Lokerse Feesten 2013 – DAG 07: Seasick Steve – Arno – Damien Rice
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren

Seasick Steve, voor wie het sprookje nu al enkele jaren duurt, kwam nog maar eens tonen dat je voor het spelen van de blues niet veel nodig hebt.  Een paar verhakkelde gitaren (die ondertussen zo een beetje zijn handelsmerk geworden zijn), een versleten outfit, een heuse farmer- attitude en een hart op de juiste plaats. Steve werd door het Lokerse publiek op handen gedragen en bedankte hen met een splijtend optreden dat barste van de boogie. In de blueswereld lopen er misschien wel duizenden gitaristen rond die een technisch vermogen hebben die veel  verder reikt dan dat van deze knuffelbeer, maar het is uniek hoe de ouwe knar steeds weer een publiek weet te bespelen.  De blues stroomt gewoon door zijn aderen en samen met zijn al even bezeten drummer Dan Magnusson vuurde hij die in enkele vuile stroomstoten van songs op het publiek af. Absolute klepper  was nog maar eens een duivels “Dog House Boogie”, de song waarmee destijds mede dankzij Jools Holland de bal aan het rollen ging. De blues in zijn puurste vorm, heerlijk.

Na een ijzersterke Seasick Steve moest onze Arno wel op scherp staan en dat mankeerde er niet aan. Arno had gekozen voor een stevige set, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La”. Arno stak in de vorm van zijn leven, dit was zowat het beste wat we ooit van de man gezien hebben.

En dan was daar Damien Rice, die helemaal in zijn eentje het publiek in vervoering bracht. Geen mens die het aandurfde het terrein vroeger te verlaten, daarvoor werd er teveel schoonheid en kippenvel gepresenteerd. De Ierse singer/songwriter heeft, onbegrijpelijk, nog maar twee platen op de teller, waarvan de laatste al dateert van 2006. In Lokeren bleek hij alleszins alive and kicking te zijn. Bloedstollend mooie songs als “Amie”, “9 crimes”, “Cannonball” en “The blower’s daughter” daalden als zoete parels neer over Lokeren.
In “Volcano” slaagde hij erin om het voltallige publiek in de song te betrekken en als uitgebreide intro van “Cheers Darlin’” maakte hij samen met een uit het publiek geplukte jongedame een ganse fles wijn soldaat om er vervolgens een dijk van een vocale prestatie uit te persen, Tom Waits zou het niet beter gekund hebben.
Dit was zo een concertje waarvoor men de term wondermooi nog eens uit de kast haalt.

Dag 7 van de Lokerse Feesten was van een ongehoorde pracht.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-7/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2013 – DAG 04: The Fratellis – Primal Scream – White Lies
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren

The Fratellis hadden er na amper twee platen in 2009 al het bijltje bij neergelegd. Nu hebben ze door dat zoiets eigenlijk nergens op slaat en met volle goesting hebben ze de draad terug opgenomen.  Een nieuwe plaat zit er aan te komen en De Lokerse Feesten mochten als proefkonijn dienen voor de kersverse songs. Qua sound bleek alles nog wel in dezelfde lijn te zitten. Korte, strakke songs met fris stuiterende gitaarriffs en met nogal wat rock’n’roll in de aderen.  Naarmate hun set vorderde kwam er alsmaar meer opwinding in de gelederen (zal uiteraard ook veel te maken hebben met hun anthem “Chelsea Dagger”) en ging het mager opgekomen volkje toch voor de bijl.
We zijn blij dat ze terug zijn en zijn benieuwd naar dat nieuwe album.

Heeft dag 4 al voor het absolute hoogtepunt van de Lokerse Feesten gezorgd ? Wat ons betreft wel. Primal Scream was ronduit geweldig. Een gretige en bovendien cleane Bobby Gillespie had er ongelooflijk veel zin en stuwde zijn band naar een grootse prestatie. De aanstellerige arrogantie van veel van zijn Britse collega’s was hem totaal vreemd, hij kwam hier gewoon een leuke en verfrissende pot rock’n’roll neerzetten.
Met ‘More Light’ heeft Primal Scream één van hun beste albums uit en staat de groep scherper dan ooit.  Het is een plaat die alle richtingen uit gaat en toch als één stuk graniet overeind blijft. Zo ook hun live set.
Opener “2013” (met dat heerlijke Psychedelic Furs saxofoontje) stak de lont aan en verder ging de band fel aan het rocken in “Jailbird” en “Hit Void” om dan iets later aan de psychedelische spuit te hangen van “River of Pain”. En wat te denken van dat lekkere deuntje die Primal Scream gemaakt heeft van Jeffrey Lee Pierce zijn “Goodbye Johnny” (check even de originele rauwe Gun Club versie, ‘t is niet te herkennen).  De ophitsende dreiging van ‘XTRMNTR’ werd terug opgeroepen met het opzwepende “Swastika Eyes” en het vuile en felle “Shoot speed/Kill light”.
Uit hun klassieker ‘Screamedelica’, die ze in een vorige editie hier nog integraal kwamen voorstellen,  plukten ze de fijne gospel van “Movin’  on up” en natuurlijk de gutsende groove van ”Loaded”, een absoluut hoogtepunt vanavond. In “I’m losing more than I’ll ever have” werden de Faces en Stones invloeden nog eens benadrukt  (“Stay with me” en “Sympathy for the devil” in één song ondergebracht). Die Stones fever laaide naar het einde toe nog een stuk meer op met “Its’ allright It’s Ok”, “Country Girl” en als spetterende finale die immer gloeiende rockklassieker “Rocks”.
Een vijfsterrenconcert waarin de kameleons van Primal Scream zich in al hun gedaantes lieten bewonderen.

Dat Beady Eye niet kwam opdagen, vonden wij helemaal niet erg, dat omhooggevallen aandachtskonijn van een Liam Gallagher konden we missen als kiespijn. Trouwens, er zou backstage toch te weinig plaats geweest zijn om diens ego in onder te brengen.
Met White Lies als vervangers leken we op ’t eerste zicht ook vrij tevreden, maar daar zou de groep snel een stokje voor steken.
Het lag er al snel vrij dik op dat White Lies hier een verplicht nummertje kwam opvoeren. Snel even cashen en dan wegwezen.  Het bleek dat de zeldzame lichtpuntjes van hun concert de songs waren  van hun eerste plaat, maar ook deze werden er op automatische piloot doorgejaagd. De band stond mak en ongeïnspireerd te spelen. Hadden ze er geen zin in of konden ze gewoon niet beter ? Het was alsof ze zelf al door hadden dat hun nieuwe songs te slap zijn voor deze wereld. Want dat nieuwe materiaal was zo onnoemelijk zwak dat het ons een goed idee zou lijken om de release van die nieuwe plaat ‘Big TV’ in extremis af te blazen (zie het als een aanslag verijdelen). Maar goed, Editors (ook bedrijvig in recycleren van jaren tachtig plastiek) hebben met ‘The Weight of your love” ook nog maar pas zo een miljoenenverkopende stinker afgeleverd, dus er zal wel een publiek voor zijn.
In Lokeren werd het pijnlijk duidelijk dat White Lies (ten tijde van hun eerste plaat ooit nog een beloftevol groepje) compleet de verkeerde richting uit gaat. Laat ze maar doen, wij volgen niet langer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-4/

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren  

Geen idee waarom iedereen zo vol lof is over dit plaatje van de jonge folkzangeres Laura Marling. Toegegeven, het klinkt allemaal zeer innemend, mijmerend en intens, maar muzikaal is het toch een beetje te dunnetjes om een hele plaat te blijven boeien, en dan nog wel 16 songs lang. Laura Marling klinkt soms als de alternatieve versie van Suzanne Vega of Joni Mitchell, maar helaas ook een iets minder geïnspireerde versie ervan. Bovendien is het overduidelijk dat Marling een ongetwijfeld grijsgedraaid exemplaar van Pink Floyds meesterwerkje ‘Meddle’ in huis heeft, het gitaarloopje van “Fearless” wordt hier net iets te veel gebruikt om nog van toeval te kunnen spreken.
Er zit te weinig variatie in dit nochtans ambitieuze album, het blijft maar voortkabbelen op datzelfde akoestische gitaartje en op Marling’s fluweelzachte stem die, hoe gevoelig ze ook moge zijn, op den duur eentonig begint te klinken. Een stel strijkers voegt af en toe wel een extra kleurenpalet toe maar desondanks blijft alles (te) netjes binnen de plooien.
Een sober plaatje kan in veel gevallen een welgekomen rustpunt zijn, maar hier mocht er toch wat meer animo in want we dreigden in slaap te vallen.
Laten we toch niet te hard zijn, het jong is amper 23 jaar oud (en dit is al haar vijfde plaat!) en ze heeft wel degelijk potentieel.

Doorgaans hebben wij het niet zo begrepen op luchtige popmuziek. Groepjes die zomerse en hitgevoelige deuntjes voortbrengen gaan er in combinatie met een zwoel temperatuurtje en een gekoelde pina colada wel vlotjes in, maar dikwijls vallen die muziekjes te licht uit om echt te blijven boeien.
Met Crystal Fighters kunnen we echter wel leven, omdat dit groepje voldoende verfrissende elementen en aangename niet-opdringerige beats binnenloodst in hun goedgeluimde en zonnige songs. De feelgood muziek is nog net voorzien van voldoende spitsvondigheden en verrassende wendingen om, net als bij Vampire Weekend bijvoorbeeld (een bandje die in dezelfde windrichting waait), niet van een plat zomerplaatje te spreken.
Ze blazen ons er nu ook niet mee uit onze hangmat, maar dat is nu net de plaats waar we rustig willen blijven rondlummelen met deze huidige temperaturen. En waarom dan niet met Crystal Fighters op onze koptelefoon ?
Crystal Fighters komen op 31/10 naar De Vooruit. Het wordt een halloween met een feestneus op.

Lokerse Feesten 2013 - DAG 02: Enter Shikari – Killing Joke – Iggy and The Stooges
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren

In de frontruimte was er nogal wat uitzinnig jong volk bijeengekomen voor de uiterste explosieve hardcore-metal-punk-dubstep cocktail van het hyperkinetische combo Enter Shikari. Je moet er van houden, want het is nogal een chaotische  bedoening, maar we moeten toegeven dat die gasten een tomeloze  energie verspreidden die bij de ene zwaar op de dansspieren en bij de ander dan weer op de zenuwen werkte. U maakte zelf uw keuze. De toog was een optie, maar wij bleven in de frontzone.

Hoewel de laatste vier studio platen van Killing Joke stuk voor stuk pure granietbommen zijn, koos de band vanavond vooral voor hun jaren tachtig werk. Ook goed, zeg maar, want die klassiekers van het eerste uur waren even krachtig en barstten van de spanning. Wat dacht u van een openingssalvo met “Requiem” en “Wardance”, twee loeiers die de trend zetten voor wat een vette, bezwerende en retestrakke set zou worden. Zelfs “Love like Blood”, het hitje waar wij nooit echt zitten op te wachten, was stevig en voorzien vaneen extra portie gif. Voeg daar nog een snerend “Pandemonium”,  een opgejaagd “Eighties” en een extatisch “The Wait” aan toe, en je hebt alle ingrediënten om van een mokerslag van een concert te spreken.  Op de koop toe kregen we toch nog twee absolute rauwe splinterbommen uit die laatste fameuze plaat ‘MMXII’ , het razende “Rapture” en het vlijmscherpe “Corporate Elect”, allebei rauw en bezeten.
De band stond bovendien op scherp, Jaz Coleman was weer volledig zijn eigenste zelve, hij spuwde vuur met zijn ogen en stond als een bezeten sjamaan zijn songs te prediken, It’s a madness zong hij  in “Madness”, en dat was een understatement. De gitaar van Geordie sneed op die typische kurkdroge manier door merg en been en de drums hitsten het gans zootje nog wat meer op. Het enige dat niet echt in het duistere plaatje paste was het Hawai hemdje van bassist Youth.
Killing Joke zijn overlevers van de jaren tachtig maar zijn op vandaag nog één van de meeste opwindende bands die een mens op een podium kan aanschouwen.

Geen idee hoe hij het blijft klaarspelen, maar Iggy is op zijn 66 ste nog altijd één van de meest zotte en energieke podiumbeesten op deze aardkloot.  Als Iggy het podium bestijgt, ontploft het boeltje, zo ook alweer in Lokeren. De gortige en tijdloze oerrock die The Stooges er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk als “Raw Power”, “I got a right”, “Search & Destroy”, “No Fun” en natuurlijk “I wanna be your dog” brachten moshpitgewijs de nodige ambiance in de keet.  “Gun” en “Ready to Die” waren de enige twee songs uit dat nieuwste Stooges album en ze bleven al bij al nog overeind tussen dat klassieke geweld,  het zijn dan ook de zeldzame betere passages uit dat werkje. De gretige Iggy Pop haalde ook nog eens een driftig “The Passenger” uit de kast om er dan uiteindelijk een finale lap op te geven met de meest vunzige en smerige punkrocksongs “Penetration”  en “Your pretty face is going to Hell”. Niet minder dan geweldig. Raw Power !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-2/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Eerder op het jaar zagen we Sigur Ros al een waarlijk schitterend optreden geven waarin ze mondjesmaat een drietal nieuwe veelbelovende songs prijsgaven, wat ons reikhalzend deed uitkijken naar het nieuwe album dat hier nu voor onze nieuwsgierige neus ligt. ‘Kveikur’ komt er trouwens al vrij snel na het etherische ‘Valtari’, waarop Sigur Ros eerder opteerde voor idyllische soundscapes in plaats van echte songs, maar wel ongelooflijk mooie soundscapes.
Met ‘Kveikur’ begeven ze zich terug op gekend terrein, met een ambient postrock sound, atmosferische gelaagde songs, dromerige strijkers en die typische ijle en compleet onverstaanbare vocals van Jonsi.
‘Kveikur’ klinkt daarom vertrouwd in de oren. Het is ontegensprekelijk Sigur Ros, hoewel het alweer geen herhaling is van hun eerdere werk. Sigur Ros blijft immer steeds boeiend en vernieuwend binnen hun eigen gekende stijl. Ze hebben destijds met het wondermooie ‘Agaetis Byrjun’ de lijnen uitgezet en hebben nadien steeds hun sound verfijnd en in nieuwe windrichtingen geblazen zonder daarbij die innig mooie grondlaag te verloochenen. Op ‘Kveikur’ is dat alweer een geslaagde onderneming geworden, met momenten van verstilde pracht (“Var”), aan Radiohead verwante elektronische uitstapjes (“Yfirbord”) en ritmische uitspattingen die door dampende drums opgejaagd worden (“Blapradur”). De apocalyptische gitaaruitbarstingen waar wij stiekem op hoopten zijn misschien niet meer van de partij, maar er is alweer voldoende fraais om van een zoveelste Sigur Ros pronkstuk te spreken.

Muzikaal veelvraat en briljant gitarist Omar Rodriguez Lopez laat zich wederom eens van een andere kant zien. Voor hem is het van progrock naar postrock maar een kleine stap. De ingewikkelde structuren van The Mars Volta en van zijn ettelijke soloplaten hebben plaats geruimd voor beduidend knappe en compacte postpunk songs. Om zichzelf nog wat meer naar de achtergrond te schuiven heeft hij beroep gedaan op de excellent presterende zangeres Teri Gender Bender die met haar aan Siouxsie verwante vocals de plaat een aardige goth toets weet mee te geven. Deze felle madam heeft wel iets mee van de al even fantastische Karen O, maar u mag ons vrij geloven als wij u zeggen dat deze plaat een stuk vetter voor de dag komt dan de laatste van The Yeah Yeah Yeahs.
De echo effectjes die Omar uit zijn gitaar tovert verraden ook al iets van een eighties touch, maar de plaat heeft elders genoeg verrassende wendingen en groovy passages om niet als retro versleten te worden. Uiteraard zijn er nog voldoende fraaie momenten die Omar’s briljante gitaarspel etaleren, maar deze keer laat hij zich niet verleiden tot ellenlange freaky solo’s en staat zijn gitaar volledig in dienst van de songs. En die songs zijn zeer gevarieerd, klinken met zijn allen ijzersterk en zijn steeds verfrissend. Geen zwak broertje te bespeuren.
Bosnian Rainbows komt dit boeiend werkstukje presenteren op zaterdag 17 augustus in Pukkelpop, moet je zeker opnemen in uw persoonlijke Pukkelpop route.

Nu The Strokes met ‘Comedown Machine’ hun zoveelste stinker afgeleverd hebben, wordt het wel eens tijd dat er dan maar iemand anders komt opzetten met een waardige opvolger voor ‘This is it’. De beurt is aan Charlie Boyer and The Voyeurs die met ‘Clarietta’ een verfrissend plaatje hebben gemaakt die aardig naar ‘This is it’ neigt zonder daarbij een eigen smoelwerk te ontlopen. Dezelfde nonchalance, dezelfde drijfveer, maar vooral ook die Television en Richard Hell toets. Voeg daar nog wat Violent Femmes, Green On Red en Gun Club aan toe, en je heb de juiste referenties om voor een knap debuut te zorgen. En dat is ‘Clarietta’ zeker.
Charlie Boyer speelt het klaar om een stel zinderende en strakke songs te leveren waarin rafelige gitaren een strijd aangaan met een gorgelend sixties orgeltje. Heerlijke opwindende dingen als “Go blow a gale” en “You haven’t got a chance” meten zich met trager en slepend materiaal als “Be a complete dream” en het uiterst knappe “Clarinet”. De bijzonder fijne afsluiter “The Central Ton” brengt de groep nog wat dichter bij Televison, het moge duidelijk zijn dat Charlie Boyer in Tom Verlaine zijn grote leermeester heeft erkend.
Eén van de meest viriele debuutplaatjes die we dit jaar al gehoord hebben.

Editors worden bij ons op handen gedragen, vooral dan door  het Werchter publiek, maar in hun thuisland gaat het hen zo goed niet voor de wind, ze worden verguisd door de Britse pers en hun nieuwe plaat wordt er genadeloos afkraakt. Na het aanhoren van ‘The Weight of Love‘ zijn wij geneigd om voor één keer de Britse pers te geloven.
De vierde plaat nog maar en het verval lijkt al ingetreden bij Editors. Na twee sterke albums (‘The Back Room’ en ‘An end has a start’) konden ze ons in 2009 nog steeds aangenaam verrassen met het donkere maar moedige ‘In this light and on this evening’, een gedurfd album waarop ze andere niet zozeer voor de hand liggende paden verkenden.
Helaas hebben Editors zich nu definitief laten verleiden door het grote gebaar. Het gevolg is een glad album met hectoliters stroop, gezwollen sentiment en melige songs die volgepropt zijn met tenenkrullende strijkers.
Geen wonder, de groep is deze keer met Jacquire King in de studio gedoken, de producer die eerder al de angel uit Kings Of Leon had gehaald om ze een bombastische stadionsound aan te meten.
De vooruitgestuurde single “A ton of Love” was nochtans een hoopgevende voorloper, een song die Echo & The Bunnymen, The Cult en prille U2 in één catchy voltreffer samenbrengt. Maar verder op de plaat wordt die song nauwelijks geëvenaard, laat staan overtroffen. Het openingsduo “ The weight” en “Sugar” kunnen er nog mee door, maar daarna begint het danig op de zenuwen te werken. De rest van de plaat valt nog het best te omschrijven als stroperige slijmbalmuziek die verdrinkt in opdringerige strijkers en die vooral gericht is op het veroorzaken van vette krokodillentranen. De plaat uitzitten tot aan het einde is een heuse opdracht, recensent zijn is een zware job.
En wij die Editors ooit nog hebben vergeleken met Interpol. Duizendmaal ekskuses aan Interpol, we zullen onze mond met zeep wassen.
Het is nog volop zomer en de eerste alom gevreesde kerstplaat is een feit. Een primeur !

Roger Waters performs The Wall – Indrukwekkend
Roger Waters
Festivalterrein
Werchter

Roger Waters’ meesterwerk The Wall is al 34 jaar oud maar is in deze tijden nog steeds brandend actueel en zal dat ook altijd blijven. De plaat is immers een aanklacht tegen allerhande dictatoriale regimes en vooral tegen elke vorm van oorlog, thema’s die helaas nooit uit de wereld zijn weg te denken.
Het dubbelalbum is daarnaast ook een onsterfelijk muzikaal huzarenstukje en staat op vandaag nog altijd als een huis. Waters maakte de plaat destijds met Pink Floyd, maar het is toch vooral zijn ding. Hij heeft toen het ganse zootje zelf bij mekaar geschreven, Pink Floyd fungeerde als begeleidingsgroep en de andere groepsleden (David Gilmour incluis) hadden eigenlijk maar weinig in de pap de brokken. Dus als er één man het recht heeft om met The Wall de wereld rond te trekken, dan is het Waters wel.

Hij doet het trouwens al jaren, en met de huidige tournee ziet hij het allemaal nog wat groter. Een gigantische muur van 150 meter lang en 12 meter hoog doet dienst als mega videoscherm waarop de bijzonder fraaie animaties en beelden worden geprojecteerd. Een mens komt ogen en oren te kort om zoveel fraais te ervaren en ondertussen worden we nog eens met onze neus op de feiten gedrukt. De oorlog, het gedonder, het geschreeuw en de bommenwerpers worden in quadrofonie door onze oren gejaagd.
Een perfect en indrukwekkend geluid, een visueel verbluffend schouwspel en uiteraard ook een muzikaal virtuoos werkstuk die na 34 jaar nog geen gram aan kracht of intensiteit heeft ingeboet. Dit is een wonderbaarlijke uitvoering van een rockmusical die tegelijkertijd een stevig anti-oorlogspamflet is.
Roger Waters, die zelf de basgitaar beroert en voor de nodige vocale hoogstandjes zorgt (zingen kan hij nog) meent het echt en staat voor 100 % achter die superieure creatie die The Wall echt wel is.
Dit is een plaat die het verdient om in zijn geheel gespeeld te worden, anders doet men het album en de boodschap onrecht aan. De uitvoering van de prachtsongs (voor de setlist hoeft u er maar gewoon even uw exemplaar van dat machtige album bij te halen) is van een onberispelijke kwaliteit en de gitaarsolo’s in “Another brick in the wall pt 2”, “Young Lust” en “Comfortably Numb” zijn adembenemend.

Tijdens deel 1 wordt er gestaag steen per steen aan de muur verder gebouwd tot het immense bouwwerk volledig is dichtgemetseld. Na de pauze wordt het wondermooie “Hey You” aan onze oren blootgesteld terwijl we enkel die fraai verlichte gigantische muur zien. Van dan af worden we verder overstelpt met adembenemende visuele projecties en muzikale pracht tot het hele ding uiteindelijk met brute kracht naar beneden gehaald wordt.

Dit is een, voor ons althans, nog nooit eerder gezien totaalspektakel. Doorgaans gaan wij naar een concertje voor een potje heerlijk muziek, de show hoeft niet echt, maar dit hier is natuurlijk iets anders. Visuele en muzikale perfectie ineen, zeg maar. De heerlijke muziek van The Wall is uiteraard sterk genoeg om op zichzelf te staan, maar de meerwaarde die er in deze show wordt aan gegeven is een absolute verrijking. Zo komt dit prachtige en legendarische album na al die jaren volledig tot zijn recht.

Geen idee hoelang en met hoeveel hieraan gewerkt is, maar het moet immens zijn. Wij hebben tonnen bewondering voor het team creatieve breinen (en dat zal zich niet beperken tot Roger Waters alleen) die achter deze fantastische mega productie zitten. Indrukwekkend!

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter