De Zweedse all female hardrockers van Thundermother zijn terug. Er staat een nieuw album in de steigers (‘Mothers of Thunder’) en de eerste single is meteen een schot in de roos.
“Bimbo Boost” gaat erover dat vrouwen in rock en metal ongelijk behandeld worden. Ze worden op concerten toch vaak nog meer op hun looks beoordeeld dan op de muziek die ze brengen. En het is vermoeiend om de hele tijd te moeten letten op je make up, kledij en looks in het algemeen. Een terechte vingerwijzing naar de dubbele moraal die gehanteerd wordt.
En nog eens mooi verpakt in een vlammende, vinnige track. En de video is ook nog eens hilarisch.
Hoewel Thundermother best wel veel fans heeft in ons land, slaan ze België voorlopig over voor de promotietournee voor het nieuwe album in 2027. We hopen dan maar dat ze dan op één van de zomerfestivals zullen staan.

https://www.youtube.com/watch?v=EyRwfLU-9t0

Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids is geen onbekende in het Vlaamse clubcircuit. Het duo heeft een leuke aanklacht gemaakt tegen het absurde verdienmodel van maaltijdleveranciers (en en passant ook nog tegen de kwaliteit van aflevermaaltijden) met “Meals on Wheels”. Naar goede traditie gaat het goed vooruit op deze track (brommersnelheid, zo u wil) en ook al naar verhouding tot het onderwerp zal het snel opgenomen/bereid geweest zijn. Hier houden wij wel van.
Deze single staat – net zoals vorige singles van The Mono Kids - opnieuw op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het Britse Dammit Records en “Meals on Wheels” is bovendien de voorbode van een nieuw album van The Mono Kids.
Dat wordt dan in februari van volgend jaar de opvolger van ‘Lucky Guys’ uit 2025. Alweer iets om nar uit te kijken.

https://dammitrecords.bandcamp.com/track/meals-on-wheels
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99895-lucky-guys-ep

Mourning Wood is een Nederlandse epic-party-folkmetalband die furore maakt. Ze stonden al een paar keer in België (Litha Fest in de Asgaard en Mysteria) en zopas brachten ze hun debuutalbum ‘Rise & Shine’ uit.

Er zijn nog een paar andere bands die zichzelf Mourning Wood noemen. Deze Nederlandse zeskoppige band bestaat sinds 2022 en bracht sinds 2023 al 4 singles uit. Die staan allemaal mooi op dit album. Je kan ze niet missen in het wereldje van de folkmetal: ze zijn in dat genre waarschijnlijk de enige band die in schreeuwerige Hawaï-hemden op het podium staan.

Een paar namen laten vallen is altijd leuk. In de band zit een voormalig bandlid van Vanaheim. Op het einde van het nummer “Rise & Fall” zingt Floor van de Nederlandse band Neroth mee en op “Seamen Shanty” doet Callum van Trowsholm en Jarlshof mee.
Het artwork komt van Dominik Schäfer die ook al artwork maakte voor onder meer Plaagdrager. De mix van het album gebeurde door Caleb Bingham (Cobra Spell, Civil War, Nightmare, …).

Voor mij is ‘Rise & Shine’ in twee helften op te delen. Op de eerste helft klinkt deze band meer klassiek als een folkmetalband, met een beetje ernst en pagan erbij, al zit er dan wel flink wat sarcasme in de lyrics.
Op de tweede helft is het ook muzikaal wat luchtiger en dansbaarder. “Blastafari”, “Seamen Shanty” en “The Vikening” zullen op concerten vast voor Alestorm-taferelen zorgen.
Het absolute hoogtepunt inzake party-metal is dan toch “Dwarven Dance”. Dat is de Engelse vertaling van de “Kabouterdans” van Kabouter Plop. Ook in de metalversie is dat superaanstekelijk. Het is het soort nummer waar een band zijn hele bestaan kan aan ophangen.

Mijn favorieten van dit album zijn dan ook – behalve “Dwarven Dance” – “Modern Day Viking”, “Redneck Redemption” en “Seamen Shanty”. Deze band wil ik wel eens vaker aan het werk zien in Vlaanderen.

https://www.youtube.com/watch?v=JtFoDYBED_g&list=OLAK5uy_kFEJeFT-mNzY6abZZJjQ7AGkLqd1thK2k

De Vlaamse postmetalband Ka’Una is inmiddels zowat een gevestigde waarde in het wereldje. Hun nieuwe album werd ‘A Thousand Mirrors’ gedoopt en zal binnenkort verschijnen bij Dunk!Records.

Als eerste spotify-single van dat nieuwe album werd “De Piranha Der Consumptie” uitgebracht. Woordkunstenares Tine Moniek (ook van Drift en De Spleet) mocht een lange soms licht absurde, soms sarcastische en soms humoristische rant tegen de consumptiemaatschappij debiteren over de meeslepende muziek. Mooi samenspel, dansend tussen het evenwicht van spanning en energie.

We hoorden dit nummer reeds live op Zingem Beeft in 2025 en van de opname zijn we net zo onder de indruk als toen in De Mastbloem.

Daarnaast kijken we vooral uit naar dat nieuwe album van Ka’una, de opvolger van ‘Focus’ uit 2024.

https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/100032-zingem-beeft-2025-ondanks-enkele-hindernissen-een-geslaagde-editie

https://open.spotify.com/intl-fr/track/2O21n5EjxUoj25bXFQMkcg?autoplay_ok=1

Na debuutsingle "Again" heeft Diva Duke al een opvolger klaar. Had de debuutsingle nog een dansbare groove, dan volgt deze tweede single het traject van een muilpeer: pure, onversneden punkrock-energie, right in your face.
Dit nieuwe nummer ademt de rauwe kracht van The Stooges en de Misfits met de branie van jong geweld. Vanaf de eerste noot zet de track meteen stevig in en ze houden die intensiteit van begin tot eind vast. Van adempauzes is nauwelijks sprake.
Deze pure rock ’n roll met punkattitude kunnen wij wel smaken.
Losers From Outer Space
https://soundcloud.com/diva-duke-band

Twee jaar na het album ‘Exodus’ zijn de Nederlandse darkwavepioniers van Clan Of Xymox terug met twee digitale singles. “Broken Heart” en “Fire” bieden samen net iets meer dan 10 minuten luisterplezier.

“Broken Heart” is meeslepend en dansbaar en klinkt een beetje mysterieus. Het klinkt vooral als het betere dat we al kennen van deze band. “Fire” is als geheel misschien iets minder catchy, maar het nummer heeft een aangename, stuwende puls. De emotie van verlies en verlangen komt er mooi in naar voren, terwijl “Broken Heart” dan misschien muzikaal iets minder het gebroken hart vertegenwoordigt. We begrijpen wel waarom de twee nummers samen één thematisch geheel vormen. Ze vormen een mooi teken van leven van deze band die duidelijk nog niet uitverteld is.

Clan Of Xymox is dit najaar op tournee doorheen Europa. Een Belgische halte staat niet op het programma.

https://clanofxymox.bandcamp.com/album/broken-heart-fire
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98032-clan-of-xymox-voortbouwen-op-een-al-schitterend-elan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95019-exodus
https://www.youtube.com/watch?v=NkFkPl3DU-U

Wholes doet een specialleke. In december brengen ze ‘Wholes/Not Wholes’ uit, een album met vijf nieuwe Wholes-songs op de A-kant. Die worden op de B-kant geherinterpreteerd door Nimbus Cart, Joeri Chipsvingers, Shitfruit, Usi ES en Huracán. Als single is er de originele versie van “Berlin” door Wholes en de herwerkte versie door Usi ES, waarvan we eerder dit jaar een fantastisch debuutalbum leerden kennen.

Het nummer balanceert aan de rand van instorting, "You're Berlin on the border of falling down, In a Swiss bank that has sold your life", en schetst een wereld waarin kapitalistische systemen ons van elkaar vervreemden en tegelijkertijd een verlangen naar meer voeden. Dat klinkt bij Wholes als Devo die botst met de noisepunk van Butthole Surfers en de post-hardcore van The Jesus Lizard. In de versie van Usi ES wordt datzelfde “Berlin” een PJ Harvey-murderballad, geïnspireerd door de migratiegeschiedenis van haar Molukse familie, via Nieuw-Guinea naar Nederland. Twee keer ontworteld, telkens door omstandigheden buiten hun controle.

Het zijn twee heel verschillende versies van één nummer, elk met hun kwaliteiten en persoonlijke interpretaties. Wholes krijgt alvast onze lof voor deze gedurfde aanpak.
Dit tweeluik levert al zeker het gezochte muzikale vuurwerk op. Als je de twee interpretaties na elkaar hoort, is er eerst een beetje kortsluiting (is dit echt hetzelfde nummer) en daarna knisperen er vonkjes bij elke nieuwe luisterbeurt.

WHOLES_Berlin
https://on.soundcloud.com/r4RwaeWVnxY4uKrtR7
WHOLES_Berlin (Usi Es version)
https://on.soundcloud.com/116d9vaCEb5MfaxduP

The Spacelords zijn al bijna 20 jaar de vaandeldragers van de instrumentale spacerock in Duitsland. Buiten hun Heimat is het succes net iets minder groot inzake concerten, maar hun releases worden wel wereldwijd gewaardeerd.
Hun nieuwe album ‘Uranus Omnibus Sanctus’ is opnieuw een heerlijke mix van progrock, heavy psych, spacerock en cosmic stoner.

‘Uranus Omnibus Sanctus’ komt drie jaar na voorganger ‘Nectar of the Gods’ en nog eens drie jaar eerder was er ‘Spaceflowers’. Met slechts vier tracks maakt het trio (met het zowat vaste extra bandlid Didi Holzner op orgel) op het nieuwe album zowat drie kwartier vol. Het is alweer het negende album van het Duitse trio en dus weten de fans wel ongeveer wat ze kunnen verwachten. Nu eens helt een track wat over naar de desert rock, dan weer speelt de psychedelica de boventoon en nog wat later herken je bekende prog-bewegingen …
Het kan allemaal en ze maken er een knap organisch geheel van. De echo’s van pioniers als Hawkwind, Ozric Tentacles, Pink Floyd en Grateful Dead worden niet verstopt, maar The Spacelords hebben al lang genoeg een eigen gezicht om door elke fan van het genre herkend te worden.

‘Uranus Omnibus Sanctus’ is er blijkbaar niet zonder slag of stoot gekomen. De band had een aantal persoonlijke en technische uitdagingen te overwinnen en dat vertaalt zich in songtitels als “Survive to Win”. “Whales” begint met een soort van walvis-achtige geluiden waarbij het niet meteen duidelijk is of ze die naspelen dan wel dat ze originele walvisgeluiden hebben bewerkt. Maar wel mooi hoe ze in de intro niet enkel het geluid benaderen, maar ook het traag pompende ritme volgen dat we wel eens associëren met een zwemmende walvis. Dat is uiteraard slechts het begin. De ritmische resonantie wordt nog voort aangehouden, maar The Spacelords bouwen daar dan nog een volledig muzikaal verhaal bovenop.
De versnelling in de finale van “Whales” is een prima zet. De songtitels verklappen niet altijd alles, maar ook “On The Verge Of Delirium” is een raak gekozen songtitel.

Op ‘Uranus Omnibus Sanctus’ kunnen The Spacelords dan misschien niet verrassen, ze staan er toch maar mooi weer met een nieuw hoofdstuk in hun al lange carrière. Applaus op alle banken.

https://www.youtube.com/watch?v=l9hmvlPuyKY

Stuik is een nieuwe Belgisch-Limburgse stonerband met roots in de band Splendidula. Hun eerste album heet ‘In Sanity’ en werd zopas uitgebracht.

Nadat Peter Chromiak (de bassist van Splendidula) in 2022 overleed, besloten de gitaristen Pieter en David om die band te verlaten. Rond dezelfde tijd viel ook Solenoid uit elkaar, de band van Patrick, de eerste drummer van Splendidula. Ze begonnen al snel plannen te maken om samen met Nina Vandegoor een nieuw project te starten. Nina werd later vervangen door Jana (op bas en vocals) en zo ontstond Stuik.
Een reeks demo’s werden verdeeld onder vrienden en na een aantal concerten werd besloten om een album op te nemen. ‘In Sanity’ werd opgenomen in de Jupiter Studios en is gemixed door Koenraad Foesters (Hedonist, Sons of a Wanted Man, Mordkaul, …). Als Stuik kiest deze band resoluut voor stoner, maar toch met duidelijke invloeden van punk, sludge, en psychedelische rock. Er komen ook flarden van doom, fuzz en grunge langs, maar dat zijn toch allemaal genres uit dezelfde grote familie.
Het is naar eigen zeggen iets voor fans van Red Fang, Mastodon en Kyuss en dat is niet ver naast de waarheid. Zelf willen we daar nog Sleep, Soundgarden en Monolord aan toevoegen.

Het leuke aan deze nieuwe band is de wisselende zang. Pieter en Jana hebben beiden een stem die mooi bij de stevige gitaren kleurt. Het groepsgeluid is massief en misschien eerder stuwend en pompend dan echt ‘thunderin’. Er kleeft vaak een dikke laag sadness  en gloom aan deze muziek. Een beetje de emotionele lading die we vaak in postmetal aantreffen, maar dan vertaald in progressieve en massieve stoner.

‘In Sanity’ heeft een constante kwaliteit. “Roots” springt er wat uit met een pittiger tempo en “Stilted” is zelfs galopperend (na een heel slepende intro). “Loosen The Noose” heeft dan weer leuke tempowisselingen. De songopbouw zit altijd wel goed en ze spelen al eens graag met de spanningsboog bij Stuik. Zoals wel vaker in de stoner gaat er meer aandacht (tijd en ruimte) naar de muziek dan naar de lyrics.
Er zijn bands in het genre die met sterke, meezingbare refreinen of catch phrases werken. Dat doet Stuik niet op elke track.
De hoogtepunten zijn “Alone and Alive”, “Lucid Haze” en “Foolishness”. Dit wordt een band om in de gaten te houden.

https://stuik.bandcamp.com/album/in-sanity

Woordkunstenares Nel Mertens en multi-instrumentalist JP De Brabander verblijden ons reeds sinds 2022 met fijne elektropunk. Hun nieuwe single - “Lachen De Duivels” - is een kleine woordspeling, maar is tegelijk groots in de verrassing.
Waar we zo van onder de indruk zijn, is de nieuwe sound van het duo (live een trio, met wisselende drummers). Hoorden we eerder vooral een groove en synths, dan is deze single een volbloed-bandgeluid. En dat klinkt behoorlijk goed. Het pompt en het stuwt onder de donkere poëzie over duivelse machten die ons willen bespelen als marionetten.
The Sound meets De Brassers. Meer van dat!
https://neljp.bandcamp.com/track/lachen-de-duivels