Altin Gün - Een zwoele Turkse AB-avond
Brussel werd omgedoopt tot Brüksel, met Housepainters als voorsmaakje. Zij speelden de volgende nummers uit hun repertoire: “Too Bad”, “Leave the Hall”, “In a Cornfield”, “Sad Face Look”, “Fixed Position”, en de mooie afsluiter “What He Knows”.
Daarna verwarmde Altın Gün letterlijk en figuurlijk de Ancienne Belgique. Laten we negatief beginnen. Doet deze Amsterdamse band eigenlijk iets speciaal of vernieuwends? De groep creëert hun eigen psychedelische bewerkingen van Turkse traditionals. De melodie en tekst blijven hetzelfde, ze zetten er gewoonweg een dansbare, vette beat onder.
Laat het antwoord duidelijk zijn: Altın Gün schept weldegelijk iets nieuws en verheft het covergenre tot een respectabele stiel op zichzelf. Gouden Dag is de vertaling van de bandnaam, maar voor één keer mogen we spreken van een gouden avond.
Een beetje geschiedenis voor de liefhebbers: deze band werd opgericht door Jasper Verhulst, gekend van onder andere de cultband Moss. Toen Verhulst op tournee in Istanboel was, kocht hij een aantal Turkse folk-platen en kreeg zo het idee om een psychfolk-band te beginnen. Zanger en saz-speler Erdinç Ecevit werd erbij gevraagd en later kwamen zangeres Merve Daşdemir, gitarist Ben Rider en percussionist Gino Groeneveld erbij. In 2017 verscheen hun debuutalbum “On”, gevolgd door de single ‘Goca Dunya’, twee jaar later gevolgd “Gece”, en nog eens twee jaar later door “Yol”.
Op deze derde worp werd een andere weg ingeslagen en begon de nadruk meer te liggen op vintage synthesizers, elektro, en disco (dit mede doordat de bandleden apart van thuis uit moesten werken ten gevolge van de corona-lockdown. Met “Âlem” en vorig jaar “Aşk” werd dit pad zorgvuldig verder bewandeld, en hun populariteit bleef al die tijd alleen maar groeien, getuige hiervan hun passage op Rock Werchter twee jaar terug.
Onder de tune van Fikret Kızılok’s ‘Sevda Çiçeği’ stappen de bandleden de bühne op. Beginnen doen ze met “Şeker Oğlan”, wat ‘sugar boy’ betekent, en een cover is van Doruk Onatkut Orkestrasi. Liefde en verraad lijkt een vaak terugkerend thema in de Turkse klassieke songcultuur, getuige ook “Vallahi Yok”, letterlijk ‘ik zweer van niet’. Zou Shaggy daar zijn inspiratie gehaald hebben voor de monster-hit “It wasn’t me”? Nu we toch aan het gissen zijn over inspiratie, durf ik de hypothese voorop te stellen dat Pink Floyd voor “Have a Cigar” wel eens de mosterd gehaald kan hebben bij ‘Bir Sigara Iç Oğlan’.
“Maar waar haalde Altın Gün zelf de inspiratie?”, hoor ik u denken. Wel, vooral bij Neşet Ertaş, die maar liefst vijfmaal gecoverd wordt deze avond: “Gönül Daği”, “Leyla”, het triestige “Şad Olup Gülmedim”, “Çiçekler Ekiliyor” en “Kırşehirin Gülleri”. Maar ook andere meezingers komen aan bod, zoals Zülfü Livaneli’s “Leylim Ley” - een bekend gedicht - en “Rakıya Su Katamam” van Selami Şahin. Dat laatste betekent trouwens: ‘ik kan geen water bij de ouzo doen’. Wijze woorden.
Tot slot wordt er nog luidkeels (fonetisch) meegezongen met “Yüce Dağ Başında” en hitje “Goca Dünya”, oorspronkelijk van de man, de snor, de legende Orhan Gencebay.
Na dit optreden worden 300 gelukkige fans naar boven meegenomen voor een zwoele after-party, met plaatjes door Jasper Verhulst zelf vakkundig door elkaar gemixt. Een geslaagde afsluiter van een al even geslaagde avond.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Lords Of Altamont - Onstuimige garage-rockers steken tandje bij
De laatste plaat van The Lords Of Altamont heet ‘Tune In Turn On Electrify’, en hiermee is hun wervelende live act meteen in enkele rake termen samengevat.
Dit is een band met een hoog rock’n’roll gehalte, ze zien er uit als een stel coole biker-rockers, een imago dat ze natuurlijk wel bewust nastreven, het zijn tenslotte Amerikanen. Maar hun looks, haardossen (de gitarist is een heuse Slash-lookalike, alleen de hoed ontbreekt) en die eeuwige zonnebril zijn alleen maar de ideale verpakking.
Het is de vette en stomende garage rock die voor het wilde feestje zorgt. De rauwe sound neigt naar voor de hand liggende referenties als MC5, Jim Jones Revue, Monster Magnet en natuurlijk de onvermijdelijke Stooges. Voeg er ook maar The Hives en The Ramones aan toe. The Lords Of Altamont zijn misschien geen punkband, maar ze hebben wel de drive, energie en de power van de allerheetste punkbands.
En wat dacht u van The Rolling Stones als checkpoint ? Yep, The Lords starten hun set met “Live With Me” in een geëlektrokuteerde versie, zo heetgebakerd hebben The Stones hun song nooit voor mekaar gekregen.
Frontman Jake Cavaliere ziet er uit als een kruising tussen de übercoole Joey Ramone en de zingende joint Chris Robinson, maar hij gaat heel wat feller tekeer dan die twee. Het is een rock’n’roll preacher die niet alleen wild om zich heen schopt, hij voorziet de smerige garage-rock ook nog eens van een stel ontspoorde orgelpartijen. Neen, geen subtiele orgeltoetsen, dit zijn The Doors niet. Kan ook niet anders als je ziet hoe Cavaliere dat arme instrument een concert lang blijft geselen, het is een wonder dat het kleinood überhaupt nog op zijn gammele poten blijft staan.
De driftige set kent nauwelijks tussenpauzes, het gaat vooruit met de geit. Het is geweldig hoe compromisloze stoompotjes als “Living With The Squares”, “Million Watts Electrified”, “Death On The Highway”, “Get Back In The Car” of “Going Nowhere Fast” er met volle gas worden doorgepompt. Hier wordt tempo gemaakt door een stelletje vunzige rock’n’roll ratten die er duidelijk zin in hebben.
“Going Downtown” is dan misschien wel een heel vette knipoog naar “Raw Power”, maar who cares. Wij zijn de plagiaatpolitie niet, en een band die de ongebreidelde stuwkracht van The Stooges nastreeft, daar kunnen we alleen maar met volle teugen van genieten.
Dat doen we ook, maar mooie liedjes duren nooit lang en na een razend anderhalf uurtje zetten Lords Of Altamont met een onstuimig “Cyclone” een vettig punt achter dit woest en stormachtig concertje.
It’s only dirty ass rock’n’roll, but I like it …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Daniel Buyle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/n9-eeklo/the-lords-of-altamont-27-03-2022.html
Organisatie: N9, Eeklo
Balthazar - Belgische klasse op internationaal niveau
Balthazar - Eén van de drie wijzen die mirre bracht aan het kindeke Jezus … En hier op muzikaal gebied is Balthazar één van de beste Belgische muziekgroepen op dit moment. Dit bewezen ze in de Lotto Arena met hun éerste concert van een tweeluik dat hun Europese tournee ter promotie van hun nieuwe plaat ‘Sand’ afsloot.
Voor we naar Antwerpen trokken hadden we al even de buitenlandse pers geraadpleegd en die waren bijzonder positief. We hoopten dan ook op iets moois.
In het voorprogramma kregen we Sylvie Kreusch, nu de ex van Balthazar-kopman Maarten Devoldere. Na haar avontuur met Maarten en het zijproject Warhaus, is ze solo gegaan en heeft ze net de soloplaat ‘Monbray’ uit. Ze trad op in een opvallend wit kostuum waar haar jas toch wel wat te groot was. Maar dit bleek helemaal bijzaak, want haar halfuurtje op het podium was er eentje om van te snoepen. Klare, heldere songs met regelmatig passende schrille screams ertussen; veel percussie en synthesizer aangevuld met slangenachtige dansmoves over het ganse podium van Kreusch zelve, maakten er een zeer aangenaam kijk- en luisterspel van. Hier is een nieuwe Fever Ray opgestaan , The Knife achterna. En dat weet je het muzikaal wel … Imponerend! Deze dame heeft héél wat in haar mars. Wat een songs. We duimen verder voor haar.
Playlist Sylvie Kreusch : Walk Walk, Seedy tricks, Haunting melody, All of me, Just a touch away, Please to Devon, Let it all burn
Een kwartier later dan aangekondigd kwamen de vijf heren van Balthazar de bühne op in een wat typisch lichtjes arrogante stijl. De twee directeurs van de groep, Maarten en Jinte, waren in stijlvol pak , in tegenstelling tot drummer Michael Balcaen , die op zijn kousen achter het summiere drumstel kroop.
Maar al vanaf de eerste minuten merkte je dat ze een zeer geroutineerde, opper-professionele groep zijn die niets aan het toeval overlieten. Ook hun zeer mooie bedachte lichtshow was hier een bewijs van. Ze timmeren dan ook al gestaag vijftien jaar aan hun muziekcarrière. En dat was dus te merken.
Meestal zet ofwel Maarten of Jinte op klaaglijke wijze het nummer in , maar dan volgt al héél vlug , en dat maakt Balthazar zo uniek , de samenzang . Op zowat alle nummers zingen alle bandleden mee en niet zomaar op de achtergrond. De schuiftrompet van Tijs Delbeke draagt bij tot het geheel . Sjeik en compact.
Dit resulteert in een unieke Balthazar-sound die door de bijna volledig uitverkochte Lotto Arena bijzonder werd gesmaakt. De nieuwe en oudere nummers zijn perfect over de set verspreid en lopen soms naadloos in mekaar over. Een zeer aangenaam luisterstuk dus.
De groep zijn geen echte publiekmenners en vragen ook niet constant om mee te zingen of mee te klappen, maar lokken dit spontaan uit met hun uniek funky speelstijl en zang.
Naar het einde toe stak iedereen dan ook enthousiast zijn drank omhoog bij de woorden “Rise your glass” van het nummer “Blood like wine”. En bij de nummers “Fever” en afsluiter “Losers” hadden ze het publiek volledig op hun hand en werd er dus duchtig meegezongen en geklapt. Wat een apotheose.
Daarvoor kregen ze dan ook , na ruim anderhalf uur, terecht minutenlang een staande ovatie. We hopen dat ze deze richting blijven uitgaan en bij hun volgende doortocht in ons landje zullen we zeker opnieuw op de afspraak zijn!
Playlist Balthazar : Hourglass, Grapefruit, Do not claim them anymore, Sinking ship, the boatman, Moment, On a roll, I’ll stay here, You won’t come around, Blood like wine, linger on, I want you(ode aan Sylvie ), Fifteen floors, Fever, Entertainment … Bunker, Losers
Organisatie: Live Nation
Er komt toch heel wat goeds voort uit Kortrijkse regio. Ditmaal The Waltz, een viertal dat hier de vooruitgeschoven single “Red-Orange Moon” op de wereld loslaat voor hun komende debuut album (met name ‘Looking Glass Self’) volgend jaar.
Deze jonge band dook de Dunk! Studio binnen tijdens de pandemie om een plaat op te nemen. Deze single is gestoeld op een heavy groove van bas en drum waarop de rest van de song komt op te liggen. Het klinkt vrij potent dus. Het bevat een leuke bridge waarin alles down gaat en ietwat psychedelisch klinkt. Het staat er als een huis moet ik zeggen.
Een leuke track dat het beste doet vermoeden voor de rest. Qua stijl ligt het ergens tussen Idles, The Jesus Lizard, de ruwere Blur, de grooves a la Franz Ferdinand…
Hun vorige single “Flowers” is ook de moeite waard om eens te beluisteren. Het is ietsjes melodieuzer dan deze single. Je hoort er elementen van de jaren 90 in, ook elementen van indie rock, shoegaze, alternative rock en dat allemaal door elkaar gemengd tot hun eigen stijl.
Een aanradertje.
The Waltz - Red-Orange Moon (Official Video) - YouTube
Altin Gün - Dansbaar, doeltreffend muzikaal vaccin na die lange coronapandemie
Altin Gün is een van die bands die ons door die corona pandemie hebben geloodst met die overtuigende fijne groovende derde plaat ‘Yol’ en nu met het recent verschenen ‘Alem’ (enkel op bandcamp te beluisteren; staat in voor ‘Earth today’, het milieuvriendelijk goed doel).
Het is aangenaam genieten van die sound van het Nederlands-Turks collectief die samen met My Baby World/Turks/Indiase sounds combineren met popgroove, psychedelica, desertblues en elektronicabeats . Letterlijk een muzikaal internationaal exportproduct, die ritmiek , swing en melancholie in een gevat, gepast concept gieten en het live met het nodige spelplezier, fris, energiek, prikkelend en dromerig aanstekelijk weten te brengen. Sterk, straf wat ze doen, uitbundigheid vs intimiteit wordt authentiek perfect verpakt.
Eerder zagen we hen op Pukkelpop 2019 en in april was er nog een livestream , die ons nu met de eerste optredens ‘plein public’ naar Lille bracht om hen terug live aan het werk te zien. En het deed meer dan deugd om hartverwarmend , ontspannend zo’n collectief ‘li(jf)ve-lijk’ te ondergaan.
Een goed gevuld Aéronef begroette het combo, die natuurlijk blij was dat ze terug on tour konden en konden spelen . Ze kregen een enorme bijval en positiviteit . Die vrolijke , weemoedige world-sound raakte ons diep en werkte in op de dansspieren .
Het past allemaal goed in elkaar , de elektronica, de dubbele percussie, de intrigerende baslijntjes, de (desert)gitaar en de wisselende man-vrouw zangpartijen (tussen Mervé Dasdemir en Erdinc Ecevit Yildiz, die naast en recht tegenover elkaar stonden op het podium) kleurden het. Een hypnotiserende , bezwerende, broeierige, opzwepende sound creëerden ze .
In de ruim anderhalf uur durende set kregen we een mooie afwisseling van hun materiaal van de voorbije vier jaar . ‘Yol’ is natuurlijk de plaat van de doorbraak met enkele kleppers, “Yuce dag basinda” , “Macka yoliari” en “Ordunun dereleri” , die mooi verdeeld zaten in de set; ze zijn boeiend, sensueel, groovy, meeslepend; ze verrassen , klinken gevarieerd en werken in op de dansspieren, gerelateerd aan het genre!
Het sextet is sterk op elkaar ingespeeld . De keys, de dubbele percussie, de gitaarriedels en de diepe baspartijen zorgen voor een mooi klankentapijt. Het doet denken aan een mishmash Goat, Tinariwen , Hawkwind en world bands.
Meteen worden ze warm onthaald , de aandacht wordt getrokken door oudjes van hun debuut ‘On’ , met “Seker Oglan” , “Tatli Dile Guler Yuse” en “Kaymakamin kisiari” , die net dat extraverte, fonkelende, opborrelende, aanstekelijke, dansbare onderstrepen . Een mooie aanzet.
Maar Altin Gün biedt meer, want daarna is het meer bezwerend van aard met de nieuwtjes “Hey nari” en “Sevda olmasaydi” . Continu worden we heen en weer geslingerd in vaart, droom , weemoed en beeldrijke landschappen.
De traditionele Turkse volkspatronen vormen een eenheid met de Westerse psychedelische pop en folk, in combinatie met eighties synthpop, sierlijke funky baslijnen en de fijne afwisselende zangpartijen. Kleurrijk dus. We zijn onder de indruk .
Hun muzikale kleppers zitten dus mooi verdeeld in de set , en de band balanceert in popmelodie en avontuur; het is leuk verder, tussen energie, opwinding en een sfeervolle, dromerige melancholie; de psychedelica krijgt wat meer de overhand, wat ons drijft naar een MGMT en Tame Impala met een “Anlatmam Derdimi” en “Kisasa kisas” van die plaat ‘Alem’ . “Kolbasti”, van die tweede ‘Geci’, is als een Turkse hoogmis. Of ze klinken als een doorsnee psychedelica rockband die gitaar en synths ruimte biedt ten nadele van de groovy world beats, zoals op “Leyla”.
Het buikdans gevoel is nooit veraf , ze zijn een soort Talking Heads meets LCD Soundsystem meets Omar Souleyman in hun instrumentatie en in hun sound.
De set is en blijft boeiend door de afwisseling in vocals en de nummers. Het opzwepende, groovy “Supurgesi Yoncadan” is de perfecte afsluiter, die droom en werkelijkheid kruist; alle registers worden eens opengetrokken om ons in alle gelukzaligheid uit te wuiven, maar we krijgen er nog een fijne bis bovenop met prikkelende “Yali yali” (ook uit ‘Alem’) en het bezwerende oudje “Halkali seker”. Oud en nieuw die samen even overtuigend zijn!
Algemeen biedt Altin Gün een vrolijk gevoel waarop je niet kan blijven stilstaan of stilzitten; inderdaad, de leden onderhouden en stralen een folky spontaniteit en uitbundigheid uit en tekenen voor een breed geluid, die een internationaal publiek aanspreekt.
Altin Gun is het doeltreffende vaccin die de corona mee heeft helpen onderdrukken , eerst in ons eentje , dan in gezelschap , daarna in groep en tot slot ‘en masse’.
Hou die band in het oog, want hun muzikale creativiteit en concertbeleving is hoog!
Organisatie: Aéronef, Lille
Balthazar - ‘Sand Castle Tapes', een visueel totaalspektakel
Balthazar is al een tijdje bezig, van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met "Lost and Found". Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette.
Onlangs bracht Balthazar een gloednieuwe plaat op de markt ‘Sand'.
De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen
Er is meer. Na de lockdown door de corona, kwam de band voor het eerst samen om de nummers van hun nieuwe album ‘SAND’ te vertolken. Regisseur Heleen Declercq legt de magische sfeer vast - ‘Sand Castle Tapes’ is niet zomaar een gefilmde liveshow, maar een intieme kijk op Balthazar terwijl hun muziek en verhaal zich ontvouwt binnen de eeuwenoude kasteelmuren.
In een intimistisch, akoestisch kader geeft Balthazar ons niet enkel een rondleiding in hun eigen wereldje , maar ook de omgeving van het kasteel wordt op magische wijze in beeld gebracht. Door de visuele aspecten te verbinden met het mystieke, typisch eigen aan de muziek van Balthazar, wordt zowel het oog als het oor verwend.
Naast de muziek zelf kon er ook wel een grapje vanaf , zoals een potje bowling spelen met blikjes. Simon kreeg een mooie serenade en een stukje taart voor zijn verjaardag. En zo kunnen we nog even doorgaan. Het maakt de film compleet, en het liet bovendien ook de familiale kant en het smeden van vriendschapsbanden zien die dan weer het bewijs vormen dat Balthazar als band zijn speelsheid niet heeft verloren, integendeel.
Door de gevarieerde aanpak werden alle zintuigen voortdurend geprikkeld.
De warmte en geborgenheid van die wondermooie plaat, wordt in deze film perfect in beeld gebracht en zorgt ervoor dat de kijker een visueel totaalspektakel krijgt. Een gelukzalig gevoel daalt over jou.
Er wordt alles uit de kast gehaald, om de fans een echte film aan te bieden en niet zomaar een zoveelste concertfilm. Dat doet ons 'Sand Castle Tapes' overtuigen.
Organisatie: PIAS + Balthazar + HolyShit sessions
Altin Gün - livestream - Dansbaar, doeltreffend muzikaal vaccin tijdens de coronapandemie
Altin Gün , zij zijn een van de aangename verrassingen in en rond deze corona-pandemie, die intussen hun nieuwe, derde plaat ‘Yol’ uithebben. We krijgen het warm van het Nederlands-Turks collectief die samen met My Baby World/Turks/Indiase sounds combineren met een popgroove, psychedelica en elektronicabeats . Letterlijk een muzikaal internationaal exportproduct, die ritmiek , swing en melancholie in een gevat, gepast concept gieten en het live met het nodige spelplezier, fris, energiek, prikkelend en dromerig aanstekelijk weten te brengen. Sterk, straf wat ze doen, uitbundigheid vs intimiteit wordt authentiek perfect verpakt
.
Het doet meer dan deugd zo’n collectief live aan het werk te zien , weliswaar het laatste jaar in een livestream, zoals vanavond en eerder nog op Eurosonic. Twee jaar terug zagen we ze een hartverwarmende, overtuigende set spelen in een van de kleinere tenten op Pukkelpop, terwijl het buiten tijdens die zomeravond regende.
In die twee jaar tijd konden ze rekenen op een enorme bijval en positiviteit , ondanks de coronacrisis en de bijhorende beperkingen. Die vrolijke , weemoedige world-sound raakte ons diep en werkte in op de dansspieren . Elektronica, percussie en de wisselende man-vrouw zangpartijen (tussen Mervé Dasdemir en Erdinc Ecevit Yildiz, die recht tegenover elkaar stonden op het podium ) kleurden het. Een hypnotiserende , bezwerende, broeierige, opzwepende sound creëerden ze . Het recente album ‘Yol’ werd centraal geplaatst in de livestream, de plaat van de doorbraak trouwens. Terecht, want deze gevarieerde plaat is boeiend, intrigeert enorm en is verrassend sterk.
Het sextet is sterk op elkaar ingespeeld . De keys, de dubbele percussie, de gitaarriedels en de diepe baspartijen zorgen voor een mooi klankentapijt. Al meteen wordt de aandacht getrokken met enkele extraverte, fonkelende, opborrelende, aanstekelijke, dansbare songs, “Mayka Yoliari” , “Halkali Seker” en de doorbraaksingle “Yuce Dag Basinda”. De traditionele Turkse volkspatronen vormen een eenheid met de Westerse psychedelische pop en folk, in combinatie met eighties synthpop, sierlijke funky baslijnen en de fijne afwisselende zangpartijen. Kleurrijk dus. We zijn onder de indruk van de eerste songs . Wat een aanzet!
Verderop klinkt het sfeervoller en dromerig ; de psychedelica heeft meer de overhand, met een MGMT en Tame Impala in het achterhoofd als “Bulunur Mu” en “Anlatmam Derdimi”.
Het buikdans gevoel is nooit veraf , ze zijn een soort Talking Heads meets LCD Soundsystem meets Omar Souleyman in hun instrumentatie en in hun sound.
De set is en blijft boeiend door de afwisseling in vocals en de nummers, die balanceren tussen energie, dynamiek (“Hey nari”, “Goca Dünya”) en een avontuurlijke, dromerige , sfeervolle benadering (“Kolbasti”, “Kara toprak”). Ze klinken ook als een doorsnee psychedelica rockband die gitaar en synths ruimte bieden ten nadele van de groovy world beats.
Het opzwepende, groovy “Yekte” trok alle registers open en voltrok deze overtuigende livestream.
Algemeen biedt Altin Gün een vrolijk gevoel waarop je niet kan blijven stilstaan of stilzitten; inderdaad, de leden onderhouden en stralen een folky spontaniteit en uitbundigheid uit en tekenen voor een breed geluid, die een internationaal publiek aanspreekt.
Altin Gun is het doeltreffende vaccin die de corona na al die tijd optimaal weet te onderdrukken. Hou die band in het oog!
Organisatie: Altin Gün ism Ancienne Belgique, Brussel
Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken, het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.
Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10
Walter Verdin - Ik vrees dat deze crisis velen hun artistieke loopbaan een serieus hiaat bezorgt. Ik denk dat het verschil tussen de grote, meer bekende en de kleinere groepen nog groter zal worden
Het grote publiek kent Walter Verdin wellicht van Pas De Deux en het Eurovisiesongfestival. Of van die ene hit “Er is iets” uit zijn soloplaat ‘Cinema’. Maar Walter Verdin is veel meer dan dat. Hij is een theatermaker, kunstenaar, grafisch ontwerper en heeft dus niet alleen zijn stempel gedrukt op de Vlaamse en Belgische muziek maar ook op de hele Belgische cultuur. Na veertig jaar wordt “Er is iets” en “Storingen” heruitgebracht op vinyl. Via BLP records. Dit was een goede gelegenheid om Walter enkele vragen te stellen over zijn rijkelijk verleden maar ook over zijn toekomstplannen. Want de man zit nog boordevol plannen, zo zou uit dit gesprek blijken.
Het is 40 jaar geleden dat “Er is iets”, de single die nu werd heruitgebracht, op de markt kwam; toen was ik 15. Wat is de wellicht grootste verandering behalve digitalisering? Wat is een verandering? Heel de wereld is veranderd. Iedereen wordt ouder dus je ervaart dat anders. Ik was toen 26 of zo en dan ervaar je de wereld toch heel anders dan wanneer je 60 bent. Maar wat ik vind dat er dus veranderd is? Buiten de digitalisering is er niets veranderd, want die digitalisering heeft net alles doen veranderen. De manier waarop we voortbewegen op de sociale media, het gebruik van internet en zo is een grotere evolutie, de digitalisering is gewoon een oorzaak daarvan. De wereld als een 'global village'.
Om nog maar even terug te keren in de tijd, hoe is het allemaal begonnen Walter?
Ik heb mijn eerste gitaar gekregen toen ik een jaar of twaalf of dertien was, denk ik. Ik ben daar beginnen op spelen rond mijn vijftiende, ik heb er dan ook zelf onmiddellijk liedjes op gemaakt, maar buiten een optreden op de speelplaats van het Sint-Jan Berchmanscollege in Brussel heb ik daar niet echt iets mee gedaan... De ommekeer is gekomen toen we met de familie van Brussel naar Leuven zijn verhuisd - ik ben geboren in Anderlecht - toen ben ik meer in contact gekomen met mensen uit de muziekwereld. Ook mede doordat mijn broer Joris een klassiek muzikant is die ook jazz speelde. Hij heeft in die tijd Koen De Bruyne vervangen in de groep van Johan Verminnen. Die kwamen dan soms bij ons thuis repeteren. Daardoor is hij ook bij Kris De Bruyne terecht gekomen trouwens. Ik ben dan via een artiestenbureau, vzw SOFA, waar ook o.a. Rick Tubbax, Raymond van het Groenewoud, Luna Twist en TC Matic bij zaten ook in dat wereldje terecht gekomen. Ik was daar eigenlijk grafisch ontwerper, want dat deed ik vooral in die tijd. Via de platenhoezen en affiches die ik ontwierp , ben ik dus de muziekwereld ingerold eigenlijk. Ik maakte toen trouwens ook veel affiches voor evenementen die in Leuven doorgingen. En dus ook over concerten, theater, muziek en dergelijke meer. Zo maakte ik ook van de cultuuragenda elke week een affiche. Om maar een voorbeeld te geven.
Persoonlijk ken ik je eigenlijk via Pas De Deux, hoe is het avontuur Eurovisiesongfestival verlopen?
Toen ik stopte met de concerten van mijn album ‘Cinema’ heb ik een groep opgericht met de broers Karel en Pieter Vereertbrugghen. De Nota noemde die groep. We hebben nooit een plaat uitgebracht, maar wel wat optredens gedaan. Dat was in 1981. Bieke Daems was daar de zangeres en met die groep maakten we o.a. “Mani Meme”, de song die onlangs nog in het nieuws is geweest omdat Gucci het nu gebruikt in een campagne, maar dan dus in de versie van Pas De Deux. Wat Pas de Deux betreft, die band is dus niet speciaal gemaakt voor het Eurovisiesongfestival, wat sommige mensen wel denken. We hadden net twee platen uitgebracht en deden wat concerten, ook in Nederland. Maar het Songfestivalavontuur heeft ons eigenlijk in een wereld geplaatst waar we toen (nog) niet thuis hoorden. Feitelijk kwam dat festival voor ons te vroeg.
Er is inderdaad ook het nieuws dat modehuis Gucci het nummer “Mani Meme” van Pas De Deux gaat gebruiken voor de campagne van hun nieuwe Epilogue-collectie. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Ik kreeg in juni de vraag vanuit een agency in New York. Zij zoeken muziek voor reclamecampagnes van grote firma's. Eerst wisten we niet voor wie het was. De uitgeverij van de song, Universal Music Publishing, heeft dan de onderhandelingen gedaan.
Dus, niemand wist daar echt goed of Pas de Deux een popgroep was, een performance-collectief of een grap …
We waren eerder toch een popgroep, een grap was het zeker niet. We maakten gewoon plezante muziek die goed in de oren lag, en waar je lekker kunt op dansen. We hielden ons wel niet aan 'normale' songstructuren, maar daar waren we toch zeker niet alleen in toen.
Eigenlijk is het jammer dat jullie enkel maar worden beoordeeld op die ene song “Rendez-Vous” . Ik heb Pas De Deux in 2014 gezien in AB en vond toch dat daar enorm veel potentieel in zat
Zoals ik zei: we waren nog aan het groeien toen het songfestival daar plots tussenkwam. We zijn ook nooit de lieveling geweest van HUMO om het vriendelijk te zeggen, we zaten ook niet bij een grote platenfirma of zo. Onze platenfirma, Parsley, is een tijdje na het Songfestival ook failliet gegaan. Dat speelde toch allemaal een rol om ermee op te houden.
Is er op dat vlak nu niet meer veranderd dan vroeger?
Je bedoelt dat je vroeger al een grote platendeal moest hebben om aan de bak te komen? Dat klopt en dat koste ook allemaal veel meer. Nu zijn er allemaal kleine labels bij wie je eventueel terecht kan of in de media geraakt. Als je het goed aan boord legt tenminste. Ook al blijft de kracht van de grote platenmaatschappijen toch nog altijd vrij groot. Dat merk je ook als je naar een programma als Belpop kijkt op TV , je ziet daar doorgaans altijd dezelfde groepen die toen gesteund werden door die grote platenmaatschappijen, die komen dus ook nu nog het meest aan bod.
Met Specimen & the Rizikoos brachten jullie de single “Storingen” uit. Dat zorgde, las ik, voor een cultstatus. Hoe is het verder verlopen met dat project?
Het project was gewoon een single. Ik zat in Grasgroen, een soort theatergroep waarmee we o.a. optraden in de publieke ruimte. Voor het Festival van Vlaanderen en het eerste Klapstukfestival in Leuven, 1979, hebben we daar een hele week randanimatie gedaan samen met de groep Radeis. We sloten die week af met een bal (Rick Tubbax en Doctorandus P traden er toen ook op). Ik had net mijn plaat ‘Cinema’ gemaakt had zo het idee opgevat om een plaat te maken als inkomkaart. En zo is eigenlijk die single “Storingen” ontstaan, als een soort grap. Het was gewoon een eenmalig project. Doordat het o.a. ook op de verzamelaar ‘Get Sprouts’ is verschenen en regelmatig gedraaid is door Gust De Coster , heeft die single echter een soort cultstatus bereikt.
Over die twee songs, wat verwacht je dat de impact anno 2020 zal zijn? Even succesvol? Wat zijn je verwachtingen?
Ik denk dat deze release eerder bestemd is voor de verzamelaars van vinylplaten, daar kunnen natuurlijk ook wel jonge en nieuwe muziekliefhebbers bij zijn. Het komt alleen op vinyl uit via BLP records. Ik hoor dat de voorverkoop toch wel goed loopt. Daarnaast staan de songs ook op Spotify, Youtube en zo, maar nu wordt het dus 'eindelijk' heruitgebracht op vinyl.
(meer info: https://blprecords.be/products/walter-verdin-specimen-the-rizikoos-er-is-iets-storingen-12-maxi-rood-transparant-vinyl )
Staan er (ondanks die corona) ook optredens gepland rond dat 40 jaar?
Nee, dat is ook niet de bedoeling geweest. Het is nu sowieso onmogelijk door de corona-problematiek, maar ook zonder corona is het moeilijk om organisatoren te vinden voor een soort 'come back' van 'de Vlaamse zanger Walter Verdin'. Als ik het al zelf zou willen... We hebben wel geprobeerd om een videoconcert te verkopen in de herfst van 2019: na Pas De Deux ben ik in 1984 gestart met de creatie van videoconcerten. In 2019 hadden we mijn eerste videoconcert, Videorhythmics, in Leuven herwerkt naar de nieuwe technologieën. Een toernee daarvan stond op onze planning, maar we kregen dat dus moeilijk verkocht, en toen kwam corona...
Was je met die videoconcerten je tijd vooruit?
Voor mij was dat niet zo. Mijn eerste video maakte ik in 1978. Videoconcerten sinds 1984. Maar toeren was heel ingewikkeld, de videotechniek was helemaal nog onbekend bij de meeste organisatoren, tenzij op de gespecialiseerde internationale videokunstfestivals. Mijn video's hebben toen wel de wereld rondgereisd, maar reizen met de concerten was te ingewikkeld. In de loop der jaren is dat wel veranderd. Zo hebben we concerten kunnen doen in Spanje, Finland, Denemarken, Nederland... Ik heb in 1984 wel een tournee gedaan in de Vlaamse culturele centra, maar dat was een zeer arbeidsintensieve en verlieslatende bedrijvigheid. Was ik mijn tijd vooruit? Ik weet het niet.
En eventueel via streaming concerten geven?
Dat zie ik eventueel wel zitten maar je moet het georganiseerd krijgen natuurlijk. Met een goede ploeg en goede apparatuur. Daar komt dus heel wat bij kijken. Je hebt mensen die voor hun IPhone muziek spelen of zo, maar dat is niet echt mijn ding eerlijk gezegd.
Je bent ook niet alleen met muziek bezig. Schilderen, grafisch ontwerpen tot video’s? Je bent een bezige bij, nog steeds? En waar blijf je die energie vandaan halen?
Schilderen doe ik al lang niet meer. Grafische ontwerpen niet meer voor anderen, maar eerder voor mezelf als er een platenhoes is of zo. Zoals die hoes van BLP records, daar heb ik zelf het ontwerp voor gemaakt. Of affiches voor mijn eigen projecten maak ik ook altijd zelf.
Zijn er eigenlijk plannen in het water gevallen voor jou door deze corona?
Voor mij is die corona eigenlijk fel gekoppeld aan mijn verhuis. Ik moest mijn huis uit. Ik zat in een huurhuis waar ik uit moest tegen 1 oktober. En net op het moment dat ik naar een nieuwe stek aan het zoek was, kwamen we in deze crisis terecht. Ik ben eigenlijk nog altijd aan het zoeken naar een huis, doordat alles vertraging heeft opgelopen. Plus: ik heb een heel archief van videotapes en materiaal dat ik gebruikt heb door de jaren heen. Ik heb daar een andere plek moeten voor zoeken. Ik ben dus vooral zeer druk bezig geweest met verhuizen in de (eerste) coronaperiode. Ik heb nu wel een ruimte in een voormalig klooster van de paters van Scheut, een 'co-creatie-project' van de stad Leuven, waar ik nu vooral werk aan mijn archief. Ik ben ook altijd thuis bezig gebleven met het maken van muziek. De coronaperiode is op zich daarvoor eigenlijk prima, als je in je kot moet blijven, maar het feit dat ik moest verhuizen was een grotere streep door de rekening dan de lockdown...
Zijn er na al die jaren nog plannen voor eventuele andere projecten?
Na deze heruitgave van de twee Vlaamse singles bij BLP, gaan we “Mani Meme” van Pas De Deux op vinyl uitbrengen, via NEWS. Misschien worden er nog dingen heruitgebracht of geremixt, misschien in combinatie met nieuw werk, maar er zijn nog geen concrete plannen.
Om nog eens terug te komen op deze rare tijden waarin we leven. Hoe denk je persoonlijk dat de kunst, cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik weet het niet zo goed. Het is vooral voor de kleinere groepen moeilijker geworden denk ik, maar die konden er sowieso niet van leven. het is vooral moeilijk om iets op te starten nu. Eigenlijk, ze zeggen altijd dat de artiesten zich altijd wel aanpassen aan de situatie 'omdat ze artiest zijn en dus creatief'. Dat kan wel, maar het zal voor velen hun artistieke loopbaan echter zorgen voor een serieuze hiaat deze crisis vrees ik. Ik denk dat daardoor ook het verschil tussen de grote, meer bekende en de kleinere groepen nog groter zal worden.
Is er wat Belgische muziek betreft eigenlijk nog iets veranderd? Vaak hebben Belgische bands, ondanks talentvolle muzikanten, het moeilijk om echt door te breken, of zelfs op onze eigen radio te worden gedraaid. Terwijl ze in bijvoorbeeld in Amerika wereldberoemd zijn. Er is op dat vlak nog niet zoveel veranderd. Je mening
In Amerika wereldberoemd? Dat wil ik toch wat nuanceren. Sommige bands zijn wellicht wel belangrijk geweest, maar om te zeggen dat ze daar beroemd zijn? Ik heb ook contacten met het buitenland. Je komt daardoor niet op de belangrijkste populaire media of zo. Om maar een voorbeeld te geven, binnenkort komt er een boek uit over “Rendez Vous”. Die wordt uitgebracht door een Amerikaanse schrijver die deze song heeft ontleed. Dat boek gaat wereldwijd worden verspreid van Londen naar Amerika en hier, maar of ik daardoor wereldberoemd ga worden? Een beetje (h)erkenning wellicht wel. Ik heb trouwens zo verhalen gehoord van groepen die optreden in Amerika. Dat is allemaal niet zo glorieus of zo eigenlijk. Dus ja ik nuanceer dat toch allemaal een beetje.
Na meer dan veertig jaar heb je wel alles gezien, heb je nog ambities of dingen die je absoluut nog wil verwezenlijken. Of denk je eerder ik ga op mijn lauweren rusten?
Ik ga helemaal niet op mijn lauweren rusten. Op het ogenblik ben ik wel, zoals ik zei, vooral bezig met mijn archief. Video- en muziekopnames die ik gemaakt heb, van de jaren ’80 tot nu. Ik zou die graag herwerken, remixen laten maken en zo. Verder ben ik de laatste jaren heel intensief met Afrikanen gewerkt, zowel muziek als dans... .Daar zou ik ook allemaal wel iets willen mee doen, maar ik weet nog niet hoe of in welke vormen. Plannen zijn er dus genoeg.
De Amerikaanse post punk-dark wave formatie Altar Of Eris grasduint inde donkerste krochten van je ziel. De band raakt thema's van gebroken harten en dergelijke meer aan, de muziek gaat dus niet over rozengeur en maneschijn. Volgens de legende werd de EP 'Isolation' opgenomen midden in tijden van corona. Vandaar de titel. De band haalt alle duistere gedachten bij jou naar boven, op een intensief mooie wijze waardoor je er stil van wordt.
De typische elementen van dark wave, post punk en aanverwante stijlen worden op een hoopje gegooid in de eerste songs “Three-Fold” en “Transmigration” . Niet vernieuwends, maar op een zo’n emotionele en bevreemdend aanvoelende wijze gebracht, dat je met een krop in de keel ook je eigen demonen nog maar eens in de ogen kijkt. En dat is meteen de grote aantrekkingskracht van deze EP. Je wordt niet alleen geconfronteerd met de band hun donker gedachtengoed, ook je eigen duistere fantasie wordt geprikkeld. Dat heeft veel te maken met die zweem van mysterie die over de vocals als instrumentatie heerst; songs als “Violent Dreams” en “Your Ghost” doen je hoofd heen en weer zwaaien. Een spookachtige samensmelting van al die elementen bezorgt de postpunk fan gegarandeerd een oorgasme . Dat de band eigenlijk niet zoveel vernieuwends doet met dat geluid, stoort allerminst. Uiteraard houden we meer van bands die uit hun comfortzone durven treden, iets wat Altar Of Eris net iets te weinig doet om ons compleet over de streep te trekken. Maar eens je bent meegesleurd naar die donkere gedachtenkronkels, is geen weg terug meer mogelijk.
Besluit: Altar Of Eris spreidt een klankentapijt uit dat zo intens mooi klinkt, dat die duisternis eerder deugd doet dan je pijn bezorgen. En dat is net het soort postpunk waarvoor we graag uit onze luie zetel komen en lekker beginnen zweven door de slaapkamer; we beantwoorden de donkere gedachten in ons achterhoofd met een glimlach op onze lippen. Missie geslaagd dus, de fan vindt in deze EP en in de band zeker zijn gading.
TRACK LIST
1. Three-fold 04:14 2. Transmigration 03:28 3. Labyrinth of Tears 03:47 4. Violent Dreams 04:21 5. Someone Else 03:44 6. Your Ghost 03:09
Postpunk
Isolation EP
Altar Of Eris
Na het uitbrengen van vierde langspeler ‘Fever’ blijft Balthazar de sterkste Belgische liveband van het moment. Bewijzen? Ze spelen zowel Werchter als de Lotto Arena plat. Ze brengen intieme songs die ook krachtig kunnen zijn. Melodieus maar met genoeg hoeken af. Nooit een scheve noot te horen, en een publiek dat àltijd mee is, al brullend, heupwiegend of bewonderend. Een set die af is en over nagedacht wordt. Kortom: je krijgt altijd waar je op hoopt, en meer.
Dat was afgelopen week niet anders. De band stond drie dagen op rij in een uitverkocht Koninklijk Circus. Wij konden erbij zijn op de tweede dag van de reeks:
Bij het opkomen hoorden we de Morricone-versie van “Fever”. Merci Lennert Coorevits. ’t Ging vlotjes over in “Do Not Claim Them Anymore”, gevolgd door “Boatman” en “Wrong Vibration”. De toon was gezet. Klop erop, de grooves aanwezig en Maarten Devoldere haalde zijn meest lijzige stem boven. Mama en papa Devoldere zagen dat het goed was.
En uiteraard zijn ook de nummers van de nieuwste plaat gezellig om te horen. “Whatchu Doin’” en “Phone Number” haalden de set. Dus dan wijken songs als “Fifteen Floors” en “Then What”. Dat is natuurlijk spijtig, maar ondertussen kan Balthazar zich dat perfect permitteren. Bij “Phone Number” zagen we trouwens een schreeuwende Devoldere bij de outro. Zo werden zelfs de metalheads even gepleased.
Tijd voor Tijs Delbeke, Simon Casier en Jinte Deprez om hun aandeel in de verf te zetten. Met een betoverend “The Oldest of Sisters” nam Deprez het voortouw, gesterkt door de blazers van de twee andere. En met “Blood Like Wine” kregen ze uiteraard weer alle bekers in de lucht met de klassieke ‘raise your glass’-lyrics.
“Normaal spelen we nu Changes”, zei Devoldere na het spelen van “Halfway”. “Maar heeft er iemand een verzoeknummer?” Iemand op de eerste rij wilde wel graag eens “Leipzig” horen. Maarten stemde gretig in, waarna ze doodleuk “Changes” inleidden. Het soort arrogantie dat zalig binnenkomt en alleen de groten mee wegkomen. Voor “Fever” ging bassist Simon Casier even in de spotlights staan. Op de boxen dropte hij de baslijn, zo smooth dat George Clooney er niets bij is. En we mochten uiteraard meezingen na een langgerekte opbouw. Tussen de zinnen in hoorde je een stilte waarbij je een speld kon horen vallen. Pracht van een nummer, een eerlijk gezegd was de rest van de set één grote mooie outro van “Fever”.
Tijdens bisnummer “You’re So Real” mochten we genieten van de saxofoonsolo van Michiel Balcaen, normaal gezien drummer van dienst. “Grapefruit” was lekker herhalend, en de kopjes gingen nogmaals omhoog en omlaag. Op de aanstekelijke klanken van “Bunker” zond de band ons terug huiswaarts. Wij kijken alvast uit naar de festivals deze zomer.
Setlist: Do Not Claim Them Anymore - The Boatman - Wrong Vibration - Watchu Doin’ - Phone Number - The Oldest of Sisters - Blood Like Wine - I’m Never Gonna Let You Down Again - Halfway - Changes - Fever - I Looked For You - Entertainment
You’re So Real - Grapefruit – Bunker
Neem gerust een kijje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cirque-royal-brussel/balthazar-18-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
Frode Haltli is een Noorse componist en muzikant die grenzen heeft verlegd voor o.a. de accordeon. De man wil via zijn muziek dat instrument promoten. Daarvoor bewandelt hij wegen die schipperen tussen Noorse folk, oneindige improvisaties, jazz en klassiek. Voor zijn nieuwste werk 'The Border Woods' laat hij zich omringen door muzikanten die eveneens houden van muziek tot kunst verheffen, eveneens tot in dat oneindige.
De Zweedse nyckelharp van Emilia Amper gecombineerd met de schitterende percussie van Hakon Stene en Eirik Raude vormen dan ook een meerwaarde binnen het geheel. Dat is al te merken aan opener “Wind Through Aspen Leaves” een pareltje van vier minuten, waarbij je wegzweeft naar totaal andere oorden. Eens vertrokken, aangegrepen door dat wonderbaarlijke klankentapijt, wil en kun je niet meer terug. Met het iets meer dan vijftien minuten lange “Mostamägg Polska” wordt de lijn verder doorgetrokken. De intensieve manier waarop muzikanten hun instrumenten bespelen - er wordt vaak dicht aangeleund tegen avant-garde - staat gelukkig de spontaniteit niet in de weg. Haltli houdt namelijk enorm van improviseren tot dat oneindige, en sleurt de overige muzikanten mee op zijn trip. Die gaan zeer uitbundig op die uitnodiging in, waardoor er een magie ontstaat die onaards mooi aanvoelt. Song na song, voelt de muziek dan ook aan als opbouwen van een muur die je rondom je ziel bouwt, om daardoor de harde realiteit van het dagelijkse leven totaal te vergeten. Zo een intense inwerking heeft de muziek op je gemoed, dat je totaal verdoofd achterblijft in de hoek.
“Wood and Stone” mag dan een kort nummer zijn, zelfs in die circa twee minuten ontdek je zoveel kleuren en geuren dat het wel lijkt of die song oneindig lang duurt. Dat oneindige, dat nooit verveelt, kom je doorheen de volledige schijf tegen. Dus ook bij het magische mooie “Valkola Schottis”, een parel van meer dan elf minuten. Elf minuten totaal van de wereld kunnen zijn? Wie wil dat nu niet beleven?
Nu Frode Haltli slaagt erin de grenzen van het onmogelijke af te tasten. Een betere promotie dan dit kan de accordeon niet krijgen. Wie meende dat accordeonklanken enkel zorgen voor het bouwen van gezapige feestjes raden we aan dit meesterwerk eens te doorpluizen, en dingen te ontdekken aan dit instrument waarvan we het bestaan tot op heden nog niet kenden. Dat zet Frode en zijn kompanen op het sluitstuk “Quietly The Language Dies” nog meer in de verf.
“Hopefully this work can give some new perspectives on what folk music can be today,” zegt Haltli zelf over zijn nieuwste schijf, “from a point of view where you can see backwards and forwards, to the east and to the west.” Nu de man is compleet in zijn opzet geslaagd. Meer nog hier worden grenzen verlegd binnen zowel folk als avant-garde tot klassieke muziek. Waar geen grenzen zijn. Inderdaad nieuwe perspectieven ontdekken binnen folkmuziek. Dat is wat Haltli over de gehele lijn doet op dit meesterwerk. Voor wie houdt van voornoemde muziekstijl, waarbij voortdurend buiten de lijntjes wordt gekleurd, is dit album een ware aanrader.
Blues/Jazz
The Border Woods
Frode Haltli
Vanavond verwelkomt een uitverkochte Lotto Arena Balthazar. Ze zijn met vijf, zijn Belgisch en als je nog nooit van hen hebt gehoord… Gelieve dan zeker verder te lezen. Er wordt gezegd dat de radio hen groot gemaakt heeft met het nummer “Fifteen Floors”, maar niets is minder waar. Balthazar is gegroeid dankzij live performances en natuurlijk hun steengoede muziek die je niet kan labelen. Drie albums later beslist de band een pauze in te lassen waar Maarten Devoldere vreemdgaat als Warhaus, Jinte Deprez met zijn alterego J. Bernardt en Simon Casier helemaal solo als Zimmerman. Alle drie zijn het toppers en laten ze ons zelfs Balthazar een beetje vergeten. Maar toch is er dat verlangen naar meer Balthazar, met als gevolg in 2019 blije fans! Balthazar kondigt de nieuwe plaat ‘Fever’ aan en ook de tour zien ze groots, namelijk een concert in de Lotto Arena. En ik kan u zeggen die was eigenlijk te klein!
Op het eerste zicht is het decor voor de show er minimalistisch. Twee mini podia, waarop enkel een witte waaier staat. Als de show start, merk je meteen dat deze minimalistische insteek zich heeft omgetoverd in een heus lichtspektakel. Al bij al zijn het geen grootse decoratie stukken of showelementen, maar dat is net goed. We weten allemaal dat dit niet is waar Balthazar voor staat. Een degelijke setlist en van nummers een live ervaring maken , dat is hun troef en dat is ook wat ze vanavond doen in de Lotto Arena. Zo ontstaat er bijna een danceparty tijdens het nummer “Grapefruit” waarbij Tijs Delbeke positief uitschuift op zijn trombone, weet Jinte het publiek vast te bijten tijdens een trage solo versie van “The Oldest Of Sisters” en wordt het “Blood like Wine” weer net lang genoeg uitgerekt om het episch te maken.
Hierbij stopt het niet en dat bewijst zowel het nieuwe als het oude werk. Iedere song is raak en dat maakt dat de 19 nummerige setlist in no-time is afgelopen en zowel oude als nieuwe fans bekoort.
Mijn persoonlijk hoogtepunten zijn de schreeuwende viool als opener tijdens “Roller Coaster” of de geweldige muzikale “Fever” waar sommige stukken extra werden uitgerekt en een meezing moment de spanning in de zaal liet stijgen naar een springend publiek als gevolg.
Samenvattend kan ik alleen maar zeggen: uitstekend. Ik ga niet twijfelen voor een volgende show van Balthazar te kunnen beleven. Het is een Belgische trots die ons al veel heeft getoond, maar nog meer zal tonen in de toekomst!
Setlist: Roller Coaster, The Boatman, Sinking Ship, Wrong Vibration, Wrong Faces, Decency, Grapefruit, Whatchu Doin’, Phone Number, The Oldest of Sisters, Blood Like Wine, Bunker,
Changes, I’m Never Gonna Let You Down Again, Fever, Entertainment; Biss: The Man Who Owns the Place, Then What, Do Not Claim Them Anymore
Organisatie: Live Nation
De Italiaanse progressieve metalband Althea ontstond feitelijk al in 1998. Waarom dat aan ons is voorbij gegaan, is tot op heden nog steeds een raadsel. Echter na enige demo's en bezettingsperikelen bleef het redelijk stil rond de band. Pas in 2014 brengt Althea een volwaardige EP uit: 'Eleven'. Gevolgd door een knappe progressieve metal schijf 'Memories Have No Name'. De band ontving hiervoor zeer goede recensies.
Sinds begin januari ligt er nieuw werk in de winkel: 'The Art of Trees'. Een knappe schijf boordevol melancholie en intensiviteit, die doet denken aan een wandeling in de bossen en het daarbij bewonderen van de bomen rondom u. Inderdaad, de kunst van de boom uit de doeken gedaan.
De toon wordt al gezet bij “For Now”. Een heel warme song die wordt opgebouwd naar een zekere climax, zonder echt door de geluidsmuur te gaan. Eerder valt het serene karakter van de songs ons nog het meest op. Daarbij is de warme stem van zanger Allissio Accardo een enorme meerwaarde binnen het geheel. Bij elke songs speelt de man dan ook heel bewust met de emoties van de aanhoorder, en doet hij een zekere gemoedsrust over jou neerdalen. Zonder je in slaap te wiegen, maar eerder door de aanhoorder onder te dompelen in badjes van weemoedigheid raakt Althea telkens een gevoelige snaar.
Zowel vocaal als instrumentaal blijkt Althea bovendien een zekere zin voor improviseren naar voor te brengen en zelfs lichtjes te experimenteren. Het wordt de aanhoorder echter ook niet al te moeilijk gemaakt. De songs moeten namelijk gemakkelijk in het gehoor liggen, maar intensief genoeg zijn om je niet in slaap te wiegen of al te melig te gaan klinken. Een opzet waarin Althea met brio slaagt. De gehele plaat ademt dan ook iets hartverwarmend uit, vergelijkbaar met wat je voelt na die fijne boswandeling. Alsof je al de problemen in het dagelijkse leven even kunt vergeten, door je te storten in walmen van diepe intensiviteit zonder al te grote woorden te gebruiken. Maar eerder door de eenvoud vergelijkbaar met een wandeling in dat bos, en het aanschouwen van de schoonheid van de natuur rondom u.
Althea brengt een bijzonder aantrekkelijke progressieve rockplaat uit, die je enkele luisterbeurten moet gunnen. Want na elke beurt ontdek je weer bijzonderheden die je voorheen niet had opgemerkt.
'The Art of Trees' is een melancholische ontdekkingsreis in het bos van het leven, die je dan ook na elke luisterbeurt opnieuw zal verwonderen en diep raken. Dankzij de bijzonder intensieve manier waarop de songs je hart raken, op een heel bijzondere plaats en op een zeer eenvoudige maar al even intensieve wijze.
Tracklist: For Now; Deformed To Frame; One More Time; Today; Evelyn; Not Me; The Shade; The Art Of Trees; Away From Me; Burnout.
Niet dat het moet, maar alt-j in een muzikaal hokje duwen is een onmogelijke opgave. Al ontelbare keren foutief geschreven (het is in kleine letters) en tegendraadse muziek in al zijn varianten die wel zalen doet vollopen. Ook Vorst, gewoon uitverkocht. Daar mocht ook Marika Hackman die de support act verzorgde mee van profiteren. Her en der zag je nog wel een concertganger die de aangeboden pizza’s aantrekkelijker vond dan het talent van de Britse, maar het gewezen model wist de zaal stil te houden. Er bestaan gemakkelijkere opgaven dan dit als je het in Vorst Nationaal dient te doen.
De Londense artiest heeft op haar laatste plaat de hulp gekregen van Charlie Andrew die de producer van dienst voor de drie alt-j platen was. Soms moet je de logica niet te ver gaan zoeken.
Haar geluid staat vrij ver van wat de helden uit Leeds doen. Eerder muziek die zijn wortels haalt uit leuke 90’s female indiepop. Denk aan Belly, en dus ook Throwing Muses, maar even zeer Juliana Hatfield voor wie nog genoeg hersencellen heeft om zich dat nog te herinneren.
De set bestond voor een groot deel uit ‘I’m Not Your Man’, een plaat waarmee zij vooral bij de pers scoorde. Een ideale opwarmer die geen seconde uit de boot viel. In het oog houden, en nog meer hopen dat het oog haar bereikt, want Marika blikte niet uit in originaliteit, maar in klasse des te meer.
alt-j in Vorst. Een veelbesproken feit. Een concertzaal die het niet echt moet hebben van zijn auditieve subtiliteit en uiteraard het lonkende gevaar van het allesvernietigende geroezemoes. Het zal de geluksvogels die alt-j op hun exclusieve releaseshow in De Kreun zagen alleen maar doen handjes wrijven. Niet te hard van stapel lopen, want het geluid was in Vorst niet alleen top (surprise!), maar het publiek bleef anderhalf uur muisstil. ‘Il faut le faire’ in tijden dat het merendeel van de concertgangers zijn gsm belangrijker vindt dan degene die op een podium zijn bloed, zweet en tranen staat te etaleren. alt-j kon het, en daar zit perfectionisme voor heel veel tussen.
De band begon onmiddellijk met haar tour de force van de laatste plaat:”Deadcrush” met dat fantastisch zinnetje “Watch Me Now.” Je had daarmee meteen door hoe het de komende 90 minuten zou zijn: wat statisch dat wel (ze staan niet echt te springen), een imponerende lichtshow, een geraffineerd geluid en vooral een band die haar fans vanaf de eerste seconde in een niet te stoppen trance wist te brengen.
De opstelling op het podium verried ook dat zanger/gitarist Joe Newman, keyboardspeler Gus Unger-Hamilton en drummer Thom Sonny Green er niet op uit waren om zeer interactief te gaan doen. De drie leden waren gescheiden door gigantische palen die iedere minuut van kleur veranderden en daardoor het netvlies deden klaar komen.
Gwil Sainsbury zit er al een tijdje niet meer bij, niet dat je dat ook maar hoort in het geluid van alt-j. Getuige “Fitzpleasure” dat de Brusselse bunker voor een paar minuten omtoverde tot droomparadijs. Er werden heel wat songs gespeeld uit ‘An Awesome Wave’, dat debuut uit 2012 waarmee de Britten meteen raak schoten. “Dissolve Me”, “Matilda”, “Something Good”, “Bloodflood” en als allerlaatste song “Breezeblocks”. Het zat er allemaal in verwerkt, en alles gespeeld met een finesse om van klaar te komen. Zelf doen ze dat niet, amper beweging, maar de lichtgolven en het enthousiaste publiek deden je beseffen dat je op de concertvloer stond, en niet in je luie zetel...
We geven nagelbijtend toe dat we wat ontgoocheld waren dat het trio slechts vier songs uit ‘Relaxer’ koos. Was het omdat deze plaat niet de gedoodverfde crowdpleaser werd? Wie zal het zeggen, maar het was ongelooflijk genieten bij het krachtige “In Cold Blood”, het dromerige “3WW” en het vreemde “Pleader” waarin duidelijk geput werd uit country-musicals uit de jaren 40 en 50. alt-j is altijd anders geweest.
alt-j was feilloos. Misschien voor sommigen te feilloos, maar voor een band die met zo’n ongewoon perfectionisme en tegendraadse muziek zo’n massaal publiek kan bereiken en ze er nog kan doen naar luisteren, daar gooien we alleen maar onze pet voor in de lucht.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alt-j-12-01-2018/alt-j-21/
Organisatie : Live Nation
La Scaltra is een trio uit de Duitse regio Essen. Ze bestaan uit twee vrouwen ( Aeleth Kavern en Dae Widow) die beiden instaan voor de vocals (naast bass en synths) en een man (Jay Sharpe) die de gitaren ter harte neemt.
Ze brengen hier op hun debuut gothic en cold wave muziek. De teksten gaan over verloren liefdes, weemoed en troosteloosheid. Haal maar je zwarte puntschoenen uit en zet je haar alvast recht (zoals Robert Smith ook doet).
Er wordt sterk van start gegaan. Eerst krijgen we een korte intro waarin er wordt aangegeven dat er meer is op aarde dan hetgeen we kunnen waarnemen. Dit vloeit dan over in “Devils Playground”. De eerste echte song en het is meteen raak. Mooie opbouw en een onderkoelde sfeer dat naar cold wave neigt. Een sfeer dat over het gehele album hangt. We krijgen nog een aantal van deze pareltjes maar het songmateriaal is niet altijd even sterk. Ze werken graag met herhalingen in de teksten en dat heeft als positief gevolg dat sommige songs vrij snel blijven hangen. Soms werkt het ook contraproductief en ben je het sneller beu gehoord zoals op “A Remedy”. Sterke songs zijn dan “The Cat Lady” (mooie intro, gothic bass en melancholische gitaar), “Black Wedding” waarin ze een nieuw trouwthema voor gothic-liefhebbers neerzetten. Of “Holidays” dat over een onbeantwoorde liefde lijkt te gaan. “Gloria” bevat mooie vocals waarin hoog en ijle vocals door de dames en lage vocals door gastzanger Ashen (vocalist bij de black metal band Aschfahl) elkaar afwisselen.
‘Freakshow’ is een heel aardig debuut met nog wat kleine pijnpuntjes. Maar ze staan stevig in hun schoenen en laten ons genieten van hun onderkoelde vocals en soms monotone muziek. Monotoon (of minimal) maar wel boeiend genoeg om te blijven luisteren en her te beluisteren. De groei is er.
Daarnaast is alles mooi uitgewerkt: artwork, tekstboekje, imago…
Zoals alles dat van Solar Lodge komt mogen we wel zeggen. We zijn als liefhebber van donkere muziek dan ook blij met deze release.
Lords Of Altamont - Casino goes rock’n’roll (from outher space)!
Lords Of Altamont
De Casino
Sint-Niklaas
2017-12-13
Hans De Lee
Heel divers avondje rock’n’roll daar in Sint-Niklaas, op vrijdag de 13de! Met 3 bands die op zeer uiteenlopende wijze het beste van zichzelf gaven en elk op hun manier het etiket ‘rock’ een aparte invulling bezorgden.
De gedurfde affiche had jammer genoeg niet de verhoopte massa naar de Casino gelokt. De zaal was amper voor de helft gevuld. Bij aankomst was opener Manngold al stevig van jetje aan het geven. Het binnenlands gezelschap, opgericht in 2008, bestaat uit een verzameling ras muzikanten die hun strepen ook al verdienden in tal van andere interessante bands. Meest gekend is allicht gitarist Rodrigo Fuentealba, actief bij ondermeer Fifty Foot Combo, Gabriël Rios, Arsenal, enz.
De heren spelen een explosieve, instrumentale en rauwe mix van psychedelische rock met veel groove en ballen. Hier en daar een snuifje blues, een scheut vintage (garage) rock en een weinig punk en je komt tot de krachtige sound van Manngold. Opmerkelijk en vrij uniek zijn de dubbele drums.
Galactic Empire is een heel ander verhaal. Dit opvallend 5-tal haalde het een tijdje geleden in zijn hoofd om de muziek van Star Wars in een pittig symfonisch rock en prog metal jasje te steken. Net als Manngold volledig instrumentaal maar live met de nodige show elementen, toepasselijke outfits (Darth Vader en Stormtroopers met masker) en spacy stemmen en gimmicks tussen de nummers door. Heel vermakelijk voor even en vermoedelijk een fijne ervaring voor echte die hard Star Wars fans, die zeker aanwezig waren in de zaal gezien de talrijke t-shirts die verwezen naar de films, maar niet evident om gans de set te blijven boeien en de aandacht van het publiek vast te houden.
Nummers als “Main Theme” en “Imperial March” klinken nog wel verrassend cool en behoorlijk heavy, doch na verloop van tijd brengt de set iets teveel van het zelfde en gaat het, wat mij persoonlijk betreft, al vlug vervelen. Leuke poging en geslaagd entertainment maar het idee is volgens mij toch iets te beperkt om op langere termijn potten te breken.
Het was vooral uitkijken naar de oerrockers van Lords Of Altamont. De band uit Los Angeles kwam in een uitgebreide Europese tour hun nieuwe CD ‘The Wild Sounds of Lords of Altamont voorstellen en deed daarbij gelukkig ook ons land aan! Frontman Jake Cavaliere en zijn gevolg brachten een geweldige pot intense garage rock met hier en daar een ferme psychedelische inslag. Je hoorde duidelijk de sound van bands als The Cramps, The Stooges en The Fuzztones terug bij de Lords en in mindere mate ook wel wat invloeden van The Rolling Stones, Motorhead en andere rockiconen.
Het geheel vormde een heerlijk broeierig concert waarbij Cavaliere zoals gewoonlijk uitbundig tekeer ging op zijn onverwoestbaar Farfisa orgel en het publiek constant betrok bij zijn performance en zijn band.
Openers “I said hey” en “Death on the highway” van de nieuwe CD zetten meteen de toon en kondigden een intens uurtje ongepolijste maar catchy rock’n’roll aan van de bovenste plank! In navolging van de band zelf kwam het aanwezige publiek eindelijk in beweging en werden vooraan het podium plots meer lederen jekkers gespot dan t-shirts van Star Wars.
De heren van Altamont hadden zichtbaar zin in een feestje en vuurden in een rotvaart hun songs de zaal in. In de set zaten enkele nieuwe nummers van de 6de schijf die in de loop van oktober uitkomt. Het nieuwe werk klonk weliswaar heel vertrouwd qua sound maar toch veelbelovend en fris! Het nummer “Evil (is going on)” mag hiervan een geslaagd voorbeeld zijn. Toch waren het logischer wijs vooral de oudere nummers die voor de meeste respons zorgden en die geregeld de boel op stelten zetten. Hoogtepunten waren ongetwijfeld “Get in the car” en “Live fast” zowat de lijfliederen van de Lords en duidelijke de favoriete songs van de opgekomen fans. Tijdens “FFTS” ging zanger en opperlord Cavaliere letterlijk het publiek opzoeken en nam hij zelfs zijn orgel mee in de front. Het betekende meteen het einde van een knappe set onvervalste en onversneden rock’n’roll!
De toegift bestond uit 3 typische Altamont knallers waarbij, na gouwe ouwe afsluiter “Cyclone”, de heren definitief backstage verdwenen om de volgende dag alweer in Parijs hun circus op te zetten.
Jammer van de matige publieke belangstelling want het laatste optreden was werkelijk top! Misschien schrok de combinatie van de 3 (te) verschillende bands toch iets te veel af voor sommige twijfelaars. Een gemiste kans of een weloverwogen beslissing? Who cares? Ik heb er alvast van genoten! Thanks DC Rocks!
Pics homepag Fie Luyckx
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Pop/Rock
EP Charlie Cello/Ferocious
Eigen Beheer
The Waltz
2017-08-17
Sam De Rijcke
Dubbel singletje van een nieuw Belgisch tegendraads bandje dat zich begeeft in het woelige water waarin ook groepjes als The Guru Guru en Hypochristmutreefuzz rondzwemmen. We maken kennis met twee songs met hyperkinetische trekjes, een stel rake tempowisselingen en een portie gecontroleerde noise. Afremmen, zijwegje proberen en dan terug de hoofdweg op en nog eens flink optrekken. Zo gaat dat bij The Waltz.
Smaakt naar meer.
Het Antwerpse DAAU viel 25 jaar geleden op met een klassiek instrumentarium en een punkattitude . Invloeden uit de klassieke muziek, jazz, rock en Balkan waren er te horen en maakte hen uniek. De broers Lenski zaten toen aan de bron om met viool , cello een bijzonder sfeervol , filmisch geluid te creëren . Later voegden ze er dub , elektronica en ambient aan toe. Intussen zijn de broers niet meer bij DAAU , maar met twee andere oorspronkelijke leden klopte men al die jaren aan bij stadsgenoot , man-van-alle-kunstjes, producer Rudy Trouvé . Hij kreeg al het materiaal , maakte daar een mixtape van en met knip- en plakwerk zorgde hij voor een nieuw meesterwerk ; alle invloeden heeft hij samengebracht , die de DAAU dat uitzonderlijk plaatsje gaf in de muziekscène met experimentele en subtiele melodieën en geluidjes . Klassiek avantgardepop!
De herinterpretatie klinkt overtuigend , raakt en behoudt het vroegere uitgangspunt van een sfeervol filmische trip die het klassieke linkt met ergens de Residents en Gotan project. “Drieslagstelsel II” , “Dansende mieren” en “Red” zijn sterkhouders op deze return . DAAU herleeft …
Enkele maanden geleden deed het Wilde Westen zowat heel België schrikken met het feit dat Alt-J hun nieuwste album ‘Relaxer’ in concertzaal De Kreun kwam voorstellen. Dat optreden was dan ook in enkele seconden uitverkocht, wat ervoor zorgde dat iedereen die er gisteren aanwezig was, enorm uitgelaten was. Alt-J speelde een formidabele set waarin zowel hun grootste hits als hun gloednieuwe nummers de revue passeerden. Een optreden dat velen later aan hun kleinkinderen zullen navertellen.
Dat Alt-J hun nieuwste album in De Kreun kwam voorstellen, hadden velen waarschijnlijk nooit verwacht. Maar dat ze dan nog eens al hun beste songs van op hun vorige twee albums gingen spelen, had waarschijnlijk niemand zien aankomen. Het publiek dat hier vanavond aanwezig is, lijkt er alvast heel veel zin in te hebben en dat merk je. Wie een uitermate geschikt plaatsje wil bemachtigen, moet dan ook al een uur op voorhand voor het podium kamperen.
Net zoals op ‘Relaxer’ starten de heren met het wondermooie “3WW”. Zodra de eerste tonen door de speaker weerklinken, wordt het muisstil in de zaal. Iedereen kijkt vol verbazing toe, hoe de heren van Alt-J de zaal in enkele seconden weten in te palmen. Deze atmosfeer laten ze niet meer los tot het optreden op z’n einde komt. Wat ook opvalt, is dat de klank letterlijk perfect zit. De drums, de gitaren en de synths staan perfect op elkaar afgestemd, waardoor de typische Alt-J vibe effectief aanwezig is.
Alt-J staat er, en dat valt op. De band lijkt zich op het podium volledig thuis te voelen en dat resulteert in strak gespeelde nummers die met de nodige glimlach worden gebracht. De sfeer is ondertussen ook helemaal in orde, al valt het ons wel op dat de eerste vier rijen nogal stokstijf en emotieloos naar hun idolen staan toe te kijken. Ofwel zijn deze mensen letterlijk aan de grond genageld, ofwel staat de muziek te luid, dat kan ook natuurlijk.
Als we de hoogtepunten van deze avond moeten opsommen, dan zijn we hier nog een tijdje bezig. Als we dan toch enkele momenten moeten opnoemen, dan zullen “Nara”, In Cold Blood”, “Taro” en “Breezeblocks” toch wel de meest geflipte momenten van de ganse avond zijn. De oudere nummers spreken voor zich, maar dat “In Cold Blood” hier zo goed onthaald werd, hadden we niet zien aankomen. Alt-J beschikte al over een aantal wereldhits, maar met “In Cold Blood” zijn ze alvast eentje rijker.
Hoe verder het optreden vordert, hoe meer de band en het publiek naar elkaar toegroeien. Op bepaalde momenten dirigeert frontman Joe Newman het bezwete publiek, om in de maat van de muziek ‘This is from Mathilda’ mee te brullen. Het is pas op momenten als deze, dat je beseft hoe exclusief dit optreden wel is. Alt-J sluit hun reguliere set af met het laatste lied van op hun nieuwste album, “Pleader”. Het lied wist ons op plaat al te overtuigen, maar komt live veel krachtiger en beter over.
Echt lang blijven de drie heren niet weg, aangezien het publiek maar blijft applaudisseren. De sfeer die hier momenteel hangt, is letterlijk op en top. Met “Left Hand Free” en “Fitzpleasure” sluiten ze hun bisronde af, om daarna in de coulissen te verdwijnen en iedereen met verstomming achter te laten.
Alt-J speelde een set, die eigenlijk onmogelijk valt te beschrijven. Voor de mensen die er niet bij waren, probeer zo snel mogelijk een ticketje voor Rock Werchter te bemachtigen, want deze show moet je gezien hebben!
Setlist: 3WW - Something Good - ❦ (Ripe & Ruin) – Tessellate – Deadcrush – Nara - In Cold Blood - Dissolve Me - The Gospel of John Hurt – Bloodflood - Every Other Freckle – Matilda - Hit Me Like That Snare – Taro – Breezeblocks – Pleader
Bis: Intro (An Awesome Wave) - Left Hand Free – Fitzpleasure
Met dank aan Dansede Berenn http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Een fijne verzameling van poppy punkrocksongs, dat is het hoofdrecept van ‘Dram-o-Rama’, de nieuwe plaat van Altitude uit A’pen. Met heerlijke tracks zoals opener “Clincher”, het snedige “25”, “Bullseye Launch The Trash” en “Reality Check” is deze schijf verplicht voer voor fans van melodieuze punkbands zoals Greenday, NoFX, Bad Religion, Blink 182 en Sum 41. Het Antwerpse viertal stapt daarnaast met graagte muzikale zijpaden in , getuige het bijzondere “Can – Interlude” dat refereert naar Bridge Nine-band Crime In Stereo of de wereldsong “We Once Played a Show Next To Hayley Williams (Showering)” dat de vergelijking weerstaat met posthardcorebands als Polar Bear Club en Make Do And Mend. Altitude heeft met andere woorden klasse te koop, zelf ontdekken kan via https://www.facebook.com/Altitude1234/ .
Het getalenteerd trio Altertape nodigt , voert en sleept ons mee in een filmische trip van donkere soundscapes , ambient , postrock , jazz en drum’n’bass. Gitaar, bas , keys en drums zijn de basis . De nummers zijn doordacht en laten veel aan de verbeelding over , die een verlatingsgevoel en een desolaat landschap herbergen .
De drie hebben hun sporen al verdiend hoor , Jonathan Callens ( ook Kiss The Anus Of A Black Cat en Humble Grumble), Joshua Dellaert ( ook Skordatura Punkjazz Ensemble) en Jan Ghesquière (ook Sinister Sister).
Altertape zoekt zich een plaatsje , ergens tussen een Dans Dans, Stuff , Taxiwars en Battles in , toegankelijk , experimenteel, verrassend , en klinkt sferisch, integer , gevoelig door het minimalisme en de elektronica, als groovy, extravert, gedreven door de vettige klankkleur Sterk!
http://vi.be/altertape
Ons Belgische poprockers Balthazar hebben door de jaren hard aan de weg getimmerd en zijn nu één van de bands die aankloppen in een Vorst Nationaal . Zaterdag ll gaven ze de aftrap van hun grote Europese tournee die hen naar 35 podia in 14 verschillende landen brengt.
Balthazar – Vorst Nationaal – een hoogtepunt in hun tienjarige muzikale carrière.
Ze waren er misschien nog niet volledig in geslaagd deze uit te verkopen, maar dat lieten de fans en de band over zich heen gaan. Wie er was , zag een professionele band en een subliem gesmaakt, overtuigend concert .
De groep werd uiterst warm onthaald. Vanaf de eerste tunes zat de sfeer goed. Alle aanwezigen droegen de band in hun hart; op praktisch elk nummer werd er duchtig meegezongen en geklapt.
We zagen een enorm enthousiaste band , die een erg uitgekiende set presenteerde; als een geoliede muziekmachine hoorden we hun repertoire, die grilligheid en melodie mooi samen brengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Hard werk , dat met de nieuwe plaat ‘Thin walls’ werd bekroond. Je kan zeggen dat de band het beste haalt van hun carrière. Wat opvalt in z’n totaliteit, is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op bekende nummers als “Fifteen floors”, “I’ll stay here”,” The boatman”, “Nightclub”, “Leipzig” en “The oldest of Sisters”; ook de nieuwe nummers “Then What” en “Bunker” sloegen bijzonder goed aan. Ze werden tot twee maal toe terug op het podium geroepen. Na een kleine twee uur besloten ze met de instant killer “Do not claim them anymore”.
Na Oscar & The Wolf zagen we een tweede Belgische band op een goede week tijd, die een sterke prestatie leverde in een grote zaal en zich een internationale doorbraak mag toe eigenen. Alle support aan hen. Puike prestatie!
Organisatie: Live Nation
Mooi volk is er te horen op King Dalton. Het is de band rond broertjes Pieter en Jonas De Meester (AedO), Jorunn Bauweraerts (Laïs), Tomas De Smet (Zita Swoon, Think Of One, Broken Circle Breakdown Bluegrass Band) en Frederik Heuvinck (A Brand). Jawel, zij samen zorgen voor een geluid die diverse stijlen van pop , rock , folk , funk en blues in een broeierige , sfeervolle als stuwende ritmiek gooit .
Het oude Moondog Jr en Zita Swoon lijkt een voorname referentie om hen muzikaal te situeren . Songs die een sobere als meer rijkelijk geschakeerde aanpak en klankkleur hebben . Intrigerend materiaal dus, kortom , fijn , overtuigend wat deze band op ‘Thilda’ brengt .
Info http://www.kingdalton.be
We hebben zo een beetje de indruk dat Balthazar, na Oscar & The Wolf uiteraard, zowat de meest overroepen band van het Vlaamse land is. Met deze ‘Thin Walls’ hebben we namelijk hetzelfde gevoel als bij ‘Rats’, er staan beste interessante dingetjes op, maar over gans de lijn klinkt het toch wat eenzijdig en behoorlijk saai.
Op te veel songs grijpt de zanger terug naar die irritante aan Bob Dylan ontleende klaagzang van het vorige hitje “Sinking Ship”. Men hoopt er misschien de succesformule wat langer mee uit te melken, maar in onze oren bereikt Balthazar eerder het tegenovergestelde, dat stemmetje begint mettertijd danig op de zenuwen te werken.
Nog zo iets, het hitje “Then What” mag dan al catchy klinken, de song is gebouwd op een riff die schaamteloos gejat werd van “1979” van Smashing Pumpkins. Als dan moet blijken dat dit nog het sterkste nummer van de plaat is, dan is de spoeling toch wat te mager, me dunkt. Voor de rest zitten er misschien terug wel wat goede ideeën in ‘Thin Walls’ maar helaas ook te weinig vaart.
‘Thin Walls’ is in de nationale pers met bakken lof overladen. Misschien hebben wij het weer eens niet begrepen, maar geloof ons vrij, hoezeer ze alhier ook de loftrompet zwaaien met dit album, we denken niet dat het over de grenzen veel potten zal breken. Als dit qua indie-pop het Belgische uithangbord moet zijn, dan zijn we nog ver van huis.
Als u Balthazar live wil zien, ga dan naar om het even welk zomerfestival, u komt ze daar wel tegen.
We waren natuurlijk benieuwd hoe het beloftevolle Alt-J uit Leeds de muzikale schoonheid en finesse van het debuut ‘An awesome wave’ en het vorig jaar verschenen ‘This is all yours’ in een Vorst konden brengen . En? Ze hebben duidelijk de overstap van het clubcircuit naar de grote zalen enorm goed verteerd .
De intussen tot een trio gereduceerde band ( één van de mede-oprichters verliet Alt-J, maar is intussen vervangen door een vierde man op de livegigs!) wisselt tussen toegankelijkheid en avontuur , waar de muzikale assemblage indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren gaat van subtiele schoonheidspop naar een strakker gemeten, extravert geluid en zelfs moeiteloos wordt omgebogen tot een sprookjesachtig science-fiction landschap , verwezenlijkt door donkere , felle spotlights en abstracte visuals.
Een vol Vorst droeg zijn helden op handen en sommige songs werden zelfs meegezongen. Het deed de band enorm veel deugd dat zij op zo’n drie jaar tijd met hun mooi melancholiek, mysterieus (en apart) geluid een breed publiek bereiken en uitgegroeid zijn tot een grootse band.
Ze stonden op één lijn opgesteld en meteen was de aandacht er met een acapella ingezette “Hunger of the pine” , die al snel aanstekelijk en groovy klonk door de melodieuze en bevreemdende, ingewikkelde ritmiek . De keys en de percussie drongen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang van Joe Newman.
De eerste twintig minuten had Alt-J een verrassende, uitbundige aanpak. Niet direct dromerig, maar goed uitgewerkt; een lijst met “Fitzpleasure”, “Something good” en een compact rockend “Left hand free”. We ervaarden een heerlijk genietbare trip op “Dissolve me” en droomden weg op het gekend innemende “Mathilde” , dat luidkeels werd meegezongen . We zweefden hier op de sobere tunes.
Eigenzinniger werd het tweede luik . Hier trad de indietronica en ambientfolk wat meer op het voorplan met die vindingrijke , sfeervolle geluidjes en een zang die nog wat (meer) zeurde . De rustige passages van o.m. “Bloodfloods (pt 1 & pt2)” en “Tessellate” brachten ons naar die prachtige single “Every other freckle” met z’n pittige , huppelende , twinkelende ritmes, ondersteund door een speelse, meerstemmige en aanvullende zangpartij. Prima om op die manier het hemelse “Taro” aan te vatten, en verder naar een climax te gaan met het aangename “Warm foothills”. Een meer grillig “The gospel of John Hurt” wuifde na een uur de uiterst evenwichtige set af .
Alt-J had nog wat in z’n mars . Ze overstijgen het aardse door een creatief aangepakte “Lovely day” (Bill Withers cover) ; de sierlijke “(Leaving) Nara’s” volgden en het afsluitende “Breezeblocks” werd gekenmerkt door een crescendo opbouw en frisse tintelingen .
Alt –J klopt met al hun muzikale trucjes meer en meer aan bij een Radiohead , verfijnd – toegankelijk – strak , maar even zeer organisch als complex , wat werd gerespecteerd en een staande ovatie opleverde!
Deze band laat zich opnieuw ontdekken!
We konden nog één van de supports meepikken Wolf Alice, die zich in de picture speelden , samen met Royal Blood op London Calling. De Britten lieten hun sound onderdompelen in een gruizige schoonheid ; het materiaal had een intens broeierige spanning , opbouw en kon deels exploderen; de gitaren en percussie waren rauw , etherisch, en kregen een beheerste dosis shoegaze mee ; een ietwat hemelse stem zweefde over de nummers heen . Zeerzeker meer de moeite!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alt-j-03-02-2015/
Organisatie: Live Nation
2012 was wel het jaartje voor de uit Leeds afkomstige Alt-J . Op ‘An awesome wave’ horen we een muzikale assemblage van indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren; een band die prikkelt , verrast en verfrist en een warm, toegankelijk en avontuurlijk geluid weet te creëren met aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde ritmes en vocale trucjes. Hun sound is verfijnd – toegankelijk – organisch – complex .
Intussen is de band gereduceerd tot een trio en is er opnieuw sprake van een muzikale schoonheid op die tweede . Een sferische, etherische sound , die gelaagd , gevarieerd en enkele poppy (mainstream) nummers bevat als “Hunger of the pine” , “Left hand free” , “In every other freckle” , “Arrival in Nara” , “Leaving Nara en “Nara”.
Een muzikale aanpak , die sierlijk , spannend , dreigend is en in z’n compacte vorm van indietronica – ambient - folk en pop vindingrijk, kleurrijk als gewoon klinkt .
We hebben evenwichtig pittige, huppelende en twinkelende ritmes waar elk geluidje zijn plaats vindt, ondersteund door een speelse, meerstemmige en aanvullende zangpartij, wat ervoor zorgt dat dit opnieuw een prima album is geworden, van een goed op elkaar afgestemd trio , die het aardse durft te overstijgen op een “Pusher”, “Bloodflood”, en “The gospel of John Hurt” .
Band die zich (opnieuw) laat ontdekken !
Altrego is het nieuwe project van Jasper Erkens die in een vorig leven nog solo op gitaar speelde en zelfs tweede werd op Humo’s Rock Rally, zes jaar terug btw!
Hij heeft zich in die tussentijd moedig heruitgevonden met dit project , aangevuld door kletterende , galmende , pompende drums en keyboards. Hijzelf speelt gitaar en drumcomputer .
De EP verscheen in een productie van Valgeir Sigurdsson. Het brengt aardig wat alternatief lekkere stevige , slepende tegendraadse electro/indierock op. De singles “Love is flawless” en “Lucky 13” doen ergens het belletje rinkelen aan de oude Erkens. Ook het afsluitende “Miraculous epiphanies” is sterk en moet niet onderdoen aan de singles .
Kortom , vijf songs die naar meer verlangen … Erkens is back en hoe …
http://www.altregomusic.com
Twee grootheden uit de rockgeschiedenis beleven hier de tijd van hun leven. Hoewel dit in het geval van de legendarische Dr. Feelgood gitarist Wilko Johnson een beetje een wrange nasmaak heeft. Wilko is terminale kankerpatiënt en heeft hooguit nog enkele maanden te leven. Hoog tijd dus dat de twee makkers hun belofte om samen iets ineen te brouwen nakwamen, want de tijd drong.
‘Going Back Home’, ingeblikt in amper een weekje tijd, is daar het knappe resultaat van. Een onbevangen plaatje waar Daltrey er schijnbaar van geniet dat hij eindelijk eens van onder het juk van Pete Townshend is kunnen kruipen en waar Johnson een laatste keer zijn flitsende gitaarriedels op de wereld loslaat. Mogen wij u trouwens dringend verzoeken er eens de eerste vier Dr. Feelgood platen bij te nemen en te ontdekken wat voor een uitmuntend gitarist Wilko Johnson is, briljant in al zijn eenvoud. Simplisme is een stijl, Wilko Johnson is er een krak in. Meteen zal u ook te weten komen dat Daltrey geen Lee Brilleaux is (de al even legendarische Dr. Feelgood zanger die er rock’n’roll gewijs in 1994 op zijn 41 ste al de brui aan gaf) en Johnson geen Townshend (hoeven we u niet voor te stellen, meen ik). Net daarom is dit duo zo interessant en openen ze op hun gezapige leeftijd nieuwe deuren, al is dat helaas maar voor even.
Beiden zijn sterk op dreef, maar dit is duidelijk meer Feelgood dan Who. Het is echt wel Wilko’s plaat, waarop Daltrey zijn ongeschonden vocale talenten volledig ten dienst stelt van de legendarische gitarist en diens songs en als eerbetoon het onderste uit zijn lijf en stem haalt. Daltrey zingt bovendien met een aardige bluesgrol in zijn stem, hij hoeft niet zo nodig hoog te gaan als in de hoogdagen van The Who, deze verzameling simpele en efficiënte songs vraagt daar niet om.
Wilko Johnson haalt die typische driftige hakketak gitaartjes meermaals boven en laat zich nergens verleiden tot overbodige solo’s. Iets waar hij vroeger trouwens ook nooit echt kon op betrapt worden, u moet weten dat eind jaren zeventig de pub-rock van Dr. Feelgood ook in punkmiddens erg gesmaakt werd en met macho gitaarsolo’s moest je bij de punkers niet afkomen.
De spitsheid van de jonge Dr. Feelgood huist ook in dit plaatje, de twee oudjes stralen een jeugdige spirit uit. Eenvoud, speelplezier en simpele maar gedreven rock’n’roll sieren ‘Going Back Home’. Een schaamteloze ballad als “Turned 21” kan er nog wel tussen, maar doorgaans zijn het compacte rockertjes, allemaal zorgvuldig uitgekozen door Wilko Johnson, (onder meer ook enkele tracks uit de grote Dr. Feelgood catalogus) die hier het mooie weer maken. Nergens wordt het grote gebaar gemaakt, pompeuze toestanden liggen mijlenver weg, hier wordt gewoon met merkbaar plezier een lekker eind doorgespeeld volgens de ongeschreven regels van de rock’n’roll. Duizenden hebben het hen al voorgedaan, maar als twee kerels van dit kaliber zich loos laten gaan, dan heeft het toch altijd dat tikkeltje meer.
Wilko Johnson’s laatste stempel is er eentje die er mag zijn.
Een waardig afscheid, we krijgen hier al de krop in de keel. Weldra kan hij zijn maatje Lee Brilleaux gaan vervoegen. Kunnen ze daar het ultieme rockgroepje oprichten met John Entwistle op bas en de compleet geschifte mafkees Keith Moon op drums.
De hype rond bands die vakkundig postrock, metal en hardcore mixen, is al eventjes voorbij. Toch kunnen liefhebbers van deze stevige genres niet voorbij het eerste album van de Zweden van Amalthea. Het viertal starttte rond 2004 als een posthardcore- en screamoband waarna men geleidelijk de screamo inruilde voor postrock. Na een eerste EP in 2011 is ‘In The Woods’ het eerste full album. De muziek die Amalthea hierop brengt, klinkt desolaat, melancholisch en ruw en past zo perfect bij het onherbergzame, weidse en uitgestrekte beeld dat velen van Skandinavië hebben. Meestal houdt de band het vrij kalm door de cleane vocalen en het gerichte gebruik van instrumenten als viool, trompet of trombone maar af en toe barst een explosief gedeelte los. Aanknopingspunten vind je bij fijne bands als Cult of Luna, Isis, Steak Number Eight en af en toe ook Neurosis. Wie van dergelijke bands houdt, weet dat de rijkheid en de gelaagdheid van dit album vraagt om van begin tot eind te beluisteren. Ook bij ‘In The Woods’ is dit niet anders. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is voor de muzikale meerwaardezoeker.
Dalton Télégramme is een Waals kwartet , die sing/songwriting , countrywestern en folk ergens met de Franse chanson pop combineert . Op hun EP horen we 5 sfeervolle , broeierige songs in het genre . Met een song als “Réveil Martin” worden we meteen in deze sfeer ondergedompeld . Ze werden reeds geselecteerd in de finale van ‘Les Talents Acoustic’ van TV5 Monde uit meer dan 200 groepen .
Hun talent wordt alvast gerespecteerd aan de andere kant van de taalgrens en in Frankrijk . Het is ons alvast niet ontgaan .
http://www.daltontelegramme.be
Nederlands 
Français 
