Prefab Sprout rond het sing/songschrijverstalent van Paddy McAloon heeft een beetje hetzelfde verhaal als Mark Hollis van Talk Talk, Roddy Frame van Aztec Camera, The Blue Nile en nog enkele van die artiesten,  met name  het streven naar die perfecte popsongs. Hij is nu ‘back’ met een plaat vol subtiele ‘sprookjes’pop , na jaren van stilte , tussenin was er nog ‘Let’s change the world with music’, met opnames uit ’92, niet te vergeten. Hij komt met een reeks fijngevoelige, dromerige , breekbare songs .
Hij heeft al jaren te kampen met gehoorproblemen, maar neemt nu toch de draad terug op . Hij sluit naadloos aan bij het vroegere materiaal van de jaren ‘80/’90 dat hem en Prefab Sprout zo respectvol maakten .
Even situeren Prafab Sprout? McAloon intrigeerde midden de jaren ’80 met een paar puike platen dito singles. We plaatsen het even op een rijtje: doorbraak ‘Steve McQueen’ (’85): “Faron young” – “Appetite” – “When loves breaks down”; ‘From Langley Park to Memphis’: “King of rock’n’roll” – “Cars & girls” – “Hey Manhattan” en tot slot ‘Jordon: the comeback’ in ’90, één van de meest prestigieuze en perfect stilistische popplaten, minutieus uitgewerkte sprookjespop van dit songschrijftalent …
We horen op ‘Crimson/Red’ elegante, vakkundige, sfeervolle pop, waarbij sommige nummers als “The best jewel thief in the world” , “Devil came a calling”, "Billy",  “The songs of Danny Galway” en “The old magician” wat meer groove , drive hebben en directer klinken .
We genieten uitermate van die heerlijke, ingetogen pop . Welcome back …

De world pop van de Syriër Omar Souleyman komt overgewaaid dankzij Kieran Hebden van Four Tet , die instond voor de productie . In het zwaar door burgeroorlog geteisterde land is de man alvast erg populair en momenteel slaat de ‘Syrian techno’ hier ook sterk aan . De Syrische ex-bruiloftmuzikant is intussen uitgeweken naar Turkije , maar z’n ‘dabke’ muziek , zoals het wordt omschreven , de Midden-Oosten populaire dansmuziek, heeft West-Europese tinten. De muziek weet door de jengelende, opzwepende beats , worldsounds , de swingende synths en de Arabische zang ergens Transglobal Uderground/Natacha Atlas op te doen borrelen . Naast enkele uptempo songs, waaronder de single “Wenu wenu”,  hebben we met “Mawal Jamar” pracht van meeslepende trance .
Exotisch , gedreven , dansbaar en … zalvend, ondersteunend , supports aan z’n bevolking!
Prachtige worldpop!

Het Nederlandse Wolvon debuteert sterk met ‘Folds’. Het trio uit Groningen wentelt zich graag in de 90s noiserock en brengt op die manier een reeks denderende sch(e) urende, messcherpe nummers , die lomp , zwaar , broeierig melodieus klinken, en boeien door de diverse tempowisselingen; in die bulldozersound hebben we ook enkele rustige passages .
De acht nummers overtuigen . Een heerlijk genietbare trip van hakkende gitaarmuren, cirkelzagen, feedbackende noise en mistige zanglijnen , zonder de melodie uit het oog te verliezen .
Check die eerste songs maar eens, “Sorry for the delay”, “Being” en “Hesitation walls” . “Slow death”  is de meest inventieve door de verrassende wending . En voor wie houdt van een subtiele melodie in het genre , komt goed aan z’n trekken bij “Unicorn” en “Future truths”. Oppermachtig debuut!

Het Berlijnse Booka Shade, Walter Merziger en Arno Kammermeier, waren richtinggevend in de techhousedance scene midden de jaren 90. Ze scoorden goed in de clubs en ook op de festivals waren ze graag geziene gasten om een feestje te bouwen . Ze hebben al een paar classics op hun naam als “Body language”, “Manderine give” en “Oh superman”. In tussen zijn we een goed tien jaar verder en zijn ze toe aan hun vijfde plaat . Een sterke return, gezien de vorige  maar flets en mat klonk.
‘Eve’ werd vernoemd naar de studio’s in Manchester waar de cd tot de stand kwam . Een catchy , groovy stijl en een dampend  hypnotiserend, loungy dansbaar sfeertje creëren ze , sfeervolle housetracks , die af en toe een jazzy loop hebben, inwerken op de dansspieren en die een relaxt , ontspannend gevoel ademen . Natuurlijk wordt naar de ‘90s dance gerefereerd, maar de twee hebben elkaar duidelijk terug gevonden en leveren een sterke plaat af . “Many rivers” , “kalimero” en met de guests Fritz Kalkbrenner op “Crossng borders” en Azari & III op “Love drug” komt het duo terug vooraan in de huidige dance .

De Californische Emily Jane White is al toe aan haar vierde plaat . De sing/songwritster put voor haar meeslepend, bezwerend materiaal uit de americana/folk – bluestraditie en breit er een trippoppende, gotische kleur aan. Invloedrijk waren Chan Marshall (Cat Power), Nico (VU), Cowboy Junkies (Margo Timmins), Nick Drake en Leonard Cohen. Ze plaatst zich moeiteloos naast Lonely Drifter Karen en Iron & Wine.
Een intens broeierige spanning creëert ze en de schoonheid die in de nummers schuilt wint aan zeggingskracht per beluistering door het donkere gitaargetokkel , de -akkoorden, de dramatische piano/keys en de geheimzinnige cello, violen, strijkers arrangementen, gedragen door haar zachte , indringende , lage, mysterieuze stem , die heel wat varianten toelaat. Het zijn weemoedige , droefgeestige nummers , die kunnen breder aangedikt zijn en aanzwellen. Toegegeven het laagje bombast op z’n Florence vind je zeer zeker terug , maar het is mooi verstopt in haar materiaal . Ze zijn een verwerking van haar persoonlijke ervaringen .
Een overtuigend album opnieuw die haar talent onderstreept!

De twee Zweedse dames van Icona Pop komen aandraven met vrolijke synthpop , gekenmerkt van aanstekelijke, hitsige en sfeervolle ritmes . . Ze leunen aan tegen die synthpop van Robyn, La Roux , Little dragon en Charlie xcx .
Het eerste deel van de cd, met “All night” , “We got the world” , “Ready for the weekend” en de single “I love it” zijn  uitermate uptempo , en ‘maken jouw dag’ wel. Huppelende danspop, jeugdig en onschuldig , bepaald door heerlijke vrouwenstemmen . Iets verderop zakt het wat in en zijn de nummers sfeervoller , innemend en dromerig . Maar met het afsluitende “Then we kiss” halen Caroline Hjelt en Aino Jawo nog eens alles uit de kast … Een happy tune en een positive vibe . Zomerse , ontspannende , leuke muziek.

Een tweetal jaar terug wist de Zweed Tim Bergling definitief door te breken met z’n hit “Levels” . Tomorrowland kon intussen al op z’n kop staan door z’n leuke, aangename , catchy, aanstekelijke, commerciële ritmes .
Op de plaat ‘True’ is een mooi vervolgverhaal gebreid: dancepop met allerhande uitstapjes en gasten - je komt op die manier aan een ontspannende mix van house, disco , funk , folk,  pop, dubstep en zeemzoete zomerse melodieën . Een heel pak toegankelijke songs komen sterk voor de dag als “Wake me up” (met Aloe Blacc) , “You make me” (Salem Al Fakir) , “Dear boy” (Karen Orsted) , “Lay me down” ( Adam Lambert - Nile Rodgers), “Hope there’s someone” (met Linnea Henriksson) , “Long road to hell” (met Audra Mae) en de trancy filmische tunes van “Heart upon my sleeve” en “Edom”. En er zijn er nog zo’n paar waarbij Avicii jouw zaterdagavond uitgaans(be)geleider is …

Net als Savages hebben we ook hier vier ‘riot’girls die komen aandraven met een overtuigend debuut . Hun eerder verschenen EP was nog meer doordrongen van garagepunk, nu hebben we een reeks rauwe , broeierige straight-in-your-face songs die afwisselend van aard zijn, in die zin genietbare uptempo rock’n’roll, met enkele integere, bezwerende, bedwelmende rocksongs. Ze zijn niet vies om wat (lichte) galm op z’n Savages en The xx  toe te voegen. Kort, krachtig , aanstekelijk rammelend plaatje!

De Amerikaanse singer/songwriter en multi-instrumentalist Jonathan Wilson is toe aan z’n tweede plaat , waarbij hij ‘70s retropop in tachtig minuten muziek samenvat . Het zijn lange uitgesponnen composities , die refereren naar het geluid van Crosby, Stills & Nash , Pink Floyd , Little feat, Neil Young, Beach Boys  en die graag de retro van een Black Crowes , The Jayhawks en Midlake laat doorschijnen .
Het zijn sfeervolle , dromerige , rustig voortkabbelende nummers , die wat directer kunnen zijn , en vooral ruimte laten voor de instrumenten. Op die manier fladderen we mee in het gitaarspel , de piano/Hammond partijen, flutes en blazers, die een prominente rol innemen . Wilson prikkelt, intrigeert, verrast , ontroert en laat de melancholie van het materiaal druipen in een reeks mooi uitgewerkte composities . Elk meer dan de moeite waard dus . Overtuigende plaat bijgevolg!

De Londense DJ’s Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard zijn intussen grote gasten geworden en spoelen het elektronisch geluid van de Chemical Brothers en Underworld goed door . Chase & Status zijn hip en zorgen op hun platen dat het elektronisch geluid  nog meer de hand reikt met allerhande stijlen . Natuurlijk kun je niet omheen de drum’n’bass/dubstep en breakbeats op z’n Prodigy’s , maar ook soul en hippopsounds , reggaedancehall en Eurodance zijn sterk gegeerd . Ze slagen er in alles bij elkaar te halen in een reeks evenwichtige songs , waarbij een keur aan gasten aanwezig zijn. Het is misschien ‘an sich’ niet bijster origineel , maar die kruisbestuiving is gevat en levert een handvol overtuigende songs op als de singles “Count on me” en “Lost & not found” , maar verder zijn er o.m. “International” , “Pressure”, en de reeks soul geïnjecteerde nummers. Ze bouwen op , hebben een aanstekelijke groove en kunnen ontploffen.
Chase & Status - Good music for good people .