Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove
De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.
De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.
Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.
Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.
Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.
Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0
1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0
Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Opwarmers van de avond : Valient Thorr. Leuk voor eventjes. Een band die we een beetje mogen beschouwen als een grap in de trend van Steel Panther, The Darkness of Airbourne, maar dan iets rauwer. Een handvol clichés op een hoopje gesmeten, langharig tuig, piepende gitaarsolo’s, wijdbeense rock’n’roll poses en een zanger gehuld in boksbotjes en bloot bovenlijf. De kerel, die ons een beetje deed denken aan Blaine Cartwright van Nashville Pussy, zong constant uit de maat maar zijn enthousiasme werkte enorm aanstekelijk.
Valient Thorr nam zichzelf niet al te serieus en was daarom best wel te pruimen.
Mocht u van Clutch nog nooit gehoord hebben, dan is dat nog zo abnormaal niet, wel des te jammer. De stevige Amerikaans band is al een dikke twintig jaar actief en heeft in die periode al een deftige hap krachtige rockplaten uit de grond gestampt, maar door de Europese media werden die allemaal straal genegeerd. Clutch bouwde hier toch gestaag een trouwe aanhang op, en dat is volledig te wijten aan hun formidabele live reputatie. Wie Clutch voor de eerste keer live heeft gezien schreeuwt het gewoon van de daken en brengt de volgende gegarandeerd keer een stel nieuwe gegadigden mee.
Clutch plukte vanavond royaal uit hun laatste twee voortreffelijke platen ‘Earth Rocker’ (2013) en ‘Psychic Warfare’ (2015). De band stak furieus van wal met daaruit een kwartet extreem potige hardrock-songs als “Cyborg Bette”, “Decapitation Blues”, “Crucial Velocity” en “Firebirds”. Songs die live stuk voor stuk nog heftiger, heter en kordater klonken dan de albumversies. Een moordende inloopronde was het, met de deur in huis vallen noemen ze dat.
Dat Clutch ook met glans uit een andere vaatje kon tappen ondervonden we toen zanger Neil Fallon een gitaar omgorde en daarmee de geweldige gortige blues ‘Gravel Road’ uit zijn mouw schudde. Ietwat verder zette Clutch dan de meest vette funk neer in “Struck Down” waarmee ze groovy as hell klonken. In “10001110101” kwamen ze met een heuse portie kwieke southern rock opzetten, inclusief een lekker seventies orgeltje. Al die songs ontpopten zich tot heuse publiekslievelingen, hier stond duidelijk een bende trouwe aanhangers in de zaal. Fans die ook nog eens volledig uit de bol gingen op de gloeiende rock van “The Mob Goes Wild”, “Earth Rocker”, “X Ray Vision” en “A Quick Death In Texas” dat bruiste als het vetste van Monster Magnet.
Anderhalf uur raasde Clutch lustig door, ze gunden ons maar weinig tijd om te ademen, laat staan om te gaan pissen. Hun meest bronstige bluespaard hadden ze bewaard tot op het laatste. In de ultieme kraker “Electric Worry/ One Eye Dollar” zette Clutch nog eens alle deuren en versterkers wagenwijd open en ging de zaal compleet overstag. “De beste bluessong die je ooit op een podium kan meemaken”, hadden we ons door een ingewijde laten vertellen, en wie zijn wij om dat te ontkennen?
Clutch ! Machtige band.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Clutch is een stevige Amerikaanse rockband die nu al zo een 20 jaar bezig is met het produceren van forse en compromisloze hard-rock, sommigen durven het ook wel eens alternatieve metal te noemen. Na 10 potige albums heeft de groep over heel de wereld gestaag een fanatieke aanhang veroverd, maar een million-seller is Clutch nooit geworden. Uitverkochte sportarena’s zijn vooralsnog niet aan hen besteed en gezien de band min of meer trouw blijft aan de eigen kordate sound en verder lak heeft aan allerlei vormen commercial input of promo (en gelijk hebben ze) zal dat er ook niet direct van komen.
Clutch heeft echter wel een dijk van een live-reputatie (helaas zelf nog nooit meegemaakt, maar we hebben het uit zeer betrouwbare bron) en staat garant voor droge en massieve riff-rock die recht op de man af gaat en live nogal eens zwaar uit zijn voegen durft te barsten.
Het elfde album ‘Psychic Warfare’ is wederom een sterk staaltje van hun solide hard-rocksound en mag gerust tot hun betere werk gerekend worden, het is een meer dan waardige opvolger van het al even gespierde ‘Earth Rocker’ uit 2013.
Er wordt overwegend stevig en fervent gas gegeven met de driftige hard-rockers “X-Ray Visions” en “Noble Savage” op kop. Een potente brok ZZ Top wordt opgevoerd in het zompige “A Quick Death In Texas” vooraleer een fijne ballad als “Our Lady Of Electric Light” met een knappe gevoelige solo wat emotie in het huis komt brengen. Zware jongens mogen ook al eens een moment van weemoed hebben. Ook afsluiter “Son Of Virginia”, met een uiterst knappe intro die lijkt te zijn weggelopen uit ‘True Detective’, ontpopt zich als een fijnbesnaarde ballad waarin terloops ook even het zwaar geschut wordt bovengehaald.
Als u een zwak heeft voor robuuste bands als Helmet, Corrosion Of Conformity, Prong en High On Fire, dan zal u hier ook een vette kluif aan hebben.
Clutch tourt in november en december door Europa, maar helaas is België niet in het schema opgenomen. Balen is dat.
De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch is ook al zo’n twintig jaar bezig die ons op de nieuwe plaat een goed staaltje rechttoe-rechtaan, zware en broeierige rock op ongecompliceerde wijze serveren. Gecontroleerde power met een knipoog naar Monster Magnet , niet vies van wat strakke , vettige , bluesy riffs , southern rock en stoner zoals we het nog hoorden in de begindagen van Soundgarden .
We horen boeiend , snedig materiaal , vakmanschap, gedragen door die helder indringende en doorleefde zang van de charismatische Neil Fallon. Opnieuw overtuigende plaat!
De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch heeft iets. Iets wat hen onderscheidt van het gros van de andere hedendaagse stoner bands en aanverwanten. Aan hun afkomst zal het wel niet liggen : Maryland, een staat ten Zuiden van New York is nu niet bepaald een broeinest van vernieuwende en of wereldschokkende rockbands (wie in Europa weet uberhaupt af van het bestaan van de Amerikaanse staat Maryland ?). De kracht en de authenticiteit van Clutch zit hem veeleer in de passie, bevlogenheid, eerlijkheid, ongecompliceerd vakmanschap, hun gecontroleerde power, en vooral het charisma van frontman Neil Fallon.
Een goeie 20 jaar lang al banen Fallon en de zijnen zich traag maar gestaag een weg in het wereldje van de zware rock en groeiden zo steeds verder uit naar bijna een soort cultstatus. In die 20 jaar bouwden zij –ook dankzij hun felle live reputatie- een beperkte maar fanatieke en immer groeiende aanhang op die weet waar Clutch voor staat. Getuige daarvan een goed volgelopen Vk*, vrijdag 1 februari laatstleden, voor hun enige Belgische show van hun ‘Earth Rocker’ toernee, ter promotie van hun nog te verschijnen 10e studio plaat (release maart dit jaar).
Anderhalf uur lang konden we ons te goed doen aan een sublieme selectie nieuw en ouder materiaal. De nieuwe nummers doen ons alvast halsreikend uitkijken naar de release van die nieuwe ‘Earth Rocker’ plaat, maar de set van vanavond focuste zich vooral op het werk van de laatste 10 jaar. Vanaf opener “The Mob Goes Wild”, ondertussen een ware Clutch classic uit meesterwerk ‘Blast Tyrant’ uit 2004, en het daaropvolgende recentere “50.000 Unstoppable Watts” was het meteen raak. Clutch had de Vk* vast in een wurggreep en liet die niet meer los. De band, al meer dan 2 decennia in dezelfde bezetting, stond op scherp en speelde uiterst strak en efficiënt : geen noot te veel en steeds ‘to the point’ ! Alhoewel op het podium de absolute tegenpool van zanger Neil Fallon, is het vooral gitarist Tim Sult die die machtige Clutch sound draagt. De man mag er dan wel uitzien als een doordeweekse loketbediende uit het postkantoor in Lotenhulle (als dat daar nog zou bestaan) en al evenveel bewegen, hij is het die de ene na de andere machtige riff uit zijn Gibson laat gieren. Enkele keren omgordt Fallon zelf de gitaar voor een potje vettige slide, die dan resulteert in smerige uitvoeringen van pareltjes als “Gravel Road” en “The regulator”, hun interpretatie van de Blues.
Maar liefst 6 tracks uit die magistrale ‘Blast Tyrant’ passeren de revue, waaronder “Profits of Doom” en hoogtepunt van de avond “Cypress Grove”, een schoolvoorbeeld van hoe funky een kick-ass rockband uit de hoek kan komen, ditmaal met de nodige credits voor bassist Dan Maines en drummer JP Gaster. Een 2e climax van de show en meteen ook afsluiter, was het duo “Electric Worry / One Eye Dollar” uit de ‘From Beale Street to Oblivion’ plaat (2007) : de keet op zijn kop ! In de bisronde eventjes gas terug –zowaar akoestisch- voor het nieuwe bluesy “Gone Cold” om er dan finaal uit vliegen met een oudje uit hun debuutplaat (1993) “A Shogun Named Marcus”. Magistraal !
Volgende afspraak op Belgische bodem is Graspop. Mis ze daar niet, maar ik heb zo een sterk vermoeden dat hun ideale speelterrein veeleer het club-circuit is waarin ze momenteel vertoeven. Maar het is deze doorbijters –na al die jaren- uiteraard van harte gegund !
En voor de goede orde : Tijdens afsluiter “Shogun” werd de band bijgestaan door Jimbob Isaac van support act Hark. Verder willen we over deze jonge Welshe band niet veel kwijt. Live één (te) dichte geluidsmuur, weinig echte songs ! Wel potentieel, dus binnen enkele jaren nog eens terug te verkennen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clutch-01-02-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
