De Nederlandse oldschool-punkband Mouser bestaat al sinds 2016 (met een pauze tussen 2018 en 2022). Het tienjarige bestaan van de band wordt gevierd met een eerste full album, op vinyl, in een oplage van 200 exemplaren.

Vorig jaar was er de EP ‘¡No Pasaran!’. Van die EP haalde één nummer de verzamelaar ‘Current Affairs’ die eerder dit jaar uitkwam op het label van Hans Ford (van Ford’s Fuzz Inferno).
Een tweede Mouser-nummer op die verzamelaar was het dan nog onuitgebrachte “Mr. Greed”. Op datzelfde label – Subunderground CA (waarbij de CA voor elke release anders ingevuld wordt) - is er nu het full album van Mouser. Met Patrick Delabie van Ford’s Fuzz Inferno als producer. Mooi toch hoe alles aan elkaar hangt?

Mouser is oldschool in muziek en lyrics, denk aan The Kids of Bruce in ons land. Tekstueel wordt er ingebeukt op ‘nieuwe nazi’s’ die als wolven in schapenvacht onze maatschappij binnendringen (“The New Nazi’s) en op mensen die denken dat ze nog niet genoeg fortuin gemaakt hebben (“Mr. Greed”).
“The New Nazi’s” stond reeds eerder als “To Hell With The New Nazi’s” op een digitaal verzamelalbum van Dammit Records.
“Fish Lips” gaat over de uitwassen van plastische chirurgie. “Every Day” is opgedragen aan Simone en bewijst dat een liefdesliedje best kan in punkrock, zelfs zonder melig of kitscherig te worden.
Opvallend is de bonustrack “Cruijff is Dead”. Dat is een heel korte ode (14 seconden) aan het vroegere voetbalicoon.

Het gaat hard en zonder complexen op dit album. Er worden geen grenzen verlegd, geen records gebroken en geen nieuwe inzichten aangeboord. Wel is dit punk in zijn meest pure vorm.
Mijn favorieten zijn “Fish Lips” en “The Rule of Law”.

 https://www.youtube.com/watch?v=gk43dlUjtA8

Meltheads in het Nederlands? We kregen reeds de allesversmeltende single “Naïef” en hun cover van De Brassers’ “En Toen Was Er Niets Meer”. Er is na ‘Decent Sex’ en ‘I Wanna Be A Girl’ nu een volledig Nederlandstalig album in de maak van dezelfde Meltheads. Dat komt ergens volgend jaar uit. De single die ons daarvoor warm moet laten kopen, dat is “Oorlog In Mij”.

Er zit nog een veeg postpunk in, zoals in de vorige Nederlandstalige singles. Met name die weemoedige, bijna huilende baslijn. Maar er is veel meer aan het handje op “Oorlog In Mij”. Zoals strijkers en cello en arrangementen alsof Meltheads stage gelopen hebben bij Hooverphonic. En een portie brave noiserock, die toch ergens ook schuurt en piept. En dieppersoonlijke lyrics die tot de erfenis van Gorki en Madou lijken te behoren.
De song gaat over wrok en loslaten en over de confrontatie aangaan met de donkere kant van onszelf. Geen easy listening shit, deze puike single. Hij hangt bij mij voorlopig ergens tussen ‘ik weet het nog niet’ en fantastisch. Maar oordeel vooral zelf.

https://www.youtube.com/watch?v=LBwGSj3qsRo&list=OLAK5uy_lws6NcQtL3uTMzy159e0x6w1GdgOQW0I8

De Gentse blackmetalband Matavitatau heeft een nieuwe EP klaar. ‘Taeda Inversa’ bouwt mooi verder op de fundamenten die werden gelegd met ‘Numen Nescio’.
Matavitatau verraste ons vorig jaar met de ‘Numen Nescio’. Daarop hoorden we eerder klassieke blackmetal met lyrics uitsluitend in het Latijn. Sinds die release wisselde de band van bassist en van label. Hun debuut kwam uit op tape bij het Italiaanse Canta Erecti terwijl ‘Taeda Inversa’ uitgebracht wordt door Altare Productions uit Portugal. Op dat label zit of zat ook De Vermis Mysteriis, een andere Belgische blackmetalband. De zanger van Matavitatau zong ook het laatste album van De Vermis Mysteriis in.
Na de release van ‘Numen Nescio’ is Matavitatau bovendien live beginnen spelen. Een paar keer als support van onder meer Profanatica, Dudsekop en Kludde en op lokale festivals als Unholy Congregation, Black Chaos Assault, Pankraker Festival en een Consouling Night (vaak als invaller, maar dat telt ook voor de statistieken).

De nieuwe EP dan. Inzake sfeer en dynamiek sluit ‘Taeda Inversa’ mooi aan op ‘Numen Nescio’. Wel voel je dat de band organischer klinkt (meer samenhang) en dat er in de composities stappen vooruit zijn gezet. Mayhem, Darkthrone en andere klassieke/oldschool blackmetalbands zijn zeker nog een inspiratiebron, maar op bijvoorbeeld “Aliter Lachesi Visum” hoor ik toch ook een paar Satyricon- of Watain-momentjes. Inhoudelijk komt de inspiratie van Propertius, Bernard van Cluny, Albertino Mussato en Girolamo Fracastoro.
De EP-titel ‘Taeda Inversa’ verwijst naar het bandlogo met de omgekeerde fakkel, een oud symbool voor het uitdoven van het leven. Ik heb het hardst genoten van “Aliter Lachesi Visum” en van het mooi uitgewerkte “Favilla Mali” (vrij te vertalen als de vonk van het kwaad).

Het leukste is nog wel dat als je de CD koopt van ‘Taeda Inversa’, dat je er dan de vorige EP zomaar bijkrijgt op hetzelfde schijfje.
https://matavitatau.bandcamp.com/album/taeda-inversa

Fischer-Z, de Britse art-punkband Fischer-Z onder leiding van John Watts, vierde zijn 50-jarige jubileum met een nieuw studioalbum (‘X-Ray Serenade’), een paar heruitgaves van albums, een podcast-reeks over de bandgeschiedenis en een resem (uitverkochte) concerten.
In ons land werden hiervoor enkele duizenden tickets verkocht, waardoor we gerust kunnen stellen dat deze band hier nog steeds heel populair is.

Het nieuwe album omvat zeven nieuwe songs, vier herwerkte hits en een ‘official bootleg’-versie van de single “Strings”. Van ‘X-Ray Serenade’ was “Strings” de eerste single. Daarna volgden nog “X-Ray Serenade” en “Perfect”. Deze laatste heeft een single-edit (wijkt licht af van de albumversie). Opmerkelijk is dat de single “X-Ray Serenade” wel de albumtitel opleverde, maar dat die niet op het album staat. Het is dan ook een nummer dat totaal niet aansluit bij de catchy poprock van het album. Op dit nummer horen we John Watts in zes lange minuten met een spoken word over een minimalistisch, blikken drumcomputer-ritme met wat vage synth/gitaar-accentjes. Een aardigheidje waarvan iedereen zal begrijpen waarom het het album niet gehaald heeft.
Op de nieuwe nummers van het album horen we een heel vertrouwde versie van Fischer-Z. Dit materiaal sluit perfect aan op dat van ‘Swimming In Thunderstorms’ (2019), ‘Til The Oceans Overflow’ (2021) en ‘Triptych’ (2024). Zeker die ‘Thunderstorms’ en ‘Oceans’ mag je als het beste recente werk van John Watts (71)beschouwen.
In het promopraatje wordt ‘X-Ray Serenade’ opgehemeld als het meest ambitieuze album van de band sinds jaren. Dat het album niet in eigen beheer uitgebracht wordt, onderstreept die ambitie alvast. In muziek en lyrics heeft het nieuwe album dan toch een heel vertrouwd gezicht voor wie Fischer-Z na 50 jaar nog steeds van dichtbij volgt.

Op ‘X-Ray Serenade’ combineert John Watts opnieuw zijn kenmerkende scherpe pen, intelligente humor en milde maatschappijkritiek met de vintage Fischer Z-sound in een moderne, radiovriendelijke poprock-productie. Het nieuwe materiaal verkent de thema's die al altijd centraal stonden in Watts’ werk: de huidige toestand van de wereld, de absurditeiten van het moderne leven en menselijke verhalen. “Perfect” omvat drie kortverhalen die Watts mentaal opschreef in zijn favoriete café in Hamburg. “Perfect” vormt samen met “Strings” en “Rivers” het sterkste trio van dit album. Watts is overigens opvallend goed bij stem, ondanks de voorbije 50 jaar van concerten, repeteren, componeren en opnemen.

Van de herwerkte hits (reimagined, noemen ze dat tegenwoordig) valt op dat Watts niet of nauwelijks raakt aan de lyrics, maar wel aan het ritme. Misschien is het dat hij op zijn gezegende leeftijd liever deze gezapige versies speelt op concerten dan de uptempo-versie van het origineel en dat hij op deze manier daarvoor de weg plaveit op het album. Het kan net zo goed een uitnodiging zijn voor de fans en andere luisteraars om nog eens heel goed te luisteren naar de lyrics. Dat werkt. Van “So Long” dachten wij bijvoorbeeld lang dat het een ‘gewone’ passionele liefdesverklaring was, terwijl het een spreidstand is tussen stalking en ghosting. Ook voor “The Perfect Day” geldt dat deze uitgeklede, kalmere versie nieuwe inzichten geeft in de lyrics, waar meer cynisme in schuilt dan we eerder vermoedden. Bij “Pretty Paracetamol” en “Marliese” heb ik dat gevoel minder en hou ik toch meer van het dansbare origineel.

De ‘official-bootleg’-versie van “Strings” door de Duitse DJ Ingo Wörner blinkt uit in overbodigheid. Het zal voor Watts en Wörner een leuke knipoog zijn naar hun eerdere samenwerking (1999) en kondigt zich aan als een dance-versie, maar het origineel is beter.

‘X-Ray Serenade’ komt uit op CD, vinyl en digitaal.
https://www.youtube.com/watch?v=sRtmKxV0hjY

Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.

“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.

https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8

Vlaanderen heeft zijn eigen Joni Mitchell, of toch bijna. Bij momenten klinkt Ciska Ciska zo intens als de jonge Joni Mitchell of Joan Baez. Haar songs zijn dan wel meer introspectief, maar vanuit eigen ervaringen en relaties houdt ze de wereld een kleine spiegel voor. De emoties op ‘Page of Cup’s zijn universeel en divers en soms nog wat naïef, maar vooral is dit album als visitekaartje heel beloftevol.

Ciska Ciska is Ciska Dhaenens (26). Ze is een singer-songwriter uit Gent en een telg uit een muzikale familie, die na vader Dirk (Derek And The Dirt) en broer Vito haar eigen muzikale weg zoekt. Op haar debuutalbum ‘Page of Cups (Reversed)’ toont ze een breed spectrum van catchy pop en rock en intieme americana/folk. Soms met twee voeten vooruit spontaan poppy, dan weer breekbaar of met klassiek klinkende harmonieën en soms eens stevig rockend.
Ze schrijft heel rake lyrics (we herhalen nog eens de eerdere vergelijkingen met Mitchell en Baez), heeft een aantrekkelijk stemgeluid en haar composities zitten degelijk in elkaar. Vaak zit er een ondertoon van melancholie in de songs, maar nooit zo zwaar dat dat de overhand krijgt.
Ciska worstelde best hard met het leven en dit album symboliseert voor haar het afsluiten van een levenshoofdstuk waarin angst en twijfel centraal stonden. “Voor mij voelt dit als één groot coming-of-age-verhaal, waarbij ik mezelf en mijn kwetsbaarheid eindelijk op een voetstuk durf te plaatsen”, zegt ze daarover. De stap van naïviteit naar een groter zelfbewustzijn is in heel wat songs bijna tastbaar aanwezig.

We kenden reeds de singles “Biotope”, “Sweet Sixteen” en “Jump Right In”. “For Me” past mooi in dat rijtje van klassesongs. “Indoctrinate Me” hebben we goed onthouden van haar liveconcerten. De studioversie is net zo emotioneel overweldigend en massief rockend als die keer toen we dit nummer hoorden in De Racing in Gavere. Voor mij is dit toch wel één van de hoogtepunten van dit album.
Als album is dit alvast een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes.

https://www.youtube.com/watch?v=IRkcroK8NLo&list=OLAK5uy_kqSJ3vw6HCAtSlGk04wMLbxOo5g8qqMIU

Zingem Beeft 2026 - Vol gas naar de volgende editie
Zingem Beeft 2026
De Mastbloem
Kruisem
2026-09-12
Filip Van der Linden

Op zaterdag 12 september konden we opnieuw naar Zingem Beeft in Kruisem. In De Mastbloem stonden opnieuw zeven Belgische metalbands op de affiche en die kregen naar goede traditie op dit festival een perfect licht en geluid. De opkomst was mooi, maar er kon nog wel wat volk bij.

De Gentse postblackmetalband Aldrig werd opgericht door twee bandleden die eerder in Soul Grip zaten en de vocalist kennen we van Arson. De band bracht in 2023 zijn debuutalbum ‘Yağmur’ uit (mix door Magnus Lindberg van Cult of Luna) en ze zouden een jaar later op dit festival spelen. Maar één van de bandleden geraakte niet op tijd terug in het land door een staking op de luchthaven van Charleroi en dus werd de band toen vervangen door Nocturnal Empire. Nieuwe releases volgden niet meer. De band speelt maar zelden. Recent speelden ze nog in Nederland, met Astodan en Clouds Indoor.
Aldrig opende op Zingem Beeft om 15.30 u de debatten voor een nog maar half gevulde zaal. Geen luchthavenperikelen deze keer, al hadden ze bij Aldrig wel een vervanger mee voor hun drummer. Gert zat met Cobra The Impaler in de UK en dus werd hij vervangen door Vincent van Carnation, na slechts één repetitie met de hele band. Mochten ze het niet verteld hebben, hadden misschien maar weinig aanwezigen het verschil gemerkt.
Aldrig bracht een intense set met een mix van post- en blackmetal. Zoals bij Arson is het vocalist Jeroen die als een bezetene met de meeste aandacht gaat lopen. Hier dan wel niet strak in het pak zoals bij Arson, maar met gewaad dat de sfeer van een ritueel nog accentueert.
Aldrig staat voor veel energie en ze weten die goed te kanaliseren. Zo vroeg een indoorfestival openen is altijd een beetje ondankbaar. De band deed geen toegevingen omdat het publiek niet echt mee wilde werken en leverde een knappe set af met uitsluitend bestaand werk. Nieuw werk zou nu wel interessant zijn, want ik vermoed dat Aldrig nog niet uitverteld is.
Setlist Aldrig: Aldrig, Amarone, Yağmur Gelecek, Hasret, Yağmuru Yağdırırım.

Hedonist is een hard rockin', hard groovin' powertrio uit Limburg, opgericht in 2010 toen Roel Paulussen (K’pow, Hando Yahama, ex-Sardonis, ex-Solenoid, ex-Barabbas) en Frederik Cosemans (Hemelbestormer, Rituals Of The Dead hand, ex-Serpentcult, ex-Death Penalty) samen aan het jammen waren. Frank Homolka (The Killbots, ex-Solenoid) maakte de band compleet.
Hun eerste release was een split met Your Highness. Daarop liet Hedonist een mix horen van Motörhead, High On Fire, Karma To Burn en Monster Magnet. In 2016 was er het full album ‘The Collapse’. Na die release volgden concerten met Crowbar, Karma To Burn, Weedeater, Phill Campell And The Bastard Sons, Tank 86, Your Highness, Tangled Horns en Cowboys And Aliens.
De recentste release van Hedonist is het tweede full album ‘Eat Thus’, dat ze bijna integraal brachten op Zingem Beeft. Dat album bracht hen in 2025 naar Desertfest in Antwerpen.
In de week voor Zingem Beeft kondigde de band plots zijn afscheid aan, maar dit festival wilden ze nog wel spelen. Het allerlaatste concert was dit evenwel niet, laten ze verstaan. Ze hebben het gevoel dat het verhaal van Hedonist verteld is en ze gaan als vrienden uit elkaar.
Op het podium van Zingem Beeft zagen we een band die nog niets aan kracht of intensiteit ingeboet heeft.
Het is jammer dat we zo onverwacht afscheid moeten nemen van een band die misschien niet altijd de erkenning kreeg die ze verdienden. Hoogtepunten in de set waren voor mij opener “Dirtscraper” en “Golden Voodoo Witch”.
Setlist Hedonist: Dirtscraper / Beaumont / Golden Voodoo Witch / Soul / Just Start Kicking / Helvete / Kryszty C / The Urge

Rotzak is een Belgische band die zich moeilijk in één hokje laat stoppen. Hardcore en metal, met nog van alles erin. De inspiratie komt onder meer van Every Time I Die, Converge, The Dillinger Escape Plan en The Chariot. De voorbije zomer stonden ze onder meer op Jera On Air.
Hoewel Rotzak inmiddels al bijna tien jaar bestaat, voelt de band voor veel mensen nog als een relatief nieuwe naam aan, zelfs in eigen land. Door wisselingen in de bezetting en de coronapandemie kwam de ontwikkeling van de band niet altijd mooi uit de verf. De band werkt aan nieuw materiaal, en speelt in het najaar opnieuw een reeks clubshows. België vormt daarbij de basis, maar ook Duitsland, Denemarken en Frankrijk staan opnieuw op de planning.
Net als bij Aldrig is het bij Rotzak vocalist Niel die met de meeste aandacht gaat lopen. Hij klimt overal op, maakt een rondje tussen het publiek en doet zelfs een radslag. Dat sloeg over op de aanwezigen: bij Rotzak kreeg het publiek voor de zin in een moshpit. Van de wervelende Rotzak-set op Zingem Beeft heb ik het meeste genoten van “All Icarus” en het afsluitende duo “Sloom” en “Void”.
Setlist Rotzak: Time Bomb / Decompose / High Praise / Wicked / All Icarus / Blind Eagles / Rather Be Fucking Dead / Big Leap / Sloom / Void

Slaughter The Giant is een deathmetalband met blackmetalinvloeden die werd opgericht in 2018. Ze hebben al twee full albums op hun conto: ‘Depravity’ uit 2022 en ‘Abomination’ uit 2024. Deze zomer zaten ze in de studio voor nieuwe opname. Ze speelden reeds op Alcatraz. De volgende haltes na Zingem Beeft zijn Colossus Deathfest in Aarschot en de Ierse metalfestivals Siege of Limerick en Northern Dissonance.
Op Zingem Beeft openden ze met het oudje “Apocalypse Now” en van daar ging het in de moshpit voor het podium in gestrekte draf naar setafsluiter “Alien Abduction”. Nog een oudje van de EP uit 2019 is “Raging Demons” waarbij frontman Benny iedereen oproept om mensen te helpen als die met hun innerlijke demonen worstelen.
Slaughter The Giant organiseert binnenkort zijn eigen Colossus Death Fest in Aarschot met behalve de band zelf nog onder meer Mordkaul en Man As Plague.
Setlist Slaughter The Giant: Apocalypse Now / Nothingness / Abomination / The Chainsaw Killer / Omens of Evil / Ritual Abuse / Raging Demons / Alien Abduction

Marche Funèbre viel in voor Mordkaul. De zanger van Mordkaul had ergens de aansluiting van het ene vliegtuig op het volgende gemist, of iets van die strekking. Zingem Beeft en bands die afzeggen door luchthavenperikelen, het begint stilaan een running joke te worden. De organisatie heeft er inmiddels zoveel ervaring mee dat hij al makkelijk een vervanger uit de hoed kan toveren. Marche Funebre stond al eens op Zingem Beeft, in 2019, met Bark als headliner toen. Marche Funèbre ging begin deze maand nog op tournee met Counting Hours en Shape of Despair langs Nederland, België en Duitsland, stond daarna nog op het Under The Doom-festival in Lissabon, naast Solstafir en Draconian. De tournee met Counting Hours en Shape of Despair hebben ze voor de Belgische halte uitgebreid tot hun eigen festival (Darken the Moon), met deze keer Candlemass als headliner. Om maar te zeggen dat Marche Funebre momenteel op een goede golf surft.
De set op Zingem Beeft werd afgesloten met een indringende versie van “Einderlicht”, de Nederlandstalige track van hun meest recente EP ‘Echoes from Beyond’. Klasse.
Setlist Marche Funèbre: In A Haze / When All Is Said / Amnesia / The Dark Corner / Einderlicht

Bark brengt groove metal of noem het death’n roll. Deze Belgische band heeft de Argentijn Martin Furia in de rangen, die momenteel behalve bij Bark ook nog bij heel vaak Destruction speelt. Live wordt hij dan als gitarist vervangen door bassist Jorn en komt vaste invaller Stef (van vroeger bij Off The Cross) erbij als bassist. Bark speelde al twee keer op Graspop en vier keer op Alcatraz. Ze waren in 2019 al eens headliner op de toen derde editie van Zingem Beeft, toen met Marche Funèbre en Chalice. Bark bracht vorig jaar het album ‘The Time Has Come’ uit. Op basis van het aantal shirts bij het publiek had Bark misschien ook headliner kunnen zijn.
Bark was goed voor het grootste enthousiasme in het publiek. Bij elke track gingen de vuisten en hoorns de lucht in. Op Zingem Beeft bracht Bark een stevige set met een heel rits klassiekers: “Voice of Dog”, “Mass Lobotomy” en “I Remain Untamed”. Die laatste songtitel vat het concert eigenlijk mooi samen.
Volgens het gezegde bijten blaffende honden niet, maar dat is buiten Bark gerekend.
Setlist Bark: Underworld / Voice of Dog / Roll the Dice / Shaman / Written in Stone / On No Ones Word / Negativist / Hollow Words / Day of the Witch / Wanted Man / I’m A Wreck / Mass Lobotomy / I Remain Untamed

Schizophrenia heeft de afgelopen jaren een onbetwistbare status opgebouwd binnen de internationale death/thrashscene2023 was het jaar van de grote doorbraak voor Schizophrenia, toch als we kijken naar hoe deze Antwerpse band zijn zomervakantie georganiseerd had: ze stonden op het podium van achtereenvolgens Graspop, Hellfest, Wacken, Dortmund Deathfest, Alcatraz en Summer Breeze. In dat jaar stonden ze ook al op Zingem Beeft, maar nog niet als headliner. Die plek op de affiche was toen voor Fleddy Melculy. Vanaf toen is het eigenlijk niet meer gestopt voor deze band. Dit voorjaar speelden ze als support van Hellripper toen die door Europa trok en na Zingem Beeft gaan ze op Europese tournee als support van Coroner.
Op Zingem Beeft toonde Schizophrenia zich een heel degelijke headliner, met veel schwung en allure, en met volop coole poses. Een feest voor de fotografen en voor het publiek.
Setlist Schizophrenia: niet beschikbaar

Deze editie van Zingem Beeft toont dat er in Vlaanderen plaats en zelfs nood is aan dergelijke metalfestivals die breed durven programmeren en die heel hard hun best doen om het publiek telkens opnieuw te verrassen.
Wij kijken alvast uit naar de volgende editie.

Organisatie: vzw Agera Events

The Jayhawks werden in 1992 een beetje wereldberoemd met het album ‘Hollywood Town Hall’ (met de singles “Take Me With You” en “Waiting For The Sun”). Kort daarna was er het album “Tomorrow The Green Grass”, met nog meer hits: “I’d Run Away” en “Blue”. Daarna kwam het succes minder vlot voor deze fijne Amerikaanse band. Inmiddels bestaan The Jayhawks 40 jaar en om die verjaardag extra luister bij te zetten is er nu het nieuwe album ‘Sanctuary Park’.
We kunnen het moeilijk een comeback noemen. Ook ‘Paging Mr Proust’ uit 2023 was al een heel fijn weerzien met deze band en zijn heel eigen blend van folk, country, rock en singer-wongwriter kind of music en hun driestemmige, harmonische zang.
Het nieuwe album werd geproduceerd door Bob Ezrin, die in 2000 ook al ‘Smile’ opnam met The Jayhawks. De gitaren huilen opnieuw fel, de blues zijn nooit ver weg en de melancholie ligt opnieuw in dikke lagen over elke track.
Wie fan was in de jaren ’90, kan dit nieuwe album blind aanschaffen. Mijn favorieten zijn “Hands On The Wheel”, “Keeping Our Heads Above The Water”, “Familiar Strangers” en “Always And A Day”.

Op 20 september staan ze in De Casino in Sint-Niklaas. Dat concert is al uitverkocht.

https://www.youtube.com/watch?v=-lXyA2bE4Gs

De Duitse folkrockband Schandmaul klinkt op het nieuwe album ‘Sternensegler’ (kapitein die volgens de sterren navigeert, of in het Engels: star sailor) opvallend fris.
Het frisse gevoel komt vooral van de nieuwe leadzanger Terence Hill. Thomas Lindner zette al tijdens concerten een stap terug als frontman, ten voordele van Hill, en nu horen we die laatste ook eens in een studio-opname. Klinkt Schandmaul nu anders? Uiteraard klinkt de zang iets anders, maar aan de muzikale formule werd niet geraakt. Dit is nog steeds stevige rock (net geen metal) met roots in de folk. Catchy als je van het genre houdt. Als je al eerder iets in huis haalde van pakweg Subway To Sally, In Extremo of Saltatio Mortis, dan zal je dit vast ook wel lusten. De lyrics zijn in het Duits, maar de verhaallijnen zijn niet zo moeilijk om volgen en heel wat refreinen kan je bijna meteen meebrullen.
Terence Hill laat een nieuwe wind waaien bij Schandmaul en dat kon dit Duitse instituut misschien wel goed gebruiken. ‘Sternensegler’ blaast ons niet meteen omver, maar is een heel degelijk en interessant album met verschillende hoogtepunten. Het slepende “Nosferatu”, het furieuze “In der Hand” en de bombastische titeltrack “Sternensegler” zijn voor mij de hoogtepunten.

Folk/Rock
Sternensegler

https://www.youtube.com/watch?v=P2q7cvu--as

Kurt Wagner heeft met Lambchop al verschillende gedaantes en stijlen aangenomen. Hij is de enige constante in de bezetting. Op het nieuwe ‘Punching The Clown’ leert hij ons het volgende: in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.
De bezetting is deze keer minimaal. We horen niet veel meer dan een banjo (Justin Vernon van Bon Iver) en gitaar, en Wagner’s stem natuurlijk. Tegelijk is er de rijkdom en soepelheid van een relatief groot koor. Wagner prevelt de lyrics van zijn ballads als folk-verteller (net geen bluegrass) in duet met het soms bombastische, gospel-achtige koor. En dat levert muzikaal vuurwerk op. Water en vuur, ernst en passie, zwart en wit, ruw en zacht, elkaar uitdagend elk vanuit hun kern. Het koor vult geen achtergrond maar is een tweede hoofdfiguur naast Wagner, en het hele album wordt gevuld met vraag en antwoord, of voorzet en respons.
Naar verluidt baseerde Wagner zich op een vroege vorm van gospel, lined out singing, die vanuit Schotland naar de Appalachen overgewaaid was omstreeks 1800. Hoe dan ook levert dit een puurheid op die we al lang niet meer gehoord hebben.
Wagner heeft zichzelf en zijn band uitgedaagd om voor ‘Punching The Clown’ betere schrijvers te worden van tekst en muziek. Daar zijn ze zeker in geslaagd. Van de 30 songs die ze geschreven hebben, staan er slechts 12 op dit album. Dat zullen dan wel de beste zijn, maar voor mij had dit zeker een dubbelalbum mogen worden. Ik krijg er maar niet genoeg van. Hoogtepunten aanduiden is dan ook niet eenvoudig. Ik heb het hardst genoten van “A Doctor In The House”, “White People” en “No Chicago”.
Op 2 december staat Lambchop in Antwerpen, een dag later in Roeselare.

Pop/Folk
Punching The Clown
Lambchop

https://www.youtube.com/watch?v=u2SUuOs2K4Y