Kylesa - Subtiliteit en heaviness in evenwicht
Kylesa
Kreun
Kortrijk
2014-02-05
Sam De Rijcke

Metalbands met een vrouw in de rangen kom je niet zo vaak tegen, maar Bij Kylesa is zangeres en leadgitariste Laura Pleasants van absolute goudwaarde.

Metal is trouwens een te eng begrip om het geluid van Kylesa te omschrijven, en dat omdat vooral Laura Pleasants de groep regelmatig richting indie, post-rock of psychedelica stuwt. Uit de echo’s die ze uit haar gitaar en haar pedalen haalt komen bijvoorbeeld soms de indianenklanken van The Cult tevoorschijn.
Als zangeres scheert ze echter geen hoge toppen, en haar kompaan Philip Cope ook al niet. Daarom is bij Kylesa de zang wat naar de achtergrond gemixt en ligt de nadruk op een robuust, vol en pompend geluid dat gebouwd is op brute riffs en versterkt wordt door twee drummers. Power is het codewoord, maar er zit verduiveld wat muzikaal vernuft tussen. Kylesa laat zich niet verleiden tot overbodige uitweidingen en houdt de krachtdadige songs kort en efficiënt. Een resem welbedachte tempowisselingen zorgen echter voor de nodige subtiliteit en variatie. Kylesa baant zich zo met hun gevarieerde metal een weg tussen Baroness, Mastodon en Motorpsycho, allemaal bands die het genre naar een ander niveau getild hebben. Let wel, Kylesa is niet zomaar het kleine broertje want de band komt toch vooral met een eigen geluid over de eindstreep.
‘Ultraviolet’ is de nieuwe en alweer ijzersterke plaat maar de groep puurt hier amper vier tracks uit en besteedt daarnaast een pak aandacht aan de twee pronkstukken die eraan voorafgingen, ‘Static Tensions’ en ‘Spiral Shadow’. Het is dan ook met dit albumdrieluik dat Kylesa zich voorgoed op de wereldkaart van de robuuste rock heeft gezet, en live zorgt dit voor een absolute krachttoer.

Een geslaagde samenhang tussen heaviness en subtiliteit is niet iedereen gegeven, maar bij Kylesa blijkt het een handelsmerk.
Een band die zowel op Graspop, Roadburn als op Pukkelpop niet zou misstaan.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kylesa-05-02-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk

Uit het koude Scandinavië komt de laatste tijd al even onderkoelde post punk aangewaaid. We hebben al het Deense weerbarstige en chaotische Iceage en het Finse verbluffende Beastmilk. Voeg daar maar het Zweedse Holograms bij. Ook deze jongens grijpen terug naar de jaren tachtig, maar dan naar de duistere en onheilspellende kanten ervan en niet naar de vergankelijke plastieken pop uit die periode. Meer Joy Division dan OMD dus, meer Suicide dan Pet Shop Boys, meer frontale zwartgalligheid dan oppervlakkig sentiment.
Anton Spetze’s stem hangt wat rond in de regionen waar Robert Smith vertoefde bij de eerste Cure platen, echoënde gitaartjes geven het geheel een gothic tintje en donkere synths zwemen naar The Horrors. Wij horen er zelfs onze eigenste eighties iconen Red Zebra in. Daar zullen die snotneuzen van Holograms waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar men hoeft zijn voorgangers niet altijd bij naam te kennen om er wel degelijk door beïnvloed te zijn.
Holograms is alweer een interessante nieuwe band binnen de huidige post-punk revival. Een Pukkelpop groepje.

Dit punkrock bandje uit Alabama USA nemen we er graag bij, ook al produceren ze een geluid dat we al vaker gehoord hebben. Het is pretentieloze en uiterst viriele punkrock, gebouwd op de funderingen die The Ramones hebben aangelegd, met hier en daar een T-Rex tintje en gespeeld in een smerige garagerock modus. Een driftige sound die we ook herkennen bij gelijkaardige bandjes als Fidlar en Howler. Fris, aanstekelijk en bijzonder kwiek. Een rollercoaster met 11 potige stampers van song in amper een half uurtje, en dan gewoon nog eens op die play knop drukken en we zijn terug weg.

‘If You Wait’ van London Grammer is als een pot yoghurt met een valse bodem, er zit wel iets in maar lang niet zoveel als je zou verwachten.
“Hey Now” is de veelbelovende opener, een mistige prachtsong die een mens boven de dampkring doet zweven. Maar daarna wordt het nergens meer zo goed. London Grammar kleeft het theatrale van Florence &The Machine aan de intieme aanpak van The XX. Soms vonkt dat, maar al even vaak botst het. Het resulteert in een pak songs die mettertijd te veel op mekaar beginnen te lijken en die bijgevolg de aandacht doen verslappen. Bovendien werkt het stemtimbre van Hannah Reid gestaag meer op de zenuwen dan op het gevoel. Het vrouwmens doet danig hard haar best om dramatiek in haar stem te leggen dat het op den duur een beetje pathetisch wordt.
Het is allemaal de schuld van de overschatte muze Florence Welch, die met haar hoogdravende kerkgezangen een hoop volgelingen en klonen in haar kielzog heeft gekregen.
Let op, hier is een publiek voor, maar ’t zijn wij niet.

De vooruitgestuurde bom “All my demons have distortion” deed al het beste vermoeden voor dit plaatje. De jonge gitaarhonden trekken gewoon de strakke lijn door, dit plaatje brandt en gloeit lustig door. Ergens in het midden staat die andere buffelstoot van een single “Dance motherfucker dance” te pronken, maar de spankracht die Psycho 44 met die twee uppercuts teweegbrengt blijft quasi het ganse album aangehouden, en dat is een dijk van een prestatie. Ok, de heren neigen een paar keer wel heel sterk naar Queens Of The Stone Age (“Tender Model blues” en “In control”), maar er zijn slechtere dingen om mee vergeleken te worden. Psycho 44 is er immers in geslaagd om een stel krachtige, efficiënte straight-to-the-point songs bij mekaar te spelen. Vurig, catchy, vlijmscherp, bij momenten lekker hard en altijd richting onderbuik. Belgisch debuut van het jaar.

Al meer dan 20 jaar maakt Monster Magnet struise spierballenrock. ‘Last Patrol’ is hun tiende album en de heren zijn het duidelijk nog niet verleerd. Met de titelsong hebben ze trouwens een flink uit de kluiten gewassen klassieker in elkaar geworsteld, het is een forse lap stonerrock die het beste van Monster Magnet in zich draagt. Ook “End of Time” is zo een stevig hongerig monster van boven de 7 minuten waarin de gitaren hartig uit de bochten scheuren.
Monster Magnet hun vuige rock klinkt nog altijd niet drugsvrij, er komen nogal wat psychedelische LSD trips de kop opsteken (“Three Kingfishers”) en de splijtende riffs vliegen als vanouds in het rond. Bovendien is opperhoofd Davy Wyndorf hier bijzonder goed op dreef, hij zingt beter dan ooit, of het nu hard en luid dan wel ingetogen moet gaan. “The Duke of Supernature” is zo een pareltje waarin akoestische gitaren samen met Wyndorf’s vocals de song naar hogere sferen brengen. Wyndorf spuwt het er elders dan weer gortig uit op de “Strobe light beatdown”, een song die Iggy and The Stooges vergeten zijn te schrijven.
Er zit geen sleet op de Monster Magnet formule, deze ‘Last Patrol’ behoort wat ons betreft tot hun betere werk. Qua sound misschien weinig nieuws onder de zon, maar de fans hebben hier een vette kluif aan.

Deap Vally, twee hartige rockchicks uit Los Angeles, hebben met ‘Sistrionix’ eerder dit jaar een uiterst levendig en bruisend rockplaatje gemaakt. Een album uit het goede hout gesneden, afkomstig uit een woest bos waar ook vroege Black Keys, Band Of Skulls, Blood Red Shoes, The Kills en White Stripes hun hakbijlen hebben gescherpt.
De clubtent van Pukkelpop was al overtuigd van de live sensatie die dit flamboyante duo is, nu mocht ook de prachtige Rotonde van de Botanique er aan geloven.

Het mocht dan al bar koud zijn vanavond, in De Rotonde was er hoegenaamd geen chauffage nodig om het kot op te warmen. Beide dames zorgden met hun prikkelende outfit al voor een oververhitting van de zaal nog voor er één noot was gespeeld. Hun kleurige hotpants en korte topjes brachten ons meteen in de juiste stemming. De meiden waren zelf ook enorm in hun schik met deze aangename concertzaal en gooiden zich met volle overgave in een stomend uurtje onversneden rauwe rock. De roodharige en fijn gedecolleteerde Julie Edwards sloeg tamelijk indrukwekkend op haar drumvellen en de al even bevallige Lindsey Troy (zang en gitaar) imponeerde sterk als vurige frontdame. Haar riffs waren ruwe interpretaties uit het grote Zeppelin en Sabbath boek, haar zompige gitaar wentelde zich bij momenten in een stoner badje en met haar ruige potente stem voorzag ze al die spetterende songs van een flink stel rockballen. Meer moest dat niet zijn.
Hoogtepunten, zegt u. Ze hadden er een pak in de aanbieding : De vuile motherfucker met Sabbath allures “Drought”, een ferme brok stonerrock in een poel van modder gedrenkt. De moordende blues “Six feet under”, slepend, zompig en sexy. De vlijmscherpe rocker “Lies”, dirty as hell. De stevige opdonder “Walk of Shame”, White Stripes achterna. De gloeiende uppercut “End of the world”, gortig en catchy tegelijkertijd. De finale kopstoot “Baby I Call hell”, klassieker in wording met een verpletterende riff.

De dirty lady’s kregen De Rotonde met sprekend gemak in hun binnenzak. Rock’n’roll is geen mannenwereld meer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Jjuujjuu -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4385
Deap Vally - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4386
Organisatie: Botanique, Brussel

Het nieuwe recept van White Lies : ruimtereiziger op de cover, aanzwellende strijkers, pompeuze synths, Night of The Proms, hoogdravende zang, Pet Shop Boys, plastieken eighties gitaartjes, Susan Boyle, weidse gebaren, kerstlichtjes in de aanslag, meezingbare A-Ha refreintjes,…
Nochtans vonden wij hun debuut ‘To lose my life’ uit 2009 een vrij treffelijke plaat, maar dit hier is om eczema van te krijgen. Mogen ze er mee de ruimte in vliegen om nooit meer terug te komen.
White Lies heeft met deze drol twee keer de AB uitverkocht, op 29 en 30/11. Het wordt het weekend van de wansmaak. Er is toch nog troostend nieuws voor de sukkelaars die geen kaartje konden bemachtigen : The Backstreet Boys komen naar het Sportpaleis.

 Anna Calvi is een boeiende Britse madam die zichzelf op de wereldkaart zette met een indrukwekkende debuutplaat en zo de aandacht kreeg van ondermeer Nick Cave die haar prompt meenam op tournee als support act voor zijn duiveluitdrijvende alter ego Grinderman. Een gedroomde leerschool als je ’t ons vraagt.
De nieuwe PJ Harvey, riep iedereen van de daken. Maar wij vonden dat er al wat sleet zat op de oude, zeker na het pathetische ‘Let England Shake’, en we schatten Calvi al meteen een stuk hoger in dan de zwijmelende muze PJ Harvey.
De voortreffelijke nieuwe plaat ‘One breath’, een waardige doch geen overtreffende opvolger van dat heerlijke debuut, was voor ons een meer dan geldige reden om de getalenteerde jonge vrouw te gaan aanschouwen bij onze Zuiderburen.

Le Grand Mix was volledig volgelopen voor deze verrukkelijke dame en haar gevolg. Het zeer respectvolle publiek sloot met graagte Calvi in de armen, er hing een warme gloed in de lucht vanavond. Calvi slaagde er bij momenten in om met haar emotioneel geladen songs de zaal muisstil te krijgen, ondermeer op “Sing to me” die ons wat aan de beginnende Goldfrapp deed denken, en zeker op “Fire” die ze helemaal in haar eentje de hemel inzong. De cover neigde trouwens meer naar Jeff Buckley dan naar diens oorspronkelijke auteur Bruce Springsteen (of dacht u misschien dat die song van The Pointer Sisters was?).
Een bescheiden Calvi was naar ons gedacht toch een ietsje te beleefd. Er mocht gerust wat meer venijn in de songs, het zou geen ramp zijn geweest mocht ze nog wat langer in Grinderman’s hol hebben rondgehangen. Haar puike band speelde immers heel innemend en met voldoende respect voor de gevoelige songs, doch ook een beetje te keurig.
De zeldzame heftige uitspattingen “Carry me over” en “Love won’t be leaving”, waarin de muze haar gitaar duchtig liet scheuren, waren dan ook meteen de hoogtepunten. Ook de opgejaagde gospel “Jezebel” denderde dankzij een donkere dreiging. Wij hadden graag nog net iets meer van dat gezien. Daarom was het ook des te jammer dat ze “Love of my life”, de meest felle en gruizige song van de nieuwe plaat, in de kast liet.
Maar verder was het wel genieten van de innemende pracht, het subtiele gitaarspel en de vaak wondermooie songs van deze talentrijke deerne.

Calvi heeft liters potentieel in zich. De stem, de songs en het gitaartalent heeft ze al. Nu nog een stevige vampierenbeet in haar frêle nek en we zijn er. Misschien is dat al zo bij haar doortocht in de AB op 24/03/2014.

Neem gerust een kijkje naar de pics
I Have A Tribe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4347
Anna Calvi - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4346

Org: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival + ism Grand Mix, Tourcoing)

Wie er op voorhand durfde aan twijfelen of Queens Of  The Stone Age een zaal van het kaliber Sportpaleis zouden aankunnen, werd al na één seconde abrupt het zwijgen opgelegd.
The Queens namen een verschroeiende start met een snoeihard “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” dat al meteen overging in het geweldige prijsbeest “No One knows”. Na amper twee songs wist een dol Sportpaleis al dat hier geschiedenis zou worden geschreven en “The lost art of keeping a secret “ en “My God is the sun” deden daarop het boeltje nog wat meer ontploffen. De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien door de zaal gejaagd.

Queens Of The Stone Age waren zelf nogal verrast dat ze zo een immense zaal konden inpalmen, Homme stak zijn respect voor het publiek niet onder stoelen of banken en sloofde zich extra uit. Hoe heviger hij er een lap op gaf, hoe uitzinniger de fans werden. Het dak moest en zou er af gaan. “Little Sister”, “Sick Sick Sick” en “Go with the flow” ramden als een stel op hol geslagen bizons op het publiek in.
Tussen al die snerende rocksongs grepen The Queens geregeld naar de variatie van de nieuwe plaat met de hete funk van “If I had a tail” en de sexy grooves van “Smooth Sailing”. Het experimentele “Kalopsia” en het wondermooie “I Appear Missing”, dat prachtig uitdeinde met Homme’s zweverige gitaar, zetten de subtiliteit van die nieuwe plaat nog wat duidelijker in de verf.
Nog meer adembenemende verpozing kwam er met het fraaie “…Like clockwork”, dat zelfs even naar Pink Floyd neigde, en een werkelijk schitterend “The Vampyre of Time and Memory” dat met Homme achter de piano een fenomenale bisronde inzette. Een briesend “Feel good hit of the summer” en een hels “A song for the Dead”, dat ook zonder Mark Lanegan een heuse orkaankracht verspreidde, maaiden als finale krachtstoten genadeloos het hele Sportpaleis omver. Dit was heftig.

Het gevreesde akoestiekspook van het Sportpaleis had geen vat op QOTSA, dit was de legendarische doortocht van een verwoestende rock’n’roll tornado.
Grote band, groots concert.

Support act Band Of Skulls hadden we eerder al in betere omstandigheden (lees kleinere zalen) meegemaakt. Het Sportpaleis is vooralsnog een beetje te groot voor dit trio, maar een viertal puike nieuwe songs en de spetterende bluesy gitaar van Russell Marsden doen ons alweer uitkijken naar het nieuwe album.

Organisatie: Live Nation