Hij heeft een tijdje op zich laten, deze Jeff Martin  … Hij is toe aan z’n 8^ste plaat in negentien jaar. Slowcore  van traag slepende en vaak donkere , ingetogen indierock … uitermate sober, rust ademen … ; lofi/soundscapes sijpelen door, waardoor dit meer werkstukken zijn en geen afgewerkte songs. Vocaal wordt hij met z’n lijzige fluisterstem bijgestaan door Eleni Mandell. Warme melancholie daar draait ‘em om, die af en toe eens opengebroken wordt. Puik goed klinkend plaatje, die echter geen verrassingen te noteren heeft.  De titel spreekt voor zich hmhm …

Uit West-Vlaanderen Beernem - Brugge zijn ze afkomstig en ze hebben een erg subtiele debuutplaat uit , die van hen het kleine broertje maken van Radiohead van ‘Kid A’. Enthousiast en creatief gaan ze om met toetsen , gitaren, bellen, soundscapes, laptop en drumcomputer binnen het indiepoplandschap.
Ze spelen een mooie verpakking van poptronica, knisperend beats en sfeervolle droompop tussen Radiohead, Postal Service en Notwist onder de soms hoge, ijle stem van Pieter Demeyer. Naast enkele instrumentale songs horen we sterke uitwerkingen van “Planetminusmonkey” en “She came outside” . “Get rid of the monster inside you” durft nog breder te gaan en broeierig, directer zijn ze op de titelsong en op “At the point of no return” .  Fijne kennismaking!

Leffingeleuren 2011 – zondag 18 september 2011
Na twee helse dagen LL was er op de afsluitende dag meer ademruimte, want de optredens waren gesitueerd in de Concerttent, die een ‘lazy Sunday’ gevoel al gauw doorprikten met het beloftevolle Balthazar die samen met Intergalactic Lovers overtuigende startschoten op Leffingeleuren waren . ‘Applause’ betekende de doorbraak voor het Kortrijkse vijftal, die een intens broeierige, spannende set speelden; naast de puike samenzang viel vooral de zweverige, diepgrauwe  zegzang van Maarten Devoldere op. De band gaat er wel voor en probeert terecht zoveel mogelijk muziekharten te winnen. Spelplezier en enthousiasme sierden de gevarieerde set van o.m. singles “The boatman”, “I’ll stay here”, “Fifteen floors” en de snedige rocker “Hunger at the door”, die nog elan kreeg met de danseressen van ‘t Schoon Vertier …. Een te koesteren band …

De Amerikanaase sing/songwriter Donavon Frankenreiter is net als Jack Johnson een fervent surfer . Voor het exclusief Belgische concert was hij in Leffinge met een heuse band die rootsrock met een intrigerende soulgroove combineert. Een ideale luister zondag-‘matinée’, vorm gegeven door zijn tintelende semi- akoestisch gitaarspel en lichthese vocals. Tja zon, zee & surf sijpelden door met een frisse bries solopartijen. Hij refereerde aan Ben Harper, Van Morrison en Donovan en had op het einde het publiek mee. Martin Sexton, die nog solo optrad in Café de Zwerver hielp een gitaarhandje mee.

Maar vandaag was iedereen gekomen om het Belgische talent Selah Sue te zien . Ze amuseerde zich alvast rot op dit afsluitende festival. Publiek, band en de zangeres leken voor elkaar gegoten. Wat een respons en wat een dynamiek en intensiteit op het podium. Haar sound is een fusion en een bezwerende groove van pop, soul, jazz, funk, r&b, reggae, ragga, dubstep en trippop. Solo of met band , Selah Sue is super (!) en bood de Partycocktail met nummers als “Raggamuffin’”, "This world" en “Crazy vibes” die uitgegroeid zijn tot festivalklassiekers; het nummer “Please” (origineel met Cee-Lo Green) onderstreepte de veelzijdigheid van de dame die heel wat variaties aankan met haar doorleefde soulstem en probleemloos slaagt met raps. Klasse!

En de muzikale overstap naar de reggaetunes was gezet, Alpha Blondy sloot het festival af. Grillig maar overtuigend smeedde hij die tunes aan afro en pop . Muzikaal hebben we niet echt affiniteit met de muziek; we kennen hem van de plaat ‘Masada’ (’92) en de single “Brigadier Sabari” ( beter bekend bij ons als cover “Operation coup de Poing” van 2 Belgen). Een  uiterst genietbare, groovy rastapeace met een politieke achtergrond en humor.

Met de smile vertrokken we naar huis; we hebben veel fijns ontdekt op Leffingeleuren . Een dikke streep trokken we onder de festivalzomer. Wat een geslaagde 3daagse (ontdekkings) tocht.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Radar Festival 2011: Kurt Vile & The Violators , Leisure Society, Man Man
Radar Festival 2011 – Grand Mix
Een van de opkomende talenten is Kurt Vile , een 31-jarige singer-songwriter uit Philadelphia, die nog deel heeft uitgemaakt van War On Drugs. Hij heeft met ‘Smoke ring for my halo’ zich in de belangstelling gewerkt. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse als hij met z’n Violators eens lekker door ramde. Ook ‘80s wave sijpelde wel eens door. Hij speelde een uitermate boeiende set, snedig, fel, strak met pedaaleffects, soms aangevuld met sax of hij klonk ingehouden, dromerig, innemend en sober door het akoestische gitaarspel. “Runner ups” “On tour” en “Ghost town” deden ons gitaarhartje smelten … Of  anders op het broeierige “Society is my friend” en het uitgelaten “Freak train”, die een streepje horrorblues toegemeten kreeg. Hij houdt van z’n publiek en bedankt hen voor de warme respons…  Hij kreeg al schouderklopjes van Dinosaur Jr en Sonic Youth, en verdient een duwtje in de rug …

Het Britse collectief The Leisure Society heeft twee platen uit en past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud. De groep past in het plaatje van The Decemberists, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indieBritfolk van Midlake  en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan op de songs van ‘Sleeper’ en ‘Into the murky water’, de titelsong, “This phantom life”, “You could keep me talkin” en “We were wasted”. Leuk en ontspannend door de catchy melodieën. Wat een klankkleur van deze amicale band !

Een zwierige tune kregen we van het Amerikaanse Man Man, de afsluiter van het festivalletje . Ze hebben al vier cd’s uit, maar hebben hier nog geen voet aan de grond . De gekke bende brengt invloeden samen van de psychedelica van Moon Duo en zZz, de retro van Monster Magnet en de hoempapa van Kaizers Orchestra. Ophitsende en opzwepende melodieën van synths, piano, xylofoon en drums gaven een uitzinnig concert tot gevolg. Een feestelijke afsluiter van een erg boeiende affiche …

Ohja, het Franse Botibol opende de avond. Het duo bracht met akoestische gitaar, percussie en drumbeats dromerige songs die soms iets krachtiger klonken. We hoorden maar een paar nummers en die waren zeker niet slecht …

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing 

Vivian Girls, een damestrio uit Brooklyn NY rond Cassie Ramone  zijn toe aan hun derde cd. Grotendeels zijn de rammelende gitaren en weerbarstige drums weg en klinkt de sound gemoedelijk, aanstekelijk, dromerig en melodieus. Dus minder garagerock’n’roll (Sleater-Kinney) meer bubblegumsurfpop meets indiepop. Van de tien songs behouden er 8 de 3 minuten, klinken eenvoudig , verfijnd, zijn treffend, maar gewoontjes . “Dance if you wanna” en “Trying to pretend” hebben opzwepende, hitsige ritmes, en Ttake it as it comes” zit ergens de Ronettes en The Raveonettes.  Enkel opener “The other girls” en afsluiter “Light in your eyes” zijn gevarieerder en boeiender. Graag hadden we meer zulke nummers verwacht om van echt sterke plaat te spreken …

De sound van Moby is de laatste tien jaar beduidend rustiger, sfeervoller, dromerig geworden. Atmosferisch en filmisch. We horen op de recentste platen ‘Hotel’, ‘Last Night’ en ‘Wait for me’ en ook op deze hier maar weinig pompende beats meer in z’n popdance landschap . Sferische pop en beeldrijke soundscapes, met af en toe een uitspattingske. Het is wel lekker chillen, zweven , wegdromen, uitblazen en genieten op die muziek met een gelaagde hemelse, spooky vrouwelijke zang en Moby’s rapzang.
‘Destroyed’ is een goede plaat , maar ook niet meer dan dat … Geen enkel nummer springt er echt uit, maar er zijn een handvol puike songs van de vijftien als “Be the one”, “Lie down in darkness”, het bezwerende “Victoria Lucas” en het opbouwende groovy “After” .
Moby beschikt over geen heilig vuur meer, breekt anno 2011 geen potten meer als ten tijde van z’n ‘Play’, maar biedt nog steeds de ideale onthaastingsmuziek …

De Canadese Parijzenaar heeft al vroeg in z’n muzikale carrière een droom in vervulling laten gaan … Samen met z’n broer Christophe is hij erin geslaagd een overtuigend georkestreerd hiphopalbum uit te brengen . Chilly rapt  (een beetje op z’n Eminem’s), speelt piano en zijn broer, gekend als filmcomponist  heeft de boel georkestreerd .
Het zat er een beetje aan te komen, gezien nog maar recent ‘The ivory tower’ verscheen van Gonzales , een soundtrack die hij maakte bij een eigen film. Geniaal en speels uitgewerkt met een vleugje world; muziektechnisch prima, groots , geweldig en kleurrijk waarbij allerhande beelden voorbij flitsen van dansende mensen. Een beetje sprookjesachtig én een beetje droomwereld van kleuren ..opent zich.  Sterk staaltje van deze Gonzales Brothers …

Atlantis is een Nederlandse band die eerst het licht zag als een soloproject van Gilson Heitinga . Hij liet zich beïnvloeden door filmmuziek, noise , doom,  jaren ’70 psychedelica, ambient en elektronica. Met een band rond zich wou hij de eigen creaties meer kracht en een live gevoel geven. Na het debuutalbum ‘Carpe omnium’ en een EP ‘San diablo’ is hij toe aan ‘Mistress of ghosts’ , die perfect past in het plaatje van de huidige doom/postwave rock … Het album telt 9 nummers en is te omschrijven als een concept van soundscapes met een donkere dreiging en traag slepende, logge, grauwe  ritmes; en we horen lichtpuntjes met een aanzwellende, heftige opbouw en een explosie tussenin.
Altijd wel tof te horen dat het hier in deze instrumentale sound gaat over ‘Positieve Melodramatiek’. Voer voor postrockliefhebbers van Explosions in the sky, Oceansize en een rustige 65daysofstatic.

Info op http://www.atlantis.bandcamp.com

Vijf afwisselende songs sieren de EP van JFJ, het alterego van Jonas Frederik Jos Wellens. Het popconcours Limbomania schreef hij al op z’n naam en  terecht , want we horen eigentijdse broeierige rock’n’roll, die ruikt naar de motorolie in garages en die de blues niet schuwt, door de rauwe aanpak, “Cult manifesto”; of ze klinken intens broeierig, “Suckerpunch coffee” en “Love the system”.  Het gevoelige “Tiger” intrigeert door de sfeervolle melodie en de sobere ingenomen aanpak. Een bewijs te meer van de veelzijdigheid binnen de stijl.
JFJ houdt het op groepen als Blitzentrapper, Grandaddy, Ween, Wilco en Eels.  De ‘Smell of  a male’ druipt er alleszins van af . Dit EP-tje smaakt dus duidelijk naar meer …

Info op http://www.jfjtheband.be

Het Franse Gotan Project slaagt er nog steeds om tango en elektronica op een stijlvolle manier én met gevoel voor klasse boeiend te houden. Het warme onthaal en de respons op hun sfeervolle, zwoele, innemende, aanstekelijke , groovy authentieke Argentijnse en Zuiderse sound doet deugd. Een kleine twee uur lang trotseerden zij en het publiek een kille zomeravond in het pittoreske Rivierenhof.

Het trio, dat een heuse ondersteuning heeft van een pianist, violiste/trompettiste, bandoneonist en vocaliste; wordt aangevuld met mannelijke en vrouwelijke stemmen, voicesampling en projecties, die de songs kleur en elan geven. Een gepaste outfit ontbrak niet binnen het Gotan decor …
Het recente ‘Tango 3.0’ plaatsten ze in de spotlights. De klassiekers van vroeger werk, ‘La revancha del tango’ en ‘Lunatico’ zaten mooi verdeeld in de set. Filmisch beeldrijke muziek, die loungy en lekker dansbaar kan klinken.
Een uiterst genietbare avond van wegdromende, kabbelende en heupwiegende sounds en die ergens hangt tussen jaren ’30, traditionals en moderne elektronica, met een flirt dub, disco en dance. Langzaam kwamen we in de ‘GP mood’ door “Cuesto abajo”, “Epoca” en “Tango square”, die een licht melancholische, dromerige inhoud hadden. Ook de zang injecteerde deze emotie. Specialer klonk “Rayela” van de nieuwe cd, indringend, grauw en voorzien van een lichte groove. Forsere beats sierden de song … Uitnodigend voor een danspas … op songs als “Une musica brutal hombre à hombre”, “Toda mi vida”, die met een rappende collectief (Koxmoz) op de projecties van “Mi confesion” een hoogtepunt bereikte.
Het was de aanzet om de elektronicabeats wat meer door te laten klinken, zonder echt de traditionele Argentijnse tango te verliezen . Een broeierige songkeuze volgde, “Diferente”, “La gloria”, “El mensajero”  en een uitgesponnen “Panamericana”. Volledig werden we ingebed in de sound en discokitsch, scratches en resonantie schuwden de twee DJ’s niet.
De bis werd meer divers en dansbaar; dubdance haalden ze aan op “Mil millones/Queremos paz”, “Santa maria” en het gekende “Peligro”.
Een tweede keer kwamen ze nog en het gevoelige “Immigrante” kon het smaakvolle optreden overtuigend besluiten. Gevoel voor ritmiek blijft centraal in de tangopop opzet van het gezelschap … Benieuwd welk richting het nu zal uitgaan …

Ook de support El Junta Cadaveras bood de nodige swing en dynamiek en zorgde dat we  op dezelfde golflengte en in de juiste stemming geraakten. De avondlijke temperatuur steeg bij deze ‘positivos’ …

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg)