Het Londense kwintet Crystal Fighters zorgde met het nieuwe jaar dat de koude winteravonden iets draaglijker waren. Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid van een even multi-culturele band (Baskische Britten,!) door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen van zanger Sebastian en de wulpse zangeres Laure.

Live werd het materiaal in een aangepast kleedje gestopt door de opzwepende dubbele percussie, drum’n’basses en dubstepgrooves. Ze slaagden erin het tempo hoog te houden en de AB Club om te toveren tot een dansketel.
Invloedssferen van Fischerspooner, Massive Attack, Manu Chao, Amadou & Mariam, Crystal Castles, Hot Chip, MIA, Vive La Fête en Buraka Som Sistema zijn niet vreemd na de live set. Een stomend, stevig concertje zagen we dus van een dolenthousiaste band, die z’n publiek verblijdde, ‘heyho’s’ liet meebrullen, refreinen meezingen en aanzette tot dansen en feesten. Een Zuiders temperament, die de Spaanse accenten niet onder stoelen of banken stak.
Meteen was het erop met “Solar system”, “Champion sound” en “Follow”. Spijtig genoeg kwam de zang van Laure minder goed door, maar geen probleem, Sebastian ving het des te meer op en hitste z’n publiek op. Een strak tempo hielden ze aan, en we vermaakten ons verder met de grooves van “Swallow” (op plaat een mindere song!) en “I Love London”; “I do this everyday” had eerst een broeierige opbouw, maar explodeerde ergens middenin door de dubbele percussie; iedereen hield de handen in de lucht. Ook onder de indruk waren we van het meeslepende, aanstekelijke “Plague”, die zacht begon en gaandeweg ‘harder & faster’ klonk.
Ze namen was gas terug om de melodie wat meer armslag te geven zoals op “With you”; een glansrol was weggelegd voor de bevallige zangeres en “In the summer” sijpelde de trippop van Massive door. Aan variatie, ritme en melodieuze wendingen geen gebrek dus.

Crystal Fighters tekende voor fijne taferelen die de festivalzomer ‘hotter’ kunnen maken. De afsluitende stuwende “At home” en “Xtatic truth” deden de temperatuur naar een hoogtepunt stijgen … Freaky, wild & en ontspannend! Een ‘Kristallen’ Band, die van zich afbeet, zich onderscheidde en hun muzikale vechtlust in bruisende dynamiek en enthousiasme omzette. Gewoonweg Schitterend …

We werden eerder al opgewarmd  door de gebroeders Didier en Cedric Engels, Hermanos Inglesos, die stijlvol en pretentieloos te werk gingen en overtuigden met hun dansbare electro, dubstep, house, techno, pop, beat’s’pieces en bleeps; de sound kreeg elan door beelden en projecties met hun instrumenten. De twee DJ’s zijn al jaren gevestigde waren in het danscircuit en veel gevraagd voor (after) parties …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De Amerikaanse soulgroep uit LA, Californië van Michael Fitzpatrick staat op het punt een groot publiek te bereiken; met de aanstekelijke single “Moneygrabber” hebben ze een grootse hit op zak en het debuut ‘Pickin’ Up The Pieces’ klinkt als een soultrein … Ongecompliceerde, vermakelijke, zwoele retrosoul die de Motown soul, de eighties soulrock van Hall & Oates en een swinging Macy Gray nieuw leven inblaast.

En inderdaad , de Fitz heeft een bevallige soulzangeres, Noelle Scaggs , en als zij hun stemmen verstrengelen, dan gaan stem en sound ongekende hoogtes tegemoet … dit is een zangformule die telt in het genre.
Muzikaal zonder gitaren, maar met basses en een speciaal oud (Hammond) orgel geven ze aan de stijl een eigen twist, die gevoel en emotie loslaten. Een sterke live band trouwens, want in een mum van tijd was het concert voorbij.
Al meteen werden we gegrepen door vaardige songs als “Don’t gotta work it out”, “Breakin ‘ the change of love” en “Wake up”, die door de handclaps en de groovy uptempo ritmes opwindend en bruisend klonken. Intens broeierig en spannend waren “Winds of change”, “Rich girls”, “Love” en “Dear Mr President (heu Pink? – check it out (loud)), die een maatschappijkritische toon niet schuwt.
Het zangduo was al een goede combinatie, maar ook de band, een goed geoliede band trouwens, moest niet onderdoen; de basses, toetsen en blazers vloeiden mooi in elkaar over en elan gaven aan de sound. Aloe Blacc en Cee-Lo Green zouden zeker op de eerste rij staan om het debuterend bandje aan het werk te zien, die nog twee covers sterk in de verf plaatsten, “Steady as she goes” (The Raconteurs) en “Sweet dreams” in de bis, lekker fris en vettig. “Tighter” was de ‘slow song’ in de lijst, sfeervolle soulpop die diep in de ‘70s groef …
De ‘funksoulbrother’ werd terug opgerakeld met de titelsong van de cd, “6AM” en “Moneygrabber”, die overtuigend de set besloot.

Positieve vibes met een boodschap … Fitz & The Tantrums hebben er ons bewust van gemaakt. Mooi zo, dit collectief stond terecht in de spotlights en kan een fijne, succesvolle  toekomst tegemoet gaan. En we waren er al bij …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Een origineel, rauw, aanstekelijk gitaargeluid, aangevuld door een verbeten dreunende bas en een opzwepende, droge drum. Huppelende en frisse ritmes, die onstuimig, fel en intens klinken. Dat is de muziek van de Amerikaanse blonde Marnie Stern. Hier horen we invloeden van ‘90s iconen Pixies, Throwing Muses, het oude Polly Harvey, de Kim Deal projecten The Breeders / The Amps, Melt Banana en de dames van Sleater-Kinney.
Ze geeft een portie stevige, jachtige, dynamische en bruisende rock. Ze valt op door vingervlug tikkend gitaargejengel en haar schelle stem, die over de songs heen waait. Ze kan haar gitaar geselen en martelen. Tien songs ‘to the point’.
Het Kill Rock Stars label heeft een killrockende lady in huis, die op  de meeslepende songs speldenprikken toedient en zorgt voor ferme explosies tussenin.

Een vijftal jaar terug verscheen een mooie compilatie van de twintigjarige carrière van deze grootmeesters binnen de industrial/rock. Ze waren samen met Swans en Einstürzende Neubauten de basis van de industrial, door hun elektronicasounds. Trouwens, zonder hen was er geen sprake van de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands.
Door de jaren bleef hun muzikaal recept wel uniek: dwarrelende elektronica, een strakke en opzwepende percussie en een dosis voorgeprogrammeerde metalgitaarloops, bepaald door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler. De songs hadden een dreigende, onheilspellende spanning, en er waren de slepende ritmes en verrassende wendingen.
In 2008 verbreden ze ietwat het gezichtsveld met een akoestische sound op ‘Knock on wood’, een geluid dat in vroegere nummers al eens doorsijpelde …
Op de nieuwe plaat hoor je de evenwichtsoefening, een dosis oud vertrouwde elektronica, industrial en een akoestische setting.
Ondanks het feit dat ze minder ruig, hard en experimenteel klinken, intrigeren ze in hun toegankelijk karakter; ze voeren met regelmaat het tempo op en behouden de aandacht in die nerveuze, broeierige sfeer en spanning, gedragen door de herkenbare stem van Treichler, o.m. op songs als “Blooming”, “No man’s land”, “Mister sunshine”, “Miles away” en “Once again”. “Tenter le grillage” is stevig en krachtig. Intussen kun je even wegdromen en genieten van enkele sfeervolle songs als “Two is tango” en “Introducing”.
Uitgeblust is de band zeker niet, integendeel ze gaan nog steeds creatief te werk en zorgen voor meeslepend materiaal. Jong zijn ze niet meer, maar de goden leven nog steeds  …

Het Amerikaanse Earth, uit Seattle, is al actief van ’90. Centrale pion van de band is gitarist Dylan Carlson, die een beetje lijkt op Howe Gelb van Giant sand. De groep was in die jaren één van de grondleggers van de drone/doom en laat in die donkere en dreigende sound traag slepende, broeierige filmische trips horen. Postrock avant la lettre of avantgarde. Ze gooien er zelfs fraaie stukjes psychedelica en progrock tegenaan, wat de muzikale schoonheid onderstreept. Ze roepen beelden op van een desolaat landschap, met in de verte een ‘petite maison dans la prairie’. Earth is zowat de Ennio Morricione van de drone en heeft een western uit zonder acteurs.

De Stadsschouwburg in Brugge fungeerde als een ‘prairie’decor van deze groeisound, gekenmerkt door uitsluitend instrumentale, minimalistische, lange en repetitieve structuren. Het kwartet dat naast Carlson bestond uit drumster en tevens vrouw, Adrienne Davies en ‘nieuwe’ leden, Lori Goldstone op cello en bassiste Angelina Beldoz, plaatsTen het pas verschenen ‘Angels of light, demons of darkness 1’ voorop. Deze songs, waaronder “Blackwater site”, “Descent to the Zénith”, “Father midnight” en “Old black” stralen rust en gemoedelijkheid uit én zijn toch vinnig door de apocalyptische ondertoon van het gitaargetokkel, het ietwat scherper gitaarspel, de gepaste, (licht) dreunende basstunes, de donkere cello en de ingehouden, sobere, golvende drums en cimbaalslagen.
Het oudere werk was dreigender en onheilspellender en hier kon het kwartet wat forser, en krachtiger gaan op “Code maestro in flat minor” uit ’96, of “Ouroboros is broken” uit ’91. Huivering en elegante schoonheid waren hier op z’n plaats.
Mistige achtergrondbeelden konden er wel bij om de instrumentale muziek van Earth beter tot z’n recht te laten komen. De cultband hoeft niet onder te doen van de huidige ‘boom’ postrock/metal/drones & doom en wordt dan ook gegeerd door de fans binnen deze stijlen ...

We kregen een deels uitgesponnen versie te horen van de titelsong van de recente cd, omgeven van fuzz - en galmbewegingen, om dan feilloos over te gaan naar toegankelijke ‘onheil’ pop; na een klein anderhalf werd hiermee de set besloten. Gerust mocht de kosmische Earth trip nog wat langer duren.

Earth had op hun tournee Sabbath Assembly mee . Het kwartet grossierde in ‘70s psychedelische rock van o.m. de Velvet Underground & Nico, is niet vies van hardrock en trippop op z’n David Lynch’s. De indringende vocals van de bevallige zangeres Jessica Toth waren dan ook bepalend binnen het muzikaal concept. Ze klonken duidelijk krachtiger dan hun grootmeesters, maar behielden een repetitieve structuur en spannende, slepende, broeierige ritmes met een donkere, onheilspellende, verdwaasde ondertoon.
De wierook die ze vooraan op het podium leidde de mystieke avond in …

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Uit Houthulst is hij afkomstig, Dandy Davy aka Davy Vercaigne, die overtuigt met een heel sterk debuut. Het is een gevarieerde plaat geworden van vaardige, sfeervolle gitaarpop en  ingehouden lofipop, aanstekelijk, vrolijk, ingetogen en melancholisch.
Dandy Davy balanceert ergens tussen Stephern Malkmus en Admiral ‘Tom Van Laere’ Freebee. Hij wordt in een pak songs door een heuse begeleiding bijgestaan, waaronder Erik Van Biesen van Gorki, die instond voor de productie. Ook Bram ‘Moony’ Vermeersch hielp mee. En zo kunnen we nog een hoop gastmuzikanten aanhalen. Naast het gitaarspel spelen de toetsen een prominente rol.
Al meteen worden we gegrepen door “Jimmy”, die de kwaliteit van Dandy Davy met band onderstreept. Ook “Do it right again”, “Pep talk/small talk” en “You’re my kinda girl” moeten niet onderdoen. De sing/songwriter komt naar boven in de sobere “Virtual kiss”, “Manic man” en de besluitende reeks nummers vanaf “Ok song”.
Hij behoudt de aandacht in de sfeervolle aanpak van o.m. “Something has died inside” en “Smoking in the sun”. Het toont maar aan dat we hier te maken met een ‘sterke’ songwriter die ‘sterke’ songs schrijft, die treffen en raken. Tijdloze klasse!
 
Info http://www.myspace.com/dandydavy

Vier songs vinden we terug op de EP van het beloftevolle kwintet, dat deels uit leden bestaat van het te vroeg heen gegane rauw surfrockende No Mo Trevno. Ze worden verder aangevuld met de bassist van de Bulls On Parade (Thomas Cleppe) en zangeres Nathalie Van Laecke. Een explosief kwintet is het, hun ‘coole’ noiserock is rauw, hees en teder. De eerste twee songs “Shotgun” en “Once bitten, twice shot” zijn scherp, hitsig, snedig en snerpend. “Shadows” en “Isolation” hebben een meer strakke, broeierige aanpak.
De groep baant zich een weg tussen Bellrays, Shellac, Sleater-Kinney en refereert aan de begindagen van Patti Smith, Throwing Muses, Belly, Breeders, PJ Harvey, Noisettes en QOSA. No Mo Trevno ging een beloftevolle toekomst tegemoet, die spijtig genoeg gesmoord werd . Dit is ‘a second chance’, want Bowie Peru heeft voldoende troeven en kwaliteit in huis om door te breken.

Info op http://www.bowieperu.com

Waaw een uitdrukking op z’n plaats als je het debuut beluistert van Birds that change colour, het project van sing/songwriter Koen Kohlbacher. De groepsnaam is wondermooi. Betreffende het debuut werkte hij samen met Zita Swoon bassist Christophe Albertijn en drummer Dave Schroyen (Creature with atom brain, Evil Superstars). Hij leidt de songs op (akoestische) gitaar, ondersteunt ze met z’n zalvende stem en laat een heuse begeleiding toe van de anderen. Ook de keys, talrijke strings, gastmuzikanten en Nathalie Delcroix van Laïs steken een handje toe bij de ‘sprookjesachtige’ droompop en soms weerbarstige, meeslepende onversneden rock’n’roll. Kohlbacher laat zich wel inspireren door americana, retrorock en psychedelica. Op die manier glijden we van het innemende, ingetogen en sober gehouden  “Stones”, “Spiders & castaways” en “Woods” naar de sfeervolle “Tales from the moon”, “Playground” tot het lang uitgesponnen “Never ending first of May”, die intrigeert door de broeierige spanning en soundscapes. En tot slot eindigt hij met de neofolkystijl van “Oh what a day”.
Oh what a day, als je het pareltje van dit debuut beluistert, want Birds that change colour is een ‘great musical experience’ …

Info http://www.myspace.com/birdsthatchangecolour

The Phoenix Foundation is afkomstig uit Nieuw-Zeeland en zorgt samen met The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land is de band al redelijk populair, maar hier moet het nog allemaal beginnen. Ze zijn al toe aan de vierde cd en hebben een plaat uit vol dromerige indiepop, die put uit de sixties en seventies, wat bubbels bevat en die fris, sprankelend klinkt. Horen we hier ergens niet ‘90s Pale Saints …
Gelukzalige en rustgevende cocktailmusic van eenvoudige, pakkende melodietjes en zalvende vocals. Leuk allemaal wat het collectief verwezenlijkt met songs als “Flock of hearts”, “Bitte bitte” , “Orange & mango”, “Wonton” en de titelsong. … Lekker meedrijven met dat ene wolkje aan de hemel …  

White Lies is op anderhalf jaar groot & groots geworden. In ons landje zijn de Londenaren super populair geworden; de singles van de debuutcd,  “To lose my life’, “Death”, “A place to hide”, “Farewell to the fairground” en de overtuigende optredens in de Bota (in de kleine Rotonde btw), onlangs de AB en op Werchter 2009, maakten dat de band definitief een groter publiek bereikte in de voetsporen van Editors, Interpol en zorgden ervoor dat het beloftevolle Bravery kon worden vergeten. Gebrek aan eigenheid blijft misschien wat uit binnen het wavepoprockgenre, maar variëteit en klasse stralen ze wel uit met hun treffende, slepende sound, die dramatiek en bombast niet schuwt. Die laatste twee nemen de overhand op de tweede cd ‘Ritual’. Soms is het er een beetje over in de elektronische beats, soundscapes en zangharmonieën, “Is love”, “Peace & quiet” en “Streetlights” hebben een beetje ‘teveel zeem‘, zoals we dat hier zeggen.
Intensiteit en stevigheid vinden we in de singles “Bigger than us”, “Strangers” en de sfeervol, opbouwende “The power & the glory”, “Holy ghost” en “Bad love”, bepaald door de helder, indringende stem van gitarist Harry McVeigh.
De band heeft nog steeds een puike live reputatie die de populariteit niet zal doen dalen …