Raidnight is een nieuwe powerfolk-metalband rond het thema World of Warcraft. De eerste single en video is Leroy Jenkins en die verwijst naar een heel bekende meme over dit online-spel. De singles “Leroy Jenkins” en “Chains Of The Windseeker” zijn digitale releases met telkens een leuke video. Muzikaal betreden deze singles de al lang begane paden van power- en (iets minder nadrukkelijk aanwezig) folkmetal, maar met de originaliteit van het thema erbij zijn ze in hoge mate catchy en doen ze verlangen naar meer.
Raidnight werd eind 2024 gestart door Kevin De Brauwer (gitarist geweest bij Painted Scars, Heavenqueen en Circle Unbroken en nu bij Anna KiAra) die de nummers schrijft en inzingt en als producer optreedt. Vorig jaar nam hij een eerste demo op en omdat die een goede respons kreeg, ging hij door met dit project. Raidnight is ook een live-band en zoekt nog een nieuwe bassist om later dit jaar een paar try outs te spelen en daarna nog meer concerten te doen.
Raidnight heeft al een aantal singles klaar die binnenkort hun release krijgen. Tegen het einde van de zomer moet dan het album ‘LFG’ uitkomen.
https://www.youtube.com/watch?v=TaxYiZK6woI
https://www.youtube.com/watch?v=siGoiMzv0oE
Nighthawker is één van de betere retrorockbands uit Nederland. Met ‘Through The Motions & Through The Blows’ hebben ze hun tweede full album uit.
Als we de ‘blows’ van de albumtitel interpreteren als hindernissen, dan hebben ze bij Nighthawker inderdaad al wel een flinke portie ellende gezien. Toen ze in 2020 hun eerste full album ‘From Wither To Bloom” wilden uitbrengen, brak plots de hele coronapandemie uit. En met dit nieuwe album zagen ze hun investering in bestelde vinyls in rook opgaan met het faillissement van de vinylperserij. Maar de bandleden van Nighthawker laten de schouders niet zakken: waar je niet van doodgaat, maakt je sterker.
De koers werd ook wat bijgestuurd. Er zat blijkbaar teveel verschil tussen de concerten en de opnames. Dit tweede album klinkt daarom wat minder braaf. Dat is misschien voor een deel de verdienste van producer Igor Wouters (Angel Crew, Backfire!, …). Hij geeft Nighthawker nog een extra zetje richting de bluesrock van The Black Crowes, een referentie die wel vaker opduikt bij reviews van deze band. “Going Rogue”, “Hands in Pocket Man” en “Boys Will Be Boys” hadden op een album van de broertjes Robinson kunnen staan: southern, slick, swampy. Voor “Sick Mistake “denken we in de trend van ‘Sound & Color’, het meer experimentele album van Alabama Shakes. We kunnen nog wel meer referenties opsommen bij andere tracks, maar we willen zeker ook benadrukken dat Nighthawker er steeds beter in slaagt om zijn eigen stempel te drukken. Of we doen het anders. Waar we in vorige reviews nog dachten aan Fleetwood Mac en ZZ Top, is dat veel minder het geval voor ‘Through The Motions’.
Dat elk van de vier bandleden ook kan zingen, is een voordeel dat maar weinig andere bands hebben. Het zorgt ervoor dat alle releases van Nighthawker heel afwisselend zijn. Niet enkel zuiver vocaal, er komen ook heel verschillende onderwerpen en emoties aan bod.
Behalve dat de albumtitel opnieuw lang is en niet goed bekt, een traditie bij deze band, valt er weinig aan te merken op ‘Through The Motions & Through The Blows’.
Op dit album hebben wij het hardst genoten van rockers als “All Part Of The Charm” en “Raw Embrace” en van de afsluitende (power)ballad “Out Of The Fold” met zijn wisselende mannelijke en vrouwelijke vocalen en met een heerlijk-lange gitaarsolo.
https://www.youtube.com/watch?v=MPRYUIr0IQw
Solo artiest Night Ritualz (aka Vincent Guerrero IV) is afkomstig uit San Antonio (Texas). Net als Twin Tribes trouwens. Tja, ik noem hen omdat ze ook wat in hetzelfde genre muziek maken. Met dit verschil dat Twin Tribes wat traditioneler klinkt dan deze Night Ritualz. Sommige teksten zijn in het Engels en andere in het Spaans.
Opener “Make Me Feel” start met een drumcomputer en een aanwezige bas De gitaar klinkt typisch voor een darkwave band. Het is een heel goede opener. Het volgende nummer “Take Me To The Crib” wijkt wat meer af en de electro komt meer op de voorgrond. Een heel mooi opgebouwd nummer waarin veel gebeurt.
“Cross My Heart” zit heel dicht bij de sfeer van bands zoals The Neon Judgement. “Sonar” is dan weer sfeervolle darkwave/dreampop. Hij zingt hier op een iets andere manier waardoor zijn stem wat op die van Elbow lijkt. Ook “Try Means Fail” zit wat in hetzelfde straatje. “Turn N Burn” is eerder een soort club track. Hier kan het volk op de dansvloer al op en neer gaan. Op “Vida” komt de zang van ene Vick Vapors. De stem past perfect bij het vrij dansbare liedje. Ook afsluiter “I Never Get What I Wanted” is een samenwerking. Ditmaal met de eerder onbekende Philadonna.
“Sharing Skin” is een electro punk track. Hij begint vrij rustig om dan open te breken. Met zijn vier minuten is het meteen het langste nummer uit het album. De meeste songs zijn net geen drie minuten lang.
In totaal staan er twaalf tracks op ‘Night Ritualz’ maar o.a. door de afwisseling verveelt het geen minuut. Door die afwisseling is hij iets moeilijker in een hokje te plaatsen hoewel je wel kan zeggen dat het allemaal donkere muziek is met electro en wave elementen.
Wat zo goed aan dit album is, is dat het gekende sounds uit het genre mengt met hier en daar wat experimenteler klinkende elementen. Daardoor klinkt deze muziek enigszins vertrouwd maar toch ook fris. Bovendien zijn ze goed gemaakt en klinkt ook de productie fris. Een sterk debuut!
Voor de liefhebbers van: Twin Tribes, The Soft Moon, Drab Majesty…
Electro/postpunk/dark/wave
Night Ritualz
De band Midnightmares startte als een lange-afstands-studioproject van de Belg Gio Smet en de Mexicaanse sopraan Mariel Gimeno. Zij zat eerder in de symfonische folkmetalband Exordum, bracht onder haar eigen naam al een album uit en is populair op YouTube met Spaanstalige covers van onder meer Nightwish en Evanescence. Smet ken je misschien van zijn andere studioprojecten Horrorwish en Giotopia en als labelbaas van Gio Smet Records (Fragmentum, High Inquisitor Woe, Flexant, Catharsis, …). Samen brengen ze met Midnightmares donkere, gothic symfonische metal.
Voor Smet was deze vanop afstand werken niet nieuw. Voor zijn trilogie met studioproject Giotopia werkte hij al eerder zo met verschillende internationale gastzangers en –zangeressen. Na een reeks leuke singles van Midnightmares is er nu het album ‘Shadow People’. En omdat Mariel verhuisd is naar Nederland is Midnightmares sinds kort ook een live band. Daarbij wordt het duo aangevuld met drie muzikanten van Deafcon en Fragmentum. De eerste optredens zijn al achter de rug en er komen er nog een hele reeks aan, voorlopig allemaal in ons land.
Midnightmares teert op het contrast tussen de beauty en de beast. Mariel heeft als beauty een groot vocaal bereik en een heel mooi, helder en klassiek geschoold stemgeluid. Denk aan Tarja Turunen, Floor Jansen van Nightwish en After Forever, Helena Michaelsen bij Trail of Tears of aan Lori Lewis van Therion. Geen kleine namen om mee vergeleken te worden. Mariel schreef alle lyrics, zong de hare in en speelde ook synths op het album. Gio Smet schreef de muziek, biedt als beast vocaal weerwerk en speelde alle andere instrumenten in. Hij was bovendien verantwoordelijk voor mix en productie.
Gio Smet is gegroeid als producer. De koor-intro op “I Love It When You’re Evi”l, de tribal-elementen en de magistrale outro op “Wichasha Wakan”, het refrein in het Latijn op “Leave Me With My Demons”, huiveringwekkende intro’s en pakkende finales, de orkestraties, … dat heeft hij allemaal goed in de vingers. De gitaren en het drummen komen niet altijd goed uit de verf en dezelfde akkoorden en sound lijken in een paar nummers terug te komen. Het helpt dan ook niet dat er liefst twaalf nummers op dit debuutalbum staan (dertien voor wie de CD aanschaft). Meer verschillende ideeën in minder songs had misschien ook gekund. Een tweede gitarist met een ander geluid en een andere manier van spelen had misschien een verschil kunnen maken. Het is vooral dankzij de intro’s, de lyrics en de wel wisselende songstructuren dat je de nummers van elkaar onderscheidt.
Een ander puntje is dat Gio Smet vocaal wel veel tijd en ruimte krijgt. Dat doet hij op zich heel goed, maar er gaapt toch een groot verschil in bereik, emotie en variatie tussen de twee vocalisten. Met zo’n uitmuntende stem als die van Mariel moet je de lyrics misschien niet netjes in de helft willen verdelen.
Midnightmares heeft met ‘Shadow People’ een knap debuutalbum uit. Mariel heeft talent in overvloed als zangeres en tekstschrijfster en Smet laat horen dat een prima producer is. De reeds uitgebrachte singles zijn catchy op een donkere manier, met “Sanctuarium” als echte uitblinker. Midnightmares is een band die met zijn kwaliteit in de rangen en zijn originele aanpak tot buiten België zou moeten opgepikt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=1MlbeNgp_IY
Night's Requiem is een nieuw Belgisch melodieuze death metal project van Tijs Carlé (Royal Jake) en Mathias Vergaelen (HEXA MERA). Het duo bracht een EP uit, 'Crossing The Void' en nodigde bevriende muzikanten uit om er aan mee te werken. Het werd een bijzonder interessant project, met een persoonlijk verhaal.
Een trip voor donkere zielen onder elkaar? We vroegen het Tijs en Mathias in een fijn gesprek, waarbij we ook polsten naar de ambities en de plannen.
Lees gerust .
In het interview steunen de twee op een therapeutische duiding van de EP, om dingen uit hun leven een plaats te geven, op zoek naar een zekere gemoedsrust binnen de duisternis die hen omringt.
Ze brengen twee uiteenlopende werelden bij elkaar (hun eigen projecten waren totnutoe steeds sterk verschillend) tot een donker, grauw, toegankelijk geheel, zonder echt lichtvoetig te klinken. “The Void” is een emo beladen song van opgekropte frustraties en pijn in een melodieuze instrumentatie, intiem, veelzijdig tot een oerknal.
Donker en licht botsen zachtjes tegen elkaar, demonen en engelen kunnen elkaar ontmoeten. “Through the darkness” en “Weep of guilt' zijn erg gevoelig binnen dit concept. Een bijzonder project dus, een verstandshuwelijk tussen pijn en vreugde, tussen duisternis en licht; geen gevechtsmodus dus.
Donkere magie ervaren we op het verschroeiende “Reminiscene” en de intense afsluiter “Immemorial”.
Dit project is echt een verrijking binnen het genre. Een intens mooie donkere EP.
Tracklist: The Void (1:39) Through the Darkness (4:32) Weep of Guilt (4:49) Reminiscence (4:54) Immemorial (5:38)
De single “Sanctuarium” is de eerste creatie van het nieuwe duo Midnightmares. De ene helft van het duo is de Mexicaanse zangeres Mariel Gimeno. Zij nam eerder al met de Mexicaanse band Exordum een single op. De andere helft van Midnightmares is de Belg Gio Smet (Horrorwish, Giotopia, Wolfpact, …). Die maakte al eerder dergelijke duo-albums, onder meer met de Braziliaan Jeff Metal als Devil’s Desire en met de Duitser Jürgen Wulfes als Wolfpact.
Midnightmares is een leuke vondst als bandnaam, maar een Italiaanse thrashband gebruikt die al sinds 2019.
Smet is een uitstekende producer en multi-instrumentalist en Gimeno is een bijzondere zangeres en schrijfster van lyrics. “Sanctuarium” is dan ook een catchy single met wat referenties naar gothic rock en symfonische metal.
Een beetje Nightwish, Evanescence en After Forever. Ik ben benieuwd of er op het aankomende album van Midnightmares nog meer dergelijke parels staan.
https://www.youtube.com/watch?v=oXhoUI1rGcU
Night’s Requiem - Dit project is een manier om innerlijke gevoelens van ons af te schrijven. We gebruiken dit project dan ook als een kanaal, als een therapie om die gevoelens een plaats te geven
Night's Requiem is een nieuw Belgisch melodieuze death metal project van Tijs Carlé (Royal Jake) en Mathias Vergaelen (HEXA MERA). Het duo bracht een EP uit ‘Crossing The Void’ en nodigde bevriende muzikanten uit om er aan mee te werken. Het werd een bijzonder interessant project, met een persoonlijk verhaal.
Een trip voor donkere zielen onder elkaar? We vroegen het Tijs en Mathias bij een fijn gesprek, waarbij we meteen ook polsten naar de ambities en verdere plannen met dit project en andere.
Hoe is het idee ontstaan voor dit bijzonder project? Wie zijn jullie grote inspiratiebronnen?
Tijs: Ik ken Mathias al vele jaren. Net zoals ik de mannen van Hexa Mera al vele jaren ken. Ik had vroeger een death metal band genaamd Dawn Of Clarity en we hebben verschillende keren samen opgetreden en ook opgetrokken. Mijn band is toen gestopt, en Hexa Mera is blijven groeien. Mathias en ik hebben altijd een voorliefde gehad voor die Scandinavische melodeath metal scene. Vorig jaar, naar het einde van COVID begon de muziekwereld wat los te komen. Het gaf een trigger om plots meer te beginnen doen, niet alleen met Hexa Mera of Royal Jake. We hebben de koppen samen gestoken om ook eens melodeath metal project op poten te zetten. Na het uitbrengen van de EP van Royal Jake had ik tijd om twee demo’s te maken. Ik liet Mathias mijn materiaal beluisteren en die was meteen laaiend enthousiast. Alvorens het project op poten te zetten hebben we er wel duidelijk wat grenzen voor afgetekend. Wat we wilden doen en wat ons doel was. Onze bands Hexa Mera en Royal Jake blijven in dat verhaal centraal. We zouden onszelf ook geen deadlines opleggen, wat komt dat komt en als het klaar is, dan is het klaar.
Mathias: Toen Tijs bij mij kwam aankloppen met het idee was ik meteen verkocht. Ik speelde zelf al lang met het idee om iets van een instrumentale solo EP uit te brengen in de melodeath stijl maar het kwam er nooit van. Nu dacht ik ‘dit is de moment!’. Dat we onszelf tijdens het hele proces geen deadlines hebben opgelegd, maakt dat alles spontaan is gebeurd en enkel zo kan je het nodige gevoel in nummers leggen.
Het is dus niet de bedoeling dat jullie hiermee gaan optreden of zo?
Tijs: Nee, we hebben vanaf het begin gezegd dat we dat niet gingen doen. Maar los daarvan speelden we wel met het idee er andere muzikanten bij te betrekken, en dat hebben we dan ook gedaan. Het doel van Night's Requiem is namelijk dat muzikanten uit de Belgische metalscene kunnen participeren in het project op welke manier dan ook, indien zij daar goesting in hebben. Dat maakt het project nog interessanter! De Belgische metalscene draait rond 'broederschap', 'eenheid' en 'verbondenheid', en dat willen we met Night's Requiem ook in de verf zetten! We mogen best trots zijn op deze Belgische scene trouwens, die internationaal toch wordt onderschat denk ik. Een eerbetoon hieraan staat dan ook meer dan op zijn plaats.
Het is dus een beetje een jamsessie tussen muzikanten die hun donkere ziel aanspreken … Is deze samenwerking iets van jullie donkere ziel of is dat wat overdreven?
Tijs: Dat is zeker niet ver gezocht, het is zelfs mooi verwoord. Bij mij is dat in elk geval wel zo, want met Night’s Requiem schrijf ik wat ik niet kan schrijven voor Royal Jake. Dus ergens klopt die stelling wel. Het melodieuze death metal genre, is sowieso een melodramatische stijl en leunt zich hier perfect naar. Onderdrukte emoties die uit het verleden (en ook heden) parten spelen en zo, komen zeker boven. Het is voor mij een manier om die gevoelens van me af te schrijven. We gebruiken dit project als een kanaal, als een therapie om die gevoelens een plaats te geven.
Mathias: klopt, muziek schrijven (en luisteren) kan heel therapeutisch werken. Ik ben zelf iemand die vooral op gevoel een melodie of nummer schrijft. Of dat gevoel nu goed of slecht is, het zal altijd terug te horen zijn in het nummer. Als je begint met ‘dit moet zo of zo klinken’ dan ben je meestal al te ver aan het afwijken van het nummer/melodie/riff dat je voor ogen had.
‘Crossing The Void’ is inderdaad een verkenning van emoties en ervaringen. Ben je niet bang om door jezelf bloot te geven, daarop te worden aangesproken? Je weet hoe sociale media kan zijn …
Tijs: We houden dat bewust toch een beetje vaag, we gaan niet concreet persoonlijke zaken zomaar voor de leeuwen gooien. Als we teksten schrijven gaan we meer in metaforen schrijven die zich als een sluier mooi draperen over wat we echt willen zeggen. Een verhaal omschrijven dat er eventueel wat aan typeert. Het hoeft hem überhaupt niet altijd over de teksten alleen te gaan… Een zeer pakkende melodie schrijven kan vaak ook boekdelen spreken, het hoeft niet altijd in woorden worden gezegd wat je bedoelt of voelt. Maar echt concreet dingen vernoemen of aanvechten? Nee daar beginnen we niet mee.
Ik vind het kwalitatief een zeer sterke plaat, niet zo verwonderlijk met zulke muzikanten, maar – en dat is goed bedoeld – ondanks een ietwat andere weg die wordt ingeslagen, is het een herkenbare sound.
Wat maakt dit project uniek in het genre? En is het eigenlijk een ambitie om ‘boven het maaiveld uit te stijgen’, kortom, wat is de ambitie met dit project?
Tijs: Zoals ik al aangaf is dit project puur een therapeutische manier om de dingen te plaatsen enerzijds, anderzijds is het de ambitie om gewoon goede muziek te maken samen met mensen die we graag hebben. Dat is de voornaamste ambitie eigenlijk. Wat daar verder mee gebeurt, is op zich van minder belang. Het is dus puur het samenwerken met mensen dat ons interesseert. Daarom hebben we er bijvoorbeeld bewust niet voor gekozen om dit op plaat uit te brengen en enkel via streaming aan te bieden. Het blijft voorlopig een 'low budget project'. Echter tot onze verbazing gaat de streaming van het album wel héél goed, dit wil zeggen dat er zeker belangstelling voor is.
Mathias: We hebben inderdaad niet meteen de ambitie om er uit te springen. Het spontane van heel het project heeft er ook voor gezorgd dat de gastmuzikanten op een ontspannen manier konden meewerken. De reacties op het project zijn ook zeer goed. Dat geeft alleen maar meer goesting om meer nummers te schrijven en verder te blijven werken aan dit project. En wie weet zelfs eens een grote naam binnen te halen als gastmuzikant.
De variatie intrigeert, dreigend, vaak ook eerder een ‘ingetogen dreiging’, traag, aangrijpend als hard en snel. De reacties zijn positief, zo te horen . Prikkelt het niet om er iets meer mee te doen (sorry voor het aandringen haha)
Tijs: Je denkt altijd wel in de richting van ‘Wat als’ uiteraard. We hebben onze verwachtingen op elkaar afgestemd, en voorlopig zit dat er niet in. Het is ook moeilijk realiseerbaar om een project zoals Night's Requiem, waar vele gastmuzikanten aan participeren, live te gaan brengen. Je kan deze gasten uiteraard gaan vervangen door een aantal vaste sessiemuzikanten maar dat doet geen eer aan het mooie werk dat de ze er hebben ingestoken. Dus nee, voorlopig zit het er niet in. Maar zeg nooit, nooit uiteraard… het is niet ons hoofddoel.
Mathias: Zeg nooit , nooit… ergens in mijn achterhoofd speelt een idee om één unieke show te doen op een unieke locatie dat perfect bij het project aanleunt. Maar voor alle duidelijkheid dit is zeker nog niet aan de orde!
Wat is het hoofddoel uiteindelijk? Zullen er in de toekomst nog zulke samenwerkingen ontstaan?
Tijs: We zijn ondertussen bezig met het idee van een tweede EP. Er zijn voldoende ideeën voor andere songs, dus er komt zeker een vervolg op. Het gaat heel vlot, Mathias en ik zijn heel complementair in het schrijven van nummers. We vullen elkaar perfect aan… Alle ideeën die van zowel mij als hem binnen komen, staan we beide achter. En zo kom je natuurlijk rap aan nieuw materiaal!
Mathias: ook voor deze nieuwe nummers werken we graag weer samen met andere muzikanten. Dus wie zich geroepen voelt, mag ons zeker contacteren.
Indien je de kans krijgt met dit project door te breken of er is een major label die het op plaat zet, en ze geven je de kans grotere podia te doen, zou je het dan overwegen?
Tijs: Die op Scandinavische melodeath metal geïnspireerde muziek is er weinig in België. Net omdat er niet veel zijn, is dit een trigger om dit live te brengen uiteraard, er is een voedingsbodem. Misschien wel dus, maar ik ben hierin niet alleen. Laat me stellen, in de mate van het mogelijke zouden we dat zeker en vast willen doen maar, en dat is zeer belangrijk, zonder dat onze activiteit bij onze hoofdbands (enerzijds Hexa Mera en anderzijds Royal Jake) in het gedrang komt. Dat is bij ons de grote voorwaarde. Als dat combineerbaar is? Zeker en vast, maar dit is nu dus niet aan de orde.
Zijn er nog projecten of dingen die je absoluut eens zou willen doen?
Tijs: Het summum zou zijn eens een solo EP of album uitbrengen. En ook, maar dat is een beetje het summum van elke Belgische metal band denk ik, eens op de affiche van Graspop of Alcatraz mogen staan. Dat is mijn bucket list.
Mathias: Wie weet eens een minder metal gericht project… Ik zie mij later nog wel een leuke punkrock band starten. Maar ook hier zullen melodieuze metal gitaarlijnen nooit veraf zijn.
Nog mededelingen?
https://open.spotify.com/artist/0zLeo50e3qtPuDyX4EJY6o?si=WNEcfhQ_SFWlTMwni48ERw
Bedankt voor het interview
Nightwish - Alive and Kicking
Met enig uitstel door het welgekende beestje corona hield Nightwish zondag eindelijk halt in Antwerpen n.a.v. hun nieuwe album ‘HUMAN. : || : NATURE.’, dat ondertussen alweer dateert van 2020. De Finnen hadden een maand geleden het Latijns-Amerikaanse gedeelte van hun uitgestelde wereldtournee afgerond en waren nu klaar om Europa in te nemen. First stop: een uitverkochte Lotto Arena.
Opener van de avond was de industrial metalband Turmion Kätilot. In het Fins betekent de bandnaam zo veel als ‘vroedvrouwen des verderfs’. Er ging dus zeker geen liefdevolle sfeer in het begin van de avond.
Hoewel redelijk bekend in eigen land, waren de Finnen duidelijk nieuwe kost voor het gros van de aanwezigen. De eigenwijze, elektronische geluiden en de ruwe stem van zanger Mc Raaka Pee hadden een zeker Verfremdungseffekt op de doorsnee Nightwishfan, maar toch werd er mild gereageerd.
De volgende band die de bühne mocht bestijgen, was Beast in Black. De band werd opgericht door gitarist Anton Kabanen na het verlaten van Battle Beast. Dat de powermetalband een steeds luider klinkende naam in de metalwereld is, bewees hun ontvangst in Antwerpen.
De heerschappen hadden er duidelijk zin in, met een brede smile betraden ze het podium. Het was een lust voor het oog om naar te kijken: ze dansten als dartele konijnen, sprongen van de ene naar de andere kant om dan uiteindelijk synchroon een choreografie te demonstreren die zelfs K3 jaloers zou maken. Dit enthousiasme en de dansbare meezingers als “One Night in Tokyo”, “Blind and Frozen” en “End of the World” maakte Beast in Black tot de perfecte opwarmer. Om nog maar te zwijgen van het fantastische stembereik van zanger Yannis Papadopoulos. Wie ze trouwens nog eens live aan het werk wil zien, kan 9 februari in Trix terecht!
Daarna liet Nightwish het doek letterlijk vallen om na enkele knallers “Noise” als opener op het publiek af te vuren. Niet de krachtigste song als je het ganse repertoire van de Finnen bekijkt, maar wel die van de nieuwste worp ‘HUMAN. : || : NATURE.’ (2020). Zangeres Floor Jansen die haar strepen ondertussen al dik verdiende bij de groep, werd luidkeels onthaald door een uitzinnig publiek. De dankbaarheid en het enthousiasme van de Nederlandse schone vielen zichtbaar op. Ongetwijfeld zal ook het nieuws van de dag ervoor, namelijk dat ze borstkankervrij verklaard werd, ervoor gezorgd hebben dat ze er helemaal stond. Het feit dat ze voor de gelegenheid alle bindteksten in het Nederlands zei, zorgde ook voor een uniek samenhorigheidsgevoel tussen publiek en band.
Verder bracht Nightwish een set waarbij oud en nieuw materiaal mooi afgewisseld werd. De band die ondertussen al 25 kaarsjes uitblies, kan dan ook putten uit een schat aan symfonische metalpareltjes. Zo ging “Shoemaker” uit het nieuwe album naadloos over in “Last Ride of the Day”. Verder was de set evenwichtig opgebouwd, zodat er geen dip in het geheel te bespeuren viel. Een heavy song als “Dark Chest of Wonders” werd bijvoorbeeld gevolgd door het rustige “Harvest”, waarin een prominente rol weggelegd was voor fluitist Troy Donockley.
Toch kan men niet ontkennen dat het recente afscheid van Marco Hietala (voormalig bassist en zanger) een serieuze aderlating is voor de band. Vooral tijdens “I Want My Tears Back” hadden we graag zijn typerende ruwe stem gehoord i.p.v. de zachte van Donockley. Nieuwe bassist Jukka Koskinen viel op muzikaal-technisch vlak niets te verwijten, maar de vraag is nog maar of hij ooit de charismatische status van Hietala zal bereiken.
Slotlied van de avond was “The Greatest Show on Earth”. Dit bombastische opus magnum herinnerde ons aan de fascinerende planeet waarop we leven, en welke biodiversiteit en verscheidenheid aan culturen die onze aarde rijk is. Begeleidende visuals toonden niet enkel mooie beelden uit natuurdocumentaires, maar wezen ons ook op de klimaatcrisis door ontbossing, luchtvervuiling… Het povere resultaat van ‘COP27’ ging er ongetwijfeld anders uitgezien hebben, mocht Nightwish dit huzarenstukje opgevoerd hebben voor onze kortetermijndenkende wereldleiders.
Fans die gehoopt hadden op een bisnummer bleven echter op hun honger zitten. Het uitgebreide afscheid en de vele kiitos (‘bedankingen’ in het Fins) stilden wel enigszins deze honger.
Nightwish bewees dat ze ondanks de vele woelige watertjes die ze in het (nabije) verleden doorgesparteld hebben, nog steeds alive and kicking zijn en een publiek van begin tot einde weten te begeesteren. Om met de laatste woorden van “The Greatest Show on Earth” af te sluiten: ‘WE WERE HERE’, en we waren verdorie blij!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Beast in black
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4507-beast-in-black-20-11-2022.html?Itemid=0
Nightwish
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4506-nightwish-20-11-2022.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
De Nederlandse rockband Nighthawker wist ons eerder te overtuigen met hun eerste EP’s en vooral met het album ‘From Wither To Bloom’, dat nog regelmatig rondjes draait op de platenspeler. Hun nieuwe single laat het beste verhopen voor hun aanstaande EP.
“Soon” heeft alles wat we eerder al leuk vonden aan Nighthawker: de verfrissende wisselende man/vrouw-zang en heerlijke brokken klassieke rock met tal van referenties naar allerlei parels uit de rockgeschiedenis. Degelijke songwriting en netjes ingespeeld en opgenomen.
Laat die EP maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=m6RDvFF2288
Child Of Night is een Amerikaans trio dat eind vorig jaar zijn eerste album uitbracht: ‘The Walls At Dawn’. Op dat album zit de band op het kruispunt van postpunk en darkwave en daar zullen in Vlaanderen zeker fans voor te vinden zijn.
Openingstrack “Aurora” kan je misschien beter meteen skippen. Het is niet echt een goed visitekaartje voor waar deze band voor staat. Dan is “Unafraid” representatiever: synthwave met drumcomputers en koele, zweverige zang. Vocaal doet dit mij denken aan Strawberry Pills uit Griekenland en Black Snow in Summer uit eigen land, maar muzikaal is dit darkwave vertaald naar het hier en nu: coldwave meets EDM in 2022.
Op “Wounded Child” en “Disappear” komen er als extraatje nog een ijle gitaarlick bij en ritmes die uit de new beat lijken geplukt te zijn, alsof Praga Khan en Elisa Waut een update hebben gekregen.
“Outbreak” is een etherische synthsoundscape die muzikaal niet zoveel voorstelt. “Son” is dan weer een toptrack en had zomaar op een album van Whispering Sons kunnen staan. “Indigence” is een feest van botsende ritmes waardoor je niet van de eerste luisterbeurt mee bent in de trip, maar geef deze song een paar beurten en dan komt ie wel goed binnen. “Cult Of Satisfaction” is dan een stuk klassieker in opbouw en heeft zeker de eerste minuut de look & feel van Editors.
Al die verschillende referenties tonen hoe divers het palet is waar Child Of Night mee schildert en dat maakt van dit debuutalbum een leuke ontdekkingsreis voor de liefhebbers van alles wat leeft tussen de grenzen van postpunk en coldwave.
Deze release is zowel digitaal als op vinyl en cassette beschikbaar.
https://childofnight.com/album/the-walls-at-dawn
De oudere muziekliefhebbers kennen de Australische rockband Midnight Oil zeker nog van hun wereldhit “Beds Are Burning” en van het latere album ‘Blue Sky Mining’. Wel, Midnight Oil is helemaal terug en niet om te teren op hun successen uit het verleden, maar om ons nog eens op onze donder te geven omdat we collectief de wereld naar de verdoemenis aan het helpen zijn.
De nieuwe single “Tarkine” klinkt dan wel heel liefelijk en zachtaardig, de boodschap is wel urgent. Tarkine is de naam van een nog ongerept natuurgebied in het westen van Tasmanië en er zijn plannen om daar meer mijnbouw toe te laten, waarvoor een dam moet gebouwd worden die onherstelbare schade zal toebrengen aan het gebied. Als je dat wil helpen voorkomen, kan je surfen naar
https://www.change.org/p/protect-takayna-tarkine-as-a-world-heritage-area
Midnight Oil - Tarkine (Official Visualizer) - YouTube
Hoe dringend de boodschap van Midnight Oil ook is, daarvoor klinkt deze single toch veel te braaf. Mogelijk wilde de band van Peter Garrett de naïviteit en schoonheid van de ongerepte Tarkine-natuur weerspiegelen, maar voor een dergelijke boodschap lijkt ons een drammerige militante rocksong als “Forgotten Years” of “Beds Are Burning” meer aangewezen.
KnightressM1 - Musicians, if it’s in your blood, have to play music. That’s the reason we’re here
KnightressM1 is the power rock trio around violinist, vocalist, pianist and composer Emily Palen. drummer Rob Ahlers (50FOOTWAVE, Kristin Hersh) and bassit Uriah Duffy (Whitesnake). For the studio album 'Dreams and Devastation' they enlisted the help of guitarist Mick Murphy; it results in a catchy power rock record, in which Emily's vocals form the common thread.
You can read the full review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80185-dreams-and-devastation.html
After this release we had a nice conversation with Emily. Of course, we were also looking at the future plans and how she is dealing with this crisis in which we live.
First of all, let us go back in time. How did the band come about?
I started KnightressM1 in 2011 as a way to put my own voice and instrument as the forefront. I had been a sideplayer for many years and reached a point where I needed to set all of those side projects aside and focus solely on my own music. I started writing the songs for KnightressM1 then, and quickly thereafter started playing with drummer Rob Ahlers who is on the album we just released ‘Dreams and Devastation’. The project was unique because I was fronting a rock band with the violin, and there is no guitar in the band. At first when people hear the band either from another room or they hear the album they assume it’s a guitar driving the sound but that’s all violin. I have been a violinist and pianist since I was 4, classically trained and also am deeply rooted in heavy rock/metal. I wanted to combine those two forces so I had to figure it out. How do I play violin and sing at the same time….that was a whole process to figure out. Splitting the brain in two and finding a rhythm. Now that feels natural to me and is my full expression. KnightressM1 has primarily been a power trio configured with myself on violin/vocals with a bassist and a drummer. I find that chemistry and pressure to be really electric. Conceptually KnightressM1 is about bringing a voice to the voiceless, telling the truth, being as authentic and raw as possible in each moment, and constant evolution. I let the music lead me, off whatever cliff that may be.
You are described as 'power rock' but I recognize a lot more than just power rock. How would you describe your music?
Power rock is an interesting term. I classify the band, for lack of a specific genre as hard rock/metal. Of course it doesn’t fall neatly into any of genre. It’s not orchestral metal even though it’s based on a violin. It’s not doom necessarily, it’s not straight up rock. I love to let the songs come through, to be undefined. I find that leads to the most inspired and organic music. However as I continue to hone the band’s sound I do seek a heavier, more saturated and powerful sound. The harmonic power that classical music has lends such a landscape of emotional overhaul, then you have the absolutely crushing foundation of the best of metal. That is the marriage I seek now. That level of power, balanced always by beautiful tone, harmony, eathereal aspects.
I do recognize influences of for instance gothic rock, or am I wrong?
No, you are correct. This is not a genre or influence I consciously sought however the subject matter I suppose is quite gothic. I have gone through, as many of us have, some very dark times and I find music is the greatest way to transform those moments so, a lot of the songs are written about dark aspects of human existence. I am not shy to go into the worst of the emotions and the most corrupt aspects of our society. Especially now we are dealing with such vast levels of dishonesty and harm that I find it imperative to tell the truth about it in my music and lyrics. I never liked music that just made you feel good, or just skims the surface. Be brave. Make me feel something.
Which music or bands are your biggest influences?
Currently, and this is a pretty consistent list : Architects, Bring Me The Horizon, Gojira, Sleep Token, Massive Attack, early Tool, DJ Shadow, Foo Fighters, Björk, Queens of the Stone Age, Brahms.
On the new record 'Dreams and devastation' we hear the story of a female galactic warrior, who comes to Earth to bring justice, chase away corruption and restore the truth. It is just that mystical, mysterious and extraterrestrial comes to the surface in my opinion. Where does this inspiration come from?
Is it the mystical, mysterious, extraterrestrial….yes. For many years I felt as if I was from another planet, another world. I’m fascinated and drawn to our origins past Earth. I am more grounded in my human self these days just because I have to get the work done in this physical world, and possibly I’ve embodied more of those star aspects so I don’t think about it so much. I do feel that we come from the stars, that we have higher aspects of ourselves, that our consciousness is so much more vast and enlightened than we typically give ourselves credit for. You know when you meet someone or see someone perform and you think….they’re a visitor from somewhere else. David Bowie and Prince are like that. So pristine, so powerful, so deeply connected. They are unwavering. I feel, however bizarre this sounds to some people, that there are so many of us on the planet now because we knew we would be in a crucial war on consciousness. We have information, legacy, consciousness, love, all of that we have to bring through to help this great turning. We come through as artists, musicians, energy workers, whatever work we do, we are bringing through star consciousness. It has this butterfly effect, sending ripples through of change that will help us get through the eye of the needle. So with KnightressM1, I created a galactic avatar, what my own star being might be ~ but as a universal mythical superhero. Hence the name KnightressM1. A female Knight. A warrioress. M1 is code for unity, her identifier. The songs are all rooted in that consciousness, and at times or perhaps most of the time if I’m lucky the words, sounds, codes in the colors, they all mean something in this greater truth of music as conscious power.
It's that mystical, mysterious and extraterrestrial that is constantly surfacing; And your vocal input that makes the jet float away like a blanket in warm winter days. attracts me the most. Your opinion about this thesis please?
Thank you for that. Embracing my voice was and still is certainly a process. I find it settles in the best when I am free from my own internal criticism, when I am most comfortable being myself. It took a lot of self love for me to be able to sing. The voice is so transparent. You can hear all of the vibrations of someone in it. Their inflections, their lies, their shame. I could hear my own terror and shame in my voice and practicing it through this band has helped me to release so much embarrassment just about existing. Everyone has a voice and its our birthright to use it.
Is this galactic battle often a subject within your music? Or are there other ideas bubbling up?
That galactic battle was definitely a major contributor of material for this first album, Dreams and Devastation. It was on my mind a lot, and definitely from that star aspect. As we get deeper into the nitty gritty of how that battle is actually playing out on the physical Earth my music has gotten more grounded in the human behavior. The battle looks a lot like psychopathy, government corruption, relational abuse, all the ways that our whole species is really under a spell that we need to break. We are in competition with each other to survive yet our survival depends on us being in community, the opposite of competition. Our lives really do depend on us waking up to that fact now. Every day is crucial now. What decisions will we make, do we follow the truth or stick our head in the sand? Are we being kind or cruel? Are we taking care of all sentient beings or are we being careless and harmful? It all matters now and the consequences of us being careless with each other are really piling up. It’s deadly. I think I am just so over glossing over the truth, and the truths that a lot of people will make fun of and attack. So I try to go into those subjects in my writing and be bold. We are all being lied to, gaslit, abused within this extremely deceptive culture we have and we have to break out. We have to. We don’t have time to lose.
What were the reactions to this new record?
The reactions have been amazing. So many amazing people worked with me on this album and it’s extremely fulfilling to be able to release it into the world and to be surprised by it’s reception. I get to meet people such as yourself, whom I would have never otherwise met, through this music. It’s nerve-wracking for sure to put out an album. I was freaked out the first few weeks, I think I just collapsed within myself. First off it was so much work, for a good 5 years. I really fought, through a lot of personal and professional situations to make this album what I thought it deserved to be, and now to have it out, and to look at the incredible artist I got to work with, it’s so moving to me. It has changed my life to go through that process and it’s just humbling, honestly to have someone, anywhere, listen to it. There’s a lot of music out there, and everyone wants to be a star. If someone hears it and gets it, really takes the time to listen to it and hears that internal message, that’s a huge honor. It's also been great to create violin as a front instrument. It’s interesting when people do hear the album and think, hey that guitar is great….it’s violin and it’s cool to put it out there in a different way. Violin gets pigeon-holed into a lot of weird places, but it’s actually a really powerful instrument, in rock and metal. You can drive a band with it.
I suppose that because of the corona crisis many of your performances could not take place either? What plans did you have to cancel?
Yes, I had to cancel a couple trips to Paris, but I keep trying! I was expecting to book a European tour to promote the album primarily. That’s what I had to cast aside obviously. I continued though with the record release and am just trying to navigate, stay up and prepared, keep producing music. This is not a time to rest or wait for things to go back to whatever we called normal. I can’t wait to go out on the road and play. I miss it so much. It’s also been a great pressure cooker to write, to push myself personally. What’s happening with the music industry though is crushing. The fact that every festival, every band booked, every major touring band, that’s all cancelled and it seems it will be the last thing to come back, with a threat from Ticketmaster to mandate vaccines, that’s been really hard to stomach. Life is not the same without going to shows. It’s awful. It’s really impossible to fit the energy of a live metal show through the cable of a livestream. I’ve seen some incredible broadcasts, but I know we all wish for shows to come back, sooner rather than later. I know for me and so many others our lives depend on it.
How do you as a musician (but also as a human being) deal with such a crisis?
I have to keep a sharp focus on my musical goals. If I can’t too deep into the weeds of the long term outlook of this I get really overwhelmed. Also frankly the government overreach of control and the level of basic dishonesty about what is really going on right now, especially in the United States is so overwhelming and depressing. So I have to keep my feet in the fire. What is the next song, what’s the next recording, what is next, what is next. Keep going. That’s what I do. I’ve used it to make myself strong, focused, casting things overboard I don’t need. Also if you have your finger on the deeper pulse of what’s happening, there’s so much that needs to be written about. Some of my favorite bands are dropping albums right now and I hear what they’re saying and thank god. They’re so good. It doesn’t matter if thousand of people are at the gig or not. Musicians, if it’s in your blood, have to play music. That’s the reason we’re here. So we’re here now. It’s time to push, to work, to create, to cut out the bullshit and to get to the point.
How do you personally think that music and culture, which are particularly hard hit alongside the catering industry, will survive this crisis?
It’s devastating. That’s my first thought. I was crushed to see all the amazing festivals, cancelled. All the tours these major bands had booked, cancelled. Tours booked by acts that are just breaking through, cancelled. That’s hard. I think that bands will survive though, who are seasoned in their own survival. Some of the most powerful bands have already gone through so much tragedy and hardship and it’s pretty clear they’re not dumb to what’s happening. They know shit is going down on this planet and they’re not going to let this mess stop them. Perhaps people or bands that really don’t have their emotional or interpersonal selves together will struggle. I find people who are creating, surviving, making it through are made of people who have done the internal work to be on solid emotional ground. You can’t traverse this landscape very well if you’re a narcissist or an abuser with skeletons in the closet. The time for that is pretty much over. The veils have lifted. So, I think it’ll be a filter that supports those creative people who are invested in evolution. If you’re not grounded in truth, a truth of collective wellness, perhaps you’ll struggle a bit more.
Live performance is not possible, are there any plans for live streaming? And how do you feel about concepts like that?
I’ve live-streamed a few times and it’s definitely weird. I always love playing, the players I have in the band are great and it’s always amazing to play together. It’s weird to fit all that energy into a screen and it’s nerve-wracking. I honestly hate the concept of live-streaming however, perhaps I’m warming up to it now. I just hate this situation and get so frustrated but, we have to adapt so I’m playing around more with the idea of live-streaming from home, creating a Twitch channel. There’s also something about being comfortable in your own skin, you have to get used to it.
Are there any plans for the future? And which direction are they heading in?
Another intergalactic journey is fine for me :) Yes, future plans are, recording the second album. Video for that album, the concept, what that story will be. Releasing that album and hopefully we will be able to tour by that time. The sound of the songs post Dreams and Devastation are already much heavier and I’m looking to really push into that arena. It was always be an intergalactic journey J I think there’s a lot of room to explore in tearing genre definitions down. Putting sounds together that we once thought belonged on separate albums. I’m currently wrestling with how to combine my own ends of the spectrum onto this album and to make it what my heart truly desires. I have a bad habit of denying myself that which I desire the most. Hopefully with this album I’ll be able to just surrender into the depth of what wants to be created, not what I think will be acceptable.
What are the real ambitions with this bond, outside world domination? Outside of world domination….what else is there? Just kidding
Real traction, a wide audience of people who resonate with the message, music that really takes off, that constantly evolves and challenges. I wish to be fully in my own expression of my art, at all times, and supported to be able to do that.
In order to elaborate on that, is there some sort of end goal?
I really don’t know about the end goal. I suppose I hope it’s never the end.
Thank you for this pleasant conversation, in these times it is difficult to buy your record and other merchandise at concerts please put some links below where fans can buy your merchandise?
Thank you so much for the gracious interview. I appreciate your time and attention so much.
My links are below
Dreams and Devastation is available on all music streaming and downloading platforms under KnightressM1: Spotify, Apple Music, Youtube, iTunes, Deezer, Tidal, TikTok, etc
The album can also be bought on Bandcamp with is the most artist supportive website to purchase music from:
https://knightressm1.bandcamp.com
Official Website as well as merch store:
https://www.knightressm1.com
Youtube:
https://youtube.com/emilypalen
Instagram: @knightressm1_band
https://instagram.com/knightressm1_band
Facebook:
https://facebook.com/KnightressM1
Twitter @KnightressM1
https://twitter.com/knightressm1
Linktree link for all links in one.
https://linktr.ee/KnightressM1
KnightressM1 is het power rock trio rond violist, vocalist, pianist en composer Emily Palen. drummer Rob Ahlers (50FOOTWAVE, Kristin Hersh) en bassit Uriah Duffy (Whitesnake). Voor het studio album 'Dreams and Devastation' riepen ze de hulp in van gitarist Mick Murphy; het resulteert in een catchy power rock plaatje, waarbij de vocals van Emily de rode draad vormen.
“Butterfly” is een sterke opener; de bedwelmende , heldere, krachtige stem van Emily hypnotiseert je en voert je mee naar onaardse landschappen, waar het fijn vertoeven is . Ze zich laat omringen door top muzikanten. Innerlijk genot ervaren we door de drum partijen en de lekkere gitaar- en basriedels. “Polairyt Ingegrate”, “Lock & key” en “Force of nature” liggen in het verlengde en vervelen geen seconde, net door die hypnotiserende inwerking.
De viool zorgt voor een mysterieus gothic sfeertje, als op “Gates of Dawn” , die meer dan zomaar 'power rock' is.
KnightressM1 klinkt divers en veelzijdig; een mooi ingetogen “Stars from my sky” heeft een dreigende ondertoon en biedt fluisterend je een krop in de keel, het angstzweet op de lippen.
Op de plaat horen we het verhaal van een vrouwelijke galactische krijger, die naar de Aarde komt om gerechtigheid te brengen, corruptie weg te jagen en de waarheid te herstellen. Net dat mystieke, mysterieuze en buitenaardse komt boven drijven; Emily’s vocals zweven en zijn bepalend als een dekentje in warme winterdagen.
Afsluiter “Zero Point” toont een KnightressM1, die binnen de metal op uitgekiende wijze een breed pad verkent van headbangen en wegdromen. Hun intergalactisch verhaal siert!.
Het is een mooie plaat geworden, die elke liefhebber van het power genre bekoort.
Tracklist: 01. Butterfly 02. Polarity Integrate 03. Lock & Key 04. Supernova 05. Force of Nature 06. Raising Light 07. Minutes 08. Fire 09. Desolation Heartbreak 10. Gates of Dawn 11. Stars From My Sky 12. Zero Point
rock/power metal/gothic/progressive
Dreams and Devastation
KnightressM1
Op hun eerste full album, ‘From Wither To Bloom’, bevestigt Nighthawker de verwachtingen die er waren na hun twee EP’s: breed uitwaaierende southern rock, catchy pop, beetje blues, beetje psych, beetje Fleetwood Mac, beetje The War On Drugs, … De bandleden deden eerder al een gooi naar eeuwige roem, o.m. met Crazy Cult Roadshow, Dark Stage en Reckless Pilots, maar op dit album hoor je een band die vol gaat voor de keuzes die ze voor zichzelf gemaakt hebben.
Het is bij Nighthawker niet helemaal de heavy psych die momenteel zo populair dan wel hip is, maar het schurkt er soms wel tegenaan, met een massieve sound die wisselt tussen desert en swampy, met lange instrumentale stukken, zoals op ”The Moonlight Rider” en “Night Of The Hunter”. Evengoed gaan ze naar catchy poprock met een leuke acapella-break (“Leaps Of Faith”) en een coole 90’s-indierock-vibe op het naar The Rembrandts ruikende “Share The Ride”.
Met al een zanger en zangeres in de band lijken twee gastvocalen op dit album een overbodige luxe in variatie. Het is voor een band altijd zoeken naar de gulden middenweg tussen het zoeken naar de perfectie voor een song en het behouden van je eigen gezicht (en samenhang in de sound). De mondharmonica op “Dishwasher Blues” is dan een logische en organische toevoeging, terwijl de gastvocalen op “Sundown” net iets te veel van het goede zijn. Maar je kan een band niet verwijten dat ze zoeken en proberen. De meeste keuzes pakken overigens goed uit bij Nighthawker en als album is ‘From Wither To Bloom’ een ontdekking met elke volgende song.
Nighthawker brengt op ‘From Wither To Bloom’ een frisse mix van genres waar al wat stof op lag en zorgt zo voor een glimlach op het gezicht van elke rockliefhebber.
https://www.youtube.com/watch?v=pOoX0-cYgTA
Night Demon had één van de smaakmakers moeten zijn op 9 Jaar Elpee, misschien niet het grootste metalfestival van het land, maar wel één van de gezelligste. Het coronavirus verhinderde dat feestje en het valt te betwijfelen of de Amerikaanse heavymetalband volgend jaar alsnog naar Deinze wil afzakken. Maar misschien kunnen we ze op een ander Belgisch podium wel nog aan het werk zien, binnenkort.
Het Amerikaanse trio is bezig met een lange aanloop naar een volgend album. Het vorige dateert alweer van 2017. De aanloop naar het nieuwe studio-album bestaat bij Night Demon uit een reeks singles volgens hun eigen formule: een reeks van 500 vinylsingles met een B-kantje dat je nergens digitaal zal vinden (of dat is toch de bedoeling). Zo deden ze het al voor “Empires Fall” met een cover van “Fast Bikes” van LeGriffe, met twee leden van Rancid.
Voor de nieuwe single “Kill The Pain” worden nog grotere kanonnen aangesleept. Niet alleen is er de leuke cover op het B-kantje (“100 MPH” van Cirith Ungol, met Tim Baker zanger van die band als extraatje), er is ook nog de leuke, bekende naam van het heerschap dat als producer optrad. Flemming Rasmussen wordt beschouwd als de studiorat die Metallica groot gemaakt heeft, of er toch flink aan geholpen heeft.
Levert dat ook vuurwerk op? “Kill The Pain” is een prima track die ergens tussen Iron Maiden en Metallica in zit. Maar dat ligt misschien minder aan de inbreng van Rasmussen, want zo klinkt Night Demon ook al hun andere tracks. Classic heavymetal met wat moderne punch en power en een mooi vol geluid, toch al zeker voor een trio.
Als er op dat volgende album van Night Demon zo nog een paar staan als “Empires Fall” en “Kill The Pain”, dan zal dat inslaan als een bom.
Ik beloof op mijn communiezieltje dat ik er geen gewoonte van zal maken, maar nu we voor lange tijd zonder concerten door het leven moeten, maak ik maar een concertreview van de show die hardrockband The Night Flight Orchestra live streamde via facebook. Een fotograaf konden we niet afvaardigen …
We worden de jongste dagen en weken overspoeld met filmpjes van artiesten die vanuit hun huiskamer doorgaans akoestische versies brengen van eigen of andermans nummers. Mooi, maar velen hunkeren naar het echte werk, met een volledige bandbezetting, de versterkers op 10, de spots aan, misschien een rookkanon, …
Zweden moet na Wit-Rusland zowat het enige Europese land zijn waar je als band nog op een podium kan staan zonder rekening te moeten houden met de social distancing. Het concert van The Night Flight Orchestra is niet het eerste dat integraal gelivestreamd wordt. Onze eigen Fleddy Melcury deed het al bij het begin van de coronacrisis voor zijn releaseshow en voorts was er al o.m. een concert van Kvelertak, maar dat laatste was toch een beetje een gedoe met online betalen en dan via een code inloggen. Niet super moeilijk, maar toch een beetje een overbodige stap.
Dat the Night Flight Orchestra deze livestream opzet, is op zich mooi. De Zweedse band was in maart begonnen aan een Europese tournee voor hun nieuwe album ‘Aeromantic’ die afgebroken werd in Lyon. België zouden ze overslaan, maar hier krijgen we een herkansing.
Het concert van the Night Flight Orchestra begint ongeveer op tijd, een beetje zoals een ‘echt’ concert. Je ziet het bandlogo oplichten op de achtergrond, de drummer neemt in het donker plaats achter zijn drumstel, dan komt de rest van de band op, met als laatste zanger Bjorn Strid in zijn typische outfit: zwarte baret, zonnebril, witte handschoenen, … Hij speelt zo een typetje, wat zo goed werkt bij zijn Zweedse collega’s van Sabaton. Dan begint een korte intro, gaat het licht aan en doet Strid een klein dansje met de backing vocalisten en we zijn vertrokken voor het eerste nummer, “Servants Of The Air”.
Meteen vallen een paar zaken op. Behalve de cameramensen is er geen publiek, wat toch een beetje een domper zet op het livegevoel. Het synchroon lopen van beeld en geluid is hier niet zoals op een dvd die je thuis afspeelt. Omdat het live is, hangt veel af van je eigen wifi-verbinding en de scherm- en geluidscapaciteit van je laptop.
Als de band daarna “Divinyls” inzet, heb ik al een paar voordelen ontdekt van het livestreamen: oordopjes zijn niet nodig, want je kan zelf de sterkte van het geluid bepalen, je hoeft niet de hele tijd recht te staan, de pintjes (wijn, frisdrank, …) zijn goedkoper, er zijn geen storende medetoeschouwers die een eind weg lullen tijdens de show, het maakt niet uit dat je misschien maar een 1m60 bent om alles goed te zien, als je even naar het toilet moet kan je gewoon de pauzeknop induwen, …
Dat je dit onder de lockdown niet kan delen met je vrienden-muziekliefhebbers is wel zuur. Veel van de opgesomde voordelen heb je uiteraard ook bij een DVD, maar ergens is er toch het livegevoel. Het idee dat er vanalles in het honderd kan lopen.
Als zanger Strid (ook van Soilwork) bij “Divinyls” het publiek oproept om mee te dansen en klappen en vraagt ‘are you with us?’, voelt het wel dubbel. Daarna volgt een lange versie van “Living For The Nighttime” uit een ouder album. Tijd voor een tweede reeks vaststellingen: Strid noch de rest van de band speelt echt met de camera. Nochtans nodigt hun Survivor/KISS/Europe-achtige hardrock bij uitstek daartoe uit. Zoals een band live pas echt overtuigt door tijdens het spelen het publiek recht in de ogen te kijken, zo kan je het publiek bij een livestream maar ‘pakken’ door recht in de camera te kijken. Een klein beetje opzoekingswerk en oefenen hadden hier een wereld van verschil gemaakt. The Night Flight Orchestra is nog geen stadionband, maar de cameraschuwheid van de band is echt een domper op het meeleven. Strid’s gezicht komt vaak in close-up, maar door zijn zonnebril kijk je hem nooit in de ogen om te zien of hij meent wat hij zingt. Hoewel dit een bende ervaren rotten in het vak zijn, is dit vooral een heel statische show.
Bij de overgang naar “This Boy’s Last Summer” moet Sharlee D’Angeloo (Arch Enemy, Spiritual Beggars) zijn bas herstemmen en er loopt al eens een roadie over het podium , en dat zijn ongeveer de enige elementen die erop wijzen dat dit echt live is en geen uitzending van een eerder opgenomen concert.
De band is muzikaal-technisch bijzonder goed op dreef en brengt puike versies van “If Tonight Is Our Only Chance”, “Something Mysterious” en “Gemini”. Strid doet nog een paar flauwe pogingen om de show visueel wat op te leuken. Zo doet hij al eens een gouden cape aan of wisselt hij zijn witte kostuumvest voor een zwarte. De beeldregisseur mixt fragmenten van de video’s van The Night Flight Orchestra tussen de livebeelden, wat opnieuw niet echt bijdraagt tot het livegevoel.
Om de vaart helemaal uit de show te halen, promoot de band tussendoor zijn eigen wijn en rum (online te koop uiteraard, net als het bandshirt met een print over de livestream) en komt er al eens een onnodig lange synth-outro voorbij. Na de powerballad “Golden Swansdown” komen we uit bij “Paralyzed” en na bijna tien nummers ver in de set durven zowel de drummer als de gitarist voorzichtig en kort in de camera te kijken.
De band is nu goed op dreef en zet muzikaal een sterk eindoffensief in met “Can’t Be That Bad”, “Transmissions” en “Satelite”. Strid krijgt een blad aangereikt met een soort van overzicht van livereacties, maar hij geeft geen enkele aanwijzing die verifieert dat alles live gebeurt en geen opname is. Dat deed Jeroen Camerlynck van Fleddy Melculy veel beter.
Strid heeft moeite met het uitspreken van de namen van facebookers die de meeste reacties gepost hebben. Had hij het aantal volgers vermeld, een paar van de landen van de volgers opgesomd of het publiek laten stemmen over de bisronde, dan was het onweerlegbaar live geweest. Nu blijven we wat dat betreft op onze honger. De backing vocals zetten nog een congatrain (polonaise) in voor “West Ruth Avenue” en als dat nummer gedaan is volgt nog een lauwe bedanking en gaat het licht uit op de facebooklive.
Technisch was deze livestream vast een indrukwekkend moeilijke opdracht. Ook is het voor een band financieel minder interessant dan een echte tournee. Voor The Night Flight Orchestra heeft dit een reeks voordelen. Ze bereiken op één avond hun fans in de hele wereld, ook in landen waar ze nooit zouden op tournee zouden gaan.
Uit de commentaren viel op dat ze met deze avond ook heel wat nieuwe fans bereikt en gewonnen hebben.
Op de lange termijn was dit vast een goede zet in moeilijke tijden, maar van een ervaren hardrockband had ik toch net iets meer ‘sway’ verwacht.
Maar oordeel vooral zelf eens, want je kan deze livestream gewoon herbekijken.
https://www.facebook.com/thenightflightorchestraofficial
Nightqueen - Steun bands a.u.b. door na de lockdown de kleinere concerten en festivals te bezoeken waar muziek nog echt en puur is. Laat ons dan samen de herwonnen vrijheid vieren
De Genkse melodieuze power metal band Nightqueen timmert sinds 2004 aan de weg. Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart. De band bracht dit jaar nog een gesmaakte schijf op de markt 'Seduction', dit dus in heel andere line-up. Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Ook gitarist Adagio verliet de band en zijn plaats werd ingenomen door Cosi Maatrigiani; Paddy Lee, toetsenist Gio Zuccari en drummer Andy Hermans maken die nieuwe line-up compleet. Dat Hellen over een uiteenlopend stembereik beschikt, merkten we al op die plaat. Ook live doet de bijzonder charismatische zangeres er alles aan om iedereen uit haar hand te doen eten. De aanstekelijke power metal die Nightqueen naar voor brengt, raakt over de hele lijn bekeken zeker de gevoelige snaar. Dat merkten we nog toen we de band live mochten aanschouwen op Pluto Fest in 2019. We hadden een gesprek met gitarist Rex Zeco over het verleden, wat een band doet tijdens deze rare tijden waar we in leven, maar ook de toekomst. De band had ook een mooie boodschap naar de muziekliefhebber toe.
De band is ontstaan, dacht ik, 2004. Hoe is de band ontstaan? En hoe zijn de beginjaren verlopen?
De band is ontstaan als tijdverdrijf. Ik had zelf meer dan 12 jaar stilgelegen als muzikant en had de muziekwereld totaal niet meer gevolgd. Omdat ik zelf niet wist wat ik wilde zocht ik niet al te gericht naar de juiste bandleden. It was just for fun. Met de tijd besefte ik, dat sommige andere bandleden de muziek niet zo nauw namen en meer op hun ego voortdreven dan op hun kunnen. Dit resulteerde dan weer op ontelbare bezettingswissels, wat dan weer veel tijd kostte.
Er waren ook wel heel goede muzikanten bij die op zich dan niet in de band bleven omwille van anderen hun kunnen en/of gedrag. En telkens kon ik van voor af aan beginnen. Op zeker moment had ik dan zulk een groep mensen samen dat er plots wat ambities kwamen met het eerste album (‘for Queen and Metal’) als gevolg.
Ik begon stilaan te beseffen dat dit geen hobbietje meer was maar een tijdrovende en kostelijke passie waar ik elke dag meer en meer mee bezig was.
Een tweede album (‘revolution’) volgde en daar werd ik keihard met de feiten geconfronteerd door Jan Nemec (producer en oa ook Helloween, MSG, running wild). Hij stelde dat een band maar zo sterk was als het kunnen van alle leden samen. Ik wilde daardoor de opnames uitstellen maar de platenfirma (Wildgame) wilde daar niet van weten. ‘Revolution’ werd dus released terwijl het achteraf gezien zoveel beter had gekunnen. Ik was ook niet blind of doof voor commentaren en dacht veel na over verbeteringen. Ik wist dat alles net niet top was. Average dus. Maar in de songs zat veel meer dan wat wij als band eruit haalden. En ik had zeker geen zin om zo te blijven aanmodderen.
Na weer wat personeelswissels kwam Andy (Hermans) in de band en je merkte dat hij, samen met nieuwe bassist Paddy, de muziek onmiddellijk op een hoger niveau tilde. Een wissel van toetsenist bracht Gio in de band en we hadden binnen de kortste keren een klik. De muziek klonk een pak beter en ik speelde ahw in een zetel van goede muzikanten.
En net op dat moment kwam het spijtige nieuws over Keely binnen. Na lang zoeken vonden we de juiste zangeres in Hellen en kwam vlak daarna Cosi in de band. En als een samenwerking goed klinkt kan het ineens snel gaan. Dan band begreep perfect waar ik muzikaal naartoe wilde en vulden daar aan waar het nodig was. Sterker nog, ze begonnen mee te werken aan de nummers of zelfs alleen te schrijven. De stijl van Nightqueen is nu niet anders dan voorheen maar wel een stuk completer. Het resultaat kan je op het nieuwe album ‘Seduction’ horen.
Jullie muziek omschrijven als 'Female voice metal' ? is dat jullie tekort doen? Hoe zou je uzelf als band het liefst willen omschrijven?
Ik heb moeite met de term female fronted. Men zegt toch ook niet tegen Maiden dat ze Male fronted zijn ? Dat is het recept al verklappen voordat het menu opgediend wordt.
Volledig mee eens
De pers omschrijft ons als symphonic powermetal en daar kunnen we wel mee leven. Maar muziek in categorieën verdelen is eigenlijk dom. Als ik naar m’n eigen kijk , dan ken ik geen genres. Enkel M.W.R.L (music what Rex likes) en daar zit vanalles tussen gaande van André Rieu, Bach, U2 maar ook bvb Arch Enemy, Maiden, Priest e.d.)
Er is ondertussen ook het een en ander moeilijke en positieve momenten? Dingen die je bij zijn gebleven wat bijvoorbeeld optredens betreft.
Die leuke dingen zijn er zeker geweest maar die houden we best binnenskamers :-)
Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Hoe is het met haar gezondheid ondertussen?
We veronderstellen van goed. We hebben sinds Hellen geen contact meer , ondanks veel pogingen van mij en de andere bandleden. Eigenlijk jammer.
Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart? Hoe waren de reacties van de fans?
In het begin wat terughoudend maar sinds de nieuwe plaat er is zijn de reacties zeer goed. Soms overweldigend. Niet verwonderlijk. Hellen is een wereldzangeres dis werkelijk alles aan kan. De band zelf is ook zeer gelukkig met haar. Dat merk ik goed aan de gezichtsuitdrukkingen van de mannen (incl. mezelf) op het moment dat ze begint te zingen.
Nightqueen bracht in 2019 een nieuwe plaat uit ' Seduction' Hoe waren de algemene reacties?
Zeer goed. Buiten verwachting eigenlijk. We wisten dat we een goed album gingen uitbrengen. Maar de reacties waren (en zijn) indrukwekkend. Maar met alleen goede recensies red je het natuurlijk niet. De optredens moeten de bevestiging brengen maar toen kwam er een microbe de boel verzieken.
Op Pluto Fest kwam Filip Lemmens (Beyond the labyrinth) ook een paar songs meezingen. Ik vond dat een hoogtepunt op dat optreden. Zijn er nog mogelijkheden om samen met hem iets te doen?
Die kans is er altijd. We hebben nog niks concreets afgesproken. Maar het was zeker een fijne ervaring.
In deze tijden staat alles stil. Is Nightqueen achter de schermen bezig met nieuw werk? Eventuele releases of plannen?
jajaja :-) we zijn al in die fase dat we een concept en een albumtitel hebben. Enkele nummers staan reeds in testfase. Maar alles gaat nu een stuk langzamer. Als verpleger heb ik het, gezien de coronacrisis, nu een stuk drukker. Maar tussendoor werken we wel aan de nieuwe nummers via internet.
Hoe ga je als band om met zo een crisis? Ik stel die vraag aan iedereen, de antwoorden verschillen toch
We hebben onze eigen chatgroep waarin we dagelijks met elkaar in contact staan, elkaar ook ondersteunen in deze moeilijke periode. Er wordt uiteraard ook over de nieuwe muziek gepraat en voor de rest wat moppen naar elkaar sturen. Overdag bellen we ook regelmatig met elkaar. Dat maakt het allemaal wat draaglijker.
Schept zo een periode geen andere mogelijkheden. Zijn er wat dat betreft bijvoorbeeld geen mogelijkheden via sociale media live optreden zoals sommige al doen?
We hebben vorige week een fotovideo uitgebracht (“Silence and tears”) omdat we geen optredens of videoshoots kunnen doen. Een optreden op social media is aan gedacht maar niet uitvoerbaar voor ons. Sommige bandleden moeten van te ver komen en is dan geen essentiële verplaatsing. En onze Cosi geraakt de Duitse grens moeilijk over.
Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze periode?
We kunnen geen plannen maken omdat we niet weten wanneer deze crisis stopt. Er is ook veel kans tot heropflakkering van de virulentie. Dus plannen heeft voorlopig geen zin.
Is er ook een soort einddoel dat je als band wil bereiken?
Nee geen einddoel. We spelen tot we geen zin meer hebben :-) We hebben wel ambities naar ons eigen toe. bvb een volgend album nog beter maken dan het huidige.
Waar en hoe kunnen mensen merchandisers en dergelijke aankopen om de band te steunen? Zet gerust enkele links
merchandise en cd’s kunnen altijd rechtstreeks besteld worden bij de bandleden, el-puerto records, de facebookpagina
Dit was mijn laatste vraag. Zijn er nog opmerkingen die jullie graag zouden willen geven zet ze gerust hieronder
Er is een grote vraag maar ik denk dat ik nu in naam van vele goede Belgische bands spreek : aan de muziekfans kijk om je heen er zijn hier in dit klein apenlandje zoveel goede bands die jullie aandacht waard zijn. Bands hebben nu ook geen inkomen en in de toekomst misschien geen reden meer van bestaan. Steun die bands aub door na de lockdown de kleinere concerten en festivals te bezoeken waar muziek nog echt en puur is. Laat ons dan samen de herwonnen vrijheid vieren.
Zeer veel succes en sterkte in deze moeilijke tijden. En hopelijk kunnen we dit gesprek binnenkort eens face to face doen tussen pot en pint. Stay Safe!
Woensdag hield Nightwish in de Lotto Arena halt met hun 'Decades Europe Tour'. De tournee, die op 2 november in Göteborg begon, is er eentje naar aanleiding van hun ruim twintig jarig bestaan. Op de setlist uiteraard niets dan bekende hits.
Beast in Black mag het verjaardagsfeestje op gang trekken. De Finse powermetalband werd in 2015 opgericht door Anton Kabanen nadat die Battle Beast verliet in datzelfde jaar. In 2017 volgde het debuutalbum ‘Berserker’ dat positief onthaald werd door het metalminnende publiek.
Doorheen de aardige set van negen nummers wordt duidelijk dat dit een band is met potentieel. Net zoals bij Battle Beast staat Beast in Black voor snedige powermetal met krachtige uithalen.
De grootste troef van de band is ongetwijfeld het ongelofelijke stembereik van zanger Yannis Papadopoulos. Bij momenten kan men in het gezang van de Griek de stem van James Labrie (Dream Theater) en de jonge Rob Halford (Judas Priest) herkennen. Het is echter tijdens het voorlaatste nummer “Blind and Frozen” dat Papadopoulos echt weet te verbazen. Zonder de ballen dicht te knijpen, haalt hij zonder problemen feminiene toonhoogtes. Beast in Black lijkt een prima gekozen opwarmer want de bandleden laten het publiek uit hun hand eten en verlaten het podium onder luid applaus.
Wie de Finnen nogmaals aan het werk wil zien in België, moet 2 maart naar Biebob afzakken waar ze hun nieuw album ‘From Hell with Love’ (2019) zullen voorstellen.
Omstreeks negen uur is het dan tijd voor Nightwish. Nadat het doek letterlijk valt, doemt een immense video wall op. Een voice-over vertelt het publiek dat het de komende tweetal uren een reis zal maken doorheen het oeuvre van Nightwish en dat smartphones hiervan geen deel uitmaken. Altijd leuk om te horen dat een band een van de grootste frustraties van echte muziekliefhebbers deelt.
Daarna verschijnt fluitist Troy Donockley op het podium om het begindeuntje van “Swanheart” te spelen. De sobere fluitversie neemt ons prompt mee naar de welbekende droomwereld van Nightwish en doet sommigen ongetwijfeld wegdromen naar de (verre) tijd dat ze de band voor het eerst leerden kennen.
Nightwish is natuurlijk meer dan zeemzoete sprookjesmetal en als tweede nummer wordt dan ook “Dark Chest of Wonders” op het publiek afgevuurd. Dat laatste mag men opnieuw redelijk letterlijk nemen aangezien het aan pyrotechniek opnieuw niet ontbreekt. Dit is ook het moment dat we de volledige band op het podium zien verschijnen, waarbij uiteraard een strak-in-het-leer-getrokken Floor Jansen de aandacht trekt. De zangeres die sinds 2013 de gelederen vervoegt, verwondert zich over de ‘ramvolle’ Lotto Arena en begroet het publiek hartelijk in het Nederlands. De andere leden staan er nietszeggend bij maar geven blijk van goedkeuring.
Het volgende anderhalf uur volgt een bloemlezing van de betere hits van Nightwish. Meesterbrein en toetsenist Tuomas Holopainen leidt alles in goede banen vanop zijn verhoog en nipt uiteraard met de regelmaat van de klok van zijn fles(sen) rode wijn. Al snel valt op dat voornamelijk hits van het ‘Tarja Turunentijdperk’ de setlist gehaald hebben. Maar liefst 14 van de 19 liedjes komen uit de eerste vijf albums.
Het verleden heeft echter uitgewezen dat Jansen perfect in de voetsporen van de oorspronkelijke zangeres kan treden. Ook dit keer viel er muzikaal-technisch niets aan te merken op de zangkwaliteiten van de Nederlandse. Hoge en lage noten werden zonder problemen gehaald. Maar toch… toch wordt Tarja gemist bij enkele nummers, aangezien haar operastem voor extra cachet zorgt. Dit viel vooral op bij innemende nummers als “Come Cover me” en “Dead Boy’s Poem”. Aan de andere kant klinken enkele nummers dan weer beter dan het origineel doordat Jansen een zekere frisheid in haar stem heeft, hierbij denk ik dan aan “Gethsemane” en “The Carpenter”.
Alvorens de apotheose in te zetten, werd er stevig ingebeukt met “Slaying The Dreamer” uit het album ‘Century Child’ (2002). Het ideale moment voor drummer Kai Hahto om nog eens lekker zijn dubbele baspedaal tegen het drumvel te jagen. Voor wie er nog aan zou twijfelen: Nightwish brengt wel degelijk metalmuziek!
Het eerste bisnummer is “The Greatest Show on Earth”, een lied gebaseerd op het gelijknamige boek van de Britse evolutiebioloog Richard Dawkins uit 2009. Terwijl de minuten van dit lange meesterwerk wegglijden, worden op het videoscherm beelden getoond van de pracht en bedreigingen van Moeder Natuur.
Afsluiter van de avond is “Ghost Love Score”. Hoewel dit lied oorspronkelijk door Turunen gezongen werd op het album ‘Once’ (2004), heeft Jansen het zich als geen ander meester gemaakt én zelfs verfijnd. Een enthousiast publiek laat zich voor de laatste keer meevoeren met de muziek en het karveel dat op het grote scherm verschijnt.
De bandleden van Nightwish slaagden woensdag in hun opzet: de romantische droomwereld die ze al ruim 20 jaren via hun muziek vormgeven, live overbrengen op een publiek. Geen evidentie, maar toch met verve uitgevoerd. Dit komt niet enkel door de uitstekende visuals en special effects, maar ook door de perfect op elkaar afgestemde muzikanten en het arsenaal aan instrumenten dat ze bespelen. Verder bewijst Floor Jansen nog maar eens dat zij een waardige opvolgster is van de vorige twee zangeressen.
De setlist was een mooie mix van het rijke repertoire en kon zowel jonge als oude fans bekoren. Enkel spijtig dat bassist Marco Hietala vocaal niet ten volle zijn ding mocht doen. Een nummer als “The Islander” ging zeker op veel bijval kunnen rekenen.
Desalniettemin was dit een meer dan geslaagde avond waarbij Nightwish de fans niet teleurstelde. Wij kijken alvast volop uit naar het langverwachte nieuwe album dat er volgens de geruchtenmolen in 2020 zit aan te komen. Het begin van de volgende 20 jaren Nightwish!
Setlist: Intro: Swanheart - Dark Chest of Wonders - Wish I Had an Angel - 10th Man Down - Come Cover Me - Gethsemane - Élan - Sacrament of Wilderness - Dead Boy's Poem - Elvenjig - Elvenpath - I Want My Tears Back - Amaranth - The Carpenter - The Kinslayer - Devil & the Deep Dark Ocean - Nemo - Slaying the Dreamer - The Greatest Show on Earth - Ghost Love Score
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://music.banditodev.be/index.php?option=com_datsogallery&view=category&catid=85&Itemid=285&lang=nl
http://music.banditodev.be/index.php?option=com_datsogallery&view=category&catid=84&Itemid=285&lang=nl
Organisatie: Live Nation
Deze Belgische hardrock band begon in 2009 als een trio en bracht enkele EP’s uit, speelde op podia met Kreator en Nazareth om uiteindelijk als duo te eindigen in 2017. Sten speelt gitaar en zingt. Brecht speelt op de drums. Hun voornaamste invloeden zijn bands zoals Pearl Jam, Queens of the Stone Age, Nirvana etc…
Hun nieuwste worp geeft ons zeven tracks om ons hun gekke wereld te tonen. Dat wordt meteen duidelijk met opener “Kidi Coke”. Een geschifte opener waarbij je aan een dikke dosis zelfironie moet denken. Of het de bedoeling is, weet ik niet maar zo komt het toch over. Op “Coma” krijgen we een pompende groove en is de ironie weg. Een leuke bridge halfweg kleurt de song. Een fijne track. “Feel” begint met een leuke baslijn. Ook het drumwerk doet hier mooi werk. “What I’m To Say” is een ballad met een akoestische gitaar en wat percussie. Mooie sfeer en dito tekst. Ook “The Greater Dying” kan mij bekoren vanwege zijn mooie opbouw en het spel tussen o.a. bas en drum. Het begin van “1813” doet mij, in het begin, ietwat denken aan “The Unforgiven” van Metallica. Maar het is niet meer dan dat. De song is heel anders uitgewerkt. En dan is het speelkwartier helaas al over.
De EP van deze gasten is een voltreffer. Enthousiaste songs waar het spelplezier ervan af knalt. Als dit live ook zo is dan moet dat een belevenis zijn.
Deze Romeinen bestaan sedert 2007 en zijn met hun nieuwste telg toe aan release nummer 2. Erg productief zijn ze dus niet maar als het gaat om kwaliteitsvolle gothic albums zoals ze hier presenteren dan wordt hen dat zeker en vast vergeven. Immers liever kwaliteit dan kwantiteit.
De heren van Date at Midnight maken een soort gothic rock dat goed in het gehoor ligt. Weg van de metal of EBM invloeden. Echte klassieke gothic rock met galmende en warme gitaarklanken, een wat donkere stem, dromerige passages en teksten die typerend voor het genre zijn. Melancholie en melodie vind je zeker terug in deze release.
Verdeeld over 12 songs weten ze je mee te nemen in songs die soms naar poprock neigen en dan op een andere keer wat nijdiger uit de hoek weten te komen zonder mensen echt af te schrikken. Ben je liefhebber van bands zoals The Mission, 69 Eyes, London After Midnight, The Danse Society? Dan moet je beslist deze eens uitproberen. Wil je nog de vinylversie dan ga je snel moeten zijn om nog een exemplaar te kunnen aanschaffen want ze is gelimiteerd. Ook verkrijgbaar als digipack en download.
Het Zweedse Night (niet te verwarren met de gelijknamige band uit de jaren 70) presenteert ons negen nieuwe tracks op hun derde album. Tracks die meer gebaseerd zijn op oldschool rock en minder dan voorheen op NWOBHM. Hun sound is wel een beetje retro (bv de zang om maar iets te noemen). “Coins in a Fountain” is een buitenbeentje tussen de andere songs. Vooreerst zingt hij hier zonder de grain in zijn stem. De muzikale begeleiding is softer dan de rest en gaat zo een beetje de richting uit van Kansas, Eagles. Een beetje de stijl van Amerikaanse roots muziek. De andere songs zijn meer rock georiënteerd maar blijven wel vlot toegankelijk klinken.
Ze slagen erin om catchy deuntjes af te leveren. Vinnige en levendige songs met zang en gitaren die vrij retro klinken. De liefhebbers van de zwaardere hard rock zullen dit vermoedelijk te licht vinden. Diegene die zich daar niet aan storen zullen hier veel luisterplezier aan beleven. De teksten zijn eerder aan de sinistere kant en vormen een beetje een contrast met de muziek. Ook de productie is goed en zorgt voor helder luisterplezier.
Het Zweedse Nightmen bracht verleden jaar hun opzwepende debuut ‘Fifteen Minutes of Pain’ uit. Ik herinner mij vooral de frisheid, hun puntige en bondige songs gestoken in een rock ’n roll jasje. Garage rock met catchy elementen. Op hun tweede release doen ze dat nog eens over. ‘Can’t Avoid Succes’ bevat 11 tracks die tussen één en drie minuten lang zijn. In de opener “Over You” zit alles samen gebald in een minuut tijd. Soms is dat voldoende. Op “Summer Shakes” krijgen we mooie achtergrondkoortjes te horen en op “Summer Moon” en “Why” voel je de adrenaline pompen. Op sommige tracks refereren ze aan de jaren zestig en op andere meer aan de jaren zeventig. Maar telkens goed gemaakt en gebracht.
Is dit vernieuwend? Nee, maar wel verslavend. Dit klinkt als muziek die recht vanuit het hart komt. Niet teveel opgesmukt en zonder veel poespas. Net als op hun debuut hoor je hier en daar nummers die je doen denken aan The Ramones, The Sonics of Dead Moon om maar enkele bands te noemen. Ook hun tweede full album bezit de puntigheid, de bondigheid en genoeg variatie om de luisteraar te blijven boeien. De nodige catchy refreinen zorgen ervoor dat het zich in je hersenpan vastzet.
Can’t Avoid Succes”’ is een waardige en geslaagde opvolger voor ‘Fifteen Minutes of Pain’.
Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die een intrigerende opbouw hebben , sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen .
In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Check “St. Christina” als “Black dream” maar eens! Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist .
Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. “Funeral singers” en “What light (never goes dim)” vormen een hoogtepunt.
De warme samenzang injecteert de gevoeligheid ; introspectie en extravertie gingen hand in hand . Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek.
Ergens is er een link naar Marble Sounds met hun eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Dit is sing/songwriting met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert! Ultieme pracht in een schilderachtig decor.
Aidan Knight – Sing/songwriting met een ruwer randje!
Aidan Knight en Hannah Epperson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-05-09
Johan Meurisse
Die Aidan Knight houden we maar best in het oog , sing/songwriter pop met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert .
Wie betreft het hier ? Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Drie maand geleden kwam hij nog even solo aantreden als support van Half Moon Run en toen zagen , hoorden , voelden we dat hier een talentrijk persoon aan het werk was . Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen . In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Vanavond was hij hier met full band, als kwintet.
Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist , die zijn tweede plaat ‘Small reveal’ uitbracht . Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. De warme samenzang injecteert de gevoeligheid , introspectie en extravertie gingen hand in hand .
Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek. Nummers als “What light never goes dim”, “All clear”, “The arp”, “Funeral singers” of het oude “A mirror” zorgden voor een rode gloed . “St Christina” en “Black dreams” ademden net die melancholieke folk en boden ruimte als solo artiest .
Ergens maakte ik een link naar Marble Sounds met eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Ultieme pracht in een schilderachtig decor. Overtuigend concert
Ook de support Hannah Epperson , evenzeer uit Canada , kwam haar sing/songwriting onderstrepen , enkel begeleid van viool , maar met voorgeprogrammeerde beats en gedragen door haar indringende , ijzige, als hemelse stem . We kregen een sober, ingenomen dromerige set .
Ze heeft al een nominatie als beloftevolle ontdekking in 2013. Ze heeft nog niet de klassieke leest van een Joanna Newsom , maar ze is alvast één de favorieten van deze jonge belofte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jungle By Night is een Amsterdams collectief die al toe is aan hun vierde plaat en met deze wekken zij –terecht - onze interesse op . Een instrumentaal plaatje die lekker heupwiegend klinkt , en de dansspieren durft aan te spreken . Ze verkennen muzikale horizonten binnen een afrobeat geluid. Een sfeervolle , frisse , aanstekelijke groove in elf nummers die uiterst aangenaam, warm , zwoel , ontspannend zijn en grossiert in jazz, funk , afro , 70s psychedelica en folk . Ze voeren ons mee door zwevende keys , leuke gitaarlijntjes , diepe basses, dwarrelende blazers en stuwende , opzwepende percussie en conga’s . Een song als “Caldera” intrigeert door de verrassende wendingen , maar met “The Ottoman Highlands”, “Morning stretch” hebben we de ideale geleiders van deze nieuwe plaat !
Dit punkrock bandje uit Alabama USA nemen we er graag bij, ook al produceren ze een geluid dat we al vaker gehoord hebben. Het is pretentieloze en uiterst viriele punkrock, gebouwd op de funderingen die The Ramones hebben aangelegd, met hier en daar een T-Rex tintje en gespeeld in een smerige garagerock modus. Een driftige sound die we ook herkennen bij gelijkaardige bandjes als Fidlar en Howler. Fris, aanstekelijk en bijzonder kwiek. Een rollercoaster met 11 potige stampers van song in amper een half uurtje, en dan gewoon nog eens op die play knop drukken en we zijn terug weg.
Punkrock is verre van dood in de Lage Landen, zeker zolang er nieuwe bandjes blijven ontstaan als We Are The Knight! Dit vijftal uit Amersfoort zag het levenslicht in de zomer van 2011 met de bedoeling om zoveel mogelijk op te treden. Met ‘October’ dat begin dit jaar uitkwam, is er zelfs al een eerste EP!
Het plaatje telt vijf catchy poppunksongs en is aldus een zeer mooi visitekaartje! We Are The Knight is duidelijk beïnvloed door klinkende namen als No Use For A Name, Yellowcard en New Found Glory.
WATK haalt logischerwijze nog niet hetzelfde niveau, maar de catchy melodieën, stevige gitaren en uitmuntende vocalen op dit debuut wijzen op heel wat potentie. Songs als “Sunday Mole Ella”, “Lifeline Maze” en titeltrack “October” klinken enorm catchy en liggen comfortabel in het gehoor.
Wie zelf wil luisteren naar deze melodieuze punk, kan dat via http://wearetheknight.com/ . Nog twee weetjes: de drummer van de band is ondertussen voor een jaartje naar Indonesïe en zo zijn de vier overgebleven leden op zoek naar een nieuwe trommelaar. Daarnaast zat de band opnieuw in de studio en nam het twee nieuwe songs op die je na de zomer mag verwachten.
‘Great North’ is Fourteen Nights At Sea hun tweede album. Fourteen Nights At Sea zijn Australies crème de la crème op het gebied van instrumentale postrock. Je kan er duidelijk invloeden van Mogwai, Sigur Ros, Laura, This Will Destroy You en andere groten in horen en dat is enkel als compliment bedoeld.
De cover voor dit album reflecteert de muziek die erop staat; ijzig, ruimtelijk, desolaat, vertakt, statisch met contrasterende bewegingen van donker naar licht, getuigend van een subtiele schoonheid. Ze creëren dat ijzig zachte en vaak overheersende sonische geluid die je als rode draad doorheen hun album in elk van de nummers terugvindt en die een gevoel van weidsheid doet ontwaken. Dit kleuren ze verder in met afwisselend noise soundscapes en vibrerende outro’s, voorzien van vernufte overgangen die de beweging eigen aan kwaliteitsvolle postrock accentueren. Hoewel we spreken van een rode draad slaagt Fourteen Nights At Sea erin om toch een variëteit aan texturen te brengen wat het luisteren enkel boeiend maakt.
Met de opener “Glass Monster” halen ze meteen alles uit de kast. “Glass Monster” stroomt op serene golven en gaat over naar een meer melancholisch doch dynamisch crescendo. Daarna wordt het rustiger, meer ingetogen met de klemtoon op het creëren van diepte. Zoals ze in grandeur beginnen eindigen ze ook met “Ghost”. Een nummer die langzaam aan uit z’n voegen barst als een gure noorderwind om uit te doven in atmosferisch zachte toonaarden waar de gitaar als een zomerbries z’n laatste adem uitblaast.
‘Great North’ is een veertig minuten durende reis doorheen een landschap die ze zelf creëren. Een landschap zo zuiver en weids dat tijd tijdloos wordt, en muziek een eenheid oproept. Met deze omschrijving sluiten we af en geven we Fourteen Nights At Sea een tien op tien.
Hun album kan je momenteel beluisteren via http://hobbledehoy.bandcamp.com/album/great-north
De opkomst voor deze Night Beats lag verrassend hoog. Zou de nieuwe lichting garagerockers onder impuls van een Ty Segall en Thee Oh Sees dan toch voor een bescheiden revival kunnen zorgen?
Acid Baby Jesus, een vijftal uit Athene dat een plaat uit heeft op Slovenly Recordings en reeds verschillende keren in ons land te gast was, mocht deze avond openen. Rammelende psych rock, die je nog het best zou kunnen omschrijven als Black Lips on acid, werd ons deel. Daarnaast hoorde ik ook een paar keer de lome ritmes van Demon's Claws (beide bands kennen elkaar goed, vandaar misschien?) terwijl enkele meer psychedelische stukken dan weer de vroege Pink Floyd lieten herleven.
Vooral wanneer het zoemende orgel de vrije loop werd gelaten kon Acid Baby Jesus (aan die naam wen ik nooit) het verschil maken. Helaas waren er enkele slaapverwekkende nummers in de set geslopen terwijl de heren er zelf ook niet bijster fris uitzagen. Getekend door de Griekse crisis?
Gelukkig vonden ze naar het einde toe hun tweede adem en werd er een versnelling hoger geschakeld om af te sluiten met een klodder spetterende spacerock.
Night Beats, uit Seattle, Washington, vonden hun groepsnaam bij Sam Cooke, van wie één van zijn beste platen ‘Night Beat’ heette en met een beetje goeie wil hoor je ook wat soul in hun psychedelische garagerock. Maar wat we absoluut zeker hoorden in De Zwerver was een onmiskenbaar sixties-geluid.
Ik maakte me meermaals de bedenking dat de groep die voor me aan het spelen was één van die obscure groepjes uit die fameuze ‘Nuggets’-verzamelaar had kunnen zijn. Iets wat me zeker niet ongelukkig stemde. Bovendien klonken ze nooit echt retro want die sound wisten ze toch een eigentijdse draai te geven en speelden ze uitsluitend eigen werk.
Covers hebben ze trouwens absoluut niet nodig want precies die eigen, stuk voor stuk, sterke songs als "Puppet on a string" en "Dial 666" (missers hoorde ik niet) zijn net hun grootste troef.
Danny Lee Blackwell zong met een licht huilende stem terwijl hij voortdurend op gitaar schitterde : nooit het grote gebaar of overdreven distortion maar steeds subtiel de juiste klankkleur opzoekend. Voeg daarbij de scheermesscherpe ritmesectie - James Traeger op drums en Tarek Wegner op bas - en het plaatje klopt perfect. Blackwell was bijzonder gefocust wat interactie met het publiek in de weg stond. Alleen de bassist deed al eens een bescheiden poging om een grapje te maken.
De muziek moest dus volstaan en dat deed ze zeer zeker! Alleen al om het bisnummer had ik de verplaatsing naar Leffinge willen maken. Het lange en wonderlijke "The other side", een nummer vol tempowisselingen dat het publiek meermaals op het verkeerde been zette en waarin Blackwell op het einde nog eens alles uit zijn gitaar mocht persen. Vreemde song die qua opbouw wat progrockallures had maar niettemin een majestueuze afsluiter.
Toch één kleine "smet" op dit schitterende optreden : toen Danny Lee Blackwell het podium verliet griste hij zowaar mijn verse pint, die ik net op datzelfde podium had gezet om nog eens te applaudisseren, mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-4-12-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Dunk Records komt weeral met een nieuwe release aandraven, dat geweldige Belgische label, dat onderdak biedt aan alles post-rock, klein en groot.
Late Night Venture wordt deze keer voorgesteld. Een band uit Denemarken, die niet aan hun proefstuk toe is.
En zoals verwacht wordt er ons post-rock voorgeschoteld. De eerst twee nummers doen die term alle eer aan.
Traditionele post-rock, zowel qua vorm als sound. Maar dan komen de eerste nummers waar de band zich echt kan onderscheiden: de zang.
Hier rukt de band zich los van het post-rock-peloton en demarreert het was naar de top.
De gezongen nummers zijn meer dan een post-rockdeuntje met wat stem erover. Ze zijn avontuurlijk en uitdagend.
Ze maken uitstapjes naar vooral shoegaze. En het belangrijkste: ze klinken gewoon zéér goed.
Het album is zoals een full-cd hoort te zijn: gevarieerd, boeiend, verassend,…
Na de 7e luisterbeurt gaat hij op geen enkel moment vervelen, en dat is een hele prestatie.
‘Pioneers of Spacefight’ is een verademing binnen de post-rock.
Laat het zeker niet aan je voorbij gaan en beluister dit album integraal, via www.latenightventure.com.
Niet iedereen is ervan overtuigd dat het internet een zegen is voor de ontwikkeling van de muziek maar iedere azijnpisser moet op zijn minst toegeven dat het dankzij dit medium is dat we met muzikaal talent in contact komen dat anders sowieso zou genegeerd worden.
Geef zelf toe, hoe groot is anders de kans dat u ooit zou lezen over een Braziliaanse post-punkband zonder de innovaties van het net?
The Midnight Sisters hebben na een heleboel naamsveranderingen besloten om door het leven te gaan als Midnight Sisters en dit debuut dat in eigen beheer opgenomen werd is een ode geworden aan popmuziek zonder franjes waarin zowel aandacht geschonken worden aan de melodie (denk REM), de leuke gitaarrifjes (denk Big Star) en de scherpe kantjes die je een beetje richting Editors doen denken.
Niks aan deze release doet je vermoeden dat je hier te maken hebt met gasten uit Sao Paulo en soms neigt het wel eens uit te draaien op ordinaire rock die je al vaker (zelfs te vaak) hebt gehoord maar wie zweert bij tijdsloze klasserock zal dit best weten te waarderen.
Info www.myspace.com/midnightsisters
Nederlands 
Français 
