Le Ravage d'Ali Baba is een project van ‘De Koffie Van Morgen’, een creatief platform rond de Brusselse drummer en vormgever Simon Plancke. Hij vormt een kwartet met Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere (jonge wolven van bij onder meer SCHNTZL, Nordmann en Hypochristmutreefuzz). Le Ravage d'Ali Baba kaart de wantoestanden in de vluchtelingenkampen van Noord-Frankrijk en Brussel aan, met verhalen van de mensen die er vertoeven. Samples uit veldonderzoek vormen de basis waarrond wordt gemusiceerd, maar de muzikale koers ligt niet vast. Naast foto's die de vluchtelingenkinderen maakten, spelen ook teksten van onder meer Rachida Lamrabet en beeldmateriaal van Lisa Tahon een bepalende rol. (Bron: De Casino)

Het project 'De Koffie van Morgen' is dus ontstaan uit het meesterbrein van drummer en grafisch artiest Simon Plancke. Hij laat zich omringen door top muzikanten binnen jazz middens, waar grenzen worden afgetast en verlegd. Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere, bekend van o.m. SCHNTZL, An Pierlé Quartet, Nordmann, Hypochristmutreefuzz zijn inderdaad één voor één muzikanten die binnen het jazz gebeuren hun stempel hebben gedrukt. Net dat samenvloeien van vaak confronterende gesprekken met vluchtelingen op het terrein, met die bijzonder intensieve muzikale omlijsting zorgt ervoor dat het boek/CD een pareltje is om te koesteren. We schreven daarover: 'Le Ravage d'Ali Baba' is een gevarieerde plaat waar spoken word inbreng en muzikale pracht wordt samen gesmolten tot een experimenteel geheel. Dit project brengt dan ook letterlijk mensen samen, zonder angst voor de onbekende, eerder met de bedoeling dat onbekende te ontdekken’ .
Een gevoel dat we ook live hoopten te beleven in een goed gevulde Concertzaal de Casino in Sint-Niklaas. Helaas bleek het boek iets beter te zijn dan de film. Begrijp ons niet verkeerd, over de virtuositeit van de muzikanten op het podium bestaat geen enkel twijfel. Ook de toespraak vooraf klonk veelbelovend. En de best pakkende teksten en enkele foto's op het scherm deden je naar adem happen. Die hemelse kruisbestuiving tussen Elias en Simon met toetsen van Thijs en Hendrik zorgde dus zeker en vast voor het opborrelen van kippenvelmomenten, en ontstaan van menig kroppen in de keel. De heren voelen trouwens elkaar blindelings aan, en gaan een ware strijd aan door een intens klankentapijt uit te spreiden dat ons naar verre oorden zou moeten doen weg drijven. Ook het beeldmateriaal was best indrukwekkend, en sluit daar eveneens mooi op aan. Beter was echter geweest als we daadwerkelijk getuigenissen zouden hebben gehoord of gezien van diezelfde vluchtelingen die hun verhaal komen vertellen op het podium, met die intensieve muziek op de achtergrond. Het ontbreken van die ene schakel, de vluchteling zelf op dat podium, zorgde er dan ook voor dat je een gezapig jazz concert voorgeschoteld kreeg met inderdaad een verwijzing daar naartoe. Maar de gelei op de boterham ontbrak, en dat is bijzonder jammer. Uiteraard lijkt zoiets verwezenlijken gezien het feit dat de band hiermee verschillende podia en clubs aandoet, eigenlijk een moeilijke tot onmogelijke opgave. Een gegeven waarvoor we zeker begrip kunnen opbrengen.
Besluit: Al te vaak kregen we het gevoel dat we eerder naar een veredelde jam sessie van bijzonder hoog niveau aan het kijken en luisteren waren, met visuele effecten als extraatje daarbovenop. Daar is niets mis mee uiteraard, echter ontbrak dus dat extra confronterende gevoel dat je met de neus op de feiten drukt en waardoor je een spiegel wordt voorgehouden dat we wel tegen komen op die pracht van een cd. Waardoor we helaas een beetje op onze honger blijven zitten.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas