Samen met Aloe Blacc en Plan B is de 32 jarige sing/songwriters uit Ann Arbor, Michigan Mayer Hawthorne één van de nieuwe soulwonders. Hij is aan z’n tweede cd toe, ‘How do you do?’ , die het veelgeprezen debuut ‘A strange arrangement’ , de EP ‘Impressions’ (met covers) en een live dubbelaar opvolgt.

Samen met de begeleidingsband The County, een formatie van wisselende muzikanten, knoopten ze onze ‘dancing shoes’ toe en zorgden voor een uiterst genietbare , relaxte, ontspannende en dansbare gig.
Hawthorne, een ‘Austin Powers’ lookalike met vlinderdas , kon op de grootste sympathie rekenen door dit lichtvoetig, aanstekelijk fris ‘feelin’ good’ Motown geluid en door z’n extraverte uitstraling. Het retrogeluid refereerde aan Smokey Robinson, Curtis Mayfield, Otis Redding, Stevie Wonder en Barry White, alsof het materiaal in de jaren ‘60 was geschreven en opgenomen. Bewondering dus voor een sing/songwriter en multi-instrumentalist die boeide door een pretentieloze directheid en eenvoud.
We hoorden een variatie van zwoele, zeemzoeterige  liefdesliedjes (al of niet gebroken hartjes!) , relaxte ‘West Coast’ soul tot dampende, opwindende ‘funksoulbrother’cocktails, en die qua vocals toonvast waren!
Inderdaad , dit was leuke, melodieuze, gepolijste ‘black’ soul en beach music! De tunes van de eerste songs “Maybe so , reggae no”, “Gangsta luv” en “Make her mine” brachten ons in de juiste mood . Af en toe breiden ze nummers aan elkaar, een soort medley, waarbij arrangementen weggeplukt werden van reeds gehoorde classics , maar wie maalt er om , hij bezorgde z’n publiek een fijn avondje fun, show en entertainment . Heerlijk zoiets.
Van de frisse, swingende “You make my dreams”, “Finally falling”, “Green eyed love”, “Get out my life woman” ging het naar de sexy soul van “I wish It would rain down”  en “Dreamin’ of” tot de gospelgetinte “One track minded” en de latinopop van “Rico suave” . Love, peace & soul , waarbij de schoentjes op het eind nog wat strakker aangetrokken werden met “Hooked”, “The ills” en “The pride is right” . Afgelijnd weliswaar, maar boeiend en knap gedaan !

Een aangenaam frisse set van lome ballads en energieke funky up tempo songs . Mayer Hawthorne trok onze aandacht. Feelin’ good music die de soul een warm hart toedroeg …

Eerder werden we opgewarmd door het Nederlandse Benny sings , rond Tim Vanberkenstijn, die al enkele jaren in het soulcircuit draait en songs brengt die een Manhattan sfeertje snuiven van jazz, soul en hiphop .

Organisatie: Aéronef, Lille

Beirut heeft na de 2EP ‘March Of The Zapotec/Realholland People’ terug een cd uit, die nauw aansluit bij hun eerste twee platen ‘Gulag Orkestar’ (06) en ‘The flying club cup’ (07). De talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico brengt verschillende culturen samen van zigeunermuziek uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop.
Die ‘Balkan’ Pop wordt hier verder uitgediept en de folklore of de elektronica die we op de EP’s hoorden is tot een minimum herleid . Wat we horen zijn negen spannende, evenwichtige songs , ritmisch en melodisch. Ze zijn sfeervol en broeierig, krijgen kleur door de toevoeging van trompet – tuba- trombone en piano en worden gedragen door die melancholisch, dwarrelende stem van Condon. De single “Santa fé” springt er wat uit , maar het is aangenaam luisteren naar “A candle’s fire”, “Goshen” en de ietwat forsere opbouwende aanpak van “Payne’s bay” en “Vagabound” .
Heimwee muziek met een volkse component, die friste en luchtigheid uitstraalt. Het maakt van ‘The Rip Tide’ een uitermate puike plaat!

Het Deense Iceage heeft een debuut uit van twaalf songs; een debuut dat nog geen half uur duurt . Bijna allemaal twee minuten songs binnen een postpunk kader , die rauw, rammelend & noisy zijn, soms wat ontstemd, met een laag feedback erover . Kort, krachtig , energiek en fel, tuimelend in een bed van Wire, Black Flag, de wave van Joy Division en de grunge van Nirvana .
‘New Brigade’ kan worden geïnterpreteerd als één muzikale trip. Het is van een bandje die live lak heeft aan alles …

Maribel is afkomstig uit Noorwegen. Na het debuut in 2009 ‘Aesthetics’, komen ze nu  in een ietwat gewijzigde bezetting terug. Zanger/gitarist Pal Espen Kapelrud krijgt de hulp van percussionist Bjarne Stensli en de Duitse zangeres Rebekka Von Markstein . Een meerwaarde duidelijk want er is behoorlijk wat fraais te horen op de tweede cd .
Hun muziek werkt inspirerend voor soundtracks van o.m. David Lynch (remember ‘Lost Highway’) , Angelo Badalamanti ( remember ‘Twin Peaks’) en meer van die soort ‘serie noire’.
De songs hebben donkere, bezwerende, slepende ritmes , een intrigerend rock’n’roll gitaargetokkel en worden gedragen door de breekbare vocals van Rebekka en de fluisterstem van Pal Espen.  Een sombere inhoud ten dele die een zekere dreiging en wantrouwen kan uitstralen, zoals op de eerste songs “Falling down the stairs” en “Jezebel live”; maar er is meer, andere nummers als “You bring the sadness”, “Devils’s sigh” en “The thief” klinken  gemoedelijk, sfeervol en dromerig en gaan hier richting van het onvolprezen 90’s Pale Saints. De songs zitten goed in elkaar en de afwisseling zorgt ervoor dat ze niet binnen één stijl van de darkwave moeten getekend worden .

Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey . Ze slaagt in een handvol dromerige, breekbare songs op haar titelloze EP. Ze worden sober gehouden door haar akoestische gitaar of piano en haar warme stem  (“Oscar”, “Cold ground”) , of klinken ietwat aantrekkelijker door de (beperkte) toevoeging van een jazzy bas en viool,  zoals op de elegant gevoelige single “Heavy heart”. Ze kreeg de hulp van o.m. Jinte Deprez (Balthazar), Jasper Hautekiet en Gertjan Van Hellemont . 5 intimistische songs die ontroeren en een beloftevolle muzikante inleiden .
Info http://lovelikebirds.wordpress.com en http://www.lovelikebirds.bandcamp.com

‘t Hof Van Commerce van de West-Vlaamse drievuldigheid Kowlier – Buyse en 4T4, hebben na zeven jaar terug de draad opgenomen. De groep was fel gegeerd rond de eeuwwisseling en had met “Dommestik en levrancier”, “Slaet ip min gat”, “Kom mor ip”, “Zonder totetrekkerie” en “Niemand grodder” een handvol toffe meezingbare hits , vermakelijk allemaal door die ‘West-Vloamse’ (Izegemse) raps van de twee MC’s en de toegankelijke sound & beats’n’scratches van draaitafelspecialist 4T4, die een Grandmaster Flash en Beastie Boys in het hart draagt.

t Hof zit weer in de lift , de nieuwe cd ‘Stuntman’ is pas uit en zal een schot in de roos worden. In afwachting van de grotere optredens (Novarock en het clubcircuit (Ancienne Belgique, Vooruit, …)) deden ze enkele try-outs o.m. in CC Nova, Nazareth – Eke .
De  jongere generatie houdt er van en vraagt aan grote broer of aan papalief even de oudere cd’s op . Vier hadden ze er al uit nl ‘En In Izzegem’ (’98), ‘Herman’ (99) (die live praktisch niet meer aan bod komt), ‘Rocky 7’ (2002) en ‘Ezoe & Nie Anders’ (2005).
… “En wieder zoagn t oak zittn” … We kunnen zeggen dat t Hof terug op scherp staat en met scherp schiet! Het nieuwe materiaal is goed ingespeeld en de rapsalvo’s volgden op de lekker in het gehoor liggende sound’n’beats van 4T4! De twee MC’s liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart, sie. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk . En er is ruimte tussenin voor improvisatie, wat de boel nog gezelliger maakt. De singles “wupperbol” en “stuntman” zijn de barometer van de nieuwe plaat. Ze werden verder aangevuld meteen opzwepende “iderjin is goed”, “kletser ip de biln” en de meeslepende “baes” en “wolfizer”.
Natuurlijk ontbraken de hits van vroeger niet in de set , “gisternaevend laete”, “lop mor deure” en “jaloes” vulden aan. Den “dommestik en levrancier”, “kom mor ip” en “zonder totetrekkerie” waren ambiance verzekerd …

… Alsof de laatste veldrit gereden moest worden. t Hof maakte er een beetje een volksfeest van en is klaar om het clubcircuit opnieuw aan te vatten . De mensen van Popallure hadden alvast een succesvolle primeur!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-25-02-2012/

Organisatie: VZW Popallure (presenteert Culturesque (muziek, comedy, performance)

Een bijzonder plaatje kwam aandraven van de Amerikaanse do-it-all Vincent Cacchione , die deel uitmaakt van de mij onbekende band Soft black . Caged Animals is z’n soloproject, en klinkt ongrijpbaar als toegankelijk, is honingzoet als avontuurlijk.  Dreampop met verrassende wendingen , inderdaad, hij brengt in elkaar gekunstelde, dromerige popsongs met allerhande betoverende elektronicageluidjes en psychedelische tunes.
Indiepop in een elektronisch klanktapijt gebed, met een hoge psychedelicafactor en niet vies van een ruw randje door huppelende ietwat krachtige ritmes en een surfgitaartje, bepaald door een lome (soms hoge falset) zang. “Teflon heart” en “All the beautiful things in the world” intrigeren in dit aardig gesofisticeerd treffend synthpopalbum!

S.C.U.M en The Horrors hebben wat met elkaar gemeen . Eerst en vooral zitten ze binnen die zelfde popwave te denderen , en dan zijn de bassist van de ene en de keyboardspeler van de andere broers . En de keyboardspeler van S.C.U.M is dan de zoon van het electrocombo Add N To (X).  Die muzikale onderkoelde toon is alvast te horen bij het beloftevolle gezelschap. Die solliciteert in een jaren ’80 popwave en siert het met postrock, postpunk, shoegaze, gothic, electrowave of zelfs krautrock.
Naast The Horrors borrelen groepen als ILikeTrains, Filmschool en A place to bury strangers op , die baadt in een typische kaleidoscope lichtgloed.
Muziek voor romantische zwartkijkers door een hoop meeslepende, broeierige songs , die heel wat lome synths, soundscapes en pedaaleffects bevatten. Onbehaaglijk, compromisloos , ontregeld maar gevoelig en beheerst klinkt het allemaal wat een reeks topsongs oplevert als “Faith unfolds”, “Amber hands”, “Sentinental bloom” (met een knipoog naar The Cure’s ‘Pornogrophy’,) “Paris” en “Whitechapel”.  
De groepsnaam is vernoemd naar het manifest Society for Cutting Up Men van de feminste Valerie Solanas, die in 1968 Andy Warhol neerschoot.

De Noorse sing/songschrijfster Hanne Hukkelberg had haar eerste plaat uit in 2004 , ‘Little things’, met een sound die zich binnen de jazzy elektronica nestelde en opviel door haar authentiek solide ‘nachtegalen’.
Op de nieuwe plaat rekent ze daar deels mee af en hebben te maken met stemmige, nerveuze songs, die een heel aparte sfeer oproepen door de stemvariatie (tussen Joni Mitchell – Bjork en Polly Harvey) en de wisselende opbouw en instrumentatie, die zalvend, toegankelijk als grillig, oneffen, experimenteel kan zijn. 
Het album ‘Featherbrain’ vergt een actieve inspanning, is best interessant en innovatief , maar klinkt misschien deze keer obscuurder dan haar vroeger werk .
Als je gefascineerd wordt door die afwisseling  door heen de rauwe dreiging van de titelsong naar het sobere “The bigger me”, het klankenspectrum  van “The time and I and what we make” tot het zwaarbewolkt slepende “You gonna” , dan knik je dat er hier een uiterst origineel album is verschenen, die je letterlijk bij de keel kan grijpen.

Er zijn zo van die Bota avonden - twee concerten in hetzelfde zaaltje . We konden van deze twee Turbowolf en Pulled Apart By Horses onze vinger aflikkens … “A nice rockin’ time” in de Rotonde  … Knallend , stampend, staalhard, fel,  zompig en leuk … Kijk , een publiek en een band die er voor gaan … soms moet dat niet meer zijn!

Turbowolf , een vurig kwartet uit Bristol, stak van wal en een klein uur ondergingen we hun hevige rock’n’roll,  aangevuld en opgezweept door keys, die net dat iets meer bieden, en ons in de ‘70s rockpsychedelica doen tuimelen … Ze speelden enthousiast en beheerst een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. De amicale band en hun hippe zanger hadden Peter Fonda’s ‘Easy Rider’ in de aderen en rockten stevig . Een beter super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden en geen motchafucks in de zaal spuwde ... De eerste nummers “Ancient snake” , “Seven severed heads”  en “The big cut” scherpten meteen de aandacht en toonden aan dat ze véél, héél veel in hun mars hadden .
Turbowolf heeft z’n naam niet gestolen en was er voor iedere rockliefhebber. “Read & write” linkte aan Hawkwind en Monster Magnet. Verder speelden ze Jefferson Airplane’s “Somebody to love”, die het retrogeluid fel kleurde . We waren nog onder de indruk van het slot door de punkrocker “Things could be good again” en de loodzware stonerrock van “Let’s die” ! Turbowolf plukt van alles wat in die hardere scene en maakt er een stevige en fijne rockende brij van . Op hun boxen stond ‘Jagermeister’ . Inderdaad Turbowolf was Straf Spul, mensen!

Hun Engelse vrienden uit Leeds Pulled Apart By Horses , kortweg PABH , hadden ook een rockparty geroken , want een goed uur speelden ze, hollend, bollend en vallend een dozijn nummers . ‘In your face screamocore’  met een hoop subtiele songtitels, werden gezongen, geschreeuwd en uitgespuwd door een weird hyperkinetische zanger Hudson. Ze putten uit hun twee cd’s en er werd maar middenin de set wat vaart geminderd met een ietwat toegankelijker, catchy, fijner, intenser broeierig geluid, zoals op “The crapsons” en “Some mothers”, maar voor de rest was het net als Turbowolf – lekker ondergaan van een band die vol overgave speelde , ontembare energie uitstraalde, en rake klappen uitdeelde door een explosieve sound , strak, hard, krachtig  en meedogenloos . Grommende gitaren en felle rukwinden voelden we op songs als “I punched a lion in the throat”, “Wolf hand” , “Bromance  ain’t dead” , “Meat balloon” , “Shake off the course” en “Venom” . Beestig goed dus wat de vier heren uitvoerden .  De snedige “Everything dipped in gold” en “High five” boden nog meer intensiteit en hadden  exploderende, razende tempowisselingen . Muzikaal brak de hel los en fatale genadestoten werden toegediend zoals we dat wel meer kennen van hardcore formaties … Een bulldozersound en een muzikale tornado … Heerlijk zoiets … ‘a man ain’t no man, when a man ain’t got no horse man ‘ Pulled Apart By Horses bood een antwoord …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pulled-apart-by-horses-24-02-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/turbowolf-24-02-2012/

Organisatie: Botanique, Brussel