Satyn’s Satyrs is een band die hun metal het liefst op zijn allersmerigst serveert. Met hun debuut ‘Wild Beyond Belief’ dompelden ze Black Sabbath, Blue Cheer, Electric Wizard en Venom in de vuilste riool die ze tegenkwamen, voegden ze er wat vettige garage-rock aan toe en joegen ze het ganse zootje door een vunzige brij punk-metal.
Met hun vijfde album ‘After Dark’ hebben ze gelukkig de ganse zooi nog voor geen meter opgepoetst, alles klinkt nog even goor en brutaal als 10 jaar geleden, de modderkluiten zijn aan de gruizige gitaren blijven vasthangen. “Hellin’ it Like It Is” en “All 4’s” zijn rauwe rock’n’roll songs die gebouwd zijn op verwrongen metalriffs en gescheurde gitaren. “Deadly Again” is een soort heavy-metal Stooges, “Saltair Burns” is psych-rock met een Black Sabbath toets en The Afterdark/Mattressback is ontspoorde rioolmetal die uitdooft met een melancholische bui.
Lekker vuil plaatje.
Tyrant’s Kall - Als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen
Tyrant's Kall brengt een mengeling van doom/death en heavy metal en grijpt je vocaal en instrumentaal stevig bij de keel, waardoor je demonische wezens uit diepe krochten van de Hel diep in de ogen kijkt. De band timmert sinds 2007 aan de weg. We zagen hen aantreden op Pluto Fest in november 2019.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76571-pluto-metal-fest-2019-oosterzele-een-gevarieerd-aanbod-van-metalstijlen-binnen-een-gezellige-sfeer.html
Ook voor Tyrant's Kall viel dit jaar veel in het water. We hadden een fijn gesprek met gitarist Ronnie en zangeres Esmee. Helaas via mail, maar daarom niet minder interessant om de band beter te leren kennen.
Wij weten dat ondertussen, maar sommige nog niet. Wie zijn Tyrant's Kall en hoe zijn jullie ontstaan?
Ronnie: Tyrant’s Kall is ontstaan door een groep gasten die nergens anders goeie bands vonden om in te spelen. (Haha), nee, serieus, M. en ik kenden elkaar al van in Bonnie Parker, een 80’s influenced soort van HC/punk/heavy metal project. UxJx kwam eens kijken naar 1 van onze shows en vertelde me dat hij wel fan was van mijn gitaargeluid. Zo zocht hij nog een band en ik had al wat demo-opnames van enkele nummers in de stijl van Usurper en Deathwitch, op de eerste jamsessie hebben we dan al ons hitje “The Whisperer” geschreven maar het heette dan gewoon “Doomy”.
Het meest interessante is dat je de muziek van Tyrant's kall onmogelijk in een hokje kunt duwen, maar soms is dat naar promotors en zo wel nodig. Hoe zou je uw muziekstijl dan omschrijven?
Ronnie: iedereen in de band wilde wel iets anders spelen, UxJx doom, M. sludge, ik death metal… maar om 1 of andere reden passen al die stijlen samen en werd Tyrant’s Kall gecreëerd. Het draait eigenlijk gewoon om het gevoel ‘metal’, metal is niet een riff dat kapt en blaast of sleept, maar het is een gevoel dat je in de stukken legt…. Als het gevoel er niet is, gooien we het in de vuilbak, en we zitten al aan een ganse container met gevoelloze nummers.
De band bestaat inderdaad uit top muzikanten, die door middel van oogstrelende riffs en drum partijen ons rock hart sneller doen kloppen in de keel. Waar en hoe heb je deze top talenten gevonden?
Esmee: Hoe M., Ronnie en UxJx elkaar gevonden werd hier eerder al vermeld. Tijdens een live show waarbij een vriend Tyrant’s Kall uit de nood hielp met de zang, kwam ik kijken. Ronnie en UxJx kende ik al even door gezamenlijke interesses en we kwamen elkaar soms tegen op live shows. Ik was immens te spreken over hun muziek, maar vond de zang niet meteen bij de muziek passen qua stijl. Zo zijn we na de show aan het praten geraakt en bleek dat ze nog steeds geen vaste zanger gevonden hadden, dat dit tijdelijk was. Toen ontstond het idee dat ik eens een repetitie zou proberen meedoen, gezien het niet per definitie een mannelijke zanger hoefde te zijn. En ik bleef.
H.M. Doom werd er op een gegeven moment bij gehaald waardoor we net iets meer konden bereiken met ons gitaargeluid. Toen hij in alle vriendschap later besloot om ermee te stoppen, was het een moeilijke keuze of we opnieuw naar 1 gitarist wilden gaan of toch iemand erbij wilden. Dr. Wes was al een goeie kennis en was kandidaat. Na de try-out werd het een evidentie dat we 2 gitaristen zouden houden.
Ik heb jullie vorig jaar live gezien op Plutofest en was vooral onder de indruk van je enorm uiteenlopende stembereik. Ben je klassiek geschoold? ik bedoel, je zou zo in een Opera kunnen meezingen, en dat is een compliment. Hoe doe je dat toch met je stem?
Esmee: Bedankt voor het compliment. Ik denk wel dat men bij de opera er een andere mening zal op nahouden, (haha.)
Ik ben niet geschoold, maar zing al mijn hele leven. Onder de douche, in de auto. Tijdens een gemiddelde file op de autostrade zullen er wel al mensen serieus leute gehad hebben als ze mij uit volle borst zien meezingen. Door bij Tyrant’s Kall te gaan zingen , ben ik wel wat meer zorg gaan dragen voor mijn stem. Zo heb ik een kleine cursus ademhaling gedaan, maar eerlijk gezegd doe ik deze oefeningen veel te weinig. Ik ben nogal sportief geworden en denk wel dat dat een positief effect heeft op mijn longcapaciteit de laatste jaren.
Het enige werkpuntje vond ik dat er wat weinig beweging te merken was op het podium, de iets statische houding liet me wat op mijn honger zitten. Wat is uw mening hierover? (Over de sfeer had ik geen klachten :)
Esmee: We zijn wie we zijn. We zijn geen showbeesten die op een neer huppen. Ik ben geen danseres, maar headbanger. Ik ga op in mijn muziek wanneer ik zing, en meer dan wat uitbeelden zal daar vermoedelijk nooit bij zijn. Ik heb geen zin om me op het entertainmentgehalte te moeten focussen, terwijl ik het alleen voor de muziek doe. Ik kan me moeilijk inleven in hoe mensen onze shows ervaren uit het publiek. Ik ken mijn medemuzikanten en denk dat ik maar vreemd zou opkijken moest een van hen plots beginnen heen en weer wiegen. We zijn nu eenmaal zo denk ik.
Een interessante anekdote heb ik gevonden op jullie facebook, ik citeer: ''In de geschiedenis van fantastische literatuur was er zelden een auteur zo groot en inspirerend als Howard Phillips Lovecraft (1890-1937). Zijn verhalen zijn van mysterieuze aard en hoewel ze een breed scala aan onderwerpen beslaan, worden ze allemaal overspoeld door één algehele epische en intrigerende sfeer.”
Inderdaad een boeiende auteur, waar komt die interesse vandaan?
Esmee: Ik was als kind al gefascineerd door horrorverhalen. Lovecraft van een van de eerste auteurs van volwassen literatuur die ik ontdekte. Het was direct grote liefde. Hij heeft een wereld, een sfeer gecreëerd die blijft tot de verbeelding spreken.
Jullie muziek is vaak omgeven door occulte, mysterieuze verhalen. Waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Esmee: Vooral door H.P. Lovecraft, maar even zeer door nachtmerries die ik kreeg en soms ook dingen uit het dagelijkse leven die een beetje gekleurd worden.
Ondertussen zijn er al heel wat releases op de markt gekomen, wat waren de hoogte- en dieptepunten voor jou?
Ronnie: Hoogtepunten: vooral de eerste LP, dan wordt alles waar je de voorbije jaren aan gewerkt hebt realiteit en hoor je zelf eens hoe alles klinkt als het goed opgenomen wordt. Ik kijk zeker met enthousiasme terug op die momenten van de eerste LP.
Dieptepunten: er zijn er wel enkele en dat is soms te lang moeten wachten om terug de studio te kunnen induiken, wachten op labels (waar we nu vanaf zijn), muziek is een momentopname en door 6 maand een nummer kapot te repeteren kan het ‘metalgevoel’ er wel uit zijn en wordt het een vuilbaknummer. Andere dieptepunten zijn vooral naar het groot toilet moeten als je op het podium staat, dan sta je daar met uw billen toegeknepen en lees je op de recensies dat we niet al te beweeglijk zijn.
Aaa, vandaar ! Zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Ronnie: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken, maar dat is iets dat we meenemen naar de volgende sessie (live-spelen, studio-opnames).
Ik veronderstel dat ook bij jullie, door die corona crisis, veel plannen in het water gevallen zijn? welke en hoe gaan jullie daarmee om?
Esmee: We hadden de kans om op Dutch Doom Days in The Little Devil in Tilburg op te treden in mei, maar dit kon niet doorgaan. We vonden het heel jammer, maar het heeft geen nut om hierover lang te blijven kniezen. We hopen wel dat alles zich snel kan herstellen, dat kleinere organisaties kunnen blijven doorgaan en dat we volgend jaar opnieuw de kans krijgen om die show te spelen.
Hoe ga je ook als mens om met zo een crisis?
Esmee: Op persoonlijk gebied is het ook een slag in het gezicht om veel shows van andere band gecanceld te zien. Muziek is immens belangrijk en ik keek al een tijdje uit naar bepaalde shows. Ik heb wel een poging gedaan om in tussentijd creatief bezig te zijn, niet alleen binnen Tyrant’s Kall. Maar het was niet altijd evident doordat ik wel de hele tijd voltijds bleef werken.
Zijn er geen mogelijkheden om jezelf ook via sociale media te tonen, je ziet tegenwoordig veel filmpjes verschijnen waar band 'live' zichzelf aanprijzen?
Esmee: Ik heb sowieso al weinig plezier in het bekijken van live opnames van een band. Ik ben gewoon liever echt ter plaatse. In mijn woonkamer speel ik cd’s of vinyl, maar naar een show kijken doet me meestal weinig. Ik heb slechts naar 1 van die live-streams gekeken met plezier in de laatste weken , en dat was van een band die in andere omstandigheden ook niet veel meer nodig heeft dan wat ze nu voorhanden hadden. Onze muziek van thuis uit, elk uit zijn eigen woning, zonder versterking om de buren niet te ambeteren… Ik zie daar geen meerwaarde in.
Er zijn ook plannen voor 'drive in concerten' met auto's op een parking? Wat vinden jullie van dit initiatief?
Esmee: Mijn bescheiden mening? Compleet van de pot gerukt! Mij zien ze daar niet
Ronnie: wat Esmee zegt.
Wat zijn de algemene plannen na de crisis? Nieuw platenwerk? Live optredens?
Esmee: De studio was al min of meer besproken om een nieuwe plaat op te nemen. Ik vrees dat er wel vertraging in onze initiële plannen zal zitten, maar het komt er zeker en vast. En live optredens zeer graag! Er worden nu stiekem hier en daar wel wat plannen gesmeed om ook samen met andere bands opnieuw samen een ‘uitstapje’ te maken. Wordt vervolgd.
Is er ook zoiets als een einddoel, iets dat je absoluut wil bereiken als band? maar ook als artiest/mens?
Ronnie: als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen. Met Tyrant’s Kall doen we gewoon door zoals we bezig zijn, ik zie dat we wel enkele die-hard fans hebben en dit geeft ook inspiratie om verder te doen. Als mens: dit is een uitdaging van een heel ander kaliber, want er is wel degelijk een eindmeet en je weet niet wanneer je er bent, er het beste van maken en regel nummer 1 is: geen dingen of zo weinig mogelijk doen tegen uw zin!!
Om af te sluiten, helaas kunnen de fans geen merchandiser kopen op concerten. Hoe kunnen ze dat eventueel wel in deze tijden (plaats hieronder gerust enkele links)
Esmee: Via onze bandcamp zijn de cd’s verkrijgbaar (https://tyrantskall.bandcamp.com/ ) Als er toch speciale wensen voor shirts of vinyl zijn, is het makkelijker om ons te berichten op onze facebookpagina
MARTYR - Dat is ook precies de bedoeling van onze albums. Niet makkelijk achteroverleunen en doorschrijven op wat we al eerder gedaan hebben, maar juist proberen te verbeteren en onszelf goed uit te dagen
De Nederlandse Power-Heavy-Speed metal band MARTYR heeft sinds zijn ontstaan in 1982 meer dan zijn stempel gedrukt op het metal gebeuren in de Lage Landen. Met 'For the Universe (1985) en 'Darkness At Time's Edge' (1986) bracht MARTYR klassiekers uit. De band hield er in 1989 meer op om medio 2001 plots uit zijn as te herrijzen. Een herboren band die geen routineklus afwerkt maar met 'Circle of 8' in 2011 en vooral 'You Are Next' in 2016 leek te zijn herboren. Ondertussen zit MARTYR niet stil en zijn er plannen voor een nieuw album. We hadden een fijn gesprek met bezieler en gitarist Rick Bouwman over dat roemrijk verleden, hun bijzondere tour in Japan, maar vooral de toekomst tijdens en na corona tijden.
MARTYR heeft een verleden in de jaren '80. Na al die jaren kwam een reünie, als je terugkijkt op die tijd . Wat zijn de grootste veranderingen door de jaren heen?
Buiten het feit dat we als personen en als band volwassener zijn geworden met een beter instrument beheersing en betere technieken is de metal scene wel verandert. Vroeger was het overzichtelijker. Tegenwoordig met al die sub genres en al die bands die op alle media van alles en nog wat uitbrengen is het een stuk lastiger je muziek de juiste aandacht te laten geven. Aan de ene kant zijn er wel meer mogelijkheden, aan de andere kant is er ook mega veel aanbod. Hoe val je op? Gelukkig hebben we de naam MARTYR mee en onze legacy. Voor een nieuwe startende band moet dit toch lastig zijn. Hoe goed je ook bent, mensen moeten je wel zien en horen.
‘For The Universe’ (1985) en ‘Darkness At Time’s Edge’ (1986) zijn uitgegroeid tot ware klassiekers. Hoe was het om na al die jaren de draad terug op te nemen?
Dat is super en ging ons ook eigenlijk relatief eenvoudig af. We hadden de naam nog. De scene kende ons nog. We zijn na de reünie shows midden jaren zero’s ook weer gaan schrijven en waren in de gelegenheid veel shows te spelen door heel Europa met mooie andere bands als Lizzy Borden , Jaguar, Vicious Rumors, Flotsam, Raven en heel veel meer. En ook wij groeiden weer verder in ons schrijfproces en de kwaliteit van de shows. Er was en is nog steeds super veel ambitie en energie.
In 2001 volgde dus een reünie, hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe waren de reacties?
De Heavy Metal Maniacs Fanclub Nederland vroeg ons voor wat we toen dachten een eenmalige reünie op hun festival. Dat hebben we gedaan. Er was weinig repetitie voor nodig , de songs zaten toen (ook als was het toen een jaar of 13 geleden dat we voor het laats met MARTYR speelden) nog steeds in ons systeem. De reacties waren super, maar het was toen (dachten we!) een eenmalig iets. Later wisten we wel beter blijkt.
Zijn er in de huidige tijden, dankzij de sociale media en dergelijk, meer mogelijkheden om aan de bak te komen dan vroeger? Of zie ik dat verkeerd
Wat ik eigenlijk al zei, ja er zijn zeker meer mogelijkheden , absoluut, maar iedereen gebruikt die meer mogelijkheden, en er zijn ook meer bands en muzikanten. Het is moeilijker je te onderscheiden en speciaal te zijn. Er zijn zoveel platforms, dat bijhouden is alleen al een halve dagtaak haha …
'You Are Next' was een sublieme plaat, en liet een band zien en horen die niet aan een routineklus bezig was, dat trok me het meest over de streep. Hoe waren de algemene reacties echter?
Nou ja precies dat eigenlijk, en dank voor je compliment. Maar dat is ook precies de bedoeling van onze albums. Niet makkelijk achteroverleunen en doorschrijven op wat we al eerder gedaan hebben, maar juist proberen te verbeteren en onszelf goed uit te dagen. We horen heus wel eens een enkeling roepen, ah het klinkt niet meer als de jaren 80. Nee dat was dan ook niet de bedoeling, hoewel de roots echt wel hoorbaar zijn. Maar we zijn zelf gegroeid, we zijn 30-35 jaar verder, de techniek is verbeterd. ‘You Are Next’ is een van ons meest succesvolle albums so far. De reacties waren super. Het heeft ons veel opgeleverd, veel goede shows en support , touren door Japan, releases in Japan en Zuid Amerika.
Jullie speelden net voor de crisis voor de derde maal in Japan, de band is dus 'big in Japan'? Hoe waren de reacties daar? Ik heb me laten vertellen dat het Japanse publiek op zijn zachtst 'speciaal' is.
Big in Japan , dat valt ook nog wel weer mee hoor , maar het gaat wel lekker dat wel. En ja als je aankomt en in je hotel staan de fans te wachten op je , dat doet wel wat. Het is een zeer loyaal publiek. Maar wij zijn dan ook zeer loyaal aan hen en heel toegankelijk. Dat wordt erg gewaardeerd. Ons Japans publiek is erg gek op MARTYR en de stijl die we spelen. We besteden ook veel aandacht aan hen als we daar zijn, veel praten met de fans, veel foto's maken (dat zijn we sowieso wel gewend van de Japanners) , met ze eten en drinken. Het is een bijzonder dankbaar publiek, en ze hebben zoveel respect voor alles , de omgeving, de muziek, de natuur, elkaar. Prachtig om mee te maken.
De echte reden van dit interview is het bericht dat jullie bezig zijn aan een nieuw album? Vertel er meer over? Wanneer zou die release zijn en zo?
Klopt. We zijn bezig, al eventjes. In de tussentijd gebeurt er wel eens wat, wat een klein beetje vertragend heeft gewerkt. We hebben een ander bezetting dan die van “You Are Next”. Een fantastische bezetting moet ik zeggen, waarmee we weten dat wat we nu aan het schrijven zijn qua nieuw werk ook echt goed gebracht gaat worden.
Door de bandwisseling zijn we gefocust gebleven op de live shows. Geen show is afgezegd. Wel is er iets dus aan vertraging in het schrijfproces opgetreden , maar sinds een jaar hebben we dat weer opgepakt en de songs zijn klaar. Echter toen kwam Corona om de hoek kijken wat betekent in ons geval dat we de songs niet met elkaar in de oefen ruimte hebben kunnen doorspelen en doornemen. Tuurlijk is de techniek er el om het thuis allemaal op te nemen en te doen of remote of ieder voor zich in een studio , maar door elkaar te zien en feedback te geven , groeit een song mogelijk nog meer.
Dus we zitten nu in de fase van hoe nemen we het op. Op dit moment echter hebben we een song gereed die wel eigenlijk im de maatschappij en bij onze promotors / marketing team asap al willen uitbrengen. Dus wie weet is er al wel heel snel nieuw MARTYR materiaal op de markt.
Jullie hebben ook een live album in Japan opgenomen? Ook op DVD? Wanneer mogen we die plaat verwachten?
Die plaat is al uit, sterker nog in 4 releases uitgebracht. 2 Europese CD versies op ons label ‘Pt78 records’, waarvan 1 limited in het aantal persingen. Een Japanse CD versie op ons Japanse label ‘Rock Stakk Records’. En op vinyl wereldwijd te verkrijgen. Dat vinyl is heel speciaal, het is een 2 LP geworden, supermooie dubbelaar op wit vinyl met een rood label (ofwel de Japanse vlag). We hebben wel een live clip voor 1 van de songs “Afterlife” op Youtube staan : https://www.youtube.com/watch?v=t-rhwo43f2g Verder hebben we video opnames van de hele shows van Februari 2020, daar moeten we nog mee aan de slag. Er is een DVD release gepland.
Het zijn trouwens zeer moeilijke tijden, hoe ga je als band daarmee om? Geen optredens en zo? zeker in het metal gebeuren is dat een streep door de rekening
We gebruiken deze tijd zoals gezegd dus voor nieuw werk en andere zaken , zoals plannen en marketing. Ja tis superbalen nu , van de live shows. Scheelt ook inkomsten want geen gages, geen merch sales bij de shows etc . Dus support de bands , koop een cd of shirt uit de shop (bit.ly/martyshop) . Een band kost ook best een hoop geld, oefenruimtes, studios, instrumenten etc. . We kunnen ons gelukkig aardig bedruipen , maar wel door de shows normaal gesproken.
Naast nieuwe releases zijn er nog verdere plannen (in zoverre nog iets kan gepland worden)?
Zeker, nieuw video materiaal en we moeten kijken naar 2021 waar hopelijk alles weer kan qua shows. We willen zeker terug touren door andere landen. Daar moet ook aan gewerkt worden.
Misschien een rare vraag , kan een band als MARTYR die eigenlijk al een beetje alles heeft meegemaakt eigenlijk nog groeien? En hoe?
Ja hoor, voornamelijk in fanbase. We willen groter worden en niet om de roem of geld, Totaal niet zelfs. Maar we zijn trots op wat we maken , we hebben supertoffe live shows. We willen gewoon dat we bekend genoeg zijn bij de mensen om te bepalen of ze ons leuk vinden (of niet). En daarvoor willen we de naambekendheid steeds verder laten groeien. Zodat onze muziek gewoon een groot bereik krijgt en onze shows groeien. Dus ook groeien naar grotere festivals toe.
Zijn er na al die jaren nog ambities, iets dat je absoluut nog wil bereiken als band?
Wat ik zei, grotere festivals bereiken, meer mensen bereiken. Voor mijn part is dat “ja MARTYR kennen we , maar vinden we ruk” weet je wel. Als ze je maar gehoord hebben en kennen. Niet iedereen houdt van hetzelfde , gelukkig maar.
Hoe sta je als 'old school' metalhead eigenlijk tegenover streaming als Spotify? (ik stel die vraag aan iedereen , de antwoorden zijn uiteenlopend)
Ik ben er op zich wel positief over, maak er ook zelf privé gebruik van voor het ontdekken van muziek met name. Het is ook weer een manier om je muziek te laten horen aan een breed publiek en tegelijk is ook dit platform een lastige. Door de bomen het bos niet meer zien, er geen geld aan kunnen verdienen tenzij miljoenen streams. Het gaat niet om het geld, wel wil ik graag dat het bijdraagt aan ons bereik. Echter er zitten wel weer veel afhankelijkheden aan.
Op welke wijze kunnen fans of muziekliefhebbers jullie in huidige tijden steunen? Aankoop van merchandiser en dergelijke? geef gerust een link of zo waar mensen dingen kunnen aankopen
Ja graag. Koop een CD , shirt, patch , download de CD op de bekende streaming kanalen als Spotify, volg ons op Youtube , en wordt vriendjes. Als we dan met de nieuwe plaat komen, ben je sowieso op de hoogte en hebben wij ook ons groter bereik om de plaat aan de man te brengen en te laten horen aan iedereen. Support the scene en je favoriete band(s) .
Onze links:
www.facebook.com/martyronline
www.martyronline.nl
shop: bit.ly/martyrshop
Zijn er om af te sluiten nog opmerkingen naar onze lezers toe, spuw uw gal uit. Dank voor dit gesprek, hopelijk kunnen we dit in betere tijden face to face eens over doen
Gal uitspuwen sowieso niet, Het tegenover gestelde Ik ben dankbaar voor alle support en vertrouwen in MARTYR door alle jaren heen. Dus dank daarvoor en we hopen iedereen zo snel mogelijk, in goede gezondheid , weer te zien. Of dat nu is bij een MARTYR show of in een club of bij een of andere festival waar wij als fans ook rondlopen. Stay Safe en Healthy!
Protomartyr - Detroit postpunk city’s finest
Protomartyr
Kreun
Kortrijk
2018-05-03
Geert Huys
Obama of Trump, het maakt weinig of geen verschil voor wie gevangen zit in de onderlaag van ‘the American heartland’. Ook voor het Amerikaanse kwartet Protomartyr maakt het geen ene reet uit wie nu juist de plak zwaait in Washington: overal in de States vinden ze inspiratie om de meedogenloze gevolgen van de fake American Dream stevig te laten doorpruttelen in hun gitzwarte postpunk. Liefhebbers van het genre moesten afgelopen donderdagavond in Kortrijk zijn, waar de band haar voorlopig magnum opus ‘Relatives in Descent’ net na zonsondergang kwam voorstellen.
De sociaal geëngageerde Amerikanen hadden in de Kreun overigens wel wat goed te maken. Hun vorige doortocht in Kortrijk kwam er op uitnodiging van zielsverwanten Viet Cong/Preoccupations die in 2015 de affiche van Sonic City mochten ineen boksen. De toen zwaar benevelde groepsleden van Protomartyr herinneren zich maar weinig meer van dat optreden ... behalve dat het behoorlijk ondermaats was. Frontman Joe Casey verontschuldigde zich vanavond dan ook uitvoerig, voegde er fijntjes aan toe dat artiesten ook maar mensen zijn, en nam een slok van het flesje gerstenat dat gedurende de ganse avond zijn vaste compagnon zou blijven.
Sinds hun overstap naar de vermaarde Engelse indiestal Domino is de sound van Protomartyr een tikkeltje cleaner geworden, maar dat betekent geenszins dat Casey & co aan impact hebben verloren. Zoals opener “My Children” perfect illustreerde schemeren dezelfde inspiratiebronnen nog steeds door in het repetitiehok van de vier Amerikanen: de tribal drums en ijle gitaar uit de intro refereren ontegensprekelijk naar The Cure ten tijde van ‘Pornography’, even later gevolgd door een gortdroog baslijntje en de claustrofobische zegzang waar Joy Division hun volledige erfenis heeft op gebouwd. Verder op in de set zouden met The Fall’s Mark E. Smith (“Up The Tower”) en Nick Cave (“Windsor Hum”) trouwens nog twee andere muzikale rolmodellen van Joe Casey passeren. Het geheel wordt telkens afgekruid met een portie noise die, eigen aan zowat elke gitaarband uit Detroit, geïnspireerd is door de rauwe garageblues van stadsgenoten The Stooges en MC5.
Protomartyr heeft naast Casey trouwens nog een tweede geheim wapen aan boord in de persoon van drummer Alex Leonard. Het is namelijk zijn gegoochel met ritmiek en breaks dat ervoor zorgt dat er in elk nummer een ongemakkelijke spanningsboog groeit.
In tegenstelling tot vele van hun genregenoten lijkt Protomartyr echter geen bende navelstaarders die doen alsof er geen publiek in de zaal staat. De muziek is gevaarlijk, stoer en doomy, maar de stage act is dat niet. Wanneer ineens het nagelnieuwe “You Always Win” wordt aangekondigd , excuseert Casey zich al op voorhand voor eventuele schoonheidsfoutjes. Het nummer is trouwens een buitenbeentje in de set, want elke vorm van traditionele songstructuur moet hier wijken voor log noise experiment en dito feedback. De die-hard fans dienen dus al uit te kijken naar de bijhorende EP ‘Consolation’ die werd ingeblikt met gastbijdragen van Kelley Deal (The Breeders) en ergens volgende maand verschijnt.
Een dik uur lang weet de band moeiteloos het publiek aan zich te binden met afwisselend broeierige en gruizige postpunk zonder ook maar één dieptepunt. Ook de encores bleken allesbehalve afleggertjes. Hier werden vooral fans van het eerste uur verwend met verloren gewaande singles “Why Does It Shake?” en “Scum, Rise!” uit de vorige albums ‘The Agent Intellect’ (’15) en ‘Under Color of Official Right’ (‘14).
De herkansing die Casey & co in De Kreun kregen draaide uit op een glorieuze return to form. Wie sinds Sonic City ‘15 onterecht was afgehaakt , prikt dus best al volgende afspraak: 18 augustus, festival terrein Kiewit, Lift stage, ergens links van de PA.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/protomartyr-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tyvek-03-05-2018/
Organisatie: Wilde Westen
‘Relatives In Descent’, het nieuwe en derde album van Protomartyr, werd overal zeer lovend onthaald en je kan er van op aan dat het binnenkort in menig eindejaarslijstje zal opduiken. Lijkt ons trouwens terecht, want ook wij hebben een boon voor de gruizige post punk die heerst over ‘Relatives In Descent’. Alleen jammer dat al die lovende recensies geen garantie zijn voor een uitverkochte zaal, le Grand Mix is immers maar half volgelopen.
De nieuwe plaat vormt de hoofdmoot van de setlist en wordt er op een tweetal songs na volledig en fors doorgejaagd. Ons hoort u niet klagen.
Dit is een band uit Detroit, maar hun post-punk klinkt bij momenten zeer Brits. Vooral The Fall is een referentie en zanger Joe Casey is een al even zonderlinge figuur als Mark E Smith, met dat verschil dat zijn vocals een stuk verstaanbaarder zijn dan het gemompel van Smith. Net als Smith heeft Casey niet meteen de looks van een rockster, eerder van een verwarde sloddervos die in eerste instantie kennelijk een beetje verveeld over het podium laveert. Doch het is maar schijn, want het is met volle overgave en een constante boosheid dat hij zijn eigenzinnige teksten er uit spuwt terwijl hij ondertussen aardig wat biertjes verslindt.
De ritmesectie vormt een sterke ruggengraat bij Protomartyr. De diepe eighties bas van Scott Davidson en de gejaagde drums van Alex Leonard zijn de grondvesten waarover Greg Ahee zijn driftige en vaak agressieve gitaar laat zinderen. De sound zit goed gebeiteld in een bedje van snerende post-punk die al eens overslaat naar prompte old-school seventies punk. “Male Plague” is bijvoorbeeld zo een doordacht punkertje die tot pogoën uitnodigt.
We krijgen verder vooral een set overwegend korte en furieuze indie-rocksongs met een nerveus kloppend hart, waarvan “The Devil In His Youth”, “Windsor Hum”, “A Private Understanding” en “Here Is The Thing” het meest tot de verbeelding spreken.
In de twee bisnummertjes “Why Does It Shake” en vooral “Scum, Rise” duwt het gezelschap wat harder op het gaspedaal en katapulteert Casey zijn vocals nog iets snediger het publiek in. Kwestie van er een met een felle kopstoot een punt achter te zetten.
Alles samen worden er zo een slordige 19 songs doorgesast in amper een uur en een kwart. No time to waste, zo hoort het.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Pop/Rock
Don’t Deliver Us
Satan’s Satyrs
Bad omen Records
2015-11-19
Sam De Rijcke
Het langharig tuig Satan’s Satyrs is een nog vrije jonge band uit Virginia USA die een soort metal maakt die teruggaat naar de tijd van toen metal nog niet bestond, vandaar dat men het ook wel eens proto-metal durft te noemen. Hallo, bent u daar nog? Laat het ons zo zeggen, stel u voor dat The Sonics en The Stooges zich met hard-rock zouden ingelaten hebben in plaats van met vuile garagerock, of dat Black Sabbath in New York geboren was en CBGB’s als uitvalsbasis had. Of zoek het misschien in de richting van zompige oer-hardrockbands als Blue Cheer en Pentagram (deze laatste ouwe rotten zijn trouwens ook weer uit de grond gekropen met het voortreffelijke nieuwe album ‘Curious Volume’).
Satan’s Satyrs’ eerste plaat ‘Wild Beyond Belief’ klonk nog alsof die was opgenomen in een galmende rioolput waar Electric Wizard en Bad Brains een robbertje aan het vechten waren. Met opvolger ‘Die Screaming’ werd wat ruis uit het buizenstelsel gehaald maar bleef het gure karakter onaangetast.
‘Don’t Deliver Us’ is daar nu zowat het logische vervolg op. Satan’s Satyrs hebben ergens in een niet al te koosjere buurt hun eigen biotoop gevonden en hebben het daar gelukkig niet al te veel opgekuist. Het album klinkt wederom lekker smerig en de gitaren kraken en scheuren alsof er een zak koffiegruis en een paar asbakken zijn in geledigd.
‘Don’t Deliver Us’ bestaat uit 9 rauwe brokken garage-metal die met een vunzige nonchalance en een luizige punk attitude de metal-wetten vakkundig doorprikken. Er zit flink wat echo en distortion op de gitaren in ronkende songs als “Two Hands”, “Germanium Bombs” en “Creepy Teens”, de solo’s hebben de pest aan overdubs en mogen lekker uitwaaien op freaky songs als het instrumentale “Spooky Nuisance” en de geweldige afsluiter “Round The Bend”.
Dit is het soort hard-rock waar wij nog het liefst van al in rond cruisen, rauw, ongeschoren en met een flinke scheut LSD tussen de trommelvliezen. ‘Don’t Deliver Us’ is een heerlijk vunzig plaatje uit de onderwereld van de hard-rock en metal, daar waar de ratten de baas zijn.
Normaliter hadden wij dit gortige trio samen met Kadavar, The Shrine en Horisont moeten meemaken in het Franse Tourcoing (Le Grand Mix) op 15/11, maar dankzij een stel losgeslagen IS terroristen werd ook dit concert afgelast.
Voor de fans, een herkansing van deze affiche komt er ook in België, meer bepaald op 17/12 in de VK te … en dit is geen grap… Molenbeek.
Die Screaming
Satan’s Satyrs
Met de vorige plaat ‘Wild Beyond Belief’ liet Satan’s Satyrs ons vorig jaar kennismaken met de meest gruizige, vunzige en gore metal die een mens aankan. Een soort garagerock versie van Electric Wizard die leek te zijn opgenomen in een gure kerker tientallen meters onder de bewoonde wereld.
Met opvolger ‘Die Screaming’ lijkt de groep nu toch een heuse studio te hebben ontdekt, de sound is een stuk helderder en de vocals komen niet langer uit een dwangbuis, maar de smerigheid is onaangetast gebleven. Satan’s Satyrs blijft zich schuilhouden in de ranzige spelonken van de metal, oorden waar de ratten hun verderfelijke activiteiten uitvoeren onder de tonen van Black Sabbath, Melvins, Windhand en Kyuss. De vunzige metal maakt nogal wat uitstapjes richting garage rock, een retro orgeltje geeft zo een vuile sixties toets mee aan opener “Thumper’s Theme” en laat de band vertoeven in een smerig kot waar ook Lords Of Altamont ten dans spelen. En mocht Ty Segall zich ooit aan een metal plaat wagen, dan zou er zo iets als “Show me your skull” kunnen uitkomen, een ongure lap fuzzrock. Met het snelle “Black Souls” graaien ze zelfs gretig in de punkbakken en stoten daar op een portie Black Flag en Misfits restanten. Afsluiten doen ze dan weer in ware Sabbath-stijl met de slepende titeltrack, een lome en dreigende klomp onheil die 12 minuten lang tegen onze hersenpan aanschurkt.
‘Die Screaming’ is minder gortig dan ‘Wild Beyond Belief’, maar nog altijd vuil genoeg om breed uit te smeren in de loopgraven van de cult-metal.
In 1998 exact 999 jaar na het jaar 999, waarin de christianisering van de Faroer-eilanden begon, vormen zanger Heri Joensen & co de band Tyr om het land te metalliseren. Tyr stelt als doel voorop om de heldenverhalen die in andere landen reeds lang vergeten zijn over te dragen op het metal publiek.
Deze missie uitte zich zowel in de muziek als in hun teksten. Heldenverhalen voeren het hoogste woord. Muzikaal ondersteunde men dit aanvankelijk door hun door traditionele doom geïnspireerde Heavy Metal aan te vullen met Noorse Folkgezangen. De hymnes klonken aanvankelijk donker en origineel. Deze frisse wind binnen de gehypte Viking Metal scene voelde aangenaam aan.
Met het in 2008 uitgebrachte album ‘Land’ bewandelde men naar mijn mening steeds meer het pad van de melodieuze power-metal. Ook op het nieuwe ‘By the Songs of the Northern Star’ zijn overwegend invloeden uit dit genre te horen. De invloeden uit de traditionele doom zijn helaas nog weinig te horen. Hierdoor heeft Tyr naar mijn mening aan originaliteit ingeboet. Op de vocalen na zijn dan ook maar weinig elementen te horen die Tyr onderscheidt van de doorsnee power metalbands. Maar dan wel van een hoogstaand niveau.
Op de muzikale capaciteiten van de bandleden valt namelijk niets aan te merken! De melodieuze gitaarlijnen zijn bij de eerste luisterbeurt erg genietbaar. Bij een tweede luisterbeurt lijkt alles echter zo vertrouwd dat ik er mijn aandacht nog moeilijk kan bijhouden.
Het record aantal hymnes op dit album zal voor het grootste deel van de powermetalfans met open armen ontvangen worden. Tegenstanders zullen echter bij het eerste nummer reeds afhaken. Ook voor mij klinkt dit album net iets te vrolijk en gevoelloos om mijn aandacht te blijven trekken. Hun live performance zou ik echter wel graag eens kunnen aanschouwen. Het hoge hymne gehalte zal volgens mij namelijk enkele aangename momenten opleveren. Vuisten in de lucht en zingen maar!
Satyricon is een band die altijd al naast het te vaak bewandelde pad van Black Metal gewandeld heeft. Ze hebben nooit blastbeats en satanistische teksten nodig gehad om hun duisterheid te bewijzen. Zo’n groepen zijn uniek in het genre. Feit is dat Satyricon zo’n band is waar je voor of tegen bent. Sinds hun veelbesproken album ‘Rebel Extravagenza’ is er gekozen voor een moderne, haast mechanische sound. Deze sound is alsmaar geëvolueerd tot we op de vorige plaat ‘Now, Diabolical’ een nieuwe betekenis kregen van de uitdrukking “minder is meer”. De nummers werden heel simplistisch voorgesteld, bevrijd van allerlei franjes en toevoegingen. Enkel de krachtige essentie!
Op ‘The Age Of Nero’ is Satyricon verder gegaan met dit recept, dus zij die de vorige drie albums niet wisten te appreciëren hoeven niet meer verder te lezen. Ook is dit duidelijk zo’n album dat meerdere luisterbeurten nodig heeft om echt volledig tot je door te dringen, net als alle Satyricon albums.
De typische sound is weer aanwezig, dankzij het unieke gitaarspel, de inventieve drums van Frost en de kenmerkende zang van Satyr(die sinds kort zijn haar afgesneden heeft, which makes him look gay).
Dit album telt acht nummers, waarvan de meeste mid-tempo zijn. Enkele nummers die toch wel een speciale vermelding verdienen zijn “Black Crow On A Tombstone” en de heerlijke single “My Skin Is Cold”. In “Die By My Hand” wordt de snelheid terug wat opgedreven en krijgen we een soort van sfeerkoortje in het refrein. Dit is gewoon een lekker nummer in de zuiverste Satyricon traditie!
En als afsluiter krijgen we “Den Siste”. U leest het goed. Voor het eerst sinds hun klassieker Nemesis Divina heeft Satyricon nog eens een nummer opgenomen in het Noors. Dit is een trage, sfeervolle beuker met hier een daar een discrete toevoeging van een blaasorkest.
Kortom, Satyricon is er weer in geslaagd een klasseplaat af te leveren. En zij die een euro of twee meer over hebben voor dit werkje krijgen er nog een bonusschijf bovenop met o.a. heel de ‘My Skin Is Cold’ EP en nog enkele alternatieve versies van “The Pentagram Burns”, “Last Man Standing” en “Den Siste”. Vergeet ook het artwork niet te bekijken, het is werkelijk heel sfeervol en prachtig.
Het Antwerpse Styrofoam liet z’n melancholisch indiepop verleden van bands als DCFC en The Notwist grotendeels achterwege. Enkel de titelsong en “Lil white boy” refereert nog aan vroeger. De nieuwe plaat ‘A thousand words’ bevat frisse, aanstekelijke, sprankelende en dromerige popsongs. De factor hitgevoeligheid is groot, want het zijn leuke, prettig in het gehoor liggende songs met een dansbaar beatje en meezingbare, fluitende refreinen. “Microscope”, “The other side of town” en “Bright red helmet” klinken prachtig.
Spil Arne Van Peteghem liet een pak artiesten meezingen op z’n songs: Jim Adkins van Jimmy Eat World ondersteunt “My next mistake”, en de dames Erica Driscol op “No happy endings” en Lili De La Mora op “No deliveries list” zorgen vocaal voor een push binnen de sfeervol ontspannende aanpak!
Enkel het afsluitende “Final offer” valt uit de toon door de ongepaste vocodervocals, maar verder niks dan lof voor deze speelse plaat
Nederlands 
Français 
