De Ierse Schotten Snow Patrol, onder zanger/gitarist Gordon Lightbody en bassist/keyboards Mark McClelland, slagen er al een paar platen in om fraaie, eenvoudige, romantische poprocksongs te schrijven. Ze staan ‘er’ vol bezieling, raken en laten ons lekker wegdromen. Eerder schitterden ze al met ontroerende gitaarpoprockplaten, ‘Final Straw’ (’03), ‘Eyes Open’(’06) en ‘A Hundred Million Suns’ (’08) ; we noteerden ook nog de compilatie ‘Up to Now’ . Met een knipoog naar de aanpak van Elbow , die intussen ook tot een stadionband is uitgegroeid en gebombardeerd.
Ze zijn toe aan de zesde cd , met maar liefst veertien nummers (!); niks nieuws onder de zon betreffende hun muziek, maar ze blijven garant staan voor kwalitatieve poprock, en beheerste synths worden toegevoegd, wat doet concluderen dat Snow Patrol als geen ander hun songs sfeervol benadert … broeierige poprock meets pakkende ballads, onschuldig en dromerig. “Called out in the dark”, “This isn’t anything you are”  en “New York” zijn opnieuw meesterlijke singles en we kunnen er op die laatste plaat (opnieuw) nog een pak opnoemen zonder probleem . Het weze duidelijk, als Snow Patrol langskomt , drijven ze ons mee op bergen hitsingles … Zelfverzekerd boeiend , broeierig en zalvend materiaal. Best aardig ‘done’ van deze heren, die er nog steeds in slagen ons (klein) hartje te raken …

Enfin , ze hebben elkaar terug gevonden als kwintet, zanger Alec Ounsworth en de zijnen uit NY. Ze overvielen in 2006 met een geheel van ‘70’s retrorock, psychedelica en americana, onder de onvaste, zwevende zeurderige zang van Ounsworth op het titelloze debuut . Een intrigerende , spannende, meeslepende, broeierige en innemende sound , die enthousiast werd onthaald en CYSY de indieband bij uitstek maakte . Juist, ze hebben nu wel niet de meest consistente platen uit,  maar een aantal songs zijn in m’n geheugen gegrift en zijn pareltje om van te snoepen als “Over & over again”,” The skin of my yellow country teeth” (opgelet deze zeker!) van het debuut, en “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” van het lauw onthaalde tweede ‘Some loud thunder’.
De repetitieve en opbouwende dromerige lagen refereren aan V.U., The Feelies, Talking Heads, Galaxie 500 en Grandaddy en met huidige bands als Arcade Fire en Broken Social Scene hadden ze een pact binnen die indiestijl.
En kijk, na enkele omzwervingen en een soloplaat van de zanger klinken ze opnieuw vertrouwd in hun bezwerende, dromerige indiepop, maar ook gretig, gezien ze durven wat breder en dieper te gaan, en rocken met minder doorrinkelende grooves . Wat er voor zorgt dat we met een overtuigende comeback te maken hebben met songs als “Maniac” en de titelsong, maar vooral “Into your alien arms” is er mij terug eentje die in mijn geheugen staat geprent! Ze doen het maar weer , die CYHSY. Een comeback met klasse!

De Zweedse synthpop van Little Dragon, van zangeres Yakumi Nagano, de vriendin van sing/songwriter José Gonzales, kwam in de belangstelling met de vorige cd ‘Machien dreams’, die nogal wat lof toegesmeten kreeg met o.m. “My step”, “Feather” en “Fortune”, en de daaropvolgende samenwerkingen met Gorillaz, Dave Sitek van Tv on the radio en met het nieuwe elektronicawonder SBTRKT.
De groep zweert op hun synthpop aan downtempo triphop, jazzy soul, r&b, wave en kale hiphopbeats . Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound die richting dance durft te gaan,  en boeit door een catchy geluid, een eenvoudige beat‘n’loop, een lichte swing’n’groove en repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive attack, Everything but the girl en de Sugababes. Toegegeven, niet alle songs zijn even goed , maar de variatie die ze aan de dag leggen zorgt voor een boeiend geheel .
De titelsong “Ritual Union” geeft al meteen een harde schop onder de kont , en het dromerige en aanstekelijke karakter vinden elkaar moeiteloos in “Shuffle a dream” en “Summerteary”.  Soms kan het wat simpele, hapklare synthpop zijn,  zoals op “Little man” en “Crystalfilm”; een experimentele ondernemingsdrang horen we op “When I go out”, die een onderhuidse dreiging uitstraalt en opvalt door knisperende elektronica; dreiging ook bij het meeslepende  “Seconds”, afsluiter van de cd .
Tja Little Dragon zorgt voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.

We zijn behoorlijk onder de indruk van de tweede cd van het Texaanse trio True Widow, die niet enkel en alleen opvalt vanwege de CD titel. Een muzikaal intrigerende trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in een diepe duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.
Ze omschrijven hun sound als pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom.  In de nummers horen we door de klanklagen een rits postrock bands als Low, Codeine, Earth en verder hoesten ze My Bloody Valentine en Sonic Youth op. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Geniet van de uitgesponnen songs …

De Française met Brussel als thuisbasis Scarlett O’Hanna (Anna Muchinn) komt aandraven met een apaert indiefolkpop EP’tje . De zeven weliswaar (soms erg) korte songs baden in minimalisme, soberheid en romantiek . Songs worden tot de essentie herleid. Ze begeleidt zichzelf op piano/synths/gitaar en haar indringende emotievolle stem geeft kleur. De EP wordt bepaald door eigen songs,  instrumentale stukken en een melancholische cover van Daniel Johnston,  “True love will find you in the end” .
Lieflijk materiaal met weerhaken door de lofi aanpak en de experimentjes die wat avantgarde aandoen , waardoor ze balanceert van ontwapend mooi tot grilligheid en luguberiteit.
www.vi.be/scarlettohanna

Vijf Rockers … Vijf Ronny’s en drie RRR-en in de groepsnaam . RRR Rockt en ze duRven stevig te Rocken . Inderdaad de dRie nummers balanceren tussen de stoner van Kyuss en de hard rockende stijl van Channel Zero .  Onversneden, opwindende en broeierige rock met boeiende, scheurende , doorleefde riffs . Verder zijn Thin L!izzy, Melvins, Masters of Reality, The Cult en QOSA invloedrijk. Benieuwd hoe zij zullen evolueren …
http://www.myspace.com/ronnysremovablerodeo

Das Pop zit sinds de vorige titelloze derde cd terug in de lift ( ze lieten er zes jaar op zich voor wachten btw!) . De band van Bent Van Looy en Reinhard Vanbergen staan garant voor zwierige, ontspannende poprock. Een concept van ‘Feelgood’ pop songs en popballads, beheerst met synths, toeters en bellen en zonder al te veel tierlantijntjes .
De opvolger ‘The Game’ is er twee jaar later en onderstreept het hechte bandje van puur, eerlijke popsongs, die de naam ‘Das Pop’ waardig zijn. Met soms een knipoog naar Leo Sayer, Elton John en Abba.
We horen een afwisseling van fleurige, optimistische, zonnige en sobere, ingetogen rockende en soft dromerige songs; o.m. “Skip the rope” , “Gold” , “Yesterday” en de titelsong weten te raken !

Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang), verbaasden in 2008 met hun debuut ‘Visiter’, een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
De opvolger had meer diepgang, was minder rauw en scherp , maar beklijfde minder .
De derde cd van de heren, met hun twinkelende, broeierige ‘crazy’ rhythmes, houdt het midden van de twee, dynamisch, fel, bezwerend en intens. Het ritmische getokkel blijft de rode draad, en intrigeert door boeiende kleurrijke wendingen zoals op “Black night”, “Going under”, “Hunting season”, “Don’ t stop” en het folky “Companions” .  Ze kregen de hulp van Neko Case (lid van o.m. New Pornographers) die mee zong op meer dan de helft van de nummers .
The Dodos hebben een fijne, aanstekelijke 3^e plaat uit van verslavend inwerkende nummers! Goed zo.

De familie Durham, twee zussen Kitty, Daisy en broer Lewis  uit Londen, tussen de 18 en 22 jaar, plaatsen zich in de spotlights met de tweede cd ‘Smoking in heaven’ die een sfeervolle, broeierige, hitsende  en swingende mix bevat van jaren ’50 rock’n’roll , rhythm & blues, country & western, ska en blues .
Noteerden we op hun debuut een ganse reeks covers, dan heeft de muzikale familie het deze keer gezellig op eigen composities gehouden die overwegend nog dichtst bij G Love durven aanleunen . Doorleefde bluesrootsrock, stoffig beheerst met lekkere, voortkabbelende deuntjes; af en toen eens met weerhaken en zonder echt de bocht te missen.
Openers “Tomorrow” en “Will I ever” geven de toon aan; “Baby don’t you know” is er dan eentje met een repetitief Hammond orgeltje en het klinkt zonniger met “I’m so sorry”. En met moeder op contrabas en vader op toetsen worden  ze geruggensteund op hun arsenaal van piano, lapsteel, banjo, ukelele, accordeon en trombone . De rokerige stem van Daisy kleurt het geheel , soms aangevuld met zus Kitty en broer Lewis, die ook een paar songs voor z’n rekening neemt .
Een paar instrumentals (“Paan Man Boogie”, “What Quid” en “I’m coming home”) zitten mooi verdeeld in de dertien songs . Een heupwieg, een swing’n’boogie danspasje, een vingerknip en een meezingrefrein … Leuk allemaal … De Durhams zorgen ervoor!

Death Letters is een Nederlands duo die het hield op een kruising van White Stripes en Black Keys . Op de tweede cd gaan de twee jonge muzikanten duidelijk verder en durven ze experimenteren … Bluesrock meets Emocore meets Postrock, want krachtige stukken worden afgewisseld met sfeervolle psychedelische passages en ambient, zoals op “Death of the sincere” , “When you know a name” en “I wish I could steal a sunset”.
Onstuimig, Direct en Snedig klinken “Your heart upside down”, “Temporary frame” en “Fear’s face”. Ook de vocals wisselen af , van gematigd naar een heerlijke schreeuwstem, en geven ‘body’ aan het materiaal. Deat Letters biedt een aanpak die de brug slaat naar die andere landgenoten The spirit that guides us. Het tweetal verdient een mooi toekomst …