Het is onder het pseudoniem ‘Kaiser Chiefs’ (naam die ze ontleenden aan een bekende Zuid-Afrikaanse voetbalploeg!) dat de muziekgroep in 2003 in het leven werd geroepen. De vijf jongens uit Leeds, onder leiding van de charismatische leadzanger Ricky Wilson, zullen zich snel uitbouwen tot een spil binnen de ‘Britpop’cultuur. Inderdaad, minder dan twee jaar zou voldoende zijn om door te breken en vervolgens met hun eerste studioalbum ‘Employment’ de bovenste plekjes op de statistieken in te palmen.
Drie albums later zet de Engelse groep opnieuw voet op de planken van de Ancienne Belgique om er zijn titel als ‘superster van de Engelse pop’ te verdedigen en zijn vierde album, een beetje verdrongen door de pers, voor te stellen: ‘The Futur Is Medieval’.

Het podium, de ideale debatplaats om alle controversen het zwijgen op te leggen … Een speelplaats waar de vijf muzikanten bijzonder uitblinken. Wetende dat het vijftal uit Leeds vaak de grootste internationale podia in vuur en vlam zet, leek het vanzelfsprekend dat het alle troeven op zak had om, tijdens de twee volgeboekte avonden in Brussel, zonder probleem een feestelijk en meesterlijk uitgevoerd concert te brengen. Laten we ook even benadrukken dat de Kaiser Chiefs twee maal de eerder bescheiden Ancienne Belgique aandoen en op die manier vriendelijk passen voor de grote zalen van ons land (Vorst nationaal bijvoorbeeld!), waar de financiële interesses al te vaak de artistieke kwaliteiten overschaduwen.

Geen album à la carte deze keer, maar eerder een subtiele setlist, die de kijker geen adempauze gunt. Meteen al is de klank perfect en de groep helemaal top. Een korte intro boordevol elektronische klanken om de amplitudetonen van ‘The Futur Is Medieval’ aan te kondigen, alvorens ons “Everyday I Love You Less And Less” als voorspel voor te schotelen. Je kan zeggen en schrijven wat je wil over Kaiser Chiefs, op het vlak van efficiëntie, is dat vrij onvermijdbaar. Een echt juke-box concert dat de ene hit na de andere speelt.

Een opstelling die op intelligente  wijze de voorrang verleent aan zijn scherpste, meest directe en meest popachtige nummers. Met liedjes op maat gemaakt voor de grote stadia (“Ruby”, “Na na na naa” of “I predict a riot”) houdt de groep zijn publiek vanaf het begin tot het einde in de greep en brengt ons een concert dat bruist van energie. Een verschrikkelijke elite-aanvalsmacht.
Het is gewoonweg onmogelijk om niet te bezwijken voor de vernietigende stormaanvallen van de vijf ‘déglingos’ vanavond in de AB. Een zaal die reageert bij de minste aanmaning van de charismatisch frontman, Ricky Wilson. De raadselachtige zanger, een echte djinn op batterijen, steelt de show en zal zijn publiek blijven fascineren door zijn gebruikelijke fratsen. De microfoon blijft onvermoeibaar gericht op een publiek dat in koor de voor de live concerten geschreven hymnen meezingt.
Een combinatie van dynamisme en stoutmoedigheid, waarbij de stukken uit elkaar voortvloeien en breken, om vervolgens, met een duizelingwekkende snelheid, te kunnen hervatten.

Natuurlijk zijn allerlei invloeden duidelijk merkbaar aan het begin van een riff, van een refrein, van een akkoord van het klavier of van een volledig stuk (“Dead Or In Serious Trouble”), maar het zijn net die invloeden (Blur, Stranglers, Magazine,…) die de Kaiser Chiefs maken tot wat ze vandaag zijn: een stevige podiumgroep. Een groep die desalniettemin, bij het componeren van nieuwe muziekstukken, langzamerhand afstand neemt van zijn collega-groepen. Momenten waar de klavieren en ander gedreun de kop opsteken en, vaak aarzelend, de new wave liefkozen op “Out of focus”. Of nog, wanneer “When All Is Quiet” (titel met 60’s refrein) en een ultra efficiënt klavier elkaar omarmen en “Kinda Girl You Are” een ‘power pop’ uitblaast, op dewelke The Vaccines niet zouden spuwen.

Kortom, een ‘The Futur Is Medieval’ die kleur aanneemt op het podium en voor eventjes de donderslagen van de media, die op het studioalbum gevallen zijn,  onhoorbaar maakt.  

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kaiser-chiefs-07-11-2011/

(vertaling Marilien Bultinck)

Organisatie: Live Nation

Omdat Kaiser Chiefs er zelf niet uit kwamen welke van de nieuwe songs ze uiteindelijk op het album zouden zetten hadden zij op voorhand een twintigtal tracks op hun website gepost om zo de fans zelf de kans te geven hun eigen compilatie er uit samen te stellen. Beetje onnozel, als je ’t ons vraagt, want die fans willen natuurlijk alles downloaden en hebben dan ook weinig behoefte aan elimineren van songs van hun favoriete band. Maar wij wel !
Uiteindelijk ligt er nu een nieuw album in de winkels met daarop 13 tracks, maar nog wat meer eliminatie zou niet misstaan hebben. Wij zouden na wat grondig speurwerk geopteerd hebben voor een EP’tje met 6 sterke songs en that’s it.
U zal vergeefs zoeken naar fuifnummers van het kaliber “Ruby”, “Never Miss a beat” of “Oh My God”. Een dingetje als “Long way from celebrating” heeft wel wat hitpotentieel in zich, het is een fijne song maar uitzinnig op en neer wippen ga je hier niet bij doen. Verder krijgt u frisse eighties pop met “Things Change” en gezwinde feelgood pop met het knappe “Starts with nothing”. Het vinnige rockertje “Dead or in serious trouble”spreekt ons nog het meest aan en ook opener “Little shocks” en “Child of the jago” zijn van die typisch lekkere opzwepende Kaiser Chiefs nummertjes.
Tot zover het koren, want verder treffen we helaas nogal wat kaf aan op dit nieuwe album. Het Madness beestje duikt op in “When all is quiet” maar de song valt te licht uit en kan geenszins tippen aan de briesende topsongs dan deze grote voorbeelden. Het synthesizer niemendalletje “Heard it break” staat hier ook maar wat onnozel te wezen en het supermelige “Coming up for air” is zowaar nog slapper, om nog maar te zwijgen over de flauwe afsluiter “If you will have me”.
De songs die het album niet haalden hebben wij ook gehoord en het was ons meteen duidelijk waarom ze in de kast zijn blijven steken. Mogen ze veel stof vergaren.
Voor het bouwen van een vet feestje op hun optredens blijven Kaiser Chiefs dus aangewezen op hun eerdere hits, maar de heren hebben er met deze half geslaagde nieuwe plaat toch een handvol dingetjes bij om hun legendarische live sets nog wat meer kleur te geven. Op naar de AB in november.

Drie groepen kunnen het eigenlijk wel tegen elkaar opnemen qua platen afleveren sinds 2005, nl. Bloc Party, The Killers en Kaiser Chiefs. Ze zijn elk toe aan de derde plaat.
Het vijftal uit Leeds heeft een evenwichtige derde plaat uit: fris, sprankelend, energiek en gevat. ‘Off with their hands’ houdt het midden van de twee vorige platen ‘Employment’ en ‘Yours Truly, Angry Mob’. Inderdaad, pubrock, meer van hetzelfde, steeds goed en deze keer iets breder van opzet; daarvoor zit topproducer Mark Ronson voor iets tussen.
Het gaat van uptempo stampers als “Never miss a beat” en “You want history” naar de zwierige pop van “Good days bad days”en “Always happens like that”, naar een orkestratie op “Like it too much”, tot de ingetogen “Tomato in the rain” en het afsluitende “Remember you’re a girl”. Enkel “Addicted to drugs” gaat nergens heen en is het niemendalletje op de cd. Op deze oerBritse plaat zijn er gastrolletjes voor Lilly Allen en New Young Pony Club.
Kijk, de band heeft de kunst om mooie popsongs te schrijven en boet niet echt in aan kwaliteit. De vluchtigheid van de hedendaagse popcultuur heeft alvast geen invloed op deze band totnutoe.

In 2005 maakten we kennis met een pak nieuwe band binnen de Britse postpunk. Samen met Franz Ferdinand debuteerde Kaiser Chiefs. ‘Employment’ klonk fris, speels en dynamisch; een toonbeeld van compromisloze melodieuze gitaarpop.

De opvolger ‘Yours truly, angry mob’ klinkt geraffineerder en is minder verrassend.

 Live heeft de band uit Leeds, onder de hyperkinetische zanger Ricky Wilson, niks ingeboet aan levendigheid. Het blijft een fuifband bij uitstek, die z’n publiek vermaakt en een fijne rock’n’roll show biedt. Kaiser Chiefs gingen op het podium fel tekeer en speelden een korte, krachtige en plezierige set.

De groep begon alvast stevig met enkele vaardige en opzwepende nummers, “Everyday I love you less and less”, “Heat dies down” en “Ruby”; Wilson werd vocaal bijgestaan door drummer Nick Hodgson. Ze lieten het publiek luidkeels meezingen en brullen op het refreinen.  “Thank you very much” (wat een  toestenpartij!) en “Na na na na na naa” behielden het frisse, speelse karakter. Ze namen gas terug op het sfeervolle “I can do without you”. “Modern way” leidden  ze in door handgeklap; het was de aanzet van een bruisend tweede deel: “Everything is average nowadays” (nieuwe single), “Highroyds”, “I predict a riot” en het oude “Take my temperature”; Wilson dook het publiek in en werd tot op de toog aan de andere kant van de zaal gedragen, dronk er een pintje en was op geen mum van tijd terug op het podium. “Retirement” refereerde door de synthi partijen naar de ‘70’s Earth & Fire en besloot de set. In de bis speelden ze nog twee opbouwende aanstekelijke songs “The angry mob” en het mooi uitgesponnen “Oh My God”, de traditionele afsluiter van de band.

Kaiser Chiefs onderscheidde zich als een bruisende wervelende live groep. Fijn avondje zo, dankjewel.

 Good Shoes maakt eveneens deel uit van de postpunk beweging. ‘Think before you speak’ is hun debuut. Ze zitten ergens tussen ‘70’s Buzzzcocks en Maxïmo Park. Het viertal had een VS laatstejaarsstudenten uitstraling en speelden een aan Weezer en Fountains Of Wayne denkende set.

 Org: FLP, Lille