logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (16 Items)

Disorientations

Lost Today

Geschreven door

Twee jaar na hun debuut staat het trio hier terug met een opvolger bestaande uit tien songs. Ze hebben even moeten denken welke weg ze gingen opgaan met hun tweede album. Ze konden gekozen hebben voor een tweede noisy en meeslepende plaat. Ze kropen echter eerst in hun repetitiekot en begonnen te jammen op zoek naar de ideale sound en songs. De songs zijn groepswerken zoals ze het zelf aangeven. Dat vraagt wel wat meer energie en tijd dan wanneer er één songschrijver is die bepaalt wat het gaat worden. Er werd veel geschreven, gewerkt en nagedacht en misschien daarom dat de songs soms iets introspectiever en aangrijpender zijn geworden. Dit in combinatie met de postpunk avant la lettre geeft het ons een heel mooi resultaat.
De songs zijn iets uitgebalanceerd dan op hun debuut. De zang neigt bij momenten iets meer naar Harry Mc Veigh van White Lies (in de hogere regionen). Luister bijvoorbeeld maar eens naar de melancholie in “Not Here”. Opener “Loner” is een fantastische track om een album mee op gang te trappen: een gejaagde drive en een desperate zang erboven op geven de luisteraar een dosis adrenaline mee. De andere songs bevinden zich ergens tussenin het speelveld van deze twee songs. Zeker ook de moeite waard is het traag op gang komende “Drift” dat dan mooi overgaat in een uptempo nummer. Of het schitterende, naar Interpol neigende, “Momentary”.
‘Lost Today’ is hedendaagse postpunk op zijn best. Muzikaal maar ook tekstueel zitten ze een stuk boven de middelmaat. Wie van Interpol, White Lies of o.a. Joy Division houdt moet deze op zijn minst eens van nabij beluisteren.

Postpunk
Lost Today
Disorientations

Individual Friends

Individual Friends

Geschreven door

Het heeft iets van een commune uit de jaren ’70 of ’80: een groep van 13 muzikanten die elkaar als worstelaars in een tag team aflossen op het podium en per song of zelfs per deel van een song iemand anders in de spotlights zetten. Dat is ongeveer wat het Brusselse collectief Individual Friends doet en dat concept hebben ze na enkele decennia touren ook op vinyl geperst. De tracks zijn – trouw aan het uitgangspunt – de optelsom van telkens verschillende zangers en muzikanten. Dat is dan ook de enige samenhang op het album. Het is een komen en gaan van muziekstijlen, zangers, melodielijnen en van talent. Een beetje zoals Brussel een über-smeltkroes is van verschillende culturen en groepen worden o.m. rock, blues en psychedelica op een hoopje gegooid met singer-songwriter, folkpop, roots, chanson en americana. Voor wie niet meteen afhaakt bij zoveel heterogeniteit: het album is als geheel vlot te verteren. Als je weet dat er klasbakken als Matt Watts, Jef Mercelis en Kris Dane meedoen, kan dat ook moeilijk anders.
De ene track is muzikaal al interessanter dan de andere. Titeltrack “Individual Friends” is een heel klassieke, brave rocksong die uitmondt in een leuke spoken word. “Roses” is een nog klassiekere blues-song, maar wat een verhaal: ‘your roses don’t do the trick no more’. “Nothing New Under The Sun” is een spooky, vibrerende en trage rocker die iets heeft van een jonge Neil Young op lsd. Het broertje daarvan is “White Dresses”. “Regarde” lijkt op die zweverige, typisch Franse praat-chansons uit de jaren ’70. “Low Motion” heeft dan weer dat schijnbaar verveelde zingen van de Velvet Undergound.
Eén van de absolute hoogtepunten is “Wake Up”, een soort “Everybody’s Free To Wear To Wear Sunscreen” van Baz Luhrmann, maar dan niet op een dancetrack, maar op een rockabillytrack op steroïden. Het tweede schot in de roos is het tweestemmige “Sail Away”. Wie niet instant verliefd wordt op dat Spaanse refrein over die camino moet checken of zijn hart nog wel klopt.

Te koop op vinyl en digitaal. https://www.youtube.com/watch?v=tpWhUuwK1pg

Wayne Hussey & Friends

TOS2020

Geschreven door

Remission International (Wayne Hussey & Friends) stelde in februari een nieuwe liefdadigheidssingle “TOS2020” voor, een gezamenlijke remake van The Mission's anthemische hit “Tower Of Strength” onder leiding van Mission frontman Waynr Hussey.
Doel: geld inzamelen voor Covid-gerelateerde liefdadigheidsinstellingen wereldwijd  Naast Mission frontman Wayne Hussey zijn Andy Rourke (The Smiths), Billy Duffy (The Cult), Evi Vine, Budgie (Siouxsie and The Banshees), Gary Numan bij dit project betrokken; verder was er nog medewerking van James Alexander Graham (The Twilight Sad), Julianne Regan (All About Eve), Kevin Haskins (Bauhaus, Love & Rockets), Kirk Brandon (Theatre of Hate, Spear of Destiny), Lol Tolhurst (The Cure), Martin Gore (Depeche Mode), Michael Aston (Gene Loves Jezebel), Michael Ciravolo (Beauty in Chaos), Midge Ure (Ultravox), Miles Hunt (The Wonder Stuff), Rachel Goswell (Slowdive, The Soft Cavalry), Richard Fortus (Guns N' Roses), Robin Finck (Nine Inch Nails, Gary Numan, Guns N' Roses), Jay Aston (Gene Loves Jezebel), Steve Clarke (The Soft Cavalry), Tim Palmer en Trentemøller.

Het ondersteunen van slachtoffers van COVID zou al reden genoeg moeten zijn om deze bijzondere samenwerking te omarmen. Elke song ademt echter ook die typisch jaren '80 vibes uit waardoor liefhebbers van elektronische muziek uit die gouden tijden zich hierin zeker zullen kunnen vinden. En toch is het niet zo dat hier een routineklus wordt afgeleverd. Dit gezelschap aan top muzikanten stopt enorm veel liefde in de remixen van deze single. Waardoor elke song een andere wending krijgt, ook al gaat het telkens over dezelfde song. En dat is het meest opmerkelijke aan dit pareltje, naast de reden waarom het is uitgebracht. ReMission International brengt vooral topmuzikanten samen met een hart voor anderen, wat onze volle respect verdient. Ze kiezen om iets nieuws en fris te doen daarmee.

Meer informatie: https://liveherenow.co.uk/products/remission-tos2020-cd-single?variant=32365942046786

new wave/postpunk/elektronica
Wayne Hussey & Friends - ReMission International
TOS2020


Tracklist:
1. TOS2020 (single)
2. TOS2020 (Beholden To The Front Line Workers Of The World mix)
3. TOS2020 (Trentemøller remix)*
4. TOS2020 (Albie Mischenzingerzen remix)**
5. Tower Of Strength (original new remaster) - The Mission (free bonus track with bundle
only)

https://www.youtube.com/watch?v=rmnFtDV9Ubc

Joey Vriend

Hiding at First Light

Geschreven door

Joey Vriend is een Nederlandse singer-songwriter die al sinds zijn 17e bezig is met muziek. Joey Vriend bundelde ziin muzikale ervaringen en bracht nu zijn debuut 'Hiding af First Light' op de markt. Een schijf waar de geest van een artiest als Leonard Cohen komt boven drijven, en bewijst dat Joey over een eigen smoel beschikt; hij kan binnen de sing-songwriting een topper worden.
“In the forest” laat een man horen die zich ontpopt tot een woordenkunstenaar, een poëet die met zijn warme stem en wondermooie teksten je hart diep raakt. Joey vertelt zijn verhalen op een gedreven, mooie wijze dat je er stil van wordt. Hij troont je mee naar z’n weemoedige, melancholische wereld. “There for you”, “Hollow” en “Dreaming” dragen een positieve boodschap uit.
Leonard Cohen oriënteert de singer-songwriter; Joey gooit zijn donkere stem in de strijd. Die duisternis voelt aan als een deken tegen koude nachten. Luister maar naar het mooie “Tired” of  “Burning City” waar Joey je tot tranen toe bedwingt. “Hope” laat  een man horen die inderdaad een boodschap van hoop wil uitdragen in deze donkere tijden, hij doet het op zodanig gedreven wijze dat je er plots veel beter van wordt. En lijn die wordt doorgetrokken tot de laatste parel op deze schijf, “Like the river”.

Joey Vriend biedt  met 'Hiding at first light' geen oplossing aan,  hij biedt wel de mogelijkheid aan om alles vanuit een ander perspectief te zien . Net als de grote troubadours, poëten en verhalenvertellers, die perfect die snaar kunnen raken. Waardoor je het leven inderdaad vanuit een breder melancholisch standpunt gaat bekijken. Hij heeft een warme, zachte, donkere  stem die aanvoelt als een deken in donkere tijden.
Kortom: Wie houdt van artiesten als een Cohen, - die je kan onderdompelen in donkere gedachten zonder dat het pijn doet -, zal in dit debuut van Joey Vriend zeerzeker zijn gading vinden.
Joey Vriend - Een hartenbreker die op het punt staat de wereld te veroveren met zijn bijzondere stem en poëtische gave. Een warmhartig debuut dus!

Tracklist: In the Forest (3:48) There for You (3:00) Hollow (3:01) Dreaming (2:58) Someone (3:27) Tired (2:55) Burning City (2:28) Waste of Time (2:47) Hope (3:13) Like the River (3:13)

Sing-songwriting
Hiding at First Light
Joey Vriend

Ross From Friends

Braindance: Ross From Friends - Aangenaam verrost

Geschreven door

Zaterdagavonden zijn er om te dansen, zo moeten ze bij de Ancienne Belgique gedacht hebben. ‘Kunnen we dan gewoon niet eens het fijnste wat je je heupen kan aandoen bij elkaar brengen op een avond?’ O, jawel! Ross From Friends mocht gisteren in de AB Club aantreden, geflankeerd door het duo Catwar & Lilihell en geluidssculptor Ninjato. Het hoeft geen betoog dat er gedanst werd.

Op gang getrapt door de al even getrapte combo Catwar & Lilihell stond de hele avond in het teken van het nieuwe fenomeen ‘bedroomproducing DJ’s’. Braindance, de concertenreeks waarin de passage van Ross From Friends kadert, zet dan ook expliciet in op deze undergroundscene van producers, DJ’s en muzikanten die niet enkel op de dansbenen maar ook op de hersenmassa willen werken. Met vaak iets gelaagdere tracks dan de doorsnee house producer willen ze de massa aanklampen. Niet enkel 4/4 maar ook breakbeat en tegentijden staan dus op hun programma.

Zoals gezegd werd de massa vakkundig gewekt door Catwar en Lilihell en voorprogramma Ninjato nam de rol daarna ook met verve over. Met zijn eclectische stijl - elektronica, elektrische gitaar maar ook akoestische percussie - en brute visuals - sepia foto’s van zowel micro-organismen als Griekse godenbeelden (en nog zo veel meer) - wist hij zeker de aandacht te trekken. Misschien viel het soms allemaal wat neer en kon hij niet de hele set overtuigen, toch zaten er delen in de set waarbij we vergaten waar we waren, al was het nog maar 9. De remix van onze eigen Stuff was een schot in de roos en gold als een geslaagde afsluiter van een goed voorprogramma.

Wanneer Ross From Friends eraan begon , bleek toch nog maar eens duidelijk dat het publiek wist waarvoor het kwam. Met een publiek, hipper dan hip - denk truien van NTS, het toonaangevende radiostation uit Londen - klopte het hele plaatje. Ons leek het alsof dit de tegencultuur is die vandaag de dag de plak zwaait. Denk de vrijheid van de punk in de zeventiger jaren. Misschien minder uitwendig maar intern voelde iedereen zich nog eens deel van een stroming, een schaars gevoel in deze online-iedereen-kan-alles-tijden.

Puristen zouden kunnen schreeuwen dat dit minder ‘echt’ is, iedereen staat te filmen en is bezig met zijn gsm. Dat is ten dele ook zo, maar als dat de concessie die gemaakt moet worden, het zij zo. Die piercings en leren jassen uit de seventies waren ook niet alles.
Met mahrebijnse invloeden, een live blazer, een gitaar en een genadeloos hard kick bij tijden triomfeerde Ross From Friends. Zeker met bovenste-plank song “Talk To Me You'll Understand” roept deze formatie een soort immersief 3D-geluid op. Reken daar nog de geweldig sterke doch sobere visuals bij en dan weet je dat het moeilijk wordt niet te dansen.

Het publiek genoot en het was een avond die de perfecte opstap bood naar meer …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

The Dire Straits Experience

The Dire Straits Experience – Muzikale opvoeding van The Dire Straits

Geschreven door

The Dire Straits Experience – Muzikale opvoeding van The Dire Straits
The Dire Straits Experience
Kursaal
Oostende
2017-11-04
Filip Gheysen

The Dire Straits Experience - Op een zaterdag, vroeg in november, rijden we door de gietende regen naar een verzopen koningin der badsteden. Als de zaallichten van het uitverkochte Kursaal uitgaan, klinkt er opnieuw onweer uit de boxen. Lichtflitsen evoceren bliksemschichten terwijl de groepsleden in het donker hun plaats bij hun instrumenten opzoeken. Met zijn dwarsfluit opent Chris White (bandlid sinds 1985) de avond met “Telegraph Road”. Daarmee zijn we meteen vertrokken voor het eerste kwartier van de avond want het nummer wordt breed uitgesponnen. In het centrum steelt zanger/gitarist Terence Reis de show als vervanger van Mark Knopfler. Volgens White de beste vervanger van de Onvervangbare die je maar kan wensen. Reis combineert het stemtimbre en de gitaarvirtuositeit van Knopfler met de looks van Richard Gere en heeft daarmee het nodige charisma in huis. Vice versa zou het waarschijnlijk iets minder zijn.

Meteen stoomt de band uptempo verder met “Walk of Life”. We beleven een eerste hoogtepunt als Reis de National Duolian Resonator gitaar (bekijk nog eens de hoes van Brothers in Arms) boven haalt voor “Romeo en Juliet”. Dan weerklinkt een kermismuziekje uit een oude Hollywoodfilm waarmee de twee keyboards “Tunnel of Love” inzetten: Simon Carter op de rechterflank en John Mole op de linker, een nieuw bandlid waaraan alles nieuw is, zelfs zijn onderbroek (sic Chris White). Zo krijgen we een ‘Best Of’ en het publiek geniet met volle teugen. Nadat Chris White "Ostend" uitvoerig bedankt heeft voor de uitnodiging, speelt hij een intro op de saxofoon die in menige muziekquiz juist beantwoord zou worden: “Your Latest Trick”.
Dan wordt er even gas terug genomen met het akoestische “The Man's Too Strong” uit ‘Brothers in Arms’, maar eerst klaagt Reis de muziekschool aan omdat ze niets leren over het zweet dat je in de ogen krijgt op het podium… "Not that I went", besluit hij ironisch. Het siert hem dat hij zichzelf blijft op het podium en geen Copyknopfler probeert te zijn. Maar misschien kon hij toch een zweetbandje geleend hebben van zijn illustere voorganger?
Verder kwijt hij zich meer dan behoorlijk van zijn taak zoals op “Private Investigations”, niet meteen het meest eenvoudige nummer om even uit je mouw te schudden. Tim Walters op gitaar laat zich ook niet onbetuigd en geeft zich ten volle. De pijnlijke gezichten die hij soms trekt moet je erbij nemen. Bij “Once Upon a Time in the West” zorgt Paul Geary op bas voor het reggae-ritme in het nummer en daarvoor mag hij even mee schitteren op het voorplan.
Een tweede hoogtepunt is “Brothers in Arms” dat opnieuw met de dwarsfluit wordt ingezet en met een ingetogen gitaarspel van Reis hier en daar wel voor kippenvel zal gezorgd hebben. Het moet gezegd dat de sfeervolle belichting de hele avond afwisselend ‘kleurde’. Uiteindelijk verklapt Reis dat er nu al plannen zijn om het volgende jaar terug te keren en wordt er afgesloten met de eerste grote hit uit 1978, “Sultans of Swing”. Het nummer wordt flink uitgesponnen en hier moet uiteindelijk dan toch blijken dat Knopfler toch enkele treden hoger mag blijven staan dan Reis op de gitaristenladder. We gaan de pret echter niet bederven met wikken en wegen, dit is tenslotte geen consumentenmagazine!

Vooraf konden we al even spieken op de playlist en ja hoor, ook “Money for Nothing” stond erop als ‘encore’. Chris Whitten (op drums in de jaren 1991-1992) zorgt hier nog even voor een finaal hoogtepunt met een daverende intro onder één centrale spot. Intussen is het publiek uit het rode pluche gesprongen. De gangen en trappen tussen de kursaalfauteuils staan vol dansende jongeren van middelbare leeftijd met vooraan één tiener waarvan zijn pa de muzikale opvoeding wil bijspijkeren. De teugels mochten nog even gevierd worden vooraleer we met “Going Home” huiswaarts gestuurd werden.

PLAYLIST: TELEGRAPH ROAD - WALK OF LIFE - ROMEO AND JULIET - TUNNEL OF LOVE - YOUR LATEST TRICK - THE MAN'S TOO STRONG - EXPRESSO OVE - PRIVATE INVESTIGATIONS - WHY WORRY - - WHERE DO YOU THINK YOU'RE GOING - ONCE UPON A TIME IN THE WEST END - INDUSTRIAL DISEASE - TWO YOUNG LOVERS - ON EVERY STREET - BROTHERS IN ARMS - SULTANS OF SWING - MONEY FOR NOTHING - GOING HOME

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dire-straits-experience-04-11-2017/
Organisatie: Shakalaka + Kursaal Oostende

Lift To Experience

The Texas-Jerusalem Crossroads

Geschreven door

Sommige platen zijn een eeuwig leven als cultklassieker beschoren, nooit hebben zij van enig commercieel succes mogen proeven maar tot in het oneindige worden ze aanbeden door een select kransje liefhebbers. ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ van Lift To Experience is zo een plaat. Het is ook het enige album dat ooit door dit Texaanse trio werd gemaakt, ondertussen al 16 jaar geleden, en het is een parel van het zuiverste water.
Op vandaag komt ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’  in een geremasterde versie terug op ons af. De plaat is door Mute Records/Pias terug opgevist en werd voor deze heruitgave in een fraai nieuw hoesje verpakt. De nieuwe release is gelukkig gespaard gebleven van overbodige bonus tracks, alternatieve versies of wat dan ook. Een chef d’oeuvre als dit behoeft geen extraatjes.
Op zich vonden wij trouwens niet dat er iets mis was met het origineel, maar dankzij deze remixing of remastering (wat dat dan ook moge inhouden) komt dit miskende meesterwerk terug in de schijnwerpers te staan, en dat is een bijzonder goede zaak.
‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ is een prachtige symbiose van het desolate gitaargeluid en de bezielde vocals van frontman Josh T Pearson, een domineeszoon uit het diepe Zuiden van de States. Pearson predikt de songs op een begeesterende toon ergens tussen Jim Morrison, Jeff Buckley en Dave Eugene Edwards. De gitaar dwaalt sporadisch rond in shoegaze-land en manifesteert zich elders als een voorbode van een soort woestijn-post-rock die het pad geëffend heeft voor bands als Explosions In The Sky en Mono. “These Are Days”, dat minuten uitloopt via een leegbloedende gitaar, is dan weer pure Sonic Youth. Maar hoezeer wij het elders ook mogen gaan zoeken, dit album onderscheidt zich vooral door een eigen geluid, een mysterieuze en intrigerende sound die nergens zijn gelijke kent.
Gitaarnoise wordt vaak afgewisseld met verstilde pracht, maar altijd gaat het ergens naar toe, al is het een eind buiten de horizon. Bovenal schitteren hier overwegend lange songs die als ratelslangen doorheen het barre woestijnland sluipen en op gepaste momenten fataal naar hun prooi uitpakken, check het fenomenale “With Crippled Wings” dat 10 minuten lang zalft en stenigt tegelijkertijd.
‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ is vooral een plaat die zijn luisteraars meesleept op een innemende road trip doorheen het diepe Zuiden van de States en daarbij nogal wat bizarre verhalen en ervaringen op zijn pad tegenkomt. Een unieke trip, dat was het 16 jaar geleden ook al, maar weinigen hadden dat toen door. Laat ons hopen dat de plaat met deze heruitgave nu wel de erkenning krijgt die ze verdient.

“Komt er hier een tournee van ?” horen wij u al luidop denken. In zijn korte bestaan heeft Lift To Experience immers niet zo gek veel op het podium gestaan. Wij hebben de band toch één keer mogen meemaken op een onmogelijk vroeg uur in een halflege Marquee-tent op Pukkelpop. Daar mochten wij de magie van dit trio even aan den lijve ondervinden, en dat is iets wat een mens niet vergeet. Het duurde maar een halfuurtje, in hun geval goed voor amper een viertal tracks, en dat was natuurlijk veel te kort om ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ in vol ornaat te bewonderen.
Wij snakken dus nu meer dan ooit naar een integrale live uitvoering van dit meesterstuk. Er is een waterkansje, in de States heeft de heruitgave van ‘The Texas-Jerusalem Crossrads’ al tot enkele reünieconcerten geleid. Lift To Experience mocht zelfs aantreden op het befaamde SXSW, een festival waar doorgaans jonge en nieuwe bands worden opgevoerd, maar hier ging het dus duidelijk om het herontdekken van een band die veel te lang onder de radar is gebleven.
In Europa blijft het voorlopig beperkt tot één geplande showcase ergens in juni in Engeland. Doch wij blijven vooral hopen.

Italian Boyfriend

Facing the waves

Geschreven door

Eenvoud siert, dat moet zonder twijfel het motto van de Waalse indiepopband Italian Boyfriend zijn. Het trio houdt helemaal niet van moeilijkdoenerij, popliedjes moeten gewoon eenvoudig zijn, het mag best wat melancholisch zijn, maar ze moeten vooral leuk blijven. Het is een ingesteldheid die hun alvast geen windeieren heeft gelegd, zo staan ze dit jaar op het podium van de Nuits Botanique, en hebben ze na het uitbrengen van hun titelloze EP een eerste plaat uit.
De hoes van dit debuut verraadt meteen de stijl die je hierop mag verwachten: een tekening die is ingekleurd met kleurpotloden. Speels, naïeve, dromerige en vooral eenvoudige indiepop waarin ieder getrainde muziekfan met zijn ogen dicht de invloeden van The Pastels, Pavement, The Delgados en bij momenten Belle & Sebastian kan in ontdekken.
Dat levert soms geslaagde mooie liedjes op, zoals “Everything That I Want of Dance For Two”. Er staan zelfs een paar pareltjes op dit debuut, zo zijn de C86-gitaartjes in “Questions Running Through My Head”, het rommelige “When I Come Home” of het hartbrekende “When I Come Home “ echt verslavend. Helaas vind je er ook tracks op terug die net iets te veel in de middelmaat blijven hangen, (“Taken By The Wave” of het niemendalletje “So French”) waardoor deze cd uiteindelijk een half geslaagd debuut is geworden.

Friends

Manifest

Geschreven door

Een beloftevol bandje uit Brooklyn, NY is de 5 koppige formatie Friends … Op hun debuut horen we muziek met een positive vibe door de soepele , aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De eerste songs  “Friend crush”, “Home “ en “A light” klinken door de mixmax aan stijlen, de synths en de drumtics heerlijk . Verderop , in het tweede deel van de plaat, krijgen sommige songs een donkere ondertoon en zijn ze niet vies van een avontuurlijk tintje.
Ze vallen op met hun onweerstaanbare mix van pop , rock , dance, funk en r &b , gedragen door zalvende vrouwelijke vocals . Friends, toch ergens een beetje de opvolgers van het onvolprezen Luscious Jackson . Fijn debuut.

Lightning Vishwa Experience

EP

Geschreven door

Het gezelschap omschrijft zelf hun muziek als zweverig en bevreemdend, warm en somber. Een soort van ‘onderwaterwereld’, en dat horen we, maar zien we ook duidelijk op de hoes; muziek ver weg van alle lawaai …
De EP bevat dromerige, zweverige gitaarpop; de songs zijn mooi uitgewerkt en vallen op door de licht twinkelende gitaarlijnen, keys en melodica . Intens broeierige, warme songs met een psychedelische tune en een repetitieve ondertoon. In de bio wordt elke song tekstueel onderbouwd  en het lijkt alvast de moeite de info eens op te scharrelen via hun site .
Fijn uitgekiende, wegdromende, zweverige pop dus … 

Info http://www.facebook.com/lightningvishwa

Port O’Brien

Threadbare

Geschreven door

Een niet te onderschatten band is Port O’Brien uit Bay Area, Californië, gecentraliseerd rond het folkduo Van Pierszalowski en Cambria Goodwin. Zomers ging hij in Alaska zalm vangen op de vissersboot van z’n pa, zij voorzag de vissers van brood in de koude havenplaats en ’s avonds gingen ze samen liedjes maken. De zeelucht en de visvangst vormen de muzikale inspiratie, die passen binnen de folk/indiepop. Het debuut ‘All we could do was sing’ verscheen eind vorig jaar en bevatte sfeervolle, ingetogen, dromerige en soms krachtige rocksongs.
Nog geen jaar later is er de opvolger klaar. De akoestische gitaar, de banjo en de viool en de meerstemmige zang staan centraal en geven kleur aan het materiaal. We horen invloeden van Bon Iver’s/Bonnie Prince Billy’s americana en de indie van Arcade Fire en hun resem opvolgers. Ze zijn niet vies van een krachtiger worden rocktune, wat hen naar Pavement doet overhellen. Het plotse overlijden van de jongere broer van Cambria Goodwin was de aanzet van enkele broze ,ingehouden lofi composities, “Darkness invisible” en de titelsong van de cd. Ze staan tegenover het rockende “Sour milk/salt water”, “Leep year” en “Love me through”.
Port O’Brien brengt knappe, aanstekelijke bitterzoete songs. Toegankelijke droompop met een rauw randje. Ondanks het puike materiaal klinken ze minder verrassend. Binnen deze invalshoek en stijl mogen ze gerust eens de tijd nemen om nieuwe impulsen te voorzien.

Friendly Fires

De Danskotheek van Friendly Fires

Geschreven door

Het Britse kwartet Friendly Fires plaatste zich vorig jaar in de schijnwerpers met hun titelloos debuut en wist toen al aangenaam te verrassen op Les Nuits Bota en op Festival Les Inrocks. De groep brengt aanstekelijke popdance, werkt in op de dansspieren en put rijkelijk uit de eighties. Inderdaad, het kwartet grijpt gretig uit de freakende pool van Talking Heads, ABC, Gang Of Four, A Certain Ratio, Cabaret Voltaire en New Order alsook de ‘90’s Madchester scène van Happy Mondays.

Friendy Fires’ hotte popdance voor de toekomst heet new rave … Met gemak stonden ze naast andere opwindende bands als !!!, The Klaxons, Hot Chip en The Rapture. De sfeervolle songs “Skeleton boy” en “Paris” kregen een krachtiger beat en groove en werden lekker uitgesponnen door dubbele percussie. “White diamond”, “In the hospital” en “On board” ondergingen verrassende wendingen door meer funk en groove. Ze rockten er vrolijk op los met de openingssong “Jump in the pool” en “Strobe”. Op “Photobook” en het pompende “Ex lover” (in de bis!) werden de pedaaleffects stevig ingedrukt en werden we overweldigd door gierende gitaren. Maar net de vonk van een feestelijke danskotheek moest af en toe aangewakkerd worden in de pittoreske Rotonde, ondanks het enthousiasme en de sfeerrijke belichting. De zweverige zang van Ed MacFarlane waaide over de songs en qua présence op het podium leek hij onze Stijn wel met die sensuele danspassen en fraaie kontbewegingen.

We genoten van een heerlijk setje van een frisse band die definitief kan doorbreken en terecht een breder publiek mag bereiken.

Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s.

Organisatie: Botanique, Brussel

Friendly Fires

Feest met Friendly Fires

Geschreven door

Le Grand Mix had voor een gevarieerde affiche gezorgd vanavond: naast de obligate Franse opener, kregen we een mini-festival op ons bord met Twisted Wheel, Secret Machines en Friendly Fires.

Twisted Wheel is een piepjong drietal uit Manchester. Ze spelen punkrock; ergens tussen de Jam en de Arctic Monkeys in, en schopten het daarmee al tot in het voorprogramma van Oasis. Hun debuut komt binnen een maand uit over het kanaal, en we hoorden typische Engelse punk rock uit de working class die met volle overgave gebracht werd. Qua podium présence presteerden Twisted Wheel een stuk sterker dan bijvoorbeeld Arctic Monkeys. Het valt echter nog te bezien of deze jongens het even ver zullen schoppen.

Secret Machines hadden een reuze basdrum meegebracht, maar het was ongeveer het enige wat we vanavond duidelijk zouden zien: het rookkanon werd duchtig ingezet. Secret Machines had dan ook een missie: ons terugbrengen naar de seventies ergens tussen Pink Floyd en Black Mountain in. Met een trage, pulserende groove werden we hun universum binnengezogen. Nummers zoals “Dreaming of dreaming”, “Lightning blue eyes” en “Daddy’s in the dolldrums” begonnen rustig en bouwden geduldig naar een climax op.
De respons van het publiek was gemengd, het jonge publiek was duidelijk voor Friendly Fires gekomen. We kregen dan ook geen bisnummers, zodat “Alone, jealous and stoned” in de kast bleef. Jammer.

Friendly Fires mixen alternatieve rock en dance. Referenties: Klaxons, The Rapture en LCD Soundsystem. Waar die bands vooral uit de postpunk en de elektro pikken, haalt Friendly Fires de mosterd bij de Manchester scène en 90’s dance. We kregen dus geprogrammeerde loops, opzwepende percussie, koebellen en sirenes. Enkel de smileys en de fluo armbandjes ontbraken, want de heren hadden in de plaats voor houthakkershemden gekozen. Waarmee dus bewezen werd dat je er niet cool moet uitzien om een feestje te bouwen. En een feestje was het, want het publiek werd volledig meegesleurd door het enthousiasme van de band.
Lang geleden dat we nog zo van de sokken geblazen werden.We gaan er daarom niet veel meer woorden aan vuil maken, en geven u dit mee: gaat dat zien! De heer Germain Schueremans zou stom moeten zijn om deze jongens niet in de Pyramid Marquee te zetten, voor wat nu al een van de hoogtepunten van Werchter 2009 is.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Port O’Brien

All we could do was sing

Geschreven door

Een tof en interessant debuutplaatje komt van Port O’Brien, letterlijk via een overzetboot ons landje binnengevaren, want achter deze uit Bay Area, Californië afkomstige band, schuilt het folkduo Van Pierszalowski en Cambria Goodwin.
Puike indie/folkpop horen we op het ijzersterke debuut ‘All we could do was sing’, die de sober gehouden EP ‘The wind and the swell’ op volgt. Ze brengen een gevarieerde aanpak en een vrolijke ondertoon in elke song, van de kaal gehouden intimiteit van Bon Iver en Bonnie Prince Billy ( “Fisherman’s son”, “Don’t take my advice” en “Will you be there”) naar de bredere opzet: door een steviger rocktune van Pavement (“Pigeonhold”, “The rooftop song”, “In vino veritas” en “Close the lid”) of de sfeervolle groove van Shearwater en Arcade Fire: “I woke up today” en “Stuck on a boat”.
Port O’Brien staat garant voor een instrumentarium van akoestische gitaren, banjo en violen, luidkeels in koorvorm meegezongen stemmenpracht, uitbundige refreinen en meestampers. Het is de muzikale opzet van het duo.
Handig om weten: HIJ vangt in de zomer zalm op de vissersboot van z’n pa in Alaska en ZIJ bakt thuis brood als tijdverdrijf. Aan land leggen ze hun afzonderlijke ideeën en teksten te samen, wat resulteert in deze overtuigende debuutplaat. Aanstekelijk materiaal dus … en het mag dus meer zijn van deze leuke, nieuwe muziek.

Port O’Brien

Port O’Brien en Son Of Dave: samen goed voor een boeiende performance

Geschreven door

Muzikale indrukken
Ben Darvill
mocht het feest in gang schieten in de 4AD. Dat deed hij met behulp van zijn knotsgekke, voetenstampende zelve als ‘Son of Dave’. Samen met een koffertje mondharmonica’s, rammelaars, een delaypedaal en…het publiek waarvan hij dacht dat ze net ‘from church’ kwamen. Na enig aandringen kreeg hij toch een tweetal op het podium, waarvoor hij prompt een tafeltje met een glaasje neerzette, in ruil voor wederdiensten op enkele carnavalstoeters. Maar naast een boeiende performance zat hij er muzikaal ook niet naast. Hij gaf al beatboxend een nieuwe interpretatie aan de blues, en hij mengde daar zowel funk, soul en rock’n’roll doorheen; in de 4AD werd zijn act dik gesmaakt.

Port O’Brien dan. Zij hadden Diksmuide blijkbaar verkend en staken hun bewondering voor de Westmalle en de plaatselijke chocolatier niet onder stoelen of banken. Ook zij hadden er zin in. Gitarist Zebedee mocht openen met “Lonesome Boulevard. Daarna voegde de rest van de band zich bij hem en zetten “Don’t take my advice in van het debuut ‘All we could do was sing’. Muzikaal hanteert Port O’Brien een folky aanpak. Melancholische indieballads en nummers met stevigere riffs wisselden elkaar mooi af, maar dan zonder de strijkers die op het album toch een belangrijke plaats innemen.
Live kunnen ze nog wat ervaring gebruiken, maar dat mocht in de 4AD de pret niet deren. Op het eind voegde zelfs Son of Dave zich bij de band en onderstreepte met een vreugdedansje de intens broeierige set van het gezelschap.

Fotoshoots: zie live foto's

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Friendly Fires

Friendly Fires

Geschreven door

Het Britse Friendly Fires debuteert met een melodieus aanstekelijk popdance plaatje. Het trio haalt verschillende invloeden aan als The Klaxons, !!! en LCD Soundsystem , combineert ‘70’s funk, ‘80’s Talking Heads en de electro van New Order. Hun geluid past perfect binnen het concept van de new rave. Het levert hen een luchtig en vrolijk plaatje op: “Jump in the pool”, “In the hospital” en “Paris”. Naast een pompend beatje klinkt het gezelschap wat sfeervoller en laten wat meer trance en zalvende beats doorklinken als op “Strobe”, “Skeleton boy” en “Photobooth”. De dansspieren worden aangesproken op “On board” en “Lovesick”, nummers die onze Stijn het nakijken geven door die groovende funky beat. Dit is een heerlijk afwisselend plaatje in z’n genre.