James Arthur was de winnaar van de Britse X-Factor 2012 . Een beloftevol talent dus door zo’n wedstrijden , die sterk kon overtuigen met z’n pakkende stem . Vocaal een belangvolle zet in z’n sing/songwriting popsongs , doordrongen  van soul , r&b, blues en hiphop.
Het levert een reeks aanstekelijke gespierde nummers op als “Lie down” en  “You’re nobody ‘til somebody loves you” (opener van dit debuut) , maar zoals bij talentenwedstrijden komen ook hier ‘dramatiek’ ballads opborrelen en dan komen we uit bij “New tattoo”, “Impossible” en “Is this love?” , soms omgeven van heel wat strijkerspartijen . Hij kreeg de support van Emeli Sandé op “Roses” en op “Certain things” horen we ‘Chasing’ Grace Ackerman .
Een debuut die velen kan raken , maar we zijn er zeker niet overhoop van …

Deze Australiërs zijn al een tijdje bezig en hebben met deze nieuwe ‘Free your mind’ een toegankelijke electropopplaat uit . Niet dat hun vorige platen  daar ook niet onder de situeren waren , maar de revival naar de 90s Eurohouse, discokitsch en ‘80s wave komt hier toch sterk in de picture .
De electrotechneuten doen bands als OMD, New Order, Ladytron , Yazoo, Erasure  en Pet Shop Boys opborrelen.
In het eerste deel hebben we uiterst genietbare dansgrooves op “We are explorers”, “Let me show your love”, “Footsteps” en de titelsong , daarna zakt het duidelijk in, boeit het minder en hebben we een beetje teveel van hetzelfde zonder dat het nog écht raakt en triggert; bijgevolg, hun electropop onderscheidt zich onvoldoende …

Het Schotse Biffy Clyro zagen we een paar jaar terug als support van de Queens Of Stone Age en Bloc Party . Intussen met de dubbelaar ‘Opposites’, heeft het trio van de broers Johnston en gitarist Simon Neil  (live zijn ze met vijf - aanvulling toetsenist en een tweede gitarist) een eigen plaatsje bemachtigd en na een zinderende set al in de AB , in het voorjaar, en een wervelende set op Rock Werchter kon het niet uitblijven dat de in de UK torenhoog staande band hier nog eens terugkwam.
Opnieuw een uitverkochte AB dus met deels ‘die-hard’ fans , die er net als op een set van Dropkick Murphys totaal voor gaan , met een half gevuld pint in de hand hun keel openzetten en de refreinen meezingen.

Eigenlijk is Biffy Clyro wel een band die het samenhorigheidsgevoel hoog in het vaandel draagt . Daar was de intro van Sister Sledge van “We are family” zeer zeker niet vreemd aan . Potige , stevige , energieke, snedige mainstreampop , met uitstapjes richting punkfolk, bombast, en intens gevoelig, rakend , sober materiaal wisselden elkaar af of zaten zelfs vervat in een nummer . De single “Black chandelier” met z’n opbouwend, slepend, gedreven mainstreamgehalte en z’n gedoseerde balans bombast en progrock is er één van de beste voorbeelden van …
Een bruisende, denderende set hoorden we van een enthousiasmerende band , die er voor zijn fans is en in hun twee uur durende set gretig en vol overgave ruim twintig nummers speelde. De puike gitaarriffs , krachtige drums en de heldere zang tekenden voor boeiende power’stadion’rock.
We werden meteen in het sfeertje ondergedompeld met nummers als “Different people” en “That golden rule” . Het tempo werd zelfs nog iets meer opgedreven en metalriffs kwamen op. De drie heren in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , gingen stevig tekeer op “Who’s got a match” en “Sounds like balloons”. Wat dan ook telkens sterk werd onthaald . Ze gooiden zich letterlijk voor de leeuwen en elke m2 van het podium werd benut . HUN fans werden dus nauw betrokken bij de set.
Aan afwisseling, spanning en dynamiek geen gebrek dus: meer intensere nummers als “Accident without emergency” en “Gods & Satan” durfden ergens middenin te exploderen . Verder intrigeerden “Litte hospitals” en “Modern magical formula” met hun ingekapselde bombast. “Glitter & Trauma” werd zelfs ingeleid van discotunes en stroboscoops. Een  “Living is a problem because everyone dies” exposeerde ergens de ritmiek van Franz Ferdinand en Survivor . “Many of horror” , “The captain” en “Black chandelier” kwamen tot ongekende hoogtes en zijn dan die melodieuze killers die iedereen in beroering bracht .
Tot slot was er ruimte voor intimiteit , “The rain” en “Folding stars” , die sober, ingehouden solo gespeeld werden op akoestische gitaar .
We kregen er nog drie bij . Juist, Biffy Clyro is er voor ZIJN publiek natuurlijk , na het sfeervolle “Opposite”  in een Xmas gedrenkte sfeer , kregen we nog een sterke punch van “Stingin’ belle” en “Mountains”.

Biffy Clyro is een ‘must see’ live band en bracht een ‘wall of sound’, die majestueus, zelfs verschroeiend kon klinken .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4484
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Waxahatchee draait rond de Amerikaanse sing/songschrijfster Kate Crutchfield , die met haar dromerige lichthese vocals schone , subtiele, gruizige , grillige pop tot een sfeervol , rakend gevoelig geheel brengt . We horen invloeden van Cat Power, Liz Phair , de zusjes Deal van The Breeders en de dames van Sleater-Kinney. Dit is emotievol gitaarmateriaal , met een ruwer randje en lofi-bries waar nodig . De songs zijn direct, eerlijk , hebben een intiem, charmant kantje of kunnen rauwer, feller zijn. Fijn plaatje alvast!

Een happy return noteren we van het uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand rond Alex Kapranos, 4 jaar na de laatste ‘Tonight’ . De postpunkers waren tien jaar terug één van de hipste bands en brachten vrolijke , aanstekelijke, springerige popsongs die jou het Afrekeninsgsavondje bij uitstek bezorgden .
Na de welverdiende time-out horen we vooral bij de eerste nummers “Right action”, “Evil eye”, “Love illumination” diezelfde aanstekelijke , dansbare, springerige popgroove . Daarna houdt het optimistische gezelschap het eerder op goed rakende en sfeervolle poprock. Tussenin hebben we nog het snedige “Bullet” . De toevoeging van keys en blazers zorgen voor wat meer psychedelica en bieden een bredere kijk op het genre.
Franz Ferdinand staat garant voor leuk entertainment en toegankelijk fris, opwindend, ontspannend materiaal !

De sound van het Texaanse True Widow is duidelijk toegankelijker geworden, maar zorgt nog steeds voor intrigerende , adembenemende trips van  logge, slepende ritmes  , aanstekelijke riffs en geluidslandschappen. Het geheel klinkt minder gruizig , waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld .
De nummers zijn emotievol , hebben een dromerige - of verlatingsinhoud , maar laten hier meer een priemende zonnestraal toe . Heerlijk genietbaar materiaal , mooi uitgesponnen waar nodig , ondersteund van de zang partijen van Dan Philips of Nikki Estill , die elkaar afwisselen of elkaar aanvullen .
Slowcorepop met een vleugje psychedelica,  sludge en doom en dan kom je uit bij Pelican, Earth en Mogwai . 8 songs vol intense schoonheid.

Een talentvolle sing/songwriter ontdekken we in Wilis Earl Beal . Hij beweegt zich ergens binnen de rootspop , waarin soul , blues en gospel zijn verwerkt . We horen op de tweede plaat een reeks intens broeierige , spannende nummers , doordacht opgebouwd , die rauw en subtiel uitgewerkt zijn .
Hij zit ergens tussen Tom Waits , Daniel Johnston , Cat Power en Bobby Womack in , tekent, schrijft en de songs krijgen zeggingskracht door z’n een fluwelen  indringende stem.
Al meteen zijn we met “Wavering lines”, “Coming through” sterk onder de indruk . “Burning brides”, “Disintegrating” laat nog meer emotie toe door de pianotunes en op een song als “Ain’ got no love” worden alle invloeden verwerkt . Puik plaatje dus!

Het Canadese Austra van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft twee fijne platen uit, hypnotiserende etherische electropopdance , met ‘Feel it break’, hun debuut dat speels , onbevangen ,opwindend klinkt , en de onlangs verschenen ‘Olympia’ dat volwassener, breder en ingenomener is .
Ze lieten met hun debuut dito optredens een sterke indruk  na , en zorgden voor een bedwelmende , bezwerende , dansbare trip , aangevuld met wereldse tribal sounds, beats en percussie , die prikkelden en het geheel kleurden!
De opvolger behoudt deels die aanstekelijke ritmiek op nummers als “Forgive me” , “Painful like” en “Home” , maar bij de andere songs hebben we een veelkleurig gelaagde sfeervolle sound  . Ze zijn dromerig , zweverig en de repeterende hypnotiserende ijle elektronica heeft  een freefolky ondertoon op z’n Cocorosies , natuurlijk gedragen door de kenmerkende indringende , hoge, klassieke geschoolde (opera) stem van Stelmanis. Minder opzwepende , bedwelmende trance, vibes en dynamiek dus, maar nog steeds die muzikale schoonheid en finesse van een uiterst genietbare,  een licht groovende luistertrip, die eerder linkt aan Bat For Lashes, Kate Bush  én ja , opnieuw Cocorosie.
Toegegeven , we missen een beetje die push van percussie en tribalritmes van de vorige plaat en ook live legt het combo de klemtoon op die meer sfeervolle sound .
Dat onschuldige , spring-in-t-veld en  sprookjesachtige geluid is nu meer verdrongen . De speelsheid heeft plaats gemaakt voor een rijpere Austra !

De in LA residerende jonge dame Julia Holter heeft een nieuwe plaat uit, ‘Loud City Song’ . Ze is niet aan haar proefstuk toe . Ze beweegt in een avant-garde geluid, met haar eigenzinnige, compromisloze, maar even sterk lichtvoetige, schone nummers.
We horen een klassiek patroon, geïnjecteerd van een gezonde dosis experiment . Haar ‘dreamchamber’ muziek hangt  in een waas van een folky intimiteit door haar indringende, dromerige , etherische zang en haar keys/piano . De toevoeging van cello , viool, saxofoon en drums zijn muzikale weerhaken en zorgen voor weerbarstige nummers, die grimmig , grillig, onheilspellend kunnen zijn en verrassende wendingen ondergaan.
We worden ondergedompeld in twee muzikale werelden , waarbij ze haar inspiratie haalt uit novelles, o.m. bij het recente album hebben we ‘Gigi’  uit ‘44 van de Franse schrijfster Coilette, het verhaal van een jong meiske die in een vorige eeuw werd voorbereid tot hofdame, en alles wat dat met zich meebrengt, positief als negatief  . 
Muzikaal balanceert ze ergens tussen Laurie Anderson , Clannad , Nico, Joni Mitchell, Kate Bush en Joanna Newsom , aangevuld met  spannende jazzy experimental loops en arrangementen .
Julia Holter houdt van klassieke ‘poetry’ en weeft een eigen muzikaal universum, dat somber, breed en extravert klinkt en best boeiend blijft door de subtiliteit , de finesse en de gewaagde stukjes. Een druilerige schoonheid noteren we door songs als “World” , “Horns surrounding me” , “He’s running thru my eyes” en de twee “Maxim’s” nummers .

Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor achter The Antler King. ‘Patterns’ is de opvolger van hun twee jaar geleden verschenen debuut …Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties hadden we .
De opvolger getuigt opnieuw van vakmanschap en emotie. Hun pop sing/songwriting is een wisselwerking  in intimiteit, sfeervolle dromerige arrangementen , catchy, uptempo materiaal en meerstemmigheid . Ze behouden nog steeds dat ‘roadmovie gevoel’.
Er valt voldoende afwisseling te noteren als je “Gold red circles” , “Chain of memory lane”, “Little shakers & wooden blocks”, “14:48” en “Moonbeams” naast elkaar plaatst, waarbij ze balanceren tussen ingetogenheid  en een voller, rijkelijk geluid , niet vies van wat psychedelica en wavetunes.
Kortom , een boeiende luisterervaring van kwalitatief puike songs . Dit Belgisch tweetal koesteren we !