De uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons kwamen hun derde plaat ‘EVOLVE ‘ voorstellen in Antwerpen. Amper 10 jaar zijn ze bezig en ze slagen er al in om op een half uur tijd het Sportpaleis uit te verkopen. Grijsgedraaide singles als “Whatever it takes”, “Believer” en “Thunder” , het gebruik van nummers voor spots van tv- reclames en de uitstekende passage op Werchter vorige zomer, tekenden al voor een stadionstatus .
De avond begon met de Amerikaanse zangeres K. Flay. Eerder een flets optreden … Zingend als een hese kip ; stampend en headbangend rappen deed het driekwart gevuld Sportpaleis niet opwarmen. Toen het zelfs neigde naar een mislukte Bjork hadden we er genoeg van. Chapeau dat ze nog eens mocht opdraven tijdens de set van Imagine Dragons. Gewikt en Gewogen … Te licht bevonden als support.
Precies 15 min later dan voorzien ging de zaalverlichting uit en verscheen op de grote podiumschermen de regenboog van het ‘EVOLVE’-album van Imagine Dragons . Luttele seconden later verschenen aan de bron van de regenboog de vier ‘dragons’: Dan Reynolds (zang), Ben McKee (bas), Wayne Sermon (gitaar) en Dan Paltsman (drums) . Ze werden ongelofelijk sterk onthaald. Een spektakel van wel een uur en driekwart werd geserveerd!
Muzikaal bombastisch , groots, meeslepend , spannend; en oorverdovend; het slagwerk en de bas zorgen voor een volumineus geluid . ‘Rock an sich’ konden we dit niet noemen , gezien de gitaar op het achterplan werd geduwd en dus te weinig te horen was. Qua stijl kun je hen in één adem noemen met Bastille. Je wordt getrakteerd op een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs.
Karrevrachten aan confetti werden het publiek in geblazen en reuzeballonnen daalden neer . Gretig werd er mee omgesprongen. Wat een gejoel! De jongeren brulden de herkenbare nummers vol overgave mee. De akoestische set in het midden en de toepasselijke videoprojecties op de grote schermen waren smaak- en sfeermakers . Dit optreden had alles wat de band aantrekkelijk maakte bij de jeugd.
Dan is een rasperformer, een uitbundig danser , een prima zanger en een echte volksmenner. Het enthousiasme droop er van af. De band liet zich meedrijven op de uiterst positieve respons. Ze gingen ervoor en van routineus spelen was geen sprake. Een staande ovatie was het gevolg. De gevoelig- en kwetsbaarheid van spil Dan kwam ter sprake . Zonder echt op z’n Bono’s prekerig en storend te worden, legt hij z’n ziel bloot van de doorgemaakte depressie en de frustratie over de zoveelste schietpartij in de VS .
Het overwegend jeugdig publiek omarmt de sympathieke Amerikanen. En wanneer de finale begint met kleppers als “Thunder” , “Believer” en “Walking the wire” gaat het dak eraf. Het volume gaat de hoogte in en de kelen worden schor geschreeuwd.
De muzikale Imagine Dragons spuwt vuur , een pletwals zijn ze door het Sportpaleis. Een dampend optreden dat nazindert . Jawel , hier was iedereen tevreden over het uiterst professionele, sympathieke viertal. Chapeau dit op zo’n korte tijd te verwezenlijken …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imagine-dragons-16-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/k.flay-16-02-2018/
Organisatie: Live Nation
Deze band uit Estland heeft nog niet de doorbraak die ze verdient . Twee jaar terug kregen ze nog een EBBA award op Eurososnic als opkomend talent . Ze vielen op met een reeks licht huppelende folkpop, die wat Balkan invloed had, fris, heerlijk was, dwarrelde en bubbelde. Meer en meer heeft pop hier de overhand en zitten ze ergens tussen The Decemberists, Noah & the whale , Of monsters & men en Mumford & sons in, die nu ook meer pop laten doorklinken .
Niet erg in z’n totaliteit , het zijn intens broeierige songs , die sober of breder zijn , goed uitgewerkt en een puike opbouw hebben. Puur oprechte, eerlijke melodieuze songs , zoals “Million miles”, “Pictures” , “Speechless” en “Gold digger” , die de barometer zijn van deze ingenieuze , overtuigende plaat …
Het uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons heeft een popplaat uit , die veilig commercieel klinkt en dingt aan Bastille en Fun. We horen op hun debuut een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs, die inwisselbaar zijn . De eerste songs zijn sterkhouders en bevatten twee overtuigende singles, “Radioactive” en “Demons” . Daarna sijpelt de herkenbaarheid door en komt het plaatje van teveel-van- hetzelfde naar boven. De spanning en de nieuwsgierigheid daalt, zeker bij de laatste nummers. Ok Imagine Dragons heeft de kunst van popsongs schrijven , maar zal toch een tandje moeten bijsteken hoor om het (uitermate) boeiend te kunnen houden .
Goed maar blijft totnutoe niet aan ons gehoor hangen.
"Ik snap niet hoe jullie ons in België kennen, maar jullie zijn fantastisch!" Frontman Dan Reynolds van Imagine Dragons wist dan wel niet goed wat hem overkwam toen hij en zijn band geconfronteerd werden met een hoop schreeuwende fans, maar dat had zeker geen slechte invloed op het concert, integendeel.
Imagine Dragons is een pop/rock band uit Las Vegas die sinds kort succes kent met catchy singles "It's Time" en "Radioactive". In de Verenigde Staten zijn ze uitgeroepen tot de nieuwe hype, reden genoeg voor een passage door Europa en dus ook Brussel. De AB was omgetoverd tot Box voor de avond, verrassend uitverkocht en met een intieme sfeer dat bij concerten het verschil kan maken tussen 'goed' en 'zeer goed'.
Voorprogramma werd verzorgt door Projection Patrol Pinkerton, een West-Vlaamse indie rock band met een beloftevolle toekomst en een beduidend aantal fans aanwezig in het publiek. Single "Future = Our Home" is hun bekendste song, een vrolijk deuntje met bedrieglijk veel inhoud, en was dan ook het hoogtepunt van de set. Toch slaagde de band er in om in een groot halfuur de aandacht van het publiek te grijpen én te houden, waaronder de nieuwe single “This City” te horen is , wat voor een voorprogramma niet altijd evident is. Een band om in de gaten te houden!
Na een uitstekende opwarmer was het dan de beurt aan de hoofd act: Imagine Dragons. De band had zich duidelijk niet aan zo'n grote en uitbundige opkomst verwacht, maar genoot zichtbaar van de aandacht en gaf met vreugde de energie terug aan de toeschouwers. Imagine Dragons is een soort mix van indie, pop en rock met duidelijke dramatische invloeden. De stempel van Vegas, laten we maar zeggen. Hun muziek loont zich dan ook tot live optredens.
Zanger Reynolds was in zijn nopjes en sprong levendig van de ene kant van het podium naar de andere, ondanks het gips rond zijn rechterarm. Het contact met het publiek zat goed, de muziek kwam vlotjes en het merendeel van het publiek was al uit volle borst aan het meezingen vanaf het eerste nummer. Het absolute hoogtepunt van de set was ongetwijfeld "Radioactive", waarbij het zingende publiek zowat de band overstemde.
Toch waren er nog enkele schoonheidsfoutjes. Lange, uitgerekte intro's spelen is een goede truc als je geen uitgebreide catalogus hebt, maar wanneer je dit bij elk nummer gaat doen, wordt het toch een beetje irritant. Ook de ontelbare momenten waar de band het publiek aanmaande om te zingen of te klappen, zorgden ervoor dat de set naar het einde toe wat momentum verloor.
Maar het merendeel van het publiek bleef aandachtig en enthousiast, en het concert was zeker een onverwacht succes te noemen. Imagine Dragons doet met momenten aan bands als The Killers denken (niet toevallig ook afkomstig uit Las Vegas), laten we hopen dat ze mits wat bijschaven een even mooie toekomst tegemoet gaan.
Setlist: Round And Round - Amsterdam - Tip Toe - Hear Me - Cha-Ching (Till We Grow Older) - Rocks - Radioactive - Lay Me Down - Bleeding Out - Demons - Underdog - On Top Of The World - It’s Time
Encore: Nothing Left To Say
Pics homepag dank aan Tina Herbots (ABconcerts)
Organisatie: Ancienne Belgique
De eerste onvermijdelijke reactie is de volgende: Godverdomme, die gasten hebben alles gejat van The Editors en Interpol. ’t Zal wel , maar hebben Editors en Interpol ook niet alles gepikt bij Joy Division en The Sound ? Yep, ook weer waar. Laten we dus gewoon stellen dat we Dragons kunnen bijplaatsen in het rijtje nieuwe bands die de mosterd met een vette pollepel zijn gaan halen in de eighties. De echo gitaren zijn dus van de partij, de donkere en diepe vocals ook, en bij Dragons wordt er ook nog een streep synths toegevoegd waardoor we met momenten wat Simple Minds toestanden krijgen, zoals in “Treasure”. Het is allemaal wel wat voller, harder en strakker dan de Simple Minds en de Messias trekjes blijven gelukkig ook achterwege.
Ze hebben dus geen nieuw geluid ontdekt en doen dingen die allemaal al wel eens eerder door anderen zijn voorgedaan, maar de songs zijn bijzonder sterk en dat is wat ons betreft de reden waarom Dragons niet moet onderdoen voor gasten als Interpol en Editors. De sterke openers van de plaat “Here are the roses” en “Conditions” bevestigen dat alleen maar. De synths en vocals op het heftige “Obedience” neigen wat naar de industrial tonen van Depeche Mode, maar dan beter. De gitaren van “Trust” zijn zomaar weggelopen uit een Cult song ten tijde van ‘Love’ (“Revolution” en consoorten, weet u nog wel).
U ziet het, ‘Here are the roses’ is echte de moeite waarde, maar iemand moet deze band dringend vanuit de schaduw van Interpol en Editors weghalen.
Nederlands 
Français 
