Recent verloor acteur Mathias Sercu zijn zoon Thore. Mathias’ broer Kobe Sercu (samen zitten ze in de Broers Sercu) vatte het onmetelijke verdriet in de pakkende ballade “Zonder Joe”.
Melancholie, gevonden rust en innerlijke pijn zijn zelden zo mooi verwoord in een paar minuten en akkoorden. Het West-Vlaams kan rauw zijn en hard, maar dit is van het niveau van Willem Vermandere. Mooi.

https://www.youtube.com/watch?v=antCkU8DE2o&list=OLAK5uy_m-3IALpM6wPwXdyIo9rdn135cWIP3RjtQ

Justine Wolfs – geen familie van Noémie Wolfs van Hooverphonic geweest, voor zover we kunnen nagaan - is een Antwerpse singer-songwriter die persoonlijke, dromerige muziek maakt. Haar sound zit tussen indie en dreampop, met invloeden van Gracie Abrams, Wolf Alice en Lizzy McAlpine.
Haar muzikale verhaal begon in haar slaapkamer. Ze begon in 2020, zonder muzikale opleiding, zelf nummers te schrijven op de ukelele. In 2023 richtte ze haar coverband MayFour op. Twee jaar lang stond ze vooral op het podium met covers, tot het steeds meer begon te kriebelen om eigen nummers te brengen.
Vorig jaar bracht ze haar eerste single “Hyperfixation” uit. Later dat jaar volgde “Noodlot”, een Nederlandstalig duet met Wilson55. Ondertussen schreef Justine verder aan de nummers die voor haar eerste EP. Eind 2025 kwam ze in contact met de Nederlandse producers Jaco Falcon en Tim van Emmerloot. Samen brachten ze de slaapkamer-nummers naar de studio. “Ever Known” is de eerste single en gaat over leren van jezelf te houden doordat iemand anders jou graag ziet. De volledige EP verschijnt in november.
“Ever Known” klinkt wat urban loungy. Licht bruisend en tintelend met een mooie finale. Productioneel zit het nummer goed in elkaar, maar ik mis hier de samenhang tussen de muziek en de lyrics. De frisse naïviteit en de verrassing van het verliefd zijn had hier in dikkere lagen uitgesmeerd kunnen worden. In aanpak en onderwerp is dit veelbelovend. Ik ben benieuwd naar de EP.

Je vindt “Ever Known” op Spotify ever known - song and lyrics by Justine Wolfs | Spotify

Drummer (bij Daan), zangeres en songwriter: Isolde Lasoen is niet voor één gat te vangen. Op ‘My Kind Of Drama’, haar nieuwe solo-album, is ze nog meer een kameleon, in de positieve zin. Ze jongleert met neo synthpop, dreampop, filmscores en retropop tot het wazig wordt voor onze ogen en we opgaan in de suikerzoete nostalgietrip die ze voor ons gesponnen heeft.
Album-opener “Queen’s Time” en titeltrack “My Kind Of Drama” doen ons wegdromen naar de (tiener)romantiek van de Franse film in de jaren ’80, met een update en in het Engels voor “Queen’s Time”, maar niettemin helemaal in het straatje van ‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ‘Les Bronzés’, …
Wie had gedacht dat de muzikale erfenis van Francis Lai en zijn collega’s ooit nog op een Belgisch album zou belanden. “Queen’s Time” doet mij denken aan de voor die tijd heel typische romantische zomerduetten waar de Fransen een patent op leken te hebben. Ik dacht daarbij eerst aan “Tu T’en Vas” of “L’Avventura”, maar misschien zit “Eté Indien” (geen duet, I know) er dichter tegenaan. Het instrumentale “Love Language” (instrumentaal op wat geneurie na) en “Supraclavicular” hellen dan helemaal over naar de soundtrack van de jaren ’70 en ’80, met hints van Vangelis en Tangerine Dream.

Het album bevat nog veel meer referenties. Verspreid over de nummers horen we echo’s van Daft Punk, Lana del Rey, SX, Desireless, Zas, Sylvie Kreusch en Lady Gaga. De Franse producer Michael Declerk grabbelde voor ‘My Kind Of Drama’ in dezelfde ton waar hij eerder inspiratie vond voor Daft Punk en Justice. De muziek klinkt soms wat naïef en heeft een hoog roze bubblegum-gehalte. Het lijkt allemaal heel eenvoudig en retro-gepikt, maar achter die eenvoud zitten ingenieuze akkoordenschema’s en melodielijnen. Isolde legt er met haar lyrics een ernstige laag over.

Het album heeft grote gemene delers en toch heeft elk nummer een eigen gezicht: het flirterige en tintelende “Echo En Toi” dat een update van Gainsbourg had kunnen zijn, de propagandistische dansvloervuller “Egoland”, de verre echo van Anne Clark op het slepende “Perception”, de bombastische poprock van “Nothing Is Forever”, …
Telkens krijgen we een nieuwe versie van Isolde Lasoen te horen in de muziek en in de lyrics. Mijn persoonlijke favoriet is “Love Language”.

‘My Kind Of Drama’ is een heel bijzonder album. Voor elke emotie, voor elk moment van de dag, voor elk type weer is er een ander nummer dat net iets meer geschikt lijkt te zijn en toch klinkt dit als één organisch geheel. Fantastisch gedaan.

https://www.youtube.com/watch?v=G0wmVCjc9IE

‘’Educate The Billionaires’’ is de nieuwe single van Green Crow Collective, een bont allegaartje muzikanten. Hun vorige single, “Huern Zègn” met Sarah Vandeursen van Kenji Minogue, was behalve uitermate grappig en tegelijk met de vinger wijzend naar roddeltantes en –nonkels ook nog het muzikale equivalent van een welgemikte handgranaat. Met zijn ietwat Midden-Oosterse vibe en de mantra-herhaling van de titel was dat earcandy zoals er in Vlaanderen maar weinig gemaakt wordt.

“Educate The Billionaires” is van een ander kaliber. Meer rechttoe, rechtaan punkrock. Met een direct meezingbaar refrein en een baslijn die diepe voren trekt waaruit de scherpe gitaarakkoorden opschieten. Er zit zelfs een kort ‘Bohemian Rhapsody’-momentje in deze fijne song, zo rond 2 minuten 30.

Het volgende, tweede album van Green Crow Collective zal ‘Lobotomie’ heten (een knipoog naar ‘Teenage Lobotomy’ van de Ramones?) en komt ergens in het voorjaar van 2027 uit. Als ze nog maar van deze goudomrande bommetjes droppen zal dat album de uitstekende live-reputatie van deze de groene kraaien helemaal bevestigen.

https://www.youtube.com/watch?v=WWdiVSE86DE

“Escape Failed” is de tweede single van het nieuwe album van electrowavepionier Enzo Kreft. ‘Synthetic Future’ verschijnt pas volgend jaar, maar deze nieuwe single doet ons al watertanden.
Het recept blijft hetzelfde bij Enzo Kreft: koele beats en tintelende melodielijnen met onderkoelde lyrics met veel kritiek op de maatschappij. “Escape Failed” beschrijft het moment waarop de mens ontdekt dat ontsnappen uit het systeem onmogelijk is geworden. De vermeende vrijheid van keuze blijkt een zorgvuldig berekende illusie: elke beweging werd voorspeld en elke afwijking wordt geregistreerd. Zelfs de laatste poging om aan het systeem te ontsnappen was al ingecalculeerd. Vrijheid blijkt slechts een simulatie.
Als we Enzo Kreft mogen geloven, ziet het er niet goed uit voor ons. Jammer genoeg lijkt elk nieuw TV-journaal hem gelijk te geven. Wordt dit de soundtrack waarop we de afgrond in dansen?

Electro/Dance
Escape Failed –single-

https://www.youtube.com/watch?v=F9lsiHKIPfA

Derek kennen we misschien nog het beste als frontman van rockband Derek And The Dirt, goed voor de Belpop-klassiekers “Oh By The Way” en “Rosie”, maar hij maakte ook al een aantal albums in het Nederlands. Het Nederlands ligt het hem net zo goed als het Engels. Hij schreef reeds onder meer een Nederlandstalig nummer voor Isabelle A.

Voor “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, de eerste single van het nog te verschijnen album ‘Hunker’, grijpt Derek heel ver terug in her verleden. Zijn eerste kennismaking met muziek waren kleinkunstavonden op ‘De Zolder’ in zijn Gavere. Eén van de eerste platen die hij op zijn slaapkamer afspeelde, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde.
5O jaar later zingt hij samen met zijn idool “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”,  waarin ze ons een spiegel voorhouden. We denken dat de meest gekke aankopen ons gelukkig zullen maken, maar zijn vergeten dat geluk niet te vinden is in materialisme. Tegelijk is het een sneer naar de behaagziekte: soms willen we liefde afkopen omdat we vergeten zijn hoe liefde eigenlijk werkt. Er zit meer dan één laag in dit vrolijk verpakt cynisch lied.
In oktober verschijnt ‘Hunker’ en gaat Derek met de nieuwe nummers op tournee langs Herzele, Oostende en Deinze. Op het album komt ook nog Guido Belcanto langs. Dat is zeker iets om naar uit te kijken.

Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt –single-
Derek & Jan De Wilde
Je vindt deze knappe single op Spotify Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt - song and lyrics by DEREK | Spotify

Na “Know That” is “When The Storm Ends” al de tweede nieuwe single dit jaar voor Cathubodua. Deze Belgische epic symphonic metal band werkt dus naar een nieuw album toe, de opvolger wordt dat van ‘Interbellum’ uit 2024.
“Know That” was een leuke single, maar op “When The Storm Ends” worden echt alle registers opengetrokken. Lekker agressief en krachtig bij momenten, dan weer filmisch en meeslepend. Spanning, passie en huivering in een notendop van een paar minuten. Zo moet dat.
De bijhorende clip werd opgenomen op het Na Fir Bolg-festival eerder dit jaar.

https://www.youtube.com/watch?v=GCcwzZO7RxI&t=2s

Amyl and the Sniffers is een band die zo’n energieke concerten brengt dat ene studio-album die energie nooit helemaal kan vatten. Wordt gezegd. Een live-album van deze band is dan ook helemaal geen verrassing. ‘Truth or Consequence’ wordt vorig jaar opgenomen tijdens een concert in LA met een beperkt publiek.
Wat wel een verrassing is, is dat ze geen ‘gewoon’ concert als live-album uitbrengen, maar een concert met country-versies van hun nummers.
Twee conclusies: de meeste songs blijven wel ongeveer overeind in deze semi-akoestische aanpak. Over de zangeres en de band kunnen we dat helaas niet zeggen. Hoe trager ze de nummers spelen, hoe meer ze door de mand vallen. Het is mooi dat ze dit risico durven nemen, maar het voegt weinig toe aan hun oeuvre. Sommigen zien er de grap van in of vinden dat ze iets toevoegen aan het country-genre door er hun rauwe punk-attitude in te injecteren.
Je hoort een paar publieksfavorieten als “Big Dreams”, enkele onuitgegeven nummers en één cover (“Lights on the Hill” van Slim Dusty). Alleen die laatste cover geeft aan dat Amyl and the Sniffers dit country/live-album toch ergens een beetje ernstig overdacht en voorbereid hebben.
Goh. In het beste geval vinden de fans dit een leuk tussendoortje. Maar straks toch graag ‘gewone’ concerten en een degelijk live-album, misschien?

https://www.youtube.com/watch?v=HyDI1FaaTY4

Homemade Hand Grenade is een opkomende, jonge rockband uit het Waasland. “Too Weak” is hun nieuwe single. Ze evolueerden van grage naar heavy alternative. Ze voegen nu ook synths toe en hebben het zelf over Nirvana meest Nine Inch Nails.
De synths krijgen alvast nog niet de bovenhand op deze single. Inzake referenties zou ik eerder denken aan een Bush meets Stone Temple Pilots of Queens of the Stone Age. Ik hoor ook wat echo’s van The Romans.
“Too Weak” is goed gedoseerd in de dramatiek en leuk gespeeld met de intensiteit. De lyrics zijn degelijk, al mis ik een herkenbaar of meezingbaar refrein, en in de productie hebben ze misschien nog wat punten laten liggen.
Dit is een leuke introductie voor een leuke band. Hier willen we nog meer van horen.

Homemade Hand Grenade | Facebook

De wereld draait al twee jaar door zonder Matt Watts, de in ons land aangespoelde Amerikaan. Twee jaar na zijn overlijden verschijnt zijn laatste album.
Matt Watts speelde onder meer bij The Calicos, I H8 Camera, Zita Swoon Group en Mercelis, had Bjorn Eriksson en Stef Kamil Carlens in zijn eigen begeleidingsband en componeerde nummers met Emilina Torrini.
Maar Matt Watts was meer dan de talentvolle mensen die hem omringden. Zelfs in zijn slechtste en donkerste dagen bleef zijn ster als songschrijver en muzikant schitteren, al hebben maar weinigen dat gemerkt. Het is in dat licht dat we moeten luisteren naar ‘Restless Kind’, zijn postuum afscheidsalbum. Zo getroubleerd als zijn laatste jaren waren (denk aan de roes en het tastbare verdriet van ‘Muted Songs for Piano’ uit 2021), zo rustig en ingetogen is deze ‘Restless Kind’.
In de achteruitkijkspiegel zien we daar de vrede in van diegene die de dood in de ogen kijkt, zoals Leonard Cohen en David Bowie op hun laatste studio-albums, maar misschien zit het allemaal anders, dieper.
In de lyrics gaat het op ‘Restless Kind’ opvallend vaak over thuis en over vroeger, over onopgeloste conflicten met zijn vader, over zijn moeder, over mensen die hij broers en zusters en old friends noemt, over een jeugdliefde.
Heimwee en het ontberen van de steun van (bloed)verwanten voerden ook al de boventoon op ‘How Different It Was When You Were There’, zijn fantastische album uit 2017. Ik dacht toen dat de diep-paarse melancholie en hunkering van dat album stond voor liefdesverdriet op Olympisch niveau, maar dat was slechts een deel van het verhaal, vertelde hij later in een interview. Heimwee lag net zo goed in dikke lagen over dat album. Hij was blij met de kansen en de muzikale erkenning die hij bij ons kreeg en hij voelde zich soms heel geborgen tussen zijn nieuwe vrienden en vriendinnen, maar misschien was die ‘nieuwe’ thuis’ niet krachtig genoeg om al het ‘oude’ uit te vlakken.
‘Restless Kind’ straalt in alles rust en eenvoud uit. De woorden en de zanger staan centraal. De begeleiding is minimaal. Dat is een mooie en goede zet van producer Bai Kamara Jr. Als eerbetoon gaat er niets boven deze meest pure vorm van Matt Watts. Aan de andere kant mis ik op dit afscheid wel een beetje de ‘muzikale familie’ die Matt Watts hier omringde. Stef Kamil bracht vorig jaar al hulde met een cover op ‘SKC & The Poem’ en ik vermoed dat nog wel meer muzikale vrienden hem daarin zullen volgen.

‘Restless Kind’ is een mooi eresaluut aan een talent dat we met z’n allen misschien niet hard genoeg gekoesterd hebben. De wonden bloeden het hardst op “Hard Mama” en “If I Answer”. Op “Hard Mama” geeft hij zich helemaal bloot: ‘Cause it’s hard, Mama, it’s just too hard’ en ‘If you’d unlock the door, I’d be back again’. Het zijn maar fragmenten van de onderhuidse wanhoop en heimwee op dit album. Ook in “If I Answer” zitten die. Hij gaat daar in een soort van dialoog met zichzelf en zingt hij ‘I’ll be your only friend’.
Maar koop ‘Restless Kind’ niet uit medelijden. Zie het eerder als het laatste cadeau dat we kregen van deze getalenteerde singer-songwriter. Zo blijft zijn zachte fluisterstem nog wat langer bij ons.