Circa tien jaar geleden wist Tame Impala aangenaam te verrassen met zijn debuut 'InnerSpeaker'. De psychedelische muziekfan begon er prompt van te watertanden. Ook opvolger 'Lonerism' was een schot in de roos. Zijn laatste schijf 'Currents' zorgde vijf jaar geleden echter voor verdeelde reacties. Onlangs kwam eindelijk een nieuwe schijf uit van Tame Impala, die meer de kant van de popmuziek uitgaat, en die eveneens zal zorgen voor verdeeldheid bij de fans, vrezen we een beetje.
De aanstekelijke starter “One More Year” ligt zeer gemakkelijk in het gehoor. Hiermee wordt bewust een ruim publiek aan popliefhebbers aangesproken. De liefhebber van de neopsychedelische muziek waarmee Tame Impala grenzen wist te verleggen zoveel jaren geleden , zal wellicht ontgoocheld afdruipen, want daar doet Tame Impala niet meer aan mee. In die lijn van gezapige popmuziekparels liggen ook “Instant Destiny”, “Borderline” en “Posthumous Forgiveness”. Lekker aanstekelijke softpopgerichte songs, waarbij niet meer buiten de lijntjes wordt gekleurd. Op zich een beetje jammer, want die avontuurlijke aanpak van die eerste plaat trok ons toen enorm over de streep.
Kevin Parker kiest op zijn nieuwe schijf echter voor softpop- en dansvloermuziek. Hij blijft daarbij iets te nadrukkelijk uit datzelfde vaatje tappen, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, ondanks aantrekkelijke pop parels die ons met verstomming slaan. Zzoals we aangaven zullen de meningen over deze schijf sterk uiteenlopen. Songs als “Is It True”, en de eerder psychedelische parel “One More Hour”, geeft aan dat Tame Impala bewust schippert tussen zijn neopsychedelische verleden en de softpop van de recente jaren. De lijn daartussen is bijzonder dun. Wij verkiezen het eerste.
We houden het bij een zeer fijne popplaat, waarbij Tame Impala helaas iets te nadrukkelijk de gemakkelijke weg opzoekt en zijn publiek aan het dansen wil zetten. Voor ons had het net iets meer avontuurlijker gemogen, maar kun je het een artiest kwalijk nemen , dat hij teruggrijpt naar een formule die werkt? We denken van niet.
We kunnen dan ook besluiten: deze 'The Slow Rush' is een plaat die zonder meer zal zorgen voor verdeelde reacties. Wij zitten eigenlijk een beetje tussen beiden in geprangd. Aan de luisteraar het laatste oordeel. Aan de kritische hoorder kunnen we enkel aanraden: geef de songs wat tijd om echt tot jou te laten doordringen. En dan herken je best aantrekkelijke, zeer aanstekelijke poppareltjes die aan je ribben kleven en je tot dansen aanzetten. Ook al is dat niet over de hele lijn het geval, dat laatste trok ons fors over de streep van deze fijne softpopparel van Tame Impala.
De Aussies rond Kevin Parker , Tame Impala zijn het clubcircuit ook ontgroeid. Ze zijn groot geworden . Hun retropsychedelica brengt verschillende generaties dichter bij elkaar . Een kosmische trip hadden we bij het vorig werk , de synths spreken nu nog meer op het recente ‘Currents’ , door de grooves en (disco)beats, die de dansspieren aanspreken . De dikke laag galm en stoner aandoende gitaarsounds in hun kenmerkend muzikaal galacticastelsel is op het achterplan geraakt . Alle kleuren van de regenboog zie je bij deze muziek .
Naast de aanstekelijke singles “Let it happen” en “The less I know the better” , verder “The moment” en “Disciples” hebben we een rits gezapige , sfeervolle , rustige nummers . “Cause I’m a man” onderscheidt zich hier.
Psychedelica is en blijft de grootst gemene deler ; op deze derde zijn er dus wel minder muzikale weerhaken. Droom en dans worden met elkaar versmolten. Een breed publiek lijkt gewonnen …
Na ‘Innerspeaker’ en ‘Lonerism’, twee bruisende platen die met één been in een psychedelisch verleden stonden en met het ander in een inspirerend huidig rockmilieu, vond Kevin Parker dat het welletjes was geweest en heeft hij op ‘Currents’ doodleuk alle gitaren verbannen. In de plaats daarvan zijn synths gekomen die ruiken naar kitscherige disco en plastieken seventies- en eightiesgeluiden. “Giorgio Moroder is toch ook terug hip” moet Parker gedacht hebben en hij is naarstig een batterij ouwe synthesizers beginnen afstoffen, hij heeft nog net niet zijn kapsel in een bijhorend permanent laten leggen. Dit is de richting die Tame Impala moest uitgaan, lezen we elders? Ja ja, en Eden Hazard moet coureur worden. Koman zeg, dit lijkt wel fuckin’ A-Ha.
Velen zien het als een moedige carrièremove, maar wij laten ons zo snel niet beetnemen. U mag ons misschien van autisme verdenken, maar wij vinden het met name niet plezant als onze favoriete bakker nu plots vlees gaat verkopen, of als Chateau Rotschild na een ondoordachte bevlieging overschakelt op het brouwen van bier van zeer bedenkelijke kwaliteit.
Net als die andere voormalige psychrockers van Unknown Mortal Orchestra (hun nieuwe ‘Multi-Love’ is nu ook niet bepaald onze favoriet) heeft Tame Impala een ommezwaai gemaakt richting disco en slappe elektropop. De laatste plaat van de Franse overschatte techneuten Daft Punk is blijkbaar de nieuwe referentie. Voor alle duidelijkheid, wij vinden ‘Random Access Memories’ een platte en smaakloze vijgenbol, bandjes die Daft Punk achterna hollen worden in ons biotoop niet gedoogd.
Tame Impala doet ons denken aan wat Arctic Monkeys ook overkomen is, de band werd op een bepaald moment zo gehyped en op een piéd de stal gezet dat men zich ongenaakbaar achtte en meende middels een 180° ommekeer zich alles te kunnen permitteren.
Het ergste is dat ze hier bij de zogenaamde betere pers en het publiek nog mee wegkomen ook, wij lezen niets anders dan lovende reacties over ‘Currents’.
Wat ons betreft is Tame Impala het zoveelste beloftevolle bandje die wij achter ons zullen moeten laten. Zonde, dat is het.
Het gaat deze Aussies onder Kevin Parker voor de wind. Een goede twee jaar terug werd hun talent al onderstreept met het debuut ‘Innerspeaker’ en de prachtsingle “Solitude is bliss”. Een poel aan invloeden passeerde de revue in die knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal ‘galacticastelsel’, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde … De tweede cd is homogener en bevat meer structuur , melodie en popgevoeligheid zonder aan experimenteerdrift in te boeten binnen hun neopsychedelica .
Bepalend zijn die dromerige , directe en explosieve ritmes van psychedelische , spacey keys/synths , geluidjes/bleeps , de slepende percussie en de retro stonergitaarloops – galmeffects .De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, en de songs zijn gedistingeerd , doordacht en ingenieuzer. Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs en dat hoor je op een “Be above it” , “Endors toi” , “Mind mischief”, “Keep on lying” en vooral de singles “Feels like we only go backwards” en “Elephant”.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelen Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock; droompsychedelica met weerhaken. Een boeiend , kleurrijk geluid. Sjieke tweede plaat!
Als een komeet schoten ze de lucht in, twee jaar terug , de jonge ‘retroindies’ van Tame lmpala van zanger Kevin Parker. De jonge Vedder lookalike heeft z’n bedeesd - en schuchterheid overwonnen , komt zelfverzekerd voor de dag , is tevreden van de snelle groei en is onder de indruk dat ze in zo’n ‘big factory’ als de AB mogen spelen. … Het gaat goed met deze Aussies …
Tja, hun debuut maakten ze op Pukkelpop en in de Witloof Bar van de Bota. De single “Solitude is bliss” en het debuut ‘Innerspeaker’ leidden toen al een beloftevolle band in; de nummers werden live lekker uitgesponnen door de soli, effectbejag, galm, echo’s en stemvervorming; de aandacht was volledig gericht op hun instrument. Een poel aan invloeden passeerde de revue in de knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal galacticastelsel, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde …
De nieuwe single “Elephant”, van de pas verschenen opvolger ‘Lonerism’ laat een band horen die duidelijk is geëvolueerd en de psychedelische jams zowel op plaat als live op het achterplan duwt; een gemoedelijk, beheerst en een vrij direct, hoekig, strak geluid neemt plaats , die krachtiger kan zijn en durft te exploderen .
Uitermate spannend dus , dat evenwichtig totaalgeluid van retrogitaren, spacey synthklanken, toetsen en drums, die allemaal een belangrijke rol hebben gekregen. De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, dobbert niet meer zo en deint niet verder uit. Een goede op elkaar ingespeelde band , die ingenieus, gedistingeerd en doordacht te werk gaat, en verrassende wendingen biedt aan de songs .
Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs dus … , zonder aan experimenteerdrift en vrijheid in te leveren. Het zat meteen goed binnen dit concept met de nieuwe “Endors toi”, “Mind mischief” , “Feels like we’re only going backwards” en “Elephant”; de oudere songs “It is not meant to be” , “Desire be, desire go” en hun doorbraaksingle kwamen tot hun recht en klonken ‘pur sang’ . Ze putten afwisselend uit de twee cd’s.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelden Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Sjiek!
Een boeiend kleurrijke set hoorden we , met abstracte lijnen als projecties . Af en toe werd de vaart wat teruggedrongen en was een droompsychedelisch geluid te horen, als op “Alter ego” en “Apocalypse dream”, die een soundtrackachtige tint hadden ; een langgerekte versie van “Half full glass of wine”, ergens op een single EP te horen , intrigeerde door de broeierige repetitieve ritmes en structuur , bouwde op en ging naar een climax. Knap en imposant.
Sterk werden ze onthaald, en de losse spontane contacten bevorderden de charme voor de band. In de bis hadden we nog een onweerstaanbare “Runway, houses , city, clouds” , een nummer freakende retropsychedelica door de wisselende ritmes, scherp , strak, dromerig, maar ook donker, zwaar en gek door de effects.
Tame Impala heeft veel ervaring opgedaan, hard gewerkt en komt er nu kwalitatief sterk uit. Een volwassen indruk lieten ze na en hebben alle troeven om groots te groot. Deze gasten gaan een mooie toekomst tegemoet . Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock … Loon naar werk.
Organisatie: Live Nation
Eerder waren we al onder de indruk van de jonge Aussies Tame Impala, die de 25ste Pukkelpopeditie als één van de openers elan gaven. Ze schoten als een komeet de lucht in met een debuut ‘Innerspeaker’ om U tegen te zeggen. In het Galacticastelstel brachten ze ons back in time van de late sixties, early seventies … retrostonerpsychedelica noemt zoiets …
De nummers werden lekker uitgesponnen, door de soli, effectbejag, galm, echo’s en stemvervorming. Het kwartet zocht muzikaal een weg door de hersenspinsels en aderen, speelde een aanstekelijke set en zorgde voor handclaps en een lichte schreeuw tussenin. Genieten doe je dus van die bezwerende retro - ingrediënten, die een leuke muziekquiz opleverden. Een poel aan invloeden passeerde de revue in de knappe, fijne psycherock, die verrassende en boeiende wendingen onderging door de slepende ritmes en de stevige groove, gekruid van overwaaiende, onstuimige gitaren. Ingehouden, gemoedelijk, krachtig en exploderend, met een rommelig, verdwaasd, dwarrelend kantje; een kleurrijk totaalgeluid, ingenieus, gedistingeerd en doordacht.
Leuk is het dat je tal van bands kunt oproepen, van Cream, Pink Floyd, Roky Erickson, Jimi Hendrix, Rare Earth, Pierre Henry, Hawkwind naar The Feelies, Stone Roses, Pale Saints, Ozric Tentacles, Soundgarden tot de huidige rits Black Mountain, Black Angels, MGMT en Midlake.
Leuk is de spacey trip van filmische, beeldrijke verhalen uit de ‘National Geograhic’ series, stoned weed vogels, golvende en zwevende dolfijnen en walvissen of de ‘neverending’ sneeuwlandschappen, bergpassen, vervroren meren van de Alaska documentaire ‘Ice car truckers’ …
En leuk was dat zo’n bandje kwam aantreden in het kleinste zaaltje van de Bota, tussen de gewelven waar band en publiek elkaar maar half zien, maar goed horen.
Tja, het heeft allemaal z’n charme … Dik bijeengepakt konden we een goed uur genieten van het muzikaal en beeldrijk spektakel. Toegegeven, niet elke song overtuigde even sterk, maar niks anders dan een glimlach op songs als “It is not meant to be”, die de boel op gang trok, al onmiddellijk gevolgd door de emotievol rammelende, voortkabbelende single “Solitude is bliss”; “Make up your mind” en “Alter ego” klonken intenser en hadden een forsere opbouw. “Expectations”, middenin de set ergens en op plaat ook al subliem, vormde hierin een hoogtepunt. Een dipje is er altijd wel … op weg naar de cover, “Remember me” van Blue Boy, naar het eind van de set geserveerd, verloren ze wel eens de draad door het gefreak, maar OK, het wordt dan net op tijd opgevangen. Hoed af voor het schitterend avontuurlijk, spacerockend kleedje aan het nummer, die ook op Pukkelpop de aandacht trok …
Tot slot kwamen ze imposant voor de dag met een langgerekte versie van “Half full of glass”, terug te vinden op een eerder verschenen EP, - stiekem achterna beluisterd én verdomd goed! Hier bundelden ze hun collectie favorieten in freakende retro, crazy ritmes, soms donker en loodzwaar, en wahwah pedaaleffects.
Tame Impala verbaasde zoals Black Angels en Black Mountain hen voordeden bij het eerste optreden. Alvast hebben ze het retro – inzicht en de muzikale kwaliteiten om een mooie toekomst uit te bouwen. De band verdient het!
De Engels zingende band uit Parijs rond Melody Prochet, My Bee’s Garden, opende gezapig de avond. We hoorden sfeervolle, dromerige zweefpop en ijle vocals die ons op wolken dreef. Met een knipoog naar Stereolab en Au Revoir Simone. Een déjeuner sur l’herbe en ietwat gemoedsrust lonkte …
Organisatie: Botanique, Brussel
Tame Impala, een viertal uit Perth, West-Australie, stond eerder deze zomer in de Club op Pukkelpop, en waren in Tourcoing net aan hun Europese tournee begonnen. Deze jonkies brachten in 2008 al een EP uit, maar we moesten tot eerder dit jaar wachten voor hun debuut, het door Dave Fridmann geproduceerde ‘Innerspeaker’. Dave Fridmann ken je misschien al lost-vast lid en producer van zowat elke plaat van Mercury Rev en Flaming Lips.
Tame Impala gooide meteen al zijn troeven op tafel, ze begonnen met de singles “It’s not meant to be” en het op Studio Brussel veel gedraaide “Solitude is bliss”. Veel lef dus, of was het tegendraadsheid, om meteen al met de prijsbeesten uit te pakken. We houden het op een gezonde dosis zelfbewustzijn van deze Aussies: spelen kunnen ze, de drummer mepte de hele show zelfverzekerd op zijn drumkit, en de gitaristen soleerden tegen mekaar op met de vingers in de neus. Waar Wolfmother de mosterd bij seventies hardrock a la Led Zeppelin of Deep Purple haalt, vinden deze kangoeroes de inspiratie tien jaar eerder, bij de psychedelische rock, ergens tussen Beatles, The Who en de Californische West Coast psychedelica, niet in het minst door de ijle stem van Kevin Parker, die klinkt of hij een volledige bollenwinkel van lsd, paddestoelen en spacecake naar binnengewerkt heeft. In ” Lucidity” hoorden we Indische invloeden, terwijl “Sundown Syndrome” wel heel erg tegen “Still raining, still dreaming “ van Jimi Hendrix aanschurkte.
Ook bij de visuals, zoekt Tame Impala het in de zelfde sfeer, beelden van een elektrische oscillator ondersteunden de show van begin tot einde: een groene laser nam vele elliptische en geometrische vormen aan, om uiteindelijk tot een elementaire punt of balk te regresseren. Gelukkig beperkt Tame Impala zich niet enkel tot sixtiespsychedelica, bij momenten wordt er stevig ‘ge-stonerrockt’, en het derde nummer in de set had zelfs iets mee van het Franse Air.
Voor hun volgende albums wordt dat de belangrijkste opgave: hoe kunnen ze hun psychedelisch geluid verder evolueren en interessant houden: vanavond beleefden we een heftig uurtje acid-rock, maar we kunnen ons best voorstellen dat dezelfde formule saai zal worden als Tame Impala een set van twee uur of meer moet invullen. De toekomst zal uitwijzen of Tame Impala kan bevestigen en verder evolueren.
Vanavond bewezen ze dat ze buiten de lijntjes durven kleuren: aankondigen dat ze niet zullen bissen, en dat er niet veel tijd overblijft, waarna ze de set afsluiten met de dansklassieker “Remember me” van Blue Boy en een uitgesponnen jam van boven de tien minuten.
Volgende trip is in de Bota ...
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De jongste Pukkelpopeditie, dag 1, 14.00 hr. In Humo’s Pukkelpop ABC lezen wij onder Tame Impala :‘Psychedelische rock die elke lsd-boer op de wei werkloos zal maken’. Toch maar even gaan kijken, denken wij, en wat blijkt ? We worden helemaal van onze sokken geblazen door deze Australische neo hippies. Meteen is de revelatie van Pukkelpop 2010 gekend.
Zo snel mogelijk de plaat binnen doen is onze eerstvolgende gedachte.
En inderdaad, ‘Innerspeaker’ is psychedelisch, en nog geen klein beetje. Ook de hoes laat er geen twijfels over bestaan, hierop wordt een soort utopia afgebeeld waaruit op elk moment een bende stonede weed-vogels kunnen tevoorschijn komen.
De muziek zweeft in zeven lagen door onze koptelefoon, Midlake en Dungen hangen in de buurt, de keyboards en gitaren zijn overladen met tonnen echo’s, de zang komt ergens van tussen de wolken aangewaaid, sixties en seventies zijn alom tegenwoordig en de groove is constant aanwezig. We menen in de verte ook ergens de Stone Roses te hebben bespeurd, maar dat kan ook aan de kwaliteit van onze spacecake gelegen hebben.
Geen echte uitschieters van songs te melden op deze plaat, wel een kleurrijke totaalsound waar een mens als het ware in verdwaalt en er met de nodige middeltjes op zak kan blijven in rond dwarrelen. U moet het echt eens proberen.
Bedwelmend plaatje.
Persoonlijk heb ik het nooit echt op pershypes gehad want het lijkt te vaak dat men de bloedarmoede wat wil camoufleren om zo de platenverkoop wat aan te zwengelen maar in het geval van deze Tame Impala maak ik graag een uitzondering.
Niet, dat deze 24 jarige Australiër iets nieuws brengt. Integendeel, als er één groep als voorbeeld moet gebruikt worden dan zijn het The Beatles maar voor eens zijn het de Fab Four die niet zoveel nageaapt zijn nl. die uit de psychedelica-jaren.
Alles klinkt lekker rauw en vuil op deze cd waarbij je meerdere malen zult zitten nadenken of je dit in je collectie zult onderbrengen naast ‘Raw power’ van Iggy & The Stooges of niet.
De muziek van dit project (dit draait allemaal rond ene Kevin Parker) dat vernoemd is naar het diertje werd in een verlaten strandhuis opgenomen en meer dan eens voel je een vleugje melancholie doorheen de vuile rock. Tijdens de recente zomerfestivals heeft Tame Impala ondertussen een stevige livereputatie opgebouwd waarbij zijn set wel eens durft uit te draaien in psychedelisch gefreak maar deze ‘Innerspeaker’ is onderhoudende dirty rock met een psychedelisch tintje. Zou best wel eens in vele eindejaarslijstjes kunnen voorkomen deze hier.
Nederlands 
Français 
