“Oh Brussels, we meet again”. Het was de twaalfde keer dat The Vaccines op Belgische bodem speelde, en dat de groep er zin in had, was al van voor de show duidelijk. Op hun Instagram was te lezen dat de AB één van hun favoriete zalen is, en we zagen op hun gezichten dat ze genoten van een wild publiek. Na een passage op Werchter deze zomer stelden Justin Young en co in een uitverkochte zaal hun laatste langspeler ‘Combat Sports’ voor. Na het vertrek van drummer Pete Robertson in 2016 werden touring-leden Timothy Lanham en Yoann Intoni gepromoveerd tot officiële bandleden en wij zagen in Brussel een goed op elkaar ingespeelde band die zo het publiek perfect weet te bespelen.
Openen deed het vijftal met “Nightclub”, één van de singles op hun nieuwste plaat. De drie volgende nummers, respectievelijk “Wreckin’ Bar”, ‘”Teenage Icon” en “Dream Lover” kwamen elk van een verschillend album. De eerste drie werden heel snel gespeeld, op de vierde ging het tempo merkbaar omlaag zonder daarbij aan stevigheid te verliezen. De gitaarnoten werden lang uitgesponnen en zanger Justin Young bespeelde het publiek heel doeltreffend. “Wetsuit” werd ingezet na een kleine pauze en het publiek werd helemaal gek.
Als een band een nieuw album voorstelt, is dat meestal duidelijk te merken. The Vaccines speelden echter meer nummers van op hun debuutalbum dan van op hun nieuwste, wat toch opmerkelijk is. Als er dan toch nummers uit ‘Combat Sports’ werden gespeeld, was er van verveling geen sprake. ‘English Graffiti’, hun minst goed onthaalde album werd echter bijna volledig genegeerd.
Normaal gezien is er in de AB op het geluid niks aan te merken, maar bij The Vaccines ging het soms wel eens mis. Op “Your Love Is My Favourite Band” viel het geluid net niet uit en op “Handsome” hoorden wij te weinig gitaar, waardoor het nummer de stevigheid van op de plaat miste. Op andere momenten was het geluid dan weer wel vol, op “If You Wanna” speelde de band héél erg snel en kwam dit ook heel goed over.
Na een heel goede performance van “Family Friend”, waar Young in uitblonk, verliet de band het podium. Deze keer was het echter puur functioneel, want de frontman kwam terug in gloednieuwe merchandise. Daarna volgde, uiteraard, met een erg vette knipoog “Put It On A T-Shirt”.
Afsluiten deed de band met het nieuwe “Let’s Jump Off The Top”, een nummer zonder weinig woorden dat het live goed doet, en “All In White”, waar de kelen nog een laatste keer werden opengezet. Na een luid applaus verdween het gezelschap in de coulissen en liet het publiek meer dan voldaan achter.
Op ‘Combat Sports’ greep de band terug naar de succesformule van de eerste albums en dit vertaalde zich ook naar het optreden. Elk nummer was meezingbaar en sloeg aan bij het publiek. Wij twijfelen er niet aan dat fans die het nieuwste album nog niet hoorden, daar zeker eens naar zullen luisteren. The Vaccines is een band die nooit zal vervelen, en ook in de AB was de band op missie om er een gigantisch zangfeest van te maken. Ze speelden dan niet altijd even snel, soms werden nummers traag gespeeld, maar bleef de band meer dan overeind. Hoe ze ook speelden, het materiaal dat de band ter beschikking heeft, leende zich perfect om het Brusselse publiek om te toveren tot een gigantisch zangkoor. De AB stond stampvol, en wij zijn benieuwd in welke zaal we het vijftal de volgende keer te zien zullen krijgen. Dat er ook dan weer sfeer zal zijn, staat echter al vast
Setlist: Nightclub - Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) - Teenage Icon - Dream Lover – Wetsuit - Out on the Street - Your Love Is My Favourite Band - Post Break-Up Sex – Norgaard - All My Friends - Take It Easy – Handsome - No Hope - I Always Knew - If You Wanna - I Can’t Quit - Family Friend - Put It On A T-Shirt - Let’s Jump Off The Top - All in White
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Vaccines - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/142
Whenyoung - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/143
Organisatie: Live Nation
Support kwam van het Amerikaanse Family of The Year. Misschien zegt deze band je niet meteen iets, maar zoek even het nummer “Hero” op en er zal meteen een belletje rinkelen. Een goed uitgebalanceerde mix van indie, pop, de westcoastrock van de jaren '70 en die steeds weer terugkerende knappe harmonieën, is wat je kan terug vinden bij Family Of The Year. De muziek zit goed in elkaar, maar toch konden ze het publiek niet bekoren. De nummers duurden te lang en je zag dat het volk zich begon te vervelen. Na een set van 30 minuten was het afgelopen voor deze Amerikanen. Voor velen een opluchting …
Enthousiaste Britten met een hoog rock’n’roll gehalte kunnen we duidelijk appreciëren in ons Belgenland. Openen deden The Vaccines met “Handsome”. En dat was er meteen knal op. Iedereen was mee en had honger naar meer. De rest van het optreden was eigenlijk gewoon een trein vol hits. “Wreckin Bar”, “Dream Lover”, “Teenage Icon”, en zo volgden er nog veel. Geen tijd voor bindteksten vol blabla, gewoon spelen was de boodschap.
Justin Young is een frontman die er staat. Geen al te hoog zangniveau, maar zijn enthousiasme op het podium compenseert dat moeiteloos. Ook de rest van de band zorgt er gewoon voor dat The Vaccines staan waar ze nu staan.
Hoogtepuntje van de set was ongetwijfeld het, u wel bekende, “Post break up seks”. De band stond, net zoals wij, versteld van het overenthousiaste publiek en gooide er in de bis ronde “No Hope” in een akoestisch versie bovenop. Bij het laatste nummer, “Norgaard”, ontstond er zelfs een kleine moshpit.
Het was een optreden dat nog lang zal blijven nazinderen. En terecht. The Vaccines waren tevreden, net zoals iedereen in de Ancienne Belgique. Meer van dat aub!
Organisatie : Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Twee jaar. Zoveel tijd hebben The Vaccines nodig gehad om hun status ‘geheel onbekend’ te veranderen in ‘supersterren van de rock’. Hun gekke weg naar de top? In januari 2011 maakt het Britse viertal zich bekend bij het grote publiek dankzij “Post Break Up Sex”, een muzikale hypergevitamineerde ufo die de rockplaneet snel verovert. In maart van datzelfde jaar volgt een eerste album en een wereldtournee. De kritieken zijn zeer lovend, het oorlogswapen is gelanceerd. Het tweede opus komt uit in september 2012 en gaat dezelfde weg als zijn kleine broertje. De glorie en het nageslacht reikt hen de hand.
Het is in de Ancienne Belgique dat de groep besliste er een avondje van te maken. De zaal is overbevolkt, klam en geurt naar een walm van zweet en vrolijk geconsumeerde hop ; een geur die u (bijna) nostalgisch doet terugdenken aan de tijd dat de sigaret haar zoete walmen in uw neusgaten vlijt.
21u00 : Sobere en zeer klassieke intrede op het podium van een zelfverzekerde band, overtuigd dat ze zichzelf niet meer hoeven te bewijzen, toch niet voor een publiek van minder dan 2000 personen. De beginnummers zijn bulderend en aangenaam opgewonden. De levendigheid en energie zijn niet geforceerd. Hier is alles natuurlijk en volslagen spontaan, wat doet denken aan de beginjaren van The Clash. Een klein extreem opwindend half uurtje, met open armen ontvangen door een publiek dat ontvankelijk is als nooit tevoren. Daarna doet zich een minidrama voor.
21u28 : De eerste noten van het stuk dat de groep bekend heeft gemaakt weerklinken. Het publiek juicht… even. “Post Break Up Sex” is onherkenbaar, veel te snel gespeeld. De woorden worden gehakkeld in een microfoon die veel te ver staat. De breuk tussen publiek en echte toehoorders is een feit (op uitzondering van enkele onvermurwbare fans). De groep heeft zo’n drie songs nodig om het hoofd weer boven water te krijgen en de voorliefde dat het hoofdstedelijke publiek voordien voor hen voelde, terug te winnen. Gelukkig blijkt “If You Wanna”, een ander kenmerkend lied van The Vaccines, zeer dantesk in zijn ‘live-versie’. Een stoot die ruim vijf minuten duurt (met ander woorden: bijna de helft zo lang als de opgenomen versie).
Trots dat ze erin geslaagd zijn het publiek weer voor zich te winnen verlaten de Engelsen het podium vol zachte hoop terug op hun speelterrein geroepen te worden door een uitgelaten publiek.
21u45 : Ze komen terug, met een overwinningsblik in de ogen, en als bij wijze van verontschuldiging voor de wisselende kwaliteit van het optreden schenken ze Brussel een mondiale exclusiviteit: “Aftershave Ocean”, nooit tevoren live gespeeld. Daarna volgen tot slot “Bad Moon” en “Norgaard”, op de allermooiste manier gebracht.
21u55 : Na een optreden van 55 minuten, inclusief bisnummers, verlaten ze definitief het podium en laten een zure smaak van ‘te weinig’ na bij het publiek. Maar laten we onszelf troosten: het optreden was kort, dat is zeker, maar oh zo intens! Bovendien was het misschien wel de laatste keer dat de groep België bezocht in menselijke dimensie, want de klim op de treden der succes kan hen maar niet vermoeien.
Setlist 1. No Hope, 2. Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra), 3. I Always Knew, 4. Tiger Blood, 5. A Lack of Understanding, 6. Wetsuit, 7. Teenage Icon, 8. Under Your Thumb, 9. Ghost Town, 10. Post Brek-Up Sex, 11. All in White, 12. Change of Heart, Pt. 2, 13. Blow It Up, 14. If You Wanna
Bis: 1. Aftershave Ocean, 2. Bad Mood, 3. Norgaard
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-vaccines-19-10-2012/
Adrien Fassotte – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De lievelingen van de Britse pers zijn er op hun tweede worp in geslaagd om de frisheid van hun veelbelovende debuut ‘What did you expect from The Vaccines’ te behouden.
Eigenlijk betreft het hier poepsimpele en primitieve songs met een retro twist, maar allemaal op een tintelende manier en met de nodige geestdrift gebracht. Zo is het immer aanstekelijke en opwindende “Teenage Icon” niet uit ons hoofd weg te branden en grijpt het ophitsende “Ghost town” ons vrolijk bij het nekvel. De vinnigheid van het flitsende “Bad Mood” verklaart waarom deze jongens al wel eens met de Strokes vergeleken worden (Strokes anno ‘This is it’ wel te verstaan, want daarna trad al het verval op) en de kriebels van “Change of Heart pt.2” brengen zowat ieders dansspieren in beweging.
‘Come Of Age’ is compromisloos, fris, sprankelend en ontdaan van elke vorm van pretentie. Voor één keer is de hype gerechtvaardigd.
The Undertones, The Ramones, The Beatles,… met deze ‘opwarmertjes’ die voor het optreden uit de boxen knalden, kregen diegenen die nog op zoek waren naar de juiste muzikale referenties al op voorhand de pap in de mond gelepeld. Typerend voor The Vaccines, een rechttoe rechtaan viertal uit West-Londen dat met het opwindende debuutalbum ‘What Did You Expect from the Vaccines?’ afgelopen jaar verplichte kost serveerde voor iedere café uitbater die ondanks het rookverbod toch wat sfeer en gezelligheid in de pub wil brengen.
In tegenstelling tot de financiële markten beleefden The Vaccines als best verkopende nieuwe band in de UK een berenjaar in 2011. Maar ondanks het intensieve toeren en de aanhoudende media aandacht in de UK en ver daarbuiten (zelfs met meervoudige operaties aan de stembanden voor zanger Justin Young tot gevolg) viel van enige vermoeidheid of routine die avond niets te bespeuren in de hopeloos vlug uitverkochte AB.
Al vanaf het tweede nummer, de geweldige debuutsingle “Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)” kwam de zaal op kookpunt en het messcherpe “Tiger Blood” klonk alsof The Strokes en The Clash samen heftig copuleerden op het podium. Ook het luidkeels meegezongen “Wetsuit” zal al vroeg in de set, een festivalhymne die ons deed weg mijmeren naar hun geslaagde doortocht afgelopen zomer in Werchter.
“All In White”, misschien wel het beste nummer uit hun prille repertoire tot dusver, was ook die avond wat ons betreft hét hoogtepunt. Verbazend trouwens hoe sterk deze band nauwelijks 2 jaar na haar oprichting live op elkaar ingespeeld is: gitarist en spichtige Sid Vicious lookalike Freddie Cowan wiens melodieuze riffs de rest op sleeptouw neemt, een pompende ritmesectie die de leemte na Franz Ferdinand moeiteloos schijnt te vullen en een zanger frontman die alleen al tijdens “If Ya Wanna” en “Post Break-Up Sex” meer dan genoeg charisma etaleerde om het jong vrouwvolk naar zijn pijpen te doen dansen.
Amper drie kwartier hadden The Vaccines op voorhand ingecalculeerd om de zaal te overtuigen. En dat bleek meer dan genoeg.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-vaccines-19-12-2011/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Live Nation)
‘One –two – three’, zo eenvoudig kan het soms zijn een klasse rock’n’roll song te schrijven … 81 seconden , meer had het Londense kwartet The Vaccines van zanger Justin Young niet nodig om subiet uit te groeien als één van de beloftes van 2011. Op het debuut merken we overwegend onvervalste rock’n’roll, fris, rechttoe-en-gaan, energiek, opwindend, puntig en direct. Meteen waren we onder de indruk van de openingssong “Wreckin’bar (ra ra ra)” en “Norgaard”, die beiden strak en gejaagd zijn. En evenzeer blijven we onder de indruk van de intens broeierige, opbouwende songs “All in white”, “Family friend” en “Blow it up”. “Post break-up seks” en “Wolf pack” zijn melodieus spannend net als “If you wanna” en “A lack of understanding”. Op adem kom je even met “Westuit”. Songs met een ‘waw’ gevoel, recht voor de raap en catchy!
Hoe het soms kan lopen … Spil Justin Young aka Jay-Jay Pistolet maakte vroeger deel uit van een Londense folk-scene rond Mumford & Sons en Laura Marling, had totaal geen succes en besloot met nieuwe vrienden vanuit de losse pols rock’n’roll songs te schrijven.
The Vaccines hebben een rock’n’roll debuut uit, die bands als White Stripes, The Strokes, The Libertines en Franz Ferdinand eerder al leverden. Ze refereren aan oude bands als The Jam, The Ramones, The Ronettes en The Undertones.
Schitterend debuut die ongelofelijk snel beluisterd en her beluisterd is . Mooi he!
Het debuut van The Vaccines, ‘What did you expect from the Vaccines’, komt pas uit in maart. Toch was de Botanique op een mum van tijd uitverkocht, zelfs nadat de organisatie het concert tweemaal naar een grotere zaal verhuisd had. Een typische Engelse hype dus, dit Londense viertal, hoe verduiveld catchy de single “Post break up sex” ook is. Vorige zomer werd dit bandje opgericht toen zanger Justin Young (als Jay-Jay Pistolet maakte die deel uit van de Londense folk-scene rond Mumford & Sons en Laura Marling), eens iets anders wou doen. BBC Radio One DJ Zane Lowe prees deze band aan als de toekomst van de Engelse indie-scene, The Vaccines mochten bij Jools Holland op bezoek komen, en de rest is history …
The Vaccines schoten energiek uit de startblokken met “Wolfpack”, om direct er na het naar de Strokes schatplichtige “Post Break Up Sex” de Orangerie in te keilen. We waren vertrokken voor een energieke set van al bij al 35 minuten, met korte energieke poppunk nummers, die zowel naar fifties en sixties garage bands refereerden, als naar de seventies working class punk van Undertones of The Jam. Lekkere kost dus, al hadden we na een nummer of vijf wel de indruk dat alle nummers op mekaar leken, met uitzondering dan van het door de Ramones beinvloede “Wreckin’ bar”. Even later zat zanger Justin Young er vocaal even naast. Na een cover van de Californische sixties garage rockers The Standells, sloten The Vaccines hun set af met “Norgaard”, en dat was het dan. 35 minuten non-stop, geen bisnummers, dus perfect passend in de punk-filosofie van dit jong bandje, en het publiek kon er eigenlijk wel mee leven dat het zo snel gedaan was.
The Vaccines hebben duidelijk nog werk, als is er zeker potentie: we zien ze wel uitgroeien naar het niveau van een Pete Doherty, die ook ontzettend populair is in Engeland, zonder dat ie de ene na de andere radio-hit uitbrengt. We kunnen ons best voorstellen dat deze zomer, ergens rond een uur of drie, een complete weide op Glastonbury of T-in the Park, ieder nummer luidkeels zal meezingen, maar The Vaccines zullen nog aan hun nummers moeten schaven om een doorbraak buiten Engeland te forceren. Leuk was het zeker vanavond, maar The Vaccines staan nog niet op het niveau waar The Strokes stonden met hun eerste.
Setlist: Wolfpack, Post break up sex, All in white, Under your thumb, Wetsuit, A lack of understanding, Wreckin’ bar, We are happening, If you wanna, Blow it up, Good guys, Norgaard
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
