Juist , Deze Welshe band rond James Dean Bradfield maakt al jaren geen opzienbarende platen  meer , maar ze staan nog steeds garant voor enkele heerlijk melodieuze popsongs . Tav enkele vorige platen is die bombast op de achtergrond verdrongen . We hebben sfeervol , ontspannende epische poprock en er worden zelfs een paar semi-akoestische nummers vooruit geschoven, zoals de opener Tthis sullen Welsh heart” met Lucy Rose en verderop de plaat, “Running out of fantasy” .
Er konden deze keer wat gasten bij , o.m. Richard Hawley hielp mee bij de titelsong, Cate Le Bon op het ingenomen “4 lonely roads”  en we horen een eerbetoon aan Big Country dito z’n overleden zanger Stuart Adamson op “3 ways to see despair”.
De songs zitten subtiel in elkaar , maar raken zeker niet meer als vroeger . Manic Street Preachers zal geen nieuwe fans bijwinnen , maar koesteren nog steeds hun oude …

Het Amerikaanse , uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Poliça had een sterke indruk nagelaten op Pukkelpop; we hoorden toen al enkele nieuwe tracks van de onlangs verschenen ‘Shulamith’, die ‘Give you the ghost’ , met de doorbraaksingle “Dark star” opvolgt . Poliça gaf het sfeervolle materiaal meer diepgang en een voller geluid.
Uitermate benieuwd waren we dus naar dit clubconcert . En ja, Poliça slaagt er opnieuw in hun songs meer elan te geven door de dubbele percussie , de keys en de allerhande toegevoegde geluidjes.
Hun betoverende, bezwerende combinatie van indie/electro/trippop kwam sterker uit de verf en werd nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang en de gracieuze bewegingen en danspasjes van Channy Leaneagh . Een intrigerend boeiend concert dus die het muzikaal talent van het intussen tot een  kwintet uitgegroeide gezelschap bevestigde.

Meteen op scherp speelden ze met een paar gejaagde, gedreven, spannende  nummers “Spilling lines” , “See my mother” en “Very cruel” , die crescendo aanzwollen , en het donkere sfeertje en de lichte dreiging behielden. De spaarzame belichting kon maar het triphop karakter ondersteunen . De daaropvolgende songs “Amongster”, “Smug” en “Tiff” waren sfeervoller, hadden een intensere opbouw en balanceerden tussen droom en zwaarmoedigheid.  De aandacht kon hier wat verslappen , maar naar het eind kregen we van de ruim uur durende set enkele kopstoten met de broeierige “Chain my name”, “Basketball”, “Wandering star”  en “Dark star” , die meer push, vaart en groove hadden.

Die afwisseling gaf kleur en emotie aan de songs, wat een overtuigend concert bood! Met de gevoelige , integere “I need money” en “So leave” werd besloten; in de bis werden we getrakteerd op het sober gehouden “Leading to death stripped down” - enkel stem en akoestische gitaar -, en het donkere “You don’t own me”. 

Poliça - Band die gerespecteerde aandacht verdient. Het materiaal bengelt tussen introspectie en extravertie, die verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Sterk!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel 

Axelle Red is al een kleine twintig jaar bezig en kan al terugblikken op een succesvolle carrière. Vorig jaar plaatste ze zich op het voorplan met de sterke, overtuigende plaat ‘Rouge Ardent’ . De songs hebben nu net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul’n’funk en  zitten simpelweg goed in elkaar.

De Limburgse Fabienne Demal is in het buitenland even populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop . Die gekende Françoise stijl wordt enorm geapprecieerd , meer dan haar Engelstalige nummers .
Ze is een veelzijdige artieste en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Vanavond concerteert ze in uitgesteld relais; door laryngitis moest in december het concert noodgedwongen worden gecancelled. Ze speelde een twee uur durende set , waarbij natuurlijk de klemtoon kwam op het vol lof onthaalde ‘Rouge Ardent’, en grossierde zij op ongedwongen wijze in haar carrière.
Een rode achtergrond en een rode gloed injecteerde het gevoelig emotievolle kader van haar materiaal . Ze beschikt trouwens over een sterke begeleidingsband , met een soulfull damesduo op de achtergrond , die de nummers breder, voller maakten.
Kortom , we hadden hier een prima band met Axelle Red als sterke persoonlijkheid die haar nummers voldoende stoffeert . ‘Rouge Ardent’ zelf is geïnspireerd op ‘Into the wild’ van Sean Penn. Ze draagt haar luisteraars een warm hart toe en bood een uitermate gevarieerde set van uptempo grooves en tristesse, melancholie.
De eerste nummers “Amour profond” , “Ta claque” en “A tatons” toonden aan hoe aanstekelijk haar nummers kunnen zijn, inwerkten op het gevoel en instonden voor een lichte swing en move . De piano/keys en het gitaarspel, evenals het achtergrondkoor, maakten de rode kleur nog roder! Meer dramatiek hadden we bij het innemende “Sur la route sable” en “Je te l’avais dit” . Breekbaar klonk ze met een sober gehouden “Ce matin” , enkel begeleid van akoestische gitaar en het solo gespeelde “Quelque mots d’amour” op piano , één van de covers die ze naar boven haalde . Tussenin zaten successen als de sfeervolle “Elle danse seul” en “Sensualité”. “Rester femme” was één van de spannendste songs en werd enorm mooi uitgediept; het publiek liet ze golvend mee neuriën . Met een dosis warmte en gevoeligheid kon je hier heerlijk wegdromen.
Inderdaad, mijmering , nostalgie en kippenvelmomenten , maar we gleden net niet teveel af , want “Le monde tourne mal” , “Ma prière” en “De mieux de mieux” vingen dit met de nodige dynamiek en opwinding op .

Axelle Red werd sterk onthaald en kon rekenen op de modale dertiger, veertiger in de AB . We kregen er nog een boeiende, broeierige bis bij . In een sexier outfit kwam ze nog met een dampend funkende “Venez vers moi” , het ingetogen “Parce que c’est toi” , die een nightclubgevoel uitstraalde en “Rouge Ardent” , die letterlijk een dikke rode streep onder het optreden trok .

Vanuit een maatschappijkritische bril hadden we een uiterst sfeervolle set die haar talent, haar goed ingespeelde begeleidingsband  en haar materiaal onderstreepte,  of het nu spaarzaam of breder klonk . Kijk, op onze sympathie mag ze alvast blijven rekenen!

Organisatie: Greenhouse Talent

Een bezwerende sound horen we op die plaat ‘City same city’ van Flying Horseman rond Bert Dockx, die ook al instaat voor het virtuoze spel van Dans Dans . We hebben hier een handvol stemmige songs , die een onderhuidse spanning hebben , onheilspellend mooi klinken en soms uitgesponnen zijn . Aantrekkelijk en boeiend zijn ze door de verrassende wendingen , de tempowisselingen , de effects of gewoon simpelweg hebben ze een sfeervolle , ingenomen benadering.
Hier hebben we een mishmash van broeierige gitaarrock , americana , postpunk, folk en stadsblues .
De eerste songs zijn avontuurlijk , daarna krijgen we een sfeervoller dromerig geluid . Allerhande stemmingen noteren we dus bij dit album van Flying Horseman , wat maakt dat ze sterk intrigeert en overtuigt.

Een vijftal jaar terug waren zij alvast één van die hippe bands . Op het debuut ‘Orucalar Spectacular’ hoorden we een aantrekkelijke geestesverruimende mix van pop, rock’n’roll en dancepsychedelica . Die meesterlijke hits als “Time to pretend”, “The electric feel” en het meezingbare- fluitende “Kids” van de plaat zijn in ons geheugen geprent . De tweede plaat ‘Congratulations’ put evenzeer uit een creatief psychedelisch vaatje , bergt de hitgevoeligheid op en ging meer de toer op van The Flaming Lips .
Die Flaming Lips zijn opnieuw aanwezig op die derde plaat van het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden. En in hun experimenteerdrift is de invloed van de retro van Eno , Syd Barrett en Mercury Rev even onmiskenbaar . De nummers vergen een luisterbeurt meer en hebben minder hitpotentieel behalve die directe single “Your life is a lie”, die er goed weg mee kan .
Inderdaad , ze beklijven eerlijkheidshalve minder dan vroeger , maar het is wel heerlijk wentelen in die rijkdom van hun psychepop. MGMT blijft hierdoor wel een apart bandje …

Het NYse duo Ms Mr (lees Miss Mister) komt aandraven met een fijn , sterk debuut, ‘Secondhand Rapture’ . We hebben te maken met sfeervolle , etherische pop, warm, onderkoeld en die dromerig en krachtiger kunnen zijn, niet vies van wat galm .
De songs van het duo , zangeres Lizzy Plapinger met haar helder , indringende vocals, en Max Hershenow zitten goed in elkaar en meteen borrelen artiesten als Florence Welch, Poliça, Goldfrapp , Bat for lashes en Zola Jesus op .
Inderdaad Ms Mr brengt een mishmash van dream/gothpop, darkwave, artrock en chillwave samen in twaalf evenwichtige, goed uitgewerkte songs , die wat orkestratie en forse percussie om zich heen hebben . “Hurricane” en “Bones” waren al op een EP te vinden. Met een song als “Fanatasy” komt het gezelschap erg goed weg . Ook de andere songs overtuigen .
Ms Mr heeft zich meteen in de picture geplaatst!

Ze hebben al een paar platen uit en op die aantrekkelijke , aanstekelijke , broeierige en sfeervolle folkpop zijn natuurlijk Arcade Fire , Mumford & Sons , The Polyphonic Spree en The Lumineers invloedrijk . De songs kunnen rijkelijker gearrangeerd zijn door keys , blazers- vioolpartijen , zijn ontspannend , relaxt of hebben een lichte groove en kunnen vrolijk uit de hoek komen . “Life is hard” betekent dan ook de doorbraak naar een breder publiek en is één van hun uptempo optimistische songs. Innemend klinkt het gezelschap dan op “Remember to remember” en “This life” .
Algemeen staat Edward Sharpe & The Magnetic Zeros wel garant voor een leuk potje uiterst genietbare pop!

Washed Out is het alter ego van de Amerikaanse producer/muzikant Ernest Greene . Hij debuteerde twee jaar terug met ‘Within and without’ , een filmische soundtrack vol warme, intieme popelektronicasongs. Op de tweede plaat hebben we opnieuw die chillwave met een palet , een breder gamma  aan sfeervol dromerige klanken en keys , soms rijkelijker aangevuld. Washed out refereert graag aan die 90s droom indie van de Pale Saints of de psychedelische pop van Mercury rev . Een zalvende , ambiente,  sprookjesachtige sound , die een lichte groove kunnen hebben en zeer zeker dat soundtrackgevoel uitstralen .
Een verademing dus.

Mali - Tamikrest is o.m. nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen , die vanuit de onderdrukking in Mali een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Bandleider, componist en gitarist Ousmane Ag Mossa plaatst op de opvolger van ‘Toumastin’ nog meer de slachtoffers van het conflict in de picture , de vrouwen. Hij deed voor de plaat  beroep op vocaliste Wonou Walet Sidati , wat die traditionele Touareg sound nog meer glans biedt.
Inspiratie horen we bij Jimi Hendrickx, Mark Knopfler (Dire Straits) , Ali Farka Touré  en Bob Marley . Talking Heads ( check maar eens “Djanegh Etoumast”) en Pink Floyd (check maar eens “Assikal”) zijn zeer zeker ook invloedrijk.
Die bezwerende woestijnblues en worldpop wordt verder gekenmerkt door die percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps , wat hun ‘desert trance’ meer ritmiek biedt. Doorleefde rootsrock horen we ook  , tja, de invloed van Chris Eckman van The Walkabouts is onontbeerlijk . Hij stond trouwens al in voor het debuut.
Tamikrest biedt een muzikaal concept  met een weemoedige tune en verlatingsgevoel,  regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes , pittig , aantrekkelijk, gedreven , en die ruimte laat voor de instrumenten .
Tamikrest is een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steekt in de Sahara. Ondanks het conflict waar men sterk onder gebukt is, waarbij de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali!, is dit een unieke muzikale luisterervaring en –trip!

De muziek van de Deense Agnes Obel is een intens beleven . Haar materiaal is geleest op haar pianospel en haar emotievolle , hemelse , feeërieke stem. Ze wordt bijgestaan door celliste Anne Ostsee , die steeds meer invloedrijk is en kleur biedt aan het materiaal. Agnes Obel viel op met haar breekbare, dromerige sprookjesachtige pop, wat een succesvol debuut  opleverde , ‘Philharmonics’ met de reeks singles “Just so” , “Brother sparrow” en de single “Riverside”, die naakt , puur oprecht en uiterst genietbaar waren , beetje walsend en wegdromend .
De opvolger ligt wel in het verlengde , maar is minder sprookjesachtig en laat meer ruimte toe aan de cello , de viool, het getokkel en de orkestratie, naast haar pianospel. De songs zijn hierdoor wat donkerder. Haar romantisch balladpop heeft een keerzijde , toont meer een bewolkte hemel en geeft ademruimte aan de stemmenpracht en de backing vocals .
Minder direct singlewerk horen we misschien , maar met “Dorian” , “Run cried the crawling”, “The curse” , “Pass them by” en de titelsong  noteren we alvast een handvol pareltjes. Ook de korte instrumentals zijn de moeite. Plaats Obel terecht maar in het rijtje van Kate Bush, Tori Amos en Ane Brun …