Megafaun en Geppetto & The Whales
Ancienne Belgique (Club)
Het sympathieke Megafaun uit North Carolina van de broers Phil & Brad Cook hebben de folky americana van het houthakkershemd en de baarden opgeborgen . Het is nog drummer Joe Westerlund en de nieuwe vierde man, bassist Nick Rogers die houden van deze ‘southern rock’ style en pose . De herfstige, winterse sound van hun ‘close harmony’ folky americana dienden ze live warme opstoten toe … een intense, broeierige, spannende opbouw en krachtige gitaarerupties … De gitaren en de subtiele toetsen, piano kregen meer ruimte , naast de heerlijke zangharmonieën . Het brede klankenspectrum zorgde voor een afwisselende zachte, dromerige, breekbare en zompige, ruige, meeslepende sound.

Megafaun tuimelde naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, en breide het aan Bon Iver , Steve Wynn, Gutterball, Willard Grant Conspiracy en Wilco ; zelfs een enthousiaste Bonnie Prince Billy keek mee om de hoek en een link naar Gomez en het rauwere Pavement randje waren terecht. De Megafaun americana mocht dus iets rauw en snedig klinken zonder de zeemzoeterige, sfeervolle benadering te verliezen .
Leuke overgangen noteerden we dus, waaronder “Get right”, meteen vroeg in de set zo’n knaller, en het broeierige “Real slow”, stonden naast de op banjo geleeste rustig, voortkabbelende, zweverige “The longest day” , het sfeervolle “Second friend” en de pianotune van “Kill the horns”. ‘On the road’ Ardennen songs en knetterend haardvuren, die een houtblok meer of minder goed konden verdragen . Een uitzinnige bende op het podium, die de gevoeligheid en emotionaliteit niet uit het oog verloor !
Klemtoon kwam op het recente materiaal van ‘Megafaun’ en de EP ‘Heretofore’. Het instrumentale “Isadora” was voor het vaderschap van Phil . Ook de drummer kwam aan het woord, die hier hield van ‘campfires’ en de flower power, o.m. zoals op “I am the light, oh lord”. De verbondenheid en de collectiviteit met het publiek was het grootst in de , zonder versterking, acapella afsluiter “Worried mind” … De eerste sneeuw kon nu wel vallen ...

Er was al heel wat volk om ons eigen Geppetto & the whales als support aan het werk te zien . Geen wonder, het amicale kwintet heeft al twee fijne dromerige, broeierige singles uit, “Oh my God” en “Juno”. De singels werden o.m. aangevuld met “Hymn for the moon” en “Rufus”. Ze leverden een leuke, ontspannende set af van lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en dromerige indie/americana , die uptempo ritmes had en ontroerde, gedragen door een puike samenzang. Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 kan definitief doorbreken met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . Een huzarenstukje chillwave/elektronica , een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar ,  niet vies van bombast en klassiek aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals,  badend in een soundtracksfeertje . Een ‘skone’ wereld van de naar LA uitgeweken techneut, die een droom/sprookjeswereld creëert. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats.
Twee cd’s die elkaar aanvullen, en een sferische dromerige trip realiseren, die vertakken naar klassiek en soundscapes;  met “Midnight city” , “Wait” en “New map”  koesteren we meteen drie  popklassiekers.

De NYse punkfunkers The Rapture zijn er terug bij na vijf jaar … Met de vorige plaat vielen ze wat op automatische piloot , en konden naast de matige plaat live maar matig meer boeien . Toegegeven, de handvol (dansbare) singles hebben ons steeds geïntrigeerd; én pit, gedrevenheid en friste stralen ze nu opnieuw uit op de nieuwe vierde cd ‘In the grace of our love’ . Niet meer van die gretige, felle funk- en punkopstoten , maar de cd weet ons probleemloos te overtuigen . Hun doorbraak ‘Echoes’ (al van 2003) zorgde ervoor dat zij samen met Radio 4, LCD Soundsystem, The Klaxons en Hot Chip één van de bepalende bands waren van de punkfunk, die artiesten als Gang Of 4, A certain ratio, Cabaret voltaire en Happy Mondays hoog in het vaandel droegen . 
Het evenwichtige ‘In the grace of our love’ brengt  hun typerende  indie/dancepunkfunk terug in de bovenste lade en werkt in op de dansspieren ; de single “How deep is your love” is een grote danskraker zelfs! Verder komen “Sail away”, “Come back to me”  en “Never die again” in de buurt door de zwierige grooves . Jawel, aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe  gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner . De andere nummers zijn ietwat slepender . Maar kijk, het kwartet is erin geslaagd opnieuw op het voorplan te treden . Mooi zo!

In de hernieuwde bezetting op de cd’s ‘Pocket revolution’ en ‘Vantage point’ kon dEUS van Tom Barman / Klaas Janzoons terug ademen . Zij zijn nog de oorspronkelijke leden van de band en door de toevoeging van Mauro / Gevaert / Misseghers  horen we een hecht klinkende band . De inbreng van elk van de leden past in het dEUS concept.
‘Keep you close’ is in het algemeen een warme , broeierige, intieme plaat geworden, die de dEUS spanning , intensiteit en spitsvondigheid van weleer behouden, maar in de platenkast het minst avontuurlijk klinkt. Goed gearrangeerde, sfeervolle en rockende composities, al of niet met een bredere orkestratie. Ruimte voor warme kleuren, waarin de eigen(wijzig) heid van Mauro steevast doorsijpelt . De songs zitten dus mooi in elkaar en met “Constant now”, “Ghost” , “Dark sets in” en de titelsong zijn er een handvol sterke singles uit. De cd is vertrouwd, sfeervol en smaakvol met een solide , bevredigende basis en heeft een verslavende werking .

In 2010 waren ze een van de meest ‘gehyptste’ bands, deze jonge snaken uit NY, The Drums, onder de ietwat excentrieke zanger Jonathan ‘Jonny’ Pierce. Rechterhand gitarist Jacob Graham heeft de band verlaten , maar de band ging niet overstag en komt aandraven met de opvolger ‘Portamento’, een logisch vervolg op het debuut, maar die breder en veelzijdiger klinkt door de toevoeging van synths .
Het trio goochelt met gitaarwaverock en valt op door de stuiterende, hoekige, twinkelende , springerige gitaar – en baslijnen , en de galmende , soms hoog uithalende zang van Pierce. De wavepop klinkt catchy, maar toch is het resultaat minder aanstekelijk dan hun debuut . De eerste helft overtuigt met “Days”, “What you were” en “Money”, maar dan valt het wat in elkaar door de slepende ritmes en de synths, die wel voor verdieping zorgen, maar net niet weten te raken . Het spooky “Searching for heaven” zorgt nog voor enig soelaas .
We houden het liever op de intens broeierige, strakke sound van de band …

Lulu - Lou Reed & Metallica
Kijk wat een 25 jarig jubileum van de Rock’n’Roll Hall of Fame allemaal niet kan veroorzaken … een samenwerking tussen Lou Reed en Metallica , die samen het podium deelden . Uiteindelijk legde Reed zijn onafgemaakte interpretatie van een theaterstuk  van Frank Wedekind bij de heren van Metallica neer. . Het dubbelalbum kan dus aanzien worden als een soort luisteralbum, met Lou Reed als krakerige verteller en Metallica als de muzikale begeleiders . Het werkstuk doet denken ietwat denken aan de ‘Judgement nights’ (vooral deel I) maar dan tussen Reed en Metallica . Een creatief werkstuk volgens Metallica door de broeierige spanning, de ingehouden, bezwerende en krachtige gitaarlijnen en de implosieve drums , met daarbovenop die onvaste (zeurderige) verteltrant van Reed, die kunnen gelinkt worden aan Patti Smith .
Het zijn lang uitgesponnen songs , die opvallen door de verrassende wendingen en de tempowisselingen ; ze creëren een dreigend spanningsveld , soms tot op het bot uitgewerkt. Hierin overtuigt deel I sterker dan deel II , die soms wat teveel van het goede is en vermoeiend klinkt.  “Brandenburg gate” en  “Iced honey “ klinken binnen het concept het meest direct, toegankelijk en melodieus .
Resultaat : dubieus treffend …

De combinatie van klassieke scholing en de drang naar experiment levert muziek op die laveert tussen avantgarde, sfeervolle soundscapes en poprock . Niet toevallig vinden haar composities de weg naar het theater , in de zin van dat ze een mate van vaudeville , cabaret en dramatiek ademen . Verrassend in zijn geheel door de wendingen, die gaan van eenvoudig, lief en zacht naar rauw, hard, bruut en complex. . Het album werd opgenomen in de studio van Einstürzende Neubauten, en zowat alles wat te horen is op het album werd gecomponeerd en ingespeeld door Liesa zelf . Af en toe werd de multi-instrumentaliste bijgestaan (o.m. door een Berlijns kinderkoor en door de muzikanten van DAAU) om haar geluid nog dieper en intenser te laten klinken. Ingenieus gebruik van loops en effecten , een onvoorspelbaar, maar  uitgekiend vioolgeluid en haar breekbare stem zorgen voor een apart intrigerend album .
Naast haar muzikale bezigheid  vroeg ze aan tien kunstenaars om aan elk een nummer een visueel luik te breien (Almost Cinema) . Ze blijft ook ze actief als actrice . Een bezige bij op verschillende vlakken alvast!
http://www.liesavanderaa.be

Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) vallen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony& The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr. ‘Hilfe kommt’ uit 2009 was hun derde cd, die in de picture stond.
De heren hebben een volgend ‘opvallend’ werkstuk uit ‘Saga (Opera feat. Box)’, die richting cabaret, vaudeville, opera  en barok uitgaan . Zelf omschrijven ze het als muziek zonder acteerwerk. Het volle stemgeluid en de theatrale voordracht van Frateur (rauw én opera gestemd)  is bepalend voor de ‘luister’/’hoor’/ balladdramatiek die de songs ademen, verhalen van bekende IJslandse en Groenlandse heldendichten als van de Germaanse godin Saga, die naar de dag van vandaag zijn vertaald . Het donkere kantje en het vleugje experiment blijven mooi bewaard in de aangrijpende sound. Met de andere groepsleden stelden ze live al af en toe iets voor . Het klassiek geschoolde Baroque Orchestration X vult live aan. Eén trip, één geluid , sp(r)ookjesachtig … Dez Mona speelt in op het gemoed en ontroert …

http://www.dezmona.com 

Traditionele sing/songwriter pop, die weet te raken … We kunnen aankloppen bij de twintigjarige Brit Ed Sheeran  die na een handvol EP’s en een pak optredens in clubs uiteindelijk toe is aan z’n debuut . Een fijn plaatje heeft hij uit  met sfeervol, dromerige popsongs , bepaald op basis van z’n akoestische gitaar en z’n soulfulle stem . De charismatische zanger brengt zowel op sobere elegante wijze solo, als door toevoeging van een beheerst instrumentarium een rits liefdesliedjes , luister maar eens  naar “A team”, “Wake me up”, “This” als “Drunk”, “Grade 8” , als de bredere gearrangeerde, broeierige “The city” en “Give me love” . Hip-triphoppende invloeden durven ook wel eens doorsijpelen, “You need me, I don’t need you” en “Kiss me”. Ed Sheeran heeft meteen een knaller van een debuut uit.

De uit Seattle afkomstige Walkabouts van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Al zo’n vijfentwintig jaar zijn ze actief, waarbij in de laatste tien jaar meer tijd werd uitgerokken voor solo-uitstapjes en talrijke samenwerkingen. De cd ‘Acetylene’ ,  zes jaar terug, bracht hen dan nog eens samen. ‘Travels in the dustland’ is er nu ook zo’n eentje,  een ‘bijoutje’ in het genre, alsof de klok terug stil stond in de nineties met grootse platen ‘Scavenger’ , ‘New West Motel’ en ‘Devil’s road’.

En in de liveset plaatsten ze nu net de spotlights op dit werk, naast de nieuwe cd . Een kleine twee uur lang namen ze ons mee op hun ‘on the road’ songs die de Triffids, Dream Syndicate, Steve Wynn , Cowboy Junkies en Gutterball samenbrachten . Ze trakteerden hun publiek op broeierige, spannende nummers en lieten ruimte voor verdieping en het gitaarwerk. Naast Eckman was ook Paul Austin van The Willard Grant Conspiracy van de partij, ook al een icoon in het genre! Verder zorgden Hammond toetsen, een intrigerende bas en een bezwerende drumpartij voor de klankkleur en emotionaliteit. De vocale capaciteit, de afwisselende en aanvullende vocals van de twee sing/songwriters Chris & Carla gaven zeggingskracht. Ouderwets goed, doorleefd, opwindend,  ingetogen en gevoelig . Carla verhoogde de intensiteit door handgebaren en Chris door het variërende, subtiele gitaarspel . We voelden vanavond aan dat ze een soort ‘Route 66’ ingeslagen waren …
Wat een happy weerzien op een Belgisch podium , met een muzikale triomftocht als gevolg…
Openers “Every river will burn” en “The dustlands” van de nieuwe plaat brachten ons meteen in de juiste sfeer . Wat gas werd teruggenomen op de sfeervolle “There are not like us” en “Follow me an angel” die ingehouden, sober en elegant werden gespeeld en die soms onderhuids een ‘Twin Peaks’ sfeertje en melodramatiek ademden . Het vakmanschap van het ganse collectief werd ondersteund. Op die manier werden we meegenomen op een rit met een reeks knappe songs . Op het broeierige “Thin of the air” pruttelde ‘the van’ even tegen, maar het technische probleem werd met flair en met enkele steken onder water tussen Chris & Carla opgelost.
De songs bouwden op , konden krachtiger klinken en durfden te exploderen, o.m. middenin de set met “Lazarus heart” en “Long drive in a slow machine”. Ze vormden de aanzet voor een Walkabouts rockende americana krachttoer, “The lights will stay on” , “Soul thief”, “Acetylene” en “My diviner” … Energie en Ontroering … Hoogtepunt vormde een lang uitgesponnen versie van “Jack Candy” uit ‘New West Motel (‘93) die ons letterlijk in een David Lynch ‘Lost Highway’ of ‘Blue Velvet’ dropte. “The stopping off place” was de eerste halte na anderhalf uur . Het warme onthaal deed de band smelten en ze kwamen nog een half uurtje terug met ingetogen “Horizon fade” en “Wild sky revelry”; twee meer obscure tracks vulden aan, “Grand theft auto”  (van de Sub Pop grunge reeks), een ouwe rocker die een fan verschillende keren riep toen ze nog voor drie man en een paardenkop speelden begin nineties, en een niet-Walkabout song, die wel binnen hun outfit paste …

The Walkabouts - Bijna dertig jaar in de running, muzikale ervaring zat en klasse etaleren … Ze staan op scherp … Oude chemie roest niet …

Support was Terry Lee Hale, die ook al regelmatig samenwerkte met The Walkabouts . Ze nemen de charismatische sing/sonschrijver graag mee op tour ; hij droeg één van z’n nummers op aan hen . Mooie, ingetogen americana/countryfolk , maar die spijtig genoeg onvoldoende bleef hangen …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-walkabouts-21-01-2012/

Organisatie: Handelsbeurs Gent