltrane zijn tijd vooruit was. Niet alleen zijn verbluffende en grensverleggende saxofoonspel maakte diepe indruk. Ook de haast onaardse pianopartijen van McCoy Tyner bezorgden kippenvel, terwijl de contrabas van Jimmy Garrison voor een warme, groovende onderstroom zorgde. Elvin Jones stuwde het geheel voort met drumwerk dat tegelijk subtiel en bijzonder krachtig klonk. Het samenspel was intens, fysiek en bovenal bezield.
Klinken die bewoordingen overdreven? Wellicht. Maar soms schieten woorden nu eenmaal tekort. Hier werd mee de basis gelegd voor de manier waarop verschillende generaties jazz zijn gaan beleven. Uiteraard telt de geschiedenis nog andere goden, van Louis Armstrong en Charlie Parker tot Miles Davis, Billie Holiday en Thelonious Monk. Toch maakte het John Coltrane Quartet op amper veertig minuten duidelijk waarom ook wij ooit voor jazz zijn gevallen. Dit waren geen vergeelde archiefbeelden.
De muziek ademde, gloeide en klonk ruim zestig jaar later nog altijd verrassend levend.

Die bewondering voor Coltrane vormde ook de inspiratie voor de artiesten die vervolgens het podium betraden. Ola Tunji (*****) is een jonge Brusselse band die binnenkort het debuutalbum ‘Trust’ uitbrengt, een plaat die ook ons niet onberoerd liet.
Lees gerust onze recensie: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103965-trust .
Voor deze bijzondere gelegenheid koos Ola Tunji bewust voor een ode aan Coltrane. De groep bracht zijn muzikale geest opnieuw tot leven en hulde die in een eigentijds kleedje, zonder aan de oorspronkelijke bezieling te raken. Daarbij draaide het niet uitsluitend om de virtuoze saxofoniste. Zij ontpopte zich eveneens tot aangeefster en multi-instrumentaliste en bleek bovendien over een wondermooie stem te beschikken.
De eigenzinnige, improviserende aanpak die we op ‘Trust’ ontdekten, kwam ook live volledig tot ontplooiing. Drumsalvo's deden ons haast uit onze stoel opspringen, terwijl verfijnde pianoklanken en de warme, soms haast zwoele contrabas voortdurend nieuwe spanningsbogen creëerden. Naar het einde van de set verscheen bovendien een trompettist op het podium, die de finale nog wat extra vuur meegaf. Alsof dat nog nodig was.
Ola Tunji bewoog voortdurend tussen intimiteit en een opzwepende spirituele totaalbeleving. Het absolute kippenvelmoment ontstond toen de woorden "A Love Supreme" als een mantra door de hele AB werden meegezongen. Het voelde alsof het publiek van 1965 plots samen zong met dat van 2026, alsof zestig jaar jazzgeschiedenis voor even werd opgeheven. Die woorden vormden niet zomaar de basis van de muziek; ze werden een bezwering die muzikanten en publiek met elkaar verbond.
Coltrane was niet langer alleen aanwezig in de beelden op het scherm. Zijn geest waaide door de zaal. Wat daar precies gebeurde, valt nauwelijks in woorden te vatten - en misschien schuilt net daarin de ware magie.

Voor een diepzinnige verbinding tussen spirituele jazz en afro-jazz konden we vervolgens terecht bij alleskunner pur sang Shabaka Hutchings (*****). Als een volleerde tovenaar had hij allerlei blaas- en percussie-instrumenten om zich heen uitgestald. Toch waren het vooral zijn natuurlijke charisma en grenzeloze muzikale nieuwsgierigheid die de aandacht trokken. Zijn bindteksten bleven beperkt: samen met drummer Austin Williamson liet hij vooral de muziek spreken.
Na een ingetogen en ritueel geladen start, waarbij we langzaam wegzonken in een diepe spirituele soundscape, werd het startschot gegeven voor een opzwepende belevenis waarbij het almaar moeilijker werd om stil te blijven zitten. Aan de intensiteit van de ervaring veranderde dat niets. Vanbinnen waren we allang aan het dansen. De oorstrelende saxofoon- en fluitklanken van Shabaka en de verbluffende manier waarop Austin Williamson zijn cimbalen het ene moment zachtjes streelde en ze even later genadeloos te lijf ging, zorgden niet alleen voor een feest voor de dansspieren, maar ook voor geest en ziel. Precies daar dook opnieuw de geest van Coltrane op.
Shabaka Hutchings leek via zijn veelkleurige en soms hypnotiserende aanpak een boodschap van vrede, hoop en verbondenheid uit te dragen. De beelden op het scherm versterkten de muziek en maakten van het concert een audiovisuele totaalbeleving. Shabaka zette de saxofoon de voorbije jaren grotendeels aan de kant om zich toe te leggen op verschillende fluiten, waaronder de altfluit, en andere houtblaasinstrumenten. De vertrouwde saxofoon werd gelukkig nog geregeld bovengehaald, maar door dat ruime instrumentarium liet hij ook een andere, meer meditatieve kant van zichzelf horen. Akoestische blaasinstrumenten, subtiele elektronische texturen en de sfeervolle percussie van Austin Williamson vloeiden samen tot een bijzonder intense ervaring.
De muziek laveerde voortdurend tussen rustgevende verstilling en ritmes die onophoudelijk de dansspieren aanspraken.
Het voelde alsof we alle persoonlijke demonen van ons af konden dansen en er alleen nog hoop en levenslust overbleven.

Heel de avond waaide de geest van John Coltrane door de Ancienne Belgique. Eerst als een verre adem uit 1965, gevangen in historische beelden, vervolgens als een spirituele fluistering bij Ola Tunji en uiteindelijk als een ontketende storm bij Shabaka Hutchings.
Bijna zestig jaar na zijn veel te vroege dood kreeg de saxofoongrootheid zo de mooiste ode die men hem kon brengen. Niet door angstvallig naar het verleden terug te grijpen, maar door zijn ontembare zoektocht naar vrijheid, verbondenheid en vernieuwing voort te zetten.
Alsof we een nieuw mens werden met deze totaalbeleving …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ( ikv BRDCST en (John) Coltrane 100)

Devils Rock For An Angel 2026 - Duivels geweld warm omhelzend
Devils rock For An Angel 2026
OC t' Riet
Zillebeke (Ieper)
2026-09-19 + 18
Erik Vandamme

De Westhoek blijft onlosmakelijk verbonden met de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. In het pittoreske Zillebeke krijgt die beladen geschiedenis ieder jaar een heel andere invulling tijdens Devils Rock For An Angel, een festival dat stevige muziek koppelt aan het goede doel.
Sinds vorig jaar duurt het evenement twee dagen. Wij zakten af naar dag twee, zaterdag 19 september 2026. De naam van het festival wordt in de zaal haast letterlijk zichtbaar. Terwijl duivelse klanken uit de luidsprekers opstijgen, gooien kinderen grote ballonnen over de hoofden of bieden ze bezoekers een ijsje aan.
Achter het muzikale geweld schuilt een warme, ongedwongen en mooie familiale sfeer. Duivels en engelen blijken hier probleemloos naast elkaar te kunnen bestaan.

Vlak na het middaguur krijgt Steamroller (*****) de ondankbare taak de festivaldag open te breken. Pieter schreeuwt vanaf 'From the Pits' zijn frustratie van zich af, maar straalt in zijn omgang met het publiek tegelijk levenslust uit. Een eerste poging tot een moshpit is nog wat te vroeg, al ligt dat allerminst aan het enthousiasme van de groep. Steamroller speelt strak, gevarieerd en visueel sterk. Vooral “Tension” en het nieuwe “Whispering Train” doen uitkijken naar het album dat in het voorjaar van 2027 verschijnt. Met “Stolen Focus” en de naar de band genoemde afsluiter bewijst dit gezelschap van alle markten thuis te zijn.

Voor Next Deed (****) begint het optreden met een aangrijpend eerbetoon. De Luxemburgse band verloor in maart 2025 onverwacht zijn zanger en vriend Alain Hertges. Wanneer de omroepster vraagt de 'horns' voor hem in de lucht te steken, gaan tientallen armen omhoog. Zijn aanwezigheid blijft ook muzikaal voelbaar: de EP ‘The Beloved - Act 2’ is aan hem opgedragen en op “Cherrie” werden zijn demo-opnamen samengebracht met de stem van de nieuwe frontvrouw Carole Dondlinger.
Live blijkt zij perfect binnen het verhaal te passen. Met ondersteuning van Sue, Kevin en Lou geeft Next Deed het verdriet een plaats zonder erin te blijven vastzitten. Dit is geen afscheid, maar een nieuw hoofdstuk dat voortbouwt op het fundament dat Alain mee legde.

Dead Serious (*****) trekt als enige band van de dag de zaal werkelijk helemaal vol. Een week eerder zagen we hen nog in Hamme, waar een deel van het publiek aanvankelijk afwachtend achteraan bleef staan. In Zillebeke volgt de respons onmiddellijk. Tijdens “Nice Day”, “Tourist” en “Donald & Daisy” vliegen niet alleen de gensters, maar naar goede gewoonte ook de badeendjes in het rond. Een crowdsurfer en een voorzichtige moshpit duiken op, terwijl frontman William Lawson zijn kompaan Jan Schepens van de fles laat drinken en even later zelfs op diens gitaar tokkelt. Met “RR5” en lijflied “Not Dead Not Serious” zet de band een onvervalst oldschoolthrashmetalfeest neer. Deze heren zijn nog lang ‘niet dead’ en al helemaal ‘niet serious’.

Daarna loopt de zaal haast volledig leeg. Bijzonder jammer, want Transport Aerian (****)  biedt met de Griekse grafisch kunstenaar Fiobos Gkoubras een intrigerend totaalspektakel. Terwijl de drie muzikanten donkere, mystieke poorten openen, vertaalt hij de opgeroepen emoties in krijttekeningen. De muziek balanceert tussen heavy progressive rock, experiment en ‘Rock in Opposition’. Het past erdoor niet vanzelfsprekend binnen een affiche vol traditionele metal.
Wie zijn comfortzone wel verlaat, krijgt scherpe muzikale weerhaakjes, een bijzondere zang en beelden die op het netvlies blijven kleven.
Op 18 november verschijnt ‘Intervention’. De onvoorspelbaarheid van dit optreden maakt ons uitermate benieuwd naar die nieuwe plaat.

Met Follow The Hunt (***1/2) dalen we opnieuw af naar donkere en intensieve regionen. De Belgisch-Duitse band uit Oostende omschrijft zijn muziek als 'blackened metal': de sferische duisternis van black metal wordt verbonden met moderne, zware en extreme invloeden. “L'Inconnue”, “Betrayer” en “King” trekken meteen een beklemmende wereld op. De vrij statische podiumhouding nemen we erbij, want muzikaal blijft er voldoende dreiging hangen om de aandacht vast te houden. Soms klinkt het ruw, maar die scherpe rand versterkt net het ongemakkelijke karakter van de set.

Ilmarinen (****1/2)  neemt ons vervolgens mee naar het Hoge Noorden. Klederdracht, viool, hakbijl en zwaard brengen de middeleeuwen en de wereld van de Vikingen opnieuw tot leven. In het publiek ontstaat zelfs een speels zwaardgevecht, dat gelukkig niet in bloedvergieten maar in een hartverwarmende knuffel eindigt. “On the Eastern Road”, “Gold” en “Battle of Brothers” prikkelen de fantasie, terwijl titels als “We Fought with Swords” en “Grandfather’s Tale” legendes en sages oproepen.
De set brengt ook persoonlijke jeugdherinneringen naar boven van ridderverhalen die we samen met onze tweelingbroer verzonnen. Pas na “Sathi-Waari” keren we terug naar een werkelijkheid vol smartphones en sociale media.

De Franse band Existance (***1/2) beweegt zich sinds 2008 in het vaarwater van de pure heavy metal. Echt origineel klinkt dat niet altijd en gezien er veel nummers dezelfde strakke lijn volgen, dreigt de aandacht soms wat te verslappen. Storend wordt het nooit: de band speelt met te veel vuur, vakmanschap en bravoure. “Heavy Metal Fury”, “Dead or Alive” en “Power of the Gods” nodigen uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Wanneer grote ballonnen over de hoofden vliegen, is het hek helemaal van de dam. “Riding Fast” blijkt een passende omschrijving voor een band die zonder al te veel omwegen blijft doorrazen: een heavy metalfeest uit de boekskes.

We volgen Fractured Insanity (*****) sinds het prille begin en zagen de band ondertussen al een negental keer live. Na hun passage in Muziekcafé Elpee in Deinze omschreven we hen als ‘een verschroeiende trip tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid’.
Ook in Zillebeke blijft dit gegeven overeind. De boomlange frontman laat met zijn verscheurende stem de muren trillen, terwijl “Habitual Killer”, “Divide & Conquer” en “Hangman’s Lair” klieven. Humor en zelfrelativering verhinderen niet dat “Age of Manipulation” en “Hell of No Man’s Land” ons met de innerlijke demonen confronteren. Ondanks de matige belangstelling houdt de band niets in. “All Shall Fade” en het sublieme “Man Made Hell” voltooien de muzikale ravage. ‘Welcome in Hell’.

Ook Sanity's Rage (*****)  kruiste eerder ons pad. Tijdens Metal Sunday in Kortrijk omschreven we de band als ‘een verzameling losgeslagen bulldozers’. Bijna een jaar later blijkt die vergelijking nog altijd treffend.
De Belgische thrashmetalband combineert brute kracht met vlijmscherpe melodieën en houdt de intensiteit voortdurend hoog. Na de lange stilte tussen twee albums bewees ‘The Dead Don’t Run’ in 2025 al dat het gezelschap nog lang niet uitgeraasd was. Songs als “Measure of Guilt”, “Nothing Sacred Will Hold” en de titeltrack worden met zichtbaar spelplezier op het publiek losgelaten. De massieve instrumentatie en de vocale impact krijgen zelfs iets feestelijks. Dansende duiveltjes voor de engelen: veel beter laat dit optreden zich niet samenvatten.

Afsluiter The Hell Patrol (****) waagt zich aan het repertoire van Judas Priest, samen met Black Sabbath en Motörhead, bands die me ooit tot metalfan bekeerden.
Er is een zekere scepsis tegenover tributebands. Toch overtuigt The Hell Patrol door de nummers met respect, speelplezier en interactie te benaderen. Een vrouwelijke fan mag vooraan zelfs een strofe meebrullen. “Metal Gods”, “Riding on the Wind” en “You've Got Another Thing Comin’'' klinken energiek, terwijl ook “The Ripper”, “The Sentinel” en “Judas Rising” hun kracht behouden.
Wanneer wij vertrekken, moeten kleppers als “Painkiller”, “Breaking the Law” en “Living After Midnight” nog komen. Wat we zagen, volstaat echter ruimschoots om te besluiten dat deze tribute het origineel naar geest met overtuiging benadert.

Devils Rock For An Angel bewijst opnieuw dat een stevig festival tegelijk warm, familiaal en avontuurlijk kan zijn. Niet elke band trekt evenveel publiek en ook muzikaal lopen de wegen sterk uiteen, maar precies daarin schuilt de charme. Van pril middag-geweld tot oude helden en nieuwe hoofdstukken: in Zillebeke kregen zowel de duivels als de engelen hun verdiende plaats.

Met dank aan Musika (www.musika.be)

Organisatie: Devils Rock For An Angel (Zillebeke)

Ão – Klaar om iedereen te veroveren!

Na een succesvol voorjaar en een hete zomer, die hen op talrijke festivals bracht, is een van onze favoriete bands van het moment opnieuw aan een reeks try-outconcerten begonnen. Ook dit najaar wil Ão (*****) nog meer harten veroveren.
Nadat we hen zesmaal live hadden gezien, rees onvermijdelijk de vraag in hoeverre de band nog verder geëvolueerd was. Het antwoord kwam bijzonder snel: gedurende circa negentig minuten hield het viertal ons volledig in zijn greep. De voornaamste vaststelling is dat Ão klaar is om eerst de Europese clubs en vervolgens misschien wel de rest van de wereld te veroveren.

Met het ingetogen en zwoele “Me condena” wordt al snel duidelijk dat Brenda Corijn haar theaterverleden nog meer benadrukt. Met haar unieke stem, Zuiderse accent en charismatische uitstraling weet ze de uitverkochte De Casino moeiteloos in te nemen.
Daardoor zouden we haast vergeten dat achter haar nog drie muzikanten aan het werk zijn. De capriolen die Bert Peyffers op percussie en drums uithaalt, zijn een streling voor oor én oog. Hij gaat acrobatisch tekeer, mooi om zien. De zwoele klankentapijten van toetsenist Jolan Decaestecker brengen de zon tot diep in ons hart, terwijl de aanstekelijke gitaarriedels van Siebe Chau het geheel mooi samenbrnegen.
Hier staat geen frontvrouw met drie begeleiders, maar een hecht kwartet waarin ieder bandlid een wezenlijke bijdrage levert. Dat samenspel blijft ook tijdens “Orgulho” en de Waldemar Bastos-cover “Sofrimento” stevig overeind. Met het bij een groot publiek bekende “Malandra” bereikt de set een apotheose.
Gedurende de volledige set van negentig minuten blijven de vier bandleden bijzonder scherp op elkaar inspelen. Zelfs wanneer Brenda alle aandacht naar zich toe trekt, zorgen de inventieve percussie, warme toetsen en aanstekelijke gitaarriedels ervoor dat het groepsgeluid centraal blijft staan. Precies daarin blijkt hoe sterk Ão als kwartet is gegroeid.
In de finale drijven “More”, “Aren't You Tired” en “Talvez” de spanning verder op.
Na een daverend applaus volgt een bis met het vertrouwde “Volta” en het mooie “Pra onde eu vou”, waarmee de band de avond warm afsluit.

Ook in haar bindteksten raakt Brenda de juiste snaar. Het ene moment lijkt ze een pak emoties in haar stem te verbergen, even later haalt ze zo zwoel uit dat stilstaan onmogelijk wordt. Net die voortdurende afwisseling tussen intimiteit, melancholie en opzwepende ritmes maakt Ão meer dan ooit tot een unieke Belgische parel die we moeten koesteren.
We schreven nog van de voorbije zomer "Met het plein halfvol startte de band aan een optreden - of beter: een performance - waarbij dansers voor extra diepgang en emotie zorgden. Tijdens de eerste, eerder emo-etherische nummers waanden we ons op een mooie vakantiebestemming. Zodra het slagwerk nadrukkelijker naar voren trad, kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten en te chillen."
In de uitverkochte De Casino in Sint-Niklaas blijft dat gevoel stevig overeind. Tegelijk lijkt het hoogtepunt stilaan bereikt en staat de band voor een volgende grote stap, richting grote festivalpodia.
Dat kan en mag zeker, maar we zien Ão vooral floreren binnen het Europese clubcircuit: van de Melkweg in Amsterdam en Lido in Berlijn tot La Maroquinerie in Parijs en Casa Capitão in Lissabon. Ook Spanje en, waarom niet, Zuid-Amerika lijken met deze zwoele en grensoverschrijdende muziek helemaal binnen bereik te liggen.

Na zes eerdere ontmoetingen heeft Ão ons nu ook compleet overstag geblazen. Aan de lachende gezichten, het daverende applaus en de staande ovatie - zelfs op de zittribune bovenaan - te zien, waren we lang niet de enigen die met een voldaan gevoel huiswaarts keerden.
 Ão is niet langer alleen een grootse band in wording. De band staat er en lijkt klaar om zijn vleugels definitief uit te slaan.

Setlist: Me condena - Orgulho - Sofrimento - Meninas - Cinza - Malandra - Cada vez - Outra mulher - Avó - Acorda - More - Aren't You Tired – Talvez
Bis: Volta - Pra onde eu vou

Pics homepag @Photography Matthias Smet - https://www.matthias-smet.be/

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Gwen Sainte-Rose – Een zinnenprikkelende set in klank en beeld

Na vijf dagen vol concerten, workshops, expo’s en andere activiteiten liep ‘AB’s Housewarming’ op zondagochtend stilaan naar zijn ontknoping. Met dit feestelijke programma stelde Ancienne Belgique haar vernieuwde vleugel in de Steenstraat voor. Op deze autoloze zondag mocht Gwen Sainte-Rose in de vernieuwde AB salon voor een rustige muzikale start van de dag zorgen.

De in Brussel gevestigde muzikant, componist en klankkunstenaar Gwen Sainte-Rose (******) benadert geluid als een levende en ruimtelijke ervaring. In de AB Salon presenteert die ‘Floe and Scoria’, een nieuwe liveperformance waarin cello, loop station, field recordings en videobeelden samenvloeien. Voortbouwend op de wereld van Collines/Racines verkent Sainte-Rose de elementen vuur en water. Dit resulteert in een zinnenprikkelende set die ons drie kwartier lang volledig in haar greep houdt en diep op het gemoed inwerkt.
Met zachtaardige natuurbeelden en het geluid van een vogel die op een tak zit te tsjilpen, biedt Sainte-Rose vanaf de eerste ogenblikken een haast zalvend tegengewicht aan de gejaagdheid van de buitenwereld. Poëtische celloklanken, subtiele field recordings en langzaam bewegende beelden brengen ons in een toestand waarin tijd en ruimte even lijken op te lossen. Gedurende die drie kwartier vergeten we alles om ons heen en genieten we samen van een stilte die haast oorverdovend klinkt. Frustraties en pijn waarmee we de zaal misschien zijn binnengekomen, verdwijnen gaandeweg volledig naar de achtergrond. Wanneer op het scherm mensen rond een vreugdevuur dansen op een soort marktplein, bereikt die gedeelde verstilling haar warme apotheose. Het knetteren van de vlammen vormt uiteindelijk het laatste geluid, alsof ook het vuur langzaam uitdooft en ons weer aan de werkelijkheid teruggeeft.
Een magische zondagochtend, zonder meer!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)

Rockfest 28 2026 - Rock & Metalnight - Drie generaties, één verpletterende avond
Rockfest 28 2026
Rockfesthall
Hamme
2026-09-11
Erik Vandamme

In 1983 beleefden we in de Roxy in Hamme met The Kids ons allereerste concert. Meer dan veertig jaar later ontdekken we, nauwelijks enkele kilometers verderop, opnieuw een stukje Hams muziekverleden waarvan we het bestaan niet kenden. Een mens is blijkbaar nooit te oud om in zijn eigen achtertuin nog verborgen parels te vinden.
Achter de deuren van de Rockfesthall houdt Black Hawks MC al ongeveer veertig jaar de vlam van motoren, hardrock en heavy metal brandend. Onder de vlag van Rockfest 28 worden er al minstens sinds 2006 geregeld concertavonden georganiseerd waarop gevestigde waarden en lokaal talent elkaar ontmoeten. Wij zijn aanwezig voor een heuse 'Rock & Metal Night' met Dead Serious, Mantah en Albion Cover Project: drie uiteenlopende bands die in een gemoedelijke sfeer ons een verpletterende avond bezorgen.

Na circa 32 jaar uit zijn as herrijzen, een onvergetelijke try-out spelen in eigen stad en vervolgens in razendsnel tempo clubs en zalen platspelen. Op nationale televisie terechtkomen dankzij het programma Vrede op Aarde, tijdens de festivalzomer de ene affiche na de andere aan flarden spelen en uiteindelijk op het vermaarde Alcatraz ook de tent opblazen. Het lijkt wel een sprookje, maar dat is daadwerkelijk wat het uit Zele afkomstige fenomeen Dead Serious (*****) momenteel meemaakt.
En dat verhaal is nog lang niet afgelopen. Tijdens sommige optredens werden al twee nieuwe nummers voorgesteld. Op een nieuwe plaat is het wellicht wachten tot volgend jaar, maar de toekomst ziet er bijzonder rooskleurig uit. Ondertussen blijft Dead Serious nadrukkelijk zijn stempel drukken op het metallandschap.
Ook in Hamme wint de band opnieuw heel wat zieltjes, al vergt dat deze keer iets meer inspanning. Een deel van het publiek blijft aanvankelijk wat afwachtend achteraan staan. De heren van Dead Serious zijn echter geen groentjes in het vak en drukken op zo'n moment gewoon het gaspedaal wat dieper in. Terwijl de muzikanten muzikale vuurpijlen afschieten en er enkele opblaasbare eendjes door de zaal vliegen, blijft de beweeglijke frontman zijn publiek onvermoeibaar opjutten. Uiteindelijk ontstaat er een voorzichtige moshpit en tegen het einde worden enkele meisjes crowdsurfend op handen gedragen.
Het hek gaat helemaal van de dam wanneer gitarist Jan Schepens, met zijn gitaar in de hand, op sterke schouders door de zaal wordt gedragen. Het is iets wat ondertussen haast een vast onderdeel van een optreden van Dead Serious is geworden. William Lawson duikt vervolgens zelf het publiek in om de moshpit nog wat extra leven in te blazen.

Zelfs wanneer het publiek aanvankelijk de kat wat uit de boom kijkt, slaagt Dead Serious erin een heerlijk oldschool-thrashmetalfeestje te laten losbarsten. Daar kunnen heel wat bands binnen de scene nog iets van leren. Alweer… Ook Mantah (*****) heeft ondertussen een lange weg afgelegd. We ontdekten de band in 2022. Debuutplaat ‘Evoke’ blijkt toen al een uppercut die nog steeds nazindert. Qua sound wordt al snel verwezen naar nu-metal in het algemeen en naar Korn in het bijzonder - nog altijd een van onze favoriete bands binnen die scene.
Onze waardering groeit alleen maar wanneer Mantah ons in 2024, in het voorprogramma van Bizkit Park, een ware mokerslag bezorgt. Sindsdien zien we de band steeds verder groeien. Mantah staat onder meer op Alcatraz en mocht dit jaar, op donderdag 18 juni, de North Stage van Graspop Metal Meeting openen. Ook dat optreden draait uit op een overtuigend succes.
In Hamme lijkt het alsof een groot deel van het publiek speciaal voor hen is gekomen: zodra de band begint, schuift iedereen merkbaar dichter naar het podium. Het sterke aan een band als Mantah - en dat geldt eerder op de avond eveneens voor Dead Serious - is dat de muzikanten voor een beperkt publiek met evenveel energie en vuurkracht spelen als op een grote festivalweide. Dat siert hen.
Het spelplezier loeit uit de boxen, terwijl de verpulverende riffs en het verschroeiende drumwerk al vroeg een kleine moshpit doen ontstaan. Zelfs een technisch mankement kan geen roet in het eten gooien en wordt met de nodige kwinkslag opgelost. Mantah zet anno 2026 de nu-metal in ons land nog nadrukkelijker op de kaart.
In een goedgevulde Rockfesthall bewijst de band dat hij helemaal niet meer hoeft onder te doen voor de gevestigde namen binnen de scene. Wat een lekkere oplawaai is dit toch weer!

Met liefst veertig jaar op de teller hoeft Albion Cover Project (****) niemand meer uit te leggen hoe je een publiek op sleeptouw neemt. De ervaren Belgische coverband grasduint voornamelijk door de hardrock en heavy metal van de jaren tachtig. Persoonlijk zijn we niet zo'n voorstander van het fenomeen coverbands of tributebands. Nothing beats the real thing, weet je wel. We zijn er sceptisch tegenover.
Maar wat Albion Cover Project hier neerzet, is echter van een heel ander kaliber. De rock- en metalsongs worden zo verpletterend gebracht dat we ons prompt veertig jaar jonger voelen. De riffs klieven diep door onze rockziel, terwijl de drumsalvo's en heerlijke keys voor de ultieme adrenalinestoot zorgen. Dat bewijst de band al snel met onder meer “T.N.T.” en “Holy Diver”.
Toch voert Albion Cover Project ons niet alleen terug in de tijd, want deze heren staan met beide voeten stevig in het heden. De ene knaller na de andere doet de aanwezigen headbangen, meebrullen en uit de bol gaan alsof het opnieuw 1987 is.
Klassiekers van onder meer Dio, Helloween, Scorpions en Metallica worden niet zomaar netjes nagespeeld, maar ingezet als “fuel’ voor een uitbundige metalavond.
Een sublieme versie van “I Was Made for Lovin' You” luidt de finale in. Daarna zorgen “Balls to the Wall”, “Rock You Like a Hurricane” en “Fear of the Dark”, met het verpulverende “Ace of Spades” als sluitstuk, voor de ultieme apotheose.
Voor de bis, “Highway to Hell”, “Breaking the Law” en “We're Not Gonna Take It”. Alles wordt met zoveel energie en buikgevoel gebracht dat zelfs de grootste scepticus uiteindelijk overstag moet gaan. Ook wij gooien onze terughoudendheid achterover tegenover coverbands.
Een betere manier om dit onstuimige rock- en metalfeest af te sluiten, konden we ons nauwelijks dromen.

Organisatie: Rockfest 28

Underwaves – Wie ons echt wil ontdekken, moet naar een van onze shows komen

Tijdens Female Fronted Violence Fest in Club Hell in Diest maakte het Roemeense Underwaves indruk met een energieke combinatie van metalcore, melodie en stevige uitbarstingen. De band ontstond in 2017 in Brașov en is sindsdien ook buiten de eigen landsgrenzen goed bezig.
In een ontspannen gesprek – zelfs de poes kwam even piepen – hadden we het met Laura Ana en Carol over het ontstaan en de evolutie van de band, hun releases, de show in Diest en hun ambities voor de toekomst.

Live Female Fronted Violence Fest 2026 - Een kleurrijke ontdekkingstocht straight to hell!

Underwaves ontstond in november 2017 in Brașov. Hoe is het verhaal van de band begonnen?
Laura Ana: Het was mijn idee om de band op te richten. Ik wilde zingen, op het podium staan en misschien ooit met mijn idolen het podium delen. Daarom nam ik contact op met iedereen die ik kende binnen de muziekwereld. Zo is alles begonnen. November 2017 beschouwen we als onze officiële startdatum. Toen kwamen we voor het eerst samen om te repeteren. We wisten nog niet precies welke muziek we wilden maken of hoe we wilden klinken. We begonnen gewoon te jammen en besloten samen een band te vormen. Ons eerste optreden volgde een jaar later, in november 2018. Aanvankelijk wilde ik iets doen in de richting van Evanescence en Lacuna Coil, maar uiteindelijk is het anders gelopen. Onze eerste nummers bevatten zelfs nog geen grunts of screams. Die kwamen er later bij, toen onze muziek vanzelf steviger en meer door hardcore beïnvloed werd.

In jullie muziek en uitstraling meen ik ook iets van jullie Roemeense achtergrond te voelen. Speelt jullie afkomst een rol in wat Underwaves doet?
Carol: Misschien gebeurt dat onbewust. Op het podium willen we ons net zo voelen en gedragen als wanneer we zelf tussen het publiek staan. Als wij plezier beleven aan een band, willen we datzelfde gevoel ook vanaf het podium overbrengen. Dat is niet echt gepland; het komt heel natuurlijk. Roemenië heeft trouwens een grote en sterk ontwikkelde metalscene, met heel wat bands en festivals. Rockstadt Extreme Fest – dat voortaan Rockstadt Fest zal heten – is daar een belangrijk voorbeeld van en vindt plaats in onze thuisstad Brașov. Daarnaast zijn er festivals als Posada Rock en Artmania. Ook het clubcircuit heeft zich de voorbije jaren sterk ontwikkeld. Er zijn meer goede zalen en de omstandigheden om op te treden zijn veel beter dan acht jaar geleden.

Was Rockstadt Extreme Fest een van de redenen waarom jullie Underwaves hebben opgericht?
Laura Ana: Nee, de band is niet vanwege dat festival ontstaan. Er optreden is natuurlijk wel een droom, zoals voor veel bands. Ik heb Underwaves in de eerste plaats voor mezelf opgericht. Muziek maken en optreden werken voor mij als een vorm van therapie.

Rond jullie eerste release, Hiatus, bestaat enige verwarring. Was dit een EP en waarom zijn er vandaag nog maar twee nummers van terug te vinden?
Carol: Hiatus was inderdaad onze eerste EP en dus ons eerste echte wapenfeit. Uiteindelijk behielden we alleen “Minding My Own Pain” en “Burn”. Op een bepaald moment vonden we dat de andere nummers ons als band en onze sound niet langer vertegenwoordigden. Sommige speelden we ook niet meer live. We willen dat mensen die ons via Bandcamp, Spotify of een ander streamingplatform ontdekken, een eerlijk beeld krijgen van hoe Underwaves vandaag klinkt. Die vroege nummers maakten vooral deel uit van onze zoektocht naar een muzikale identiteit. We probeerden een genre en richting te vinden, maar beseften later dat die songs niet langer echt bij ons pasten.

Hebben jullie intussen het geluid gevonden waarnaar jullie op zoek waren?
Carol: Ja, al blijven we ons ontwikkelen. We willen professioneler worden en voortdurend werken aan onze productie en manier van componeren. “Prayers”, dat in 2020 verscheen, vormde een belangrijk keerpunt in de richting van onze huidige kernsound. Vandaag hebben we veel sterker het gevoel: dit is Underwaves.

De titel Hiatus verwees ook naar een moeilijke periode voor de jonge band?
Carol: Ja. Kort na onze start verhuisde een van de bandleden tijdelijk naar het buitenland, waardoor we ongeveer drie maanden stillagen. Voor een band die nog maar pas bestond, was dat erg moeilijk. We wisten niet of we zouden doorgaan of ermee ophouden. Dat was een van de redenen waarom we de release Hiatus noemden. Daarna kwam ook de coronaperiode. Tijdens die jaren veranderde de bezetting enkele keren. Dat hoort soms gewoon bij het leven: mensen krijgen andere prioriteiten of kunnen zich niet langer volledig voor een band inzetten. Dat is prima, zolang die persoon gelukkig is. We willen niemand dwingen muziek te blijven maken wanneer hij of zij het niet langer voelt.

Jullie brengen voornamelijk afzonderlijke singles uit. Is dat een bewuste keuze?
Carol: Ja. De manier waarop mensen naar muziek luisteren is veranderd. Veel mensen kopen nog een album als tastbare herinnering aan een optreden, maar luisteren in de praktijk vooral via streamingdiensten. Wanneer je meerdere singles per jaar uitbrengt, kun je regelmatiger iets nieuws laten horen en in de aandacht blijven. Elke nieuwe song biedt een nieuwe kans om playlists te bereiken en belangstelling te wekken. We houden zelf van albums, maar voor Underwaves werkt het momenteel beter om singles uit te brengen. Zo kunnen we telkens met iets nieuws komen en ons aanpassen aan de manier waarop muziek vandaag ontdekt en beluisterd wordt.

Vertel eens wat meer over de EP Chapter II. Waarom kozen jullie voor die titel?
Laura Ana: Chapter II is onze recentste EP en ontleent zijn titel aan het gelijknamige nummer. Dat is een van onze belangrijkste songs. We hebben hard gewerkt aan een interessante en professionele videoclip, en voor mij is het nummer erg persoonlijk. De titel staat ook symbool voor een nieuw hoofdstuk voor Underwaves.
Carol: Op de EP staan de nummers die ons vandaag het beste definiëren en duidelijk de identiteit van Underwaves dragen. Wie ons wil leren kennen, raden we aan om naar Chapter II te luisteren.

Ook achter “Ghostweight” lijkt een persoonlijk verhaal te schuilen. Schrijf je vaak vanuit je eigen ervaringen?
Laura Ana: Al onze nummers bevatten iets persoonlijks. Ik schrijf over mijn leven, mijn ziel, mijn problemen en de gevechten die ik met mezelf lever. Vaak gaat het om dingen die mij bezighouden, maar die ik moeilijk in gewone woorden kan uitdrukken. Via onze songs lukt dat wel. Muziek is voor mij een vorm van therapie en elk nummer onthult iets over mijn persoonlijke strijd. Titels bedenken vind ik trouwens moeilijk. De andere bandleden stelden de titel “Ghostweight” voor. Het nummer stond ook centraal tijdens onze Europese tournee. Wanneer we een nieuwe tour aankondigen, proberen we altijd iets nieuws mee te brengen. We willen niet telkens op dezelfde plek met exact dezelfde setlist terugkeren, want dan dreigt het zowel voor het publiek als voor onszelf voorspelbaar te worden.

Het optreden in Diest was niet jullie eerste Belgische show. Hoe hebben jullie de concerten in België ervaren?
Laura Ana: Het optreden in Diest voelde intiem aan, maar tegelijk kregen we ontzettend veel energie van het publiek. Dat hadden we niet verwacht. Het was geweldig om als band uit Oost-Europa zo’n sterke reactie te ontvangen. Voor mij was dit optreden zelfs nog beter dan onze eerste Belgische show. Dat eerste bezoek, op 4 april in De Mooie Molen in Roeselare, blijft natuurlijk bijzonder omdat het de eerste keer was dat we hier speelden. We bewaren er heel goede herinneringen aan, ontmoetten fijne mensen en bands en werden uitstekend ontvangen. De organisator maakte zelfs spaghetti bolognese voor ons. In Diest waren er meer bands en hing er meer een festivalsfeer. Ook de zaal en de gastvrijheid waren fantastisch.

Is die wisselwerking met het publiek bijzonder belangrijk voor Underwaves?
Carol: Absoluut. Je krijgt vaak dezelfde energie terug als je zelf geeft. Onze muziek komt uit de hardcore- en metalcorescene en heeft die energie van het publiek nodig. Het podium en de zaal vormen samen één groot feest: iedereen moet plezier beleven, springen of moshen. Wanneer die interactie ontstaat, voelt het als een spelletje pingpong tussen de band en het publiek. Dan weten we dat we iets goed doen. Underwaves is in de eerste plaats een liveband. Wie ons echt wil ontdekken, raden we aan om naar een van onze shows te komen. We zijn heel actief op het podium en daar komt onze muziek het beste tot haar recht.

Laura Ana, naast het podium kom je eerder rustig en verlegen over, maar tijdens een optreden lijk je volledig te transformeren. Waar komt dat contrast vandaan?
Laura Ana: Voor een optreden ben ik bijzonder zenuwachtig. Ik trek me meestal wat terug en word heel stil en verlegen. Zodra ik op het podium sta, gebeurt er echter iets en verander ik volledig. Zowel de cleane zang als de grunts maken deel uit van wie ik ben. Als kind had ik nooit gedacht dat ik later extreme vocalen zou gebruiken. Ik heb operazang gestudeerd en zag mezelf eerder iets in de richting van symfonische metal zingen. Vroeger luisterde ik zelfs niet graag naar vrouwen die extreme vocalen gebruikten. Toch wilde ik op een bepaald moment iets nieuws leren en veelzijdiger worden. Ik wilde de extreme zang ontdekken zonder mijn normale stem en melodieuze kant te verliezen. De combinatie van die twee kanten weerspiegelt mijn gevoelens en zorgt misschien ook voor een verrassingseffect.
Carol: Dat Laura Ana zowel clean als rauw kan zingen, is een grote troef. In hardcore en deathmetal hoor je vaak voornamelijk extreme vocalen, terwijl symfonische metal vooral op cleane zang focust. Wij ontdekten dat zij beide goed kan combineren. Als iets binnen de muziek werkt en goed klinkt, is er geen reden om die mogelijkheid niet te benutten.
De emoties komen uiteraard niet alleen uit de zang. De instrumenten zijn even belangrijk voor het contrast tussen melodie, sfeer en agressie. Het is de volledige band die dat gevoel neerzet.

Jullie traden al op in onder meer Hongarije, Polen, Nederland, België, Italië en Slovenië. Wat is de volgende grote ambitie voor Underwaves?
Laura Ana: Ik droom ervan om ooit in Azië en vooral in Japan op te treden.
Carol: Op korte termijn werken we aan een nieuwe song en videoclip. Vanaf volgende maand volgt ook een najaarstournee door Roemenië. Voor volgend jaar staan opnieuw buitenlandse optredens en verschillende Europese festivals gepland, maar daarover mogen we voorlopig nog geen namen bekendmaken. We blijven dus nieuwe muziek uitbrengen en buiten Roemenië optreden.

Waar hopen jullie over twintig jaar te staan?
Carol: Hopelijk zijn we er dan nog steeds, maar staan we op grotere podia. We willen muziek blijven maken, doen wat we graag doen en nog altijd over het podium springen.

Pics homepag @Peter Vangelder (Musika)

Bedankt voor de fijne babbel. Hopelijk zien we jullie snel opnieuw terug op een Belgisch podium. We wensen Underwaves alle succes toe met alles wat binnenkort en in de toekomst op jullie pad komt