The Easywood Killers - Een filmisch totaalbeleven
The Easywood Killers (****) is het soloproject rond Bjorn Eriksson (zie Eriksson Delcroix, The Broken Circle Breakdown Band, Les Blauwd) dat is uitgegroeid tot een heuse all star- band, Bjorn Eriksson (gitaar), Tomas De Smet (contrabas), Jeroen Stevens (drums), Roel Poriau (vibrafoon &drums), Sander Smeets (toetsen), Peppie Pepermans (saxofoon) en Alain Rylant (geluid).
Een uitzonderlijk tof getalenteerd gezelschap die aan de haal gaan met zowat alles tussen jazz, roots- en filmmuziek in een knetterende vitaliteit, muzikale gretigheid en enorme verbeeldingskracht. We hoorden het reeds op het prachtige album 'The Easywood Killers'. Ook live was het meer dan de moeite … 'Breedbeeldcinema op het podium! ', staat te lezen in de biografie.
In de Casino, Sint-Niklaas kwam het gezelschap dit project voorstellen in het kader van 'Welcom to the jazzclub' . We kregen een filmisch totaalbeleven.
Vanaf de eerste tune hangen borrelde de sfeer van de Westerns op met aanstekelijke roots/jazz. Met een beetje verbeeldingskracht voelde je de rit doorheen woestijnlandschappen en/of over dorre vlaktes, de ondergaande zon tegemoet.
Het mooiste hier is dat je zelf die beelden kunt invullen en dat ze inruilbaar zijn welke fantasie ook.
We kregen dus een Western sfeertje én als alle registers werden open getrokken - kwam je in een soort zombie Apocalyps terecht. Elk voelt het aan op z’n eigen manier. Een overtuigend samenspel van gitaar, drum, percussie, saxofoon en contrabas; deze muzikanten voelen elkander blindelings aan in een ordening en chaos van filmische prikkeling en improvisatie. Je wordt moeiteloos meegevoerd naar de cinema, zonder dat er maar beelden verschijnen op het scherm.
De band staat trouwens mooi naast elkaar opgesteld, in één rij. Bjorn Eriksson neemt hier wel het voortouw en spreekt het publiek aan.
De aanstekelijke, opzwepende sound spreekt de heupspieren aan. Op het einde van de set, in de bis, laat Bjorn horen hoe vocaal sterk hij wel is. Zijn warme stem, doet je wegdromen naar lange avonden rond het kampvuur. Een bijkomende filmische insteek.
Het is vooral opmerkelijk hoe Bjorn Eriksson en zijn The Easywood Killers beelden kunnen oproepen, en op die verbeelding inwerken, zonder gebruik te maken van visuele effecten. In hun instrumentatie slagen ze anderhalf uur langs in een magisch, filmisch totaalbeleven.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas i.s.m. Jazzlab en CC Sint-Niklaas
Killer - Na veertig jaar gezond kunnen blijven en nog enkele jaren op deze elan kunnen doorgaan, is een ambitie op zich
Killer bestaat ondertussen 40 jaar! De bandleden zijn grootmeesters in het spelen van gitaarriedels. Met een technisch hoogstaande set, toveren ze na veertig jaar nog steeds een glimlach op ons gezicht, en laten je hevig headbangen tot in de vroege uurtjes Op Alcatraz Metal Fest mochten ze de La Morgue stage op vrijdag afsluiten, en ze bewezen nog steeds te staan als een huis.
Vóór hun optreden hadden we een fijn gesprek met de drie bandleden. Over die veertig jaar in de metal scene en naar de toekomst plannen. Want Killer is niet van plan om de handdoek in de ring te gooien na veertig jaar, er staat zelfs een nieuw album op de planning.
Ik had gelezen dat jullie veertig jaar bestaan, wat is voor jullie de grote verandering door de jaren heen?
Internet vooral, dat hebben we in een ander interview ook verteld. Vroeger moesten we zelf voor alles zorgen, zelfs als we in bijvoorbeeld Duitsland of Nederland moesten optreden. Roadies en lichtinstallatie en alles erop en eraan. Nu staat alles klaar, als je een optreden hebt in Spanje bijvoorbeeld heb je, bij manier van spreken, maar je gitaar in te pluggen. Ook om aan te vragen, gaat dat gewoon via mail, je print het af en klaar is kees. Vroeger was dat veel telefoons en papierwerk om ergens op een optreden te geraken. Dat is wel de grootste verandering ja.
Is het voor jongeren ook niet gemakkelijker nu om in het Buitenland te spelen dan vroeger?
Dat was vroeger ook anders ja, als je Will Tura of Willy Sommers heet lukte dat wel. Maar als metal band was je sowieso een buitenbeentje, en vond je moeilijk feedback bij een ruim publiek of promotors. Het was dus heel moeilijk om verderop te geraken daardoor. Nu zijn er veel meer bands en is er veel meer concurrentie, dat is de andere kant van de medaille. Maar langs de andere kant, ze krijgen wel meer speelkansen.
Metalbands kunnen in deze tijden ook sneller op mainstream festivals spelen dan vroeger, heb ik de indruk
Dat klopt, een metal band op bijvoorbeeld Torhout.Werchter was vroeger ‘not done’ , na Metallica en dergelijk is dat stillaan verbeterd. Een festival als Graspop bijvoorbeeld was vroeger een pop/rock festival. Daar zijn ze meer heavy groepen beginnen zetten, omdat het toen meer en meer kon, en nu is het een metal festival geworden. Dus ja.. het grote publiek heeft zeker meer respect voor het metal genre dan vroeger, zeker en vast.
Ik wil het toch even over Killer zelf hebben. Jullie spelen straks (Killer stond als afsluiter op de La Morgue stage) – als afsluiter op de La Morgue stage. Jullie eerste optreden? De honger is groot zeker?
Ik heb juist gegeten maar de honger is nog steeds enorm groot ja (haha).
Denk je dat je er als band sterker bent uit gekomen uit deze periode van Corona en zo, waar bands niet konden optreden en dergelijke?
Sterker weet ik niet, maar zeker niet minder sterk dat is zeker. Maar zeker niet het idee gehad om de stekker eruit te trekken, dat zeker niet. We hebben ook nieuwe songs geschreven, er zal volgend jaar een nieuw album uit komen. We hebben de oudere songs met de huidige bezetting opnieuw opgenomen, met de moderne techniek. En dat komt ook waarschijnlijk uit als een soort tussen release. Iedereen is dus zeker bezig geweest, ook al ging repeteren uiteindelijk niet en zo. Maar we hebben zeker niet stil gezeten als band tijdens deze periode.
Wat zijn eigenlijk de verwachtingen voor het concert van vandaag? (vrijdag 13 augustus)
Ik hoop dat de fans even enthousiast zullen zijn dan wijzelf. En hopen dat ze er samen met ons een waar heavy metal feest van maken.
Jullie hebben zeker nog ambitie om verder te doen, dat is goed nieuws. Maar wanneer stopt het voor jullie dan? Als je ziet naar een band als Slayer die de handdoek in de ring gooit, metal spelen is fysiek niet te onderschatten
Het gaat nog steeds, soms is het in de ochtend wel moeilijk, maar dat is bij iedereen zeker? Als ik me daar zorgen begin in te maken stop ik gewoon. Ik heb een voordeel, ik ben gitarist en zanger. Als ik artrose krijg en kan geen gitaar meer spelen, kan ik nog zingen. Als ik mijn stem kwijt geraak kan ik nog als gitarist verder doen. Tot het echt niet meer gaat of de mensen er iets over zeggen, dat wil ik niet meemaken. Dat is bij Sportmannen ook, als ze stoppen terwijl ze nog goed zijn, wordt daar over zoveel jaren nog over gepraat, als ze op hun retour zijn en ze maken zichzelf belachelijk gaat het net daarover. En ook als je merkt dat er geen publiek meer naar jou komt zien, is het tijd om die stekker uit te trekken.
Het is wel een iets ouder publiek ook op Alcatraz Metal Fest?
Dat kwam op VTM ook ter sprake; en de spreker zei ook dat het op Alcatraz Metal Fest een iets ouder publiek is, die zijn gevaccineerd , getest en dergelijke en daardoor kan Alcatraz wel doorgaan. En festivals voor jongeren nog niet.
Zijn er na veertig jaar nog ambities en doelstellingen?
Groot worden en de wereld domineren zit er niet meer in na al die jaren. Er rijk mee worden ook niet. Gezond blijven en nog op deze elan enkele jaren kunnen doorgaan, is een ambitie op zich. We hebben onlangs nog een vriend uit onze entourage begraven, 57 jaar jong.
Dank voor dit fijne gesprek, veel succes nog in alles wat jullie doen de komende jaren!
Vijf jaar is het ondertussen geleden dat Brandon Flowers en zijn Killers op Belgische bodem waren. Je kon je beginnen afvragen of er nog een toekomst was voor deze alternatieve rockers uit Las Vegas. Niet is minder waar. Met een vijfde studioalbum in moet 2018 opnieuw het jaar worden met de successen van weleer. En als we er even de tourdata bijnemen, wordt het een tour van ongeveer een jaar. Dat ze het groots zien is wel duidelijk. Alle uithoeken van de wereld zijn met stip aangeduid om het nieuw materiaal van ‘Wunderful Wunderful’ te promoten.
Dat de Killers in het Antwerpse Sportpaleis aantraden riep vragen op. Zijn zij wel een band die een zaal van zo’n formaat nog kunnen vullen? Het antwoord is nog steeds duidelijk JA! De populariteit van de Killers is in de voorbije jaren niet gedaald , integendeel.
Dat hun laatste plaat niet de grote singles van weleer zal voortbrengen is bijzaak. Ze verrasten met een groots podium met grote led projecties, een onuitgegeven bezetten met backing vocals, de nodige show en bombarie ontbraken niet.
Ze gingen van start met “Run For Cover”, samen met “The Man” , één van de meest aanstekelijke nummers van hun nieuwste album. Bij het tweede nummer was het al meteen raak. “Somebody Told Me” zorgde voor de opwarming van de stembanden. Gevold door het melodieuze “Spacemen”.
Sommige nummers van The Killers hebben een waar eurosonggehalte , als “Shot At The Night”. Een gevoel die door de aanwezigheid van de backing vocals nog versterkt wordt. “Human” , ondertussen ook al tien jaar oud, van het album ‘Day & Age’ kreeg een intro alsof hij was bijgewerkt door Kraftwerk. Brandon Flowers vroeg om mee te zingen en kreeg over de gehele lijn zijn zin. Druk heen en weer springend, alle uithoeken van het podium opzoeken, met een perfecte conditie en zonder één druppel zweet. Zo heeft ieder zijn manier om calorieën te verbranden.
The Killers zijn niet meer die ruige, jonge rockers van in hun beginjaren. Bewijs daarvan zijn hun videoclips. Vroeger zagen we hen in ware westernstijl, nu komt er al wat glitter en glamour aan te pas. De enige die is blijven steken is gitarist Jake Blanton. Maar die heeft een excuus. Hij is geen origineel lid van The Killers. Het zijn trouwens alleen Flowers en drummer Ronnie Vannucci die nog overblijven van de originele bezetting uit 2002. De drummer die even plaats moest maken voor een ‘willekeurig’ gekozen toeschouwer die het haast beter deed dan Vannucci tijdens “For Reasons Unknow”. Het hoort allemaal bij wat we de nieuwe Killers kunnen noemen. Laat de muziek nu nog het belangrijkste zijn bij een optreden en in dat opzicht hadden we nog te gaan: “Read My Mind”, “All These Things That I’ve Done” gevold door “ When You Where Young”.
Na een korte onderbreking komt Flowers terug het podium op in een voor de rockwereld afgrijselijk blinkend pak. Als ware gentlemen en net iets minder arrogant dan bv Alex Turner van Arctic Monkeys komt hij er nog mee weg. Confetti in de Belgische driekleur, vuurwerk op en rond het podium, een uitzinnig slotoffensief dat het kookpunt bereikte met “Mr. Brightside”.
The Killers hebben een evolutie doorgemaakt die gesmaakt wordt. Zoals eerder meegegeven, zijn ze niet meer die ruige jonge rockertjes maar afgelijnde artiesten die in staat zijn om een groot publiek bijna twee uur te vermaken. De nieuwe songs bleven overeind en de grote successen van vroeger blijven stuk voor stuk toppers. Er waren de nodige vragen op voorhand maar die smolten als sneeuw voor de zon.
The Killers hebben het waar gemaakt en staan meer dan verdiend voor de derde keer op Rock Werchter. Daar zullen ze op vrijdag 6 juli een ‘best of’ brengen… als hoofdact! Na alles wat we zagen in het Sportpaleis is dat dik verdiend!
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Rob Loud – The Killers
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-killers-06-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Best te omschrijven als Indie Grunge met wat Ska erbij. Nirvana meets The Strokes meets Jimi Hendrix meets Sex Pistols, ...
New Killer Shoe zijn ongeveer rond met hun debuut, opgenomen in de Gospel Oak Studio ligt dra in de winkelrekken.
Het eerste lied “Pretty Reckless” begint met een sterke intro en zet meteen de toon voor de verdere nummers en het volledige album. “Crooks” is mij iets te plat en commercieel. Precies als was het dat honderden andere bands reeds zoiets geschreven hebben. Gelukkig hebben ze met “Leave me alone” direct weer de juiste vibes te pakken. Idem dito voor “Throwing Shapes”, “Make Your Move” en “Love Rocket”.
Mijn favoriet op deze schijf is de bonus track “Losing My Mind”. Met zo’n nummer wakker worden is de garantie dat er een goede dag op komst is. Q-uotering: 8/10
Het is nu wel heel duidelijk dat The Killers, ooit een vinnig bandje, al hun pijlen gericht hebben op de stadions en grote festivalpodia. Ze hebben met ‘Battle Born’ een plaat uit die stijf staat van de Las Vegas kitsch en waarop een opgezwollen sound het gebrek aan goede songs moet verdoezelen.
In Vorst pakten ze uit met een bombastisch geluid, een kitscherige show en een jukebox verpakking voor quasi al hun songs. Het moest en zou een feestje worden waarbij gretig (onophoudelijk zelfs) in de handjes werd geklapt worden en volop werd meegezongen. Niets voor ons, want wij gaan doorgaans naar een concert om een lekkere pot rockmuziek te horen, karaoke is nooit echt ons ding geweest. Het gros van het volk had er blijkbaar helemaal geen erg in en vond alles fantastisch, ook al was het geluid, zeker in het begin van de set, van een erbarmelijke kwaliteit.
Wat voor een brompotten zijn wij eigenlijk om een luid meejuichende menigte tegen te spreken. Het volk kreeg immers wat het wou, een goed geoliede hitmachine, een razend tempo en een bedrijvige frontman Brandon Flowers die Regi- gewijs de mensen in de juiste sfeer bracht. We hadden bij momenten het gevoel dat we hier op een Ketnet happening waren.
We moeten The Killers wel toegeven dat ze onmiddellijk in hun opzet slaagden, want het boeltje ontplofte al meteen met als startschot één van hun grootste prijsbeesten “When You were young”, een song die nochtans erg leed onder het gevreesde bunkergeluid van Vorst Nationaal, doch wij waren blijkbaar de enige die daar last van hadden. Een handvol melige songs uit die nieuwe plaat wakkerden ons sceptische gevoel alleen maar aan en toen The Killers een botsauto-versie van “Shadowplay” brachten, compleet met imposante lichtshow, hadden ze het bij ons helemaal verkorven. Als Ian Curtis zou gehoord en gezien hebben wat ze hier met zijn song aanvingen, hij hing zichzelf nog een keer op.
Van dan af hoefde het voor ons niet meer, the Killers speelden nog een resem hits en het publiek werd alsmaar uitbundiger, maar wij gingen de toog opzoeken, kwestie van onze frustratie door te spoelen want wij hadden echt wel hoge verwachtingen van dit concert (hoe onterecht hoopvol een mens soms kan zijn).
The Killers waren vanavond een circusact, geen rockgroep …
Neem gerust een kijkje naar de pics via Universal Music
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-killers-17-06-2013/
Organisatie: Live Nation
Niet nodig om zelf het warm water uit te vinden als je rijkelijk kan vissen in de retro poel van de Amerikaanse muziek. Buffalo Killers keren op hun smerigste momenten terug naar de seventies rock van Blue Cheer (in de bijtende opener “Get it”), gaan elders de southern rock toer (“Graffiti Eggplant”), doen een ommetje via Big Star (“Those days”, “Hey girl”) en halen bij momenten ook hun zonnige Byrds gitaartjes boven. Tevens gaat de zang soms wel heel erg naar Joe Walsh neigen, maar gelukkig gaat de daarbij horende sound meer aanleunen bij The James Gang dan bij de meligheid van The Eagles.
Buffalo Killers zwemmen hier een beetje in hetzelfde vijvertje waarin Chris Robinson (u weet wel, die zingende joint van wijlen The Black Crowes) momenteel rond peddelt met zijn nieuwe psychedelische hippieband Chris Robinson Brotherhood, maar de songs zijn bijlange niet zo uitgesponnen. Bij Chris Robinson kan u gerust 2 jointjes ophebben in één song, bij Buffalo Killers moet u zich haasten om er eentje te smoren in drie songs. Doch, bij allebei zal het effect prachtig samengaan met de muziek. Ga gerust uw gang.
Knap retro plaatje.
Dat The Killers het grote gebaar in hun muziek niet schuwen is geen geheim. De heren zijn niet vies van galmende stadionrock en konden hier op hun drie vorige platen bijzonder goed mee overweg zonder overdreven opgeblazen te klinken. Hun nieuwste worp is dan ook geen verrassing, er wordt op dezelfde weg doorgegaan, maar nu zijn ze soms wel een beetje te ver gegaan. De dollars lonken ietwat te veel om de hoek en The Killers flirten hier gestaag met de slijmbalgrens. Daar waar men ze vroeger noch verweet te veel als Springsteen te klinken, lijken ze nu bij momenten wel Elton John, en dat is wat ons betreft niet bepaald goed nieuws. Met de meligheid van “Here with me” en “The way it was” weten wij dan ook niet echt wat aan te vangen en ook met het eighties plastiek dat aan “Deadlines and commitments” kleeft hebben wij wat moeite.
Daarnaast hebben ze weer een handvol pakkende en catchy anthems bij mekaar geschreven als “Flesh and bone”, de single “Runaways”, “A matter of time”, “Rising tide”, “Battle born” en de plakker “Be still”, stuk voor stuk songs die gemaakt zijn voor de stadions en die daar gegarandeerd de massa in vervoering zullen brengen.
Dit is The Killers hun kandidatuur voor de grote festivals van volgend jaar, wees er maar zeker dat ze er zullen staan.
Een schreeuwlelijke hoes, een lange maar flauwe intro en het gegeven dat deze band uit het Finse Lahti komt… drie ingrediënten die allesbehalve het beste laten vermoeden over dit plaatje. Gelukkig maar worden vooroordelen niet altijd bevestigd want ‘People Religion Death’ is gewoon een prima debuut van vier punkrockende Finnen.
Part Time Killer is ook niet echt een nieuwe band maar de voortzetting van Flippin’ Beans, een formatie die er mee ophield toen de drummer stopte. Het kwartet serveert op deze eersteling een mengeling van snelle skatepunk, hardcore uit de jaren tachtig en een vleugje rock.
Originaliteit is dan misschien ver te zoeken (Part Time Killer lijkt wat ons betreft als twee druppels op De Heideroosjes), het spelplezier primeert en dat hoor je doorheen de verschillende composities. Afgaande op dit toffe plaatje kan het niet anders of dit viertal staat garant voor energieke en vooral leuke liveshows.
The Killers uit Las Vegas zijn op een goede vier jaar tijd al toe aan hun derde cd, na ‘Hot Fuss’ en ‘Sam’s Town’, zonder rekening te houden met het vorig jaar verschenen ‘Sawdust’ (met b-kantjes, covers, remixes en andere creatieve uitspattingen). Hun meeslepende en stevige gitaarpoprock met een ‘80’s gehalte klinkt op deze nieuwe plaat nog verfijnder en subtieler. Melodieuze ‘glamour’ poprock door de geraffineerdheid van toetsen, piano, orkestraties en zelfs Caribische geluidjes (“I can’t stay”).
The Killers laten heel wat zalvende synths en tierlantijntjes horen met wisselend resultaat. Amerikaanse wealthyrock met een handvol sterke songs als “Losing touch”, “This is your life”, “Neon tiger”, “Goodnight, travel well” en “Human”. Live maakt de band veel goed en slagen ze er zelfs in enkele minder aardig klinkende rocksongs te laten beklijven. Misschien kunnen ze het kaf van het koren scheiden door een ‘best of’ in 2009, het beste alternatief voor een pas échte ‘Killer’ plaat…
Nederlands 
Français 
