Half Moon Run is een kwartet uit Montreal en laat subtiliteit, finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang. Ze zijn toe aan hun tweede cd . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal . Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast. Met “I can’t figure out what’s going on” en “Turn your love” hebben we twee puike tracks , die opvallen door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek . De gevoelige indiefolk hebben we dan bij “Narrow margins”, “It works itself out”, “Warmest regards” en “Devil may care”.
Half Moon Run is zo’n band die z’n song mooi weet uit te diepen. Mooie plaat.
Half Moon Run doet de jonge hartjes sneller slaan!
Half Moon Run en Aidan Knight
Ancienne Belgique
Brussel
2016-02-15
Johan Meurisse
Het uit Montreal afkomstige kwartet Half Moon Run had misschien beter een dagje eerder in de AB afgezakt … Het jonge vrouwvolk hun hartjes sloegen sneller op de sfeervolle tracks. En de rode gloed kleurde op die manier nog feller. Tja, die belichting was bijzonder knap en af!
Half Moon Run laat subtiliteit en finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal van hun twee cd’s totnutoe , ‘Dark eyes’ en ‘Sun leads on me’ . De experimenteerdrift komt beduidend meer naar voor op de nieuwe tracks en de toegankelijkheid gaat niet verloren. En hun folkrefreintjes zijn de hartenkloppers.
“Turn your love” opende de set en intrigeerde door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek. Iets verderop hadden we een overtuigend “Works itself out” en in het laatste deel trok het kwartet de extraverte kant van hun sound open met “Everybody wants”, “She wants to know” en “Consider yourself”. Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast; en inderdaad dan dringt een stadionband als Muse zich op …
Er was nog voldoende ruimte om hun gevoelige indiefolk voor te stellen, als “Narrow margins”, “Unofferable” , “Warmest regards” en “Devil may care” . Het uitgebreid arsenaal aan elektrische en akoestische gitaren, dobro, zijn bedachtzaam en zalvend op die nummers. Ook de percussie werd uitgebreid met troms om een voller geluid te creëren.
Half Moon Run heeft aandacht voor elke song, die mooi uitgediept werd, en in de bijna anderhalf uur durende set kwamen we er wel 18 aan bod. De band is aan een opmars toe met deze tweede plaat; na een eerste optreden in de Bota was een goed gevuld AB het resultaat . “Trust” viel op door de stuwende elektronica en de sfeervolle, broeierige single “Full circle”, met een gedreven slot, kon de spannende set besluiten .
Het samenhorigheidsgevoel werd dan nog ondersteund door Dylan’s/ The Band’s “I shall be released” , die een kampvuurtje deden knetteren . Half Moon Roon werd letterlijk mooi uitgewuifd op die manier …
In het oog houden we ook Aidan Knight , vanavond de support, evenzeer uit Canada én al toe aan zijn derde plaat , maar nu verdiend in de spotlights . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys. Net als bij Half Moon Rum is er hier nagedacht over hoe de nummers moeten zijn . Voor wie wat later kwam , geen nood , de man komt nog eens dit voorjaar afzakken in de AB, maar dan niet als support. Beloftevol!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een uitverkochte Orangerie vanavond. Dat had ik niet verwacht. Blijkbaar is Half Moon Run dan toch een stuk beter gekend dan ik had verwacht. Misschien ook goed dat het herfstvakantie is, want het een groot deel van het publiek dat zich aandient in wel zeer jong.
In afwachting van het optreden horen we Neil Young door de boxen schallen: dat schept al direct hoge verwachtingen. Half Moon Run laat er geen gras over groeien. Ze blazen de set op gang met een nummer met een wel heel dansbare groove. De toon wordt direct gezet en de zanger laat er weinig twijfel over bestaan: hier staat een echte frontman. Zijn stem klinkt nagenoeg perfect, als een mix tussen Jake Bugg en Tom McRea. Maar muzikaal klinkt het toch anders dan deze twee.
Half Moon Run schippert het gehele optreden tussen dansbare indie-rock en semi-akoestische ballads, zonder dat het ooit te klef of te melodramatisch wordt. Gooi er af en toe nog een snuifje Kurt Vile bovenop en je krijgt al een beeld van hoe het geheel klinkt.
De Botanique maakte op hun website nog gewag van raakpunten met Mumford & Sons en of Monsters and Men, maar dat bleef ons gelukkig bespaard. Geen wannabe commerciële country, maar wel catchy en toegankelijk en met heel veel gevoel gebracht. De zanger bracht menig vrouwenharten sneller aan het slaan, maar ook het mijne liet hij wat sneller kloppen. Hij sprak het publiek in perfect Frans toe en dat kon op veel bijval rekenen.
We werden ook getrakteerd op enkele nieuwe nummers en die kunnen allemaal zo op de radio. Op welk net hoor ik u vragen? Wel, volgens mij is dit een van die weinige bands die zowel op StuBru, Radio 1 als MNM een plaatsje kan veroveren. Als ze dan ook nog eens een mondharmonica bijhalen, dan kan het voor mij al helemaal niet meer stuk.
Als toemaatje krijgen we nog een volledig akoestisch nummer, dat het publiek het zwijgen op legt en afsluiten doen ze met een fenomenaal bluesnummer dat ons als shakend en met weemoed de nacht in stuurt.
Een hele goeie frontman, een hele goeie zanger, een hele goeie band. Meer moet dat niet zijn om een avond in de Botanique perfect te laten verlopen. Meteen is het ook duidelijk waarom de zaal volledig uitverkocht was. Het zal waarschijnlijk ook de laatste keer zijn dat ze in een ‘kleine’ zaal te zien zijn. Deze heren horen thuis op een groter podium en volgens mij zullen ze daar zeker raken. Volgend jaar de AB uitverkopen heren? Ik mag het hopen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
