In 2024 bracht Gavin Friday ‘Ecce Homo’ uit. Een, voor de man zijn doen, vrij toegankelijk en poppy album. Maar ook een goed album met songs die zo met een beetje werk zo in de clubs gedraaid kan worden. En zie dat is wat ik dacht toen ik het album onder ogen kreeg maar ik moet je op dat vlak ontgoochelen want echt clubben zal er toch niet inzitten met dit werk.
De songs werden vakkundig uit elkaar gehaald en samen met Michael Hefferman herwerkt met analoge elektronica, sequencers, breakbeats etc… En dit allemaal tot één doorlopend geheel van een half uur.
We horen een meer industrial sound, het klinkt wat donkerder en het tempo zakt ook soms een beetje tegenover het originele album. Opener “Lady Esquire” valt hieronder. Op “The Church of Love” gaat het tempo wat omhoog maar de remix is dan minder interessant.
Welke songs komen nog aan bod? “Cabarotica”, “Amaranthus”, “Ecce Homo” en “Lovesubzero”. “Cabarotica” klinkt wel boeiend en gaat richting een vroege O.M.D.-song en “Amaranthus” kan wel wat draaiuren in een club doen. “Ecce Homo” is interessant en “Lovesubzero” is niet onvergetelijk.
‘Ecce Homo’ uit 2024 klinkt catchy en vrolijker dan deze herwerking. Het klinkt allemaal goed maar ik vind het ook niet allemaal even waardevol. De meerwaarde ontsnapt mij soms. Maar sommige songs zeker wel de moeite om te ontdekken en te horen wat er mee gedaan werd. Maar het mocht eerder als een bonus cd gezien worden, bij het originele album. Als alleenstaand album is het toch net iets te weinig …
Dance/Pop/Alternative
Decadence, The Ecce Homo Orchestra Reworks
Gavin Friday
LIVE
2025 Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Ever Present is een muzikale verbeelding van het dagelijks leven, zoals Tobias Volckaert dat ervaart. De ideeën ontstaan uit terugkerende taferelen in vertrouwde omgevingen en onderweg, maar ook uit zijn overpeinzingen over de wereld waarin we leven.
‘Alledaagse gedachten’ zijn soms luchtig, speels en hoopvol, dan weer zoekend, aarzelend en twijfelend.
Met dit project wil Tobias die verweving van indrukken en gedachten zonder woorden delen met de mensen om hem heen. Gebaseerd op de voorstellingstekst van Rataplan.
De rustgevende klanken van “Eerst” laten meteen horen welke richting het uitgaat. Geen oorverdovend gedonder, maar een zacht kabbelend beekje dat rust brengt in een onrustig leven. Ook bij “Much Room” kun je even op adem komen. De zachtmoedige saxofoon trekt de aandacht, maar elke muzikant blijkt even belangrijk. Sprankelende baslijnen, zalvende gitaarlijnen en zacht beroerde cimbalen vormen samen een intiem geheel dat je geen moment in slaap wiegt. Hiervoor zorgen onder meer de groovy vuurwerkjes in “Vervolgens” en “Teruggeven wat je nooit had 2".
De contrasten en de manier waarop de muzikanten elkaar voortdurend nieuwe prikkels geven, vormen de grote kracht van alledaagse gedachten. Ook in “Overgroeid”, “Teruggeven wat je nooit had 1” en “En Verder” worden geen geluidsmuren afgebroken. Harten worden er op subtiele, doordachte wijze wel geraakt. Met het rustgevende “Flight of the Plastic Seagull” eindigt dit eenvoudige maar wondermooie album zoals het begon.
Ever Present laat de haast van smartphones, snelle auto's en volle agenda's even achter zich. De band geeft aandacht aan de dagelijkse momenten waar we zo vaak aan voorbijgaan. Deze muziek maakt je niet alleen stil: ze nodigt je uit om anders naar het leven te kijken.
Tracklist: Eerst (06:17) We, Here (05:35) Much Room (08:14) Vervolgens (04:32) Teruggeven, wat je nooit had 2 (05:17) Overgroeid (07:40) Teruggeven, wat je nooit had 1 (05:56) En verder... (02:32) Flight of the Plastic Seagull (02:12)
‘Alledaagse gedachten’ wordt op 8 oktober live voorgesteld in Rataplan, op een double bill met Tijl Piryns. (Info: www.rataplanvzw.be )
LIVE Ever Present - Tijl Piryns - Het dagelijkse leven als verbindende draad
Op 15 oktober speelt Ever Present samen met Telehiv in nona in Mechelen.
Na debuutsingle "Again" heeft Diva Duke al een opvolger klaar. Had de debuutsingle nog een dansbare groove, dan volgt deze tweede single het traject van een muilpeer: pure, onversneden punkrock-energie, right in your face.
Dit nieuwe nummer ademt de rauwe kracht van The Stooges en de Misfits met de branie van jong geweld. Vanaf de eerste noot zet de track meteen stevig in en ze houden die intensiteit van begin tot eind vast. Van adempauzes is nauwelijks sprake.
Deze pure rock ’n roll met punkattitude kunnen wij wel smaken.
Losers From Outer Space
https://soundcloud.com/diva-duke-band
Twee jaar na het album ‘Exodus’ zijn de Nederlandse darkwavepioniers van Clan Of Xymox terug met twee digitale singles. “Broken Heart” en “Fire” bieden samen net iets meer dan 10 minuten luisterplezier.
“Broken Heart” is meeslepend en dansbaar en klinkt een beetje mysterieus. Het klinkt vooral als het betere dat we al kennen van deze band. “Fire” is als geheel misschien iets minder catchy, maar het nummer heeft een aangename, stuwende puls. De emotie van verlies en verlangen komt er mooi in naar voren, terwijl “Broken Heart” dan misschien muzikaal iets minder het gebroken hart vertegenwoordigt. We begrijpen wel waarom de twee nummers samen één thematisch geheel vormen. Ze vormen een mooi teken van leven van deze band die duidelijk nog niet uitverteld is.
Clan Of Xymox is dit najaar op tournee doorheen Europa. Een Belgische halte staat niet op het programma.
https://clanofxymox.bandcamp.com/album/broken-heart-fire
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98032-clan-of-xymox-voortbouwen-op-een-al-schitterend-elan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95019-exodus
https://www.youtube.com/watch?v=NkFkPl3DU-U
We volgen Carnation al sinds hun jonge jaren. In 2016 zagen we hen op Antwerp Metal Fest aan het werk; een jaar later maakten ze ook op Alcatraz indruk. Hun debuut ‘Chapel of Abhorrence’ bevestigde vervolgens wat we op die podia al vermoedden. Ondertussen heeft de band zich tot ver buiten België bewezen. Op het nieuwe ‘Symphony In Flesh’ klinkt Carnation nog altijd even gedreven.
Carnation hoeft zichzelf op deze vierde plaat niet opnieuw uit te vinden. Vanaf opener “Blackmouth” krijgen we de vertrouwde rauwheid, ahw een bloederige biefstuk op de nuchtere maag. Riffs klieven door je heen, terwijl de drums en de demonische stem van Simon Duson je nauwelijks de kans geven om op adem te komen.
Toch draait ‘Symphony In Flesh’ niet alleen om brute kracht. In het titelnummer horen we een dramatischer, haast symfonisch kantje dat de gruwelijke beelden nog scherper inkleurt. Ook “Towards Death”, “Twisted Visions” en “Boundless Pathways” laten de verbeelding op hol slaan. Met de ogen dicht zie je de band haast voor je staan. Die herkenbaarheid is geen bezwaar. Afsluiter “Legacy of the Forefathers” neemt ruim elf minuten de tijd en slaat een epischer, melodieuzer pad in. De uitgesponnen riffs klinken anders dan we van Carnation gewend zijn, maar onder de oppervlakte blijft die typische dreiging voelbaar.
Zoals AC/DC al decennialang zijn eigen muzikale taal spreekt, weet ook Carnation precies waar zijn kracht ligt. ‘Symphony In Flesh’ klinkt rauw en vertrouwd, maar bovenal levendig. Tegelijk herinnert de plaat eraan waarom je deze band live moet beleven: op het podium krijgen de beelden die hun muziek oproept pas echt een gezicht.
Carnation stelt de plaat op 7 november voor in Kavka Zappa in Antwerpen en speelt op 21 november ook op Pluto Fest in Deinze. Twee uitgelezen kansen om deze nieuwe nummers tot leven te zien komen.
Tracklist: Blackmouth - Flesh Eating Frenzy - Symphony In Flesh - Kingdom of Dreams - Labyrinth of Silence - Towards Death - Twisted Visions - Boundless Pathways - Legacy of the Forefathers
Deathmetal
Symphony In Flesh
Carnation
Interview 2026 Carnation – Onze doelen worden telkens opnieuw verlegd
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads
De subversieve gitaren van Sub Pop én de gestileerde soul van Motown in één band? Wat in de prille jaren ’90 zowel artistiek als commercieel een onmogelijke combinatie leek, groeide uit tot hét handelsmerk van The Afghan Whigs. Vier decennia later blijken diezelfde inspiratiebronnen nog lang niet opgedroogd, en heeft frontman Greg Dulli nauwelijks aan bezieling ingeboet.
Toch heeft de tand des tijds wel degelijk iets weggeknaagd op het recente 10de studio album ‘Soft Control’: de boosheid van weleer lijkt geblust en heeft plaats gemaakt voor berusting.
Zou de inmiddels 61-jarige Dulli die relatieve rust ook uitstralen op het podium? We zijn twee songs ver tijdens de set in de AB en het antwoord is een staalharde ‘nee’. Het op een monolitische pletwalsriff drijvende “Parked Outside” en de nerveuze grunge van “I’m Her Slave” slaan de meute veertigers en vijftigers meteen met verstomming. The Afghan Whigs willen tijdens de laatste halte van hun Europese tour koste wat het kost de strijd tegen de verleiding van het social media-algoritme winnen. Wie elk van de 22 in snel tempo afgevuurde songs immers écht wilde beleven, kreeg weinig of geen tijd om contact te leggen met de buitenwereld. Anderhalf uur zonder ‘Dutch Disease’: ja, dat was echt lang geleden.
Met zijn licht ontvlambare persoonlijkheid is het altijd even afwachten of Dulli in een goedgeluimde dan wel in een pissed-off bui verkeert. Een enthousiast “Good evening AB!” veegde alle twijfels meteen weg: de rauw raspende strot had er duidelijk zin in, gunde de fans hun meezingmomentje tijdens “Going To Town”, en knalde er meteen dé Whigs signature song “Debonair” achteraan. Dulli is en blijft echter een man van zijn stuk. Zonder pardon bliksemde hij een aantal fans neer die hun blitse cameraflits wat te gretig op de man hadden gericht. Tja, wie een ticket koopt om de prince of dark romance aan het werk te zien, had misschien wel beter moeten weten.£
Door anderhalf uur lang de spotlight letterlijk én figuurlijk op Dulli te richten, bleven zijn vier kompanen wat in diens schaduw steken. Medeoprichter en bassist van het eerste uur John Curley is zijn vaste stek op de tweede rij inmiddels gewoon, maar anders verging het multi-instrumentalist Rick Nelson — die eerder op de avond ook al even support act Ed Harcourt had vergezeld — toen hij en zijn viool tijdens het epische “The Slide Song” een zeldzaam momentje met alle aandacht gingen lopen. Alleen jammer dat dit soort melodramatische slepers niet de ruimte kregen om de spanningsboog wat langer aan te houden, waardoor onze emo-honger niet altijd even afdoende werd gestild.
Ook over het ‘Elton John moment’ van de avond, toen Dulli zijn oververhitte gitaar inruilde voor een piano, waren de meningen ongetwijfeld wat verdeeld. “The Deepest Part Of The Darkest Shadow” bevestigde zijn status als één van de emotionele highlights van het nieuwe album ‘Soft Control’, maar met de tenenkrullende powerballad “Domino and Jimmy” begaf de groep zich op wel erg glad ijs. Het bleef gelukkig bij die ene uitschuiver, die prompt werd doorgespoeld met de claustrofobische riff die van “Fountain And Fairfax” nog steeds één van de onbetwiste hoogtepunten uit Whigs-klassieker ‘Gentlemen’ (’93) maakt. Voor het eerst klonk Dulli ook écht zoals we hem het liefst horen: afwisselend jankend en krijsend als een gewonde prooi in een wolfijzer. Ook de band leek nu helemaal losgeslagen en vervolgde met een retestrak “My Enemy” en de oudste song van de avond, het broeierige “Son Of The South” uit Sub Pop-debuut ‘Up In It’ (’90) . Precies dit nummer illustreerde overigens treffend hoe diep de adoratie van een piepjonge Dulli voor The Gun Club al zat ingebakken.
Tijdens deze Europese tour breekt de band opvallend genoeg met de traditie om na het hoofdmenu nog wat encores te serveren. In plaats daarvan werkten de Whigs 22 songs lang gestaag naar een melodramatisch orgelpunt, dat werd ingezet met de vlijmscherpe liefdesbrief “Summer’s Kiss” en de epische powerballad “Into The Floor” die deze maal wél de rillingen over onze ruggengraat liet gieren.
De crooner in Dulli kreeg finaal volledig vrij spel in een slight return versie van überclassic “Miles Iz Ded”. Toegegeven, het mantra ‘Don’t forget the alcohol’ klonk in deze versie wat minder urgent, maar hey, de man heeft buitensporig gebruik van genotsmiddelen nu eenmaal al lang afgezworen. Meer nog, wellicht mede dankzij deze opoffering haalden The Afghan Whigs zonder al te veel kleerscheuren hun 40ste verjaardag. Keep on going, ‘Gentlemen’!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0
Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Simple Plan + guests, Bigger Than You Think! Europe Tour 2026, Vorst Nationaal, Brussel op 5 oktober 2026 – Pics
Simple Plan is echt 'bigger than you think'! Het geplande concert in de AB is verhuisd naar FN. De Canadese poppunkiconen vieren hun 25ste verjaardag met Neck Deep als special guest.
Al meer dan twintig jaar is Simple Plan een van de meest invloedrijke en succesvolle poppunkbands ter wereld. Hun debuutplaat uit 2002, 'No Pads, No Helmets...Just Balls' behaalde meermaals platina en leverde hits op als "I'd Do Anything", "I'm Just a Kid", "Addicted" en "Perfect". Dankzij songs als "Welcome to My Life", "Summer Paradise" en "What's New Scooby-Doo" werd hun status voorgoed bevestigd.
De band uit Montréal verkocht intussen meer dan 10 miljoen albums en haalde miljarden streams. In februari 2024 verkochten ze De Roma in een rotvaart uit, later dat jaar gaven ze het beste van zichzelf op het podium van Rock Werchter.
Dit jaar viert Simple Plan zijn 25ste verjaardag met een documentaire op Amazon Prime, getiteld "Simple Plan: The Kids in the Crowd". Bovendien mochten ze het podium delen met The Offspring, waaronder nog in de ING Arena, en met Avril Lavigne.
Als kers op de taart begonnen ze ook aan hun meest ambitieuze headline tour in twintig jaar.
(voor elk verkocht ticket en VIP-pakket wordt tijdens deze tour €1 gedoneerd aan de Simple Plan Foundation. De foundation, die in 2005 opgericht werd, helpt jongeren in nood en laat zien hoe krachtig muziek kan zijn als middel om een doel en richting in het leven te vinden. Sinds de oprichting heeft de Simple Plan Foundation meer dan 3 miljoen dollar geschonken aan diverse liefdadigheidsinitiatieven in Canada en heeft ze vele prestigieuze onderscheidingen ontvangen voor haar filantropische werk)
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Simple Plan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10339-simple-plan-05-10-2026
Neck Deep
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10338-neck-deep-05-10-2026
Charlotte Sands
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10337-charlotte-sands-05-10-2026
Org: Live Nation
Band of Horses - Nostalgie met enkele rafelrandjes
Twintig jaar geleden zette Band Of Horses met’ Everything All The Time’ een stevige voet tussen de deur van de indierock. Met “The Funeral” groeide de band rond Ben Bridwell al snel uit tot een vaste waarde, maar twee decennia later valt vooral op hoeveel van die beginjaren nog overeind staat.
Voor hun jubileumtour keerde de Amerikaanse band terug naar De Roma, met een avond die volledig in het teken stond van hun rijke verleden. Al zou niet alles uit die twintig jaar even fris uit de verf komen.
De band begon wat later dan voorzien, maar nam met “The First Song” meteen een vliegende start. Geen verrassing verder want de debuutplaat werd mooi van voor naar achter in de juiste volgorde gespeeld. Verder was de steelgitaar prominent aanwezig en “Wicked Gil” klonk zacht en scherp tegelijk, terwijl Bridwell goed bij stem was. Na het snedige “Our Swords” werd de spanning voor “The Funeral” bijna tastbaar. Bridwell bouwde het nummer met een loop langzaam op, waarna het uitgroeide tot een absoluut hoogtepunt. Ook “The Great Salt Lake”, luidkeels meegezongen door de zaal, en “Monsters”, dat met banjo en een trage opbouw heerlijk loskwam, behoorden tot de hoogtepunten. Met “St. Augustine” sloot de bezwete Bridwell het eerste deel solo en in opperste concentratie en schoonheid af.
Na de pauze begon de band opnieuw met “Is There a Ghost”, dat meteen volop werd meegezongen en de bassist wild liet gaan. Ook “Islands on the Coast” kreeg een speelse en energieke tweede helft, terwijl “No One's Gonna Love You” als publieksfavoriet zacht en zuiver werd gebracht.
Daarna begon de set wat terug te zakken. “NW Apt.” leed onder een galmende mix waarin Bridwells stem geregeld verdween, terwijl “Factory”, “Crutch”, “Infinite Arms”, “For Annabelle” en “Dilly” de boel overeind hielden. Vooral “For Annabelle”, een tedere ode aan zijn dochter, zorgde voor een mooi rustpunt.
Met het aangekondigde nieuwe album in het vooruitzicht bracht de band ook “Little Suspect”, een atypische song met een donker randje, die voorlopig wat verloren ging in de set.
Naar het einde toe vond de band opnieuw wat meer scherpte. “Laredo” werd door velen herkend en enthousiast onthaald, terwijl het verzoeknummer “Hag” met de nodige branie werd gespeeld. Voor “Ode to LRC” ging Bridwell solo en legde de rest van de band het nummer vervolgens zacht neer, waarna “The General Specific” met tamboerijn en volle overgave voor het slot zorgde.
Toch bleef de geluidsmix een zwakke plek: vooral de zang kwam niet altijd helder door en sommige instrumenten klonken te schel. Daardoor was het eerste deel, waarin ‘Everything All The Time’ integraal en met enkele duidelijke hoogtepunten werd gespeeld, uiteindelijk het sterkste luik van de avond.
Setlist 1: Everything All The Time - The First Song - Wicked Gil - Our Swords - The Funeral - Part One - The Great Salt Lake - Weed Party - I Go to the Barn Because I Like The - Monsters - St. Augustine
Setlist 2: Is There a Ghost - NW Apt. - Islands on the Coast - No One's Gonna Love You - Factory - Crutch - Infinite Arms - For Annabelle - Dilly - Little Suspect - Laredo - Hag - Ode to LRC - The General Specific
Organisatie: Live Nation + De Roma, Antwerpen
The Afghan Whigs - Zeven optredens, zeven herinneringen, met De Roma en de AB als herinneringen op het netvlies gebrand
2026-07-11 - Cactusfestival, Brugge
2026-09-24 - O2 Shepherd's Bush Empire, London
2026-09-27 - Le Trabendo, Paris
2026-09-28 - Paradiso, Amsterdam
2026-10-03 - Come As You Are / Effenaar, Eindhoven
2026-10-04 - De Roma, Antwerpen
2026-10-05 - Ancienne Belgique, Brussel
Sommige bands luister je graag. Sommige bands volg je. En dan zijn er bands die op een bepaald moment zo verweven raken met je eigen leven dat een concert veel meer wordt dan alleen maar een optreden.
The Afghan Whigs zijn voor mij zo'n band.
Mijn verhaal met The Afghan Whigs begon ergens in de jaren negentig. Ik was er al vroeg bij en zag de band voor het eerst live op Torhout-Werchter in 1996. Sindsdien ben ik hen blijven volgen.
Na de reünie in 2012 ging dat volgen alleen maar intensiever. Concerten werden bestemmingen en bestemmingen werden soms halve reizen. Als het even kon, trok ik naar een volgende stad om Greg Dulli en zijn kompanen opnieuw aan het werk te zien.
In 2021 ging ik daarin misschien wel het verst. Ik reisde helemaal naar New York om The Afghan Whigs daar live te zien. Alleen liep dat avontuur anders dan gepland: op het allerlaatste moment werd het concert afgelast. Covid, u raadt het al.
Maar goed, we spoelen door naar 2026.
Voor deze tournee, die in het teken stond van de 40ste verjaardag van de band én van de release van hun meest recente album “Soft Control”, besloot ik alle registers open te trekken. Van “Soft Control’ kan u trouwens ook een aparte bespreking vinden.
Lees gerust Soft control .
De nieuwe nummers die in de setlist staan overtuigen alvast ook.
De eerste afspraak kwam er in eigen land, op het Cactusfestival in Brugge. The Afghan Whigs waren speciaal voor het festival naar Brugge afgezakt. Het was een optreden in een echte openluchtfestivalsetting, onder de zomerhemel van Brugge. Over dat optreden schreef ik al een afzonderlijk verslag. Lees gerust Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Dat was in juli.
In september keerde de band terug naar Europa voor een uitgebreidere tournee door het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland. België speelde daarbij een opvallend centrale rol, met concerten in Antwerpen en Brussel als twee van de hoogtepunten van het Europese luik.
Voor mij zou het uiteindelijk een ware Afghan Whigs-marathon worden: zeven optredens in totaal. Twee daarvan vonden plaats binnen een festivalcontext: Cactusfestival in Brugge en ‘Come As You Are’ in Eindhoven. De andere vijf waren reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel. En geen twee avonden zouden helemaal hetzelfde blijken.
Het Britse gedeelte van de tournee telde zes concerten. Ik koos er uiteindelijk voor om naar Londen te trekken, simpelweg omdat dat voor mij het makkelijkst bereikbaar was. Achteraf bekeken bleek het een uitstekende keuze.
The Afghan Whigs speelden in de O2 Shepherd's Bush Empire en gaven er voor mij het beste concert van de hele tournee. Niet noodzakelijk omdat de setlist er de meest bijzondere was, maar vooral door de combinatie van speelplezier, interactie met het publiek en pure entertainmentwaarde.
De band straalde een enorme energie uit. Het was duidelijk dat de muzikanten plezier hadden in wat ze aan het doen waren, en dat plezier sloeg over op de zaal.
Ook de manier waarop Greg Dulli met het klassieke concept van een bis omgaat, blijft heerlijk eigenzinnig. The Afghan Whigs weigeren simpelweg om het podium af te stappen om vervolgens het obligate spelletje van applaus en ‘we want more’ te spelen. Geen geveinsd afscheid, geen verdwijnen achter de coulissen. De band kondigt gewoon aan dat het optreden normaal gezien zou eindigen en vraagt of het publiek nog enkele nummers wil horen.
Natuurlijk willen we dat.
Tijdens een van de laatste nummers kwam Dulli opnieuw met een van zijn bekende muzikale uitstapjes. Hij verweeft wel vaker muziek van andere artiesten in zijn eigen nummers, maar deze avond liet hij zich uitgebreid gaan met een uitgesponnen passage uit “The End” van The Doors.
Het was goddelijk.
Een van die momenten waarop je als toeschouwer even beseft waarom je überhaupt honderden kilometers reist om een band aan het werk te zien.
Na Londen was het slechts een paar dagen wachten voor The Afghan Whigs Parijs aandeden.
Het concert in Le Trabendo werd voor mij misschien wel het gevoeligste en meest emotionele optreden van de hele tournee.
Greg Dulli leek duidelijk onder de indruk van de opkomst. De zaal zat goed vol en het was mooi om te zien hoe hij de reactie van het publiek in zich opnam. Ik stond bovendien bijzonder dicht bij het podium, op amper een meter van Dulli.
Het hoogtepunt kwam tijdens “Algiers”, afkomstig van ‘Do to the Beast’. Dat nummer kwam die avond zo hard binnen dat het me letterlijk tot tranen toe bewoog.
Waarom precies? Wie zal het zeggen. Misschien was het die nabijheid. Misschien was het de muziek. Misschien was het gewoon het moment.
Muziek werkt soms op manieren die je achteraf moeilijk kunt uitleggen. Je kunt een nummer tientallen keren beluisteren en het ene moment raakt het je nauwelijks, terwijl het op een bepaalde avond, in een bepaalde zaal, op een bepaalde afstand van de muzikant, plots recht naar binnen gaat.
Parijs was zo'n avond.
Er was trouwens ook een klein moment van verwarring in de setlist. “Catch a Colt” stond op de papieren setlist, maar werd uiteindelijk overgeslagen. Dulli leek het echter zelf ook te beseffen en maakte het goed door “Domino and Jimmy” aan de set toe te voegen.
Een vergissing die niemand in de zaal uiteindelijk erg vond.
De dag erna stond Amsterdam al op het programma. Paradiso zat afgeladen vol, al was de zaal officieel niet volledig uitverkocht. Op de balkons was het net iets minder druk dan beneden, waar de sfeer er meteen goed in zat.
Het optreden zelf was strak en opnieuw met veel overgave.
Amsterdam was voor mij bovendien meer dan alleen een concert. Het werd ook een weerzien met een aantal fans die ik tijdens eerdere Afghan Whigs-concerten had leren kennen. Twee vriendinnen die ik al bij eerdere optredens had ontmoet, waren deze keer zelfs speciaal terug vanuit de Verenigde Staten naar Europa gereisd om The Afghan Whigs nog maar eens aan het werk te zien. Dat op zich zegt veel over de aantrekkingskracht van deze band en over hoe ver de Afghan Whigs-familie zich uitstrekt.
En deze keer had ik ook mijn twee zonen meegenomen. Zij waren maar al te graag meegekomen en zo werd het voor mij een bijzonder concert om ook om familiale redenen.
Intussen begonnen zich ook wat patronen af te tekenen in de setlists.
Hoewel een groot aantal nummers avond na avond terugkeerde, wisselde de band geregeld enkele songs af. “Debonair” en “Gentlemen” leken bijvoorbeeld een soort alternatief voor elkaar te vormen: wanneer het ene nummer werd gespeeld, verdween het andere uit de set.
Ook “66”, “The Slide Song”, “Catch a Colt”, “Algiers”, “Somethin' Hot”, “Oriole”, “Loose Talk” en enkele andere nummers doken afwisselend op.
Dat maakte de concerten interessant. Je wist ongeveer wat je kon verwachten, maar nooit helemaal wat er zou komen.
En precies daardoor voelde ieder optreden toch opnieuw als een eigen gebeurtenis.
Na Amsterdam volgden enkele dagen zonder Afghan Whigs. Daarna was het tijd voor Eindhoven, waar het ‘Come As You Are’-festival plaatsvond.
In tegenstelling tot Cactusfestival in Brugge was dit geen openluchtfestival. Het concert vond plaats in de grote zaal in de Effenaar, maar maakte wel deel uit van de festivalprogrammatie. Daarmee was Eindhoven de tweede van de twee festivaloptredens die ik tijdens deze tournee meemaakte.
Voor dit optreden wordt een apart verslag voorzien, dus ik ga hier niet te uitgebreid op in. De omstandigheden waren ook anders dan bij de reguliere zaalconcerten. De set was teruggebracht tot ongeveer een uur.
Toch slaagde de band erin om in die beperkte tijd maar liefst zeventien nummers te spelen.
Het resultaat was een optreden dat je misschien het best als gebald kunt omschrijven. Geen ruimte voor overbodige tussenstukken of lange uitweidingen: strak, intens en aan een rotvaart.
Een festivalset als deze heeft natuurlijk een andere dynamiek dan een volwaardig zaalconcert. Toch bewezen The Afghan Whigs dat ze ook binnen die beperkingen hun publiek moeiteloos konden meenemen.
LIVE Come As You Are Festival 2026 - Een dag vol gitaren, punk en muzikale nostalgie
De dag na Eindhoven stond Antwerpen op het programma. De Roma bleek een bijzondere halte op deze tournee. Niet alleen omdat de zaal volledig uitverkocht was, maar ook omdat de band hier een aantal verrassingen uit de kast haalde.
Vier nummers die ik tijdens de eerdere concerten van deze tournee nog niet had gehoord, verschenen plots in de set: “Light as a Feather”, “Toy Automatic”, “It Kills” en “Please, Baby, Please”.
Vooral dat laatste nummer was een schot in de roos.
Ik vermoed dat de band iets speciaals wilde doen in De Roma. Het was een van de weinige zalen op deze Europese tournee die effectief volledig uitverkocht was en dat leek ook bij Greg Dulli niet onopgemerkt te blijven.
Al vroeg in het concert vroeg hij om de lichten in de zaal aan te laten. Hij wilde het publiek kunnen zien en er duidelijk van genieten. Dat zorgde voor een bijzondere sfeer. De klassieke afstand tussen podium en publiek leek even te verdwijnen.
Tijdens het laatste nummer gebeurde er trouwens nog een klein incident. Greg Dulli dook het publiek in om de gemoederen te helpen bedaren. Iemand had de slipper van een vrouw afgepakt en op het podium gegooid. De vrouw in kwestie wilde vervolgens het podium op klimmen om haar schoeisel terug te eisen. Het zorgde even voor verwarring en een korte onderbreking.
Maar zoals zo vaak bij The Afghan Whigs was het incident uiteindelijk slechts een voetnoot bij de muziek. Dulli ging na de korte onderbreking nog even door en verliet vervolgens, zoals hij dat wel vaker doet, het podium om de rest van de band het finale akkoord te laten spelen.
Alweer een fantastisch optreden.
En toen was het tijd voor de afsluiter. The Afghan Whigs in de Ancienne Belgique. Brussel. Mijn favoriete band in mijn favoriete zaal. Veel meer hoefde er voor mij eigenlijk niet te gebeuren. En toch slaagde de band erin om zichzelf opnieuw te overtreffen.
Dat heeft veel te maken met de manier waarop de setlist tijdens deze tournee telkens een beetje veranderde. De grote pijlers bleven overeind, maar van de opener tot verschillende nummers verderop in de set werd er voortdurend geschoven.
Daardoor voelt een concert van The Afghan Whigs, zelfs wanneer je de band meerdere keren tijdens dezelfde tournee ziet, nooit helemaal hetzelfde.
Ook in de AB werd het opnieuw een strakke set, met veel vaart. De Ancienne Belgique hanteert bovendien een strikt einduur van 22.30 uur, waardoor de klok genadeloos doortikt.
Je zag en voelde dat de band voor dit laatste concert van het Europese deel van de tournee nog één keer alle energie uit zichzelf perste.
John Curley op bas. Rick G. Nelson als multi-instrumentalist op viool, piano en gitaar. Christopher Thorn, die we kennen van Blind Melon, ook op gitaar en Brian Lee Brown achter de drums. Brown verving Patrick Keeler, die momenteel met Jack White op tournee is.
Samen vormden ze een machine die avond na avond bleef draaien. En in Brussel leek die machine nog één keer een extra versnelling te vinden.
Lees gerust ook het verslag @Geert Huys
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads
De vijf reguliere zaalconcerten van de Europese tournee werden telkens voorafgegaan door Ed Harcourt. Een ongelofelijk talent, met fantastische nummers als “Furnaces”, “Shadowboxing”, dat live nog beter klonk dan op plaat, “A Ghost Walked Through Me” en “Loup Garou”. Maar Harcourt bracht meer dan alleen zijn eigen nummers. Hij bracht ook een mooie ode aan Mark Lanegan met “One Way Street”.
Voor dat nummer kreeg hij gezelschap van Rick G. Nelson, die op het podium de viool voor zijn rekening nam. Het was een mooi moment dat perfect paste binnen de sfeer van deze tournee. Niet alleen omdat Harcourt zelf een uitstekende muzikant is, maar ook omdat er duidelijk ruimte was voor muzikale verbinding tussen de supportact en de hoofdact.
Zeven optredens. Eén openluchtfestival in Brugge, één festivaloptreden in een zaal in Eindhoven en vijf reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel.
Zeven keer The Afghan Whigs.
Vier fysieke setlists van The Afghan Whigs en één setlist van Ed Harcourt die mee naar huis gingen.
Een aantal plectrums.
De snaren van Greg Dulli's gitaar.
Een set drumstokken.
Een poster.
Een stapel platen.
Een T-shirt.
En vooral: heel veel herinneringen.
Maar misschien nog belangrijker: een aantal mensen die ik doorheen de jaren rond deze band heb leren kennen. Fans die vrienden werden, vrienden die samen concerten bezoeken en nieuwe mensen die ik tijdens deze tournee mocht leren kennen.
Dat is misschien wel het mooiste aan een band zo lang volgen. Je verzamelt niet alleen concerten. Je verzamelt verhalen.
De mislukte trip naar New York. De tranen tijdens “Algiers” in Parijs. Met mijn twee zonen in Paradiso. De twee vriendinnen die vanuit de Verenigde Staten naar Amsterdam reisden. De verrassingen in De Roma. De slipper op het podium. De laatste noten in de AB.
De muziek van Ed Harcourt in het halfduister. En telkens opnieuw diezelfde band die na al die jaren nog steeds iets kan losmaken.
Veertig jaar The Afghan Whigs. Voor mij zijn het er intussen dertig jaar als fan. Zeven optredens in één jaar. En ik ben duidelijk nog lang niet klaar. Ik kijk dan ook met veel plezier uit naar een mogelijk weerzien volgend jaar. Want sommige bands blijf je gewoon volgen. En sommige bands wil je gewoon blijven zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Afghan Whigs
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0
Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0
Organisaties:
Cactus Club, Brugge, Live Nation UK, Radical Production, Paradiso, KINK presents/Effenaar, Live Nation + De Roma, Antwerpen + Ancienne Belgique, Brussel
Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad
Alister Spence - Dorothy Carlos
Hoe ver de klank van een vertrouwd instrument kan reizen, hoor je bij Alister Spence (****) en Dorothy Carlos (****). Het zijn twee artiesten samen die elk hun eigen antwoord op zoeken.
De Australische pianist en improvisator Alister verkent de mogelijkheden van toetsen en klank, terwijl Carlos haar cello met digitale bewerkingen nieuwe gedaantes laat aannemen. Twee verschillende vertrekpunten, verbonden met elkaar door de drang om te ontdekken wat er buiten de vertrouwde contouren van hun instrument ligt.
Met die nieuwsgierigheid zakten we af naar het AB Salon.
Dorothy Carlos is een experimentele celliste die actief is in Chicago en New York. Ze studeerde klassieke cello en antropologie aan NYU en behaalde daarna een master in geluidskunst in Chicago.
In haar werk verbindt ze vrije improvisatie met digitale bewerking. De cello blijft het vertrekpunt, maar de klank kan door die bewerkingen een heel andere gedaante aannemen. Ze onderzoekt daarbij hoe elektronica intimiteit en denkbeeldige werelden kan oproepen. Tijdens haar optreden bleef het fysieke karakter van de cello overeind.
De subtiele klankenpracht ging nergens verloren, ook wanneer knarsende tonen en mysterieuze weerhaakjes het geluid binnenslopen. Die gaven het instrument een haast sacrale gloed, die nu eens bedwelmend inwerkte en dan weer de grens van het oorverdovende opzocht, zonder die te overschrijden.
Subtiliteit en experiment vormden samen de rode draad. Precies in die wisselwerking school de schoonheid van haar optreden.
De Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence werkte o.a. met Satoko Fujii, Myra Melford en Jim O'Rourke. In de AB Salon zat hij achter zijn opengelegde Rhodes-elektrische piano als een klankentovenaar. Met een bel, percussie en een strijkstok haalde hij de meest onverwachte geluiden uit het instrument, om vervolgens de toetsen te laten spreken.
Een klein uur lang opende Spence allerlei deurtjes. Herhaling, klankkleur en vrije passages boden telkens nieuwe aanknopingspunten. Een rechte lijn viel moeilijk te herkennen, maar chaotisch klonk het nooit. Onderhuids paste alles binnen één verhaallijn. Bedwelmende klanken wisselden af met indringende drones, waarbij ook de intensere passages hun subtiliteit behielden.
Het spel met klank en materiaal deed ons bij momenten aan Einstürzende Neubauten denken, zonder vocale inbreng of grootse gebaren. De warme elektrische pianoklanken gaven die avontuurlijke zoektocht een bijzonder tegengewicht.
Het werd een avond waarop subtiliteit en experiment elkaar voortdurend versterkten. Dorothy Carlos en Alister Spence behielden elk hun eigen klankwereld, maar deelden de gave om onverwachte geluiden tot een meeslepend verhaal te verweven.
Twee klankwizards die experiment tot kunst verhieven.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Coroner + guests, Kreun, Kortrijk op 3 oktober 2026 – Pics
Coroner ontstond in 1985 in Zürich en groeide uit tot een van de meest invloedrijke en technisch vooruitstrevende thrashbands. Met Ron Broder (bas & vocals), Tommy Vetterli (gitaar) en Marky Edelmann (drums) bracht het trio tussen 1987 en 1994 vijf baanbrekende albums uit, die vandaag nog steeds gelden als cultklassiekers.
Hun sound balanceert tussen snelheid, precisie en complexiteit, met invloeden uit klassieke muziek, jazz en industrial. Niet voor niets worden ze vaak omschreven als “the Rush of thrash metal” en behoren ze, samen met bands als Voivod en Watchtower, tot de pioniers van technical en progressive thrash.
Na hun split in 1996 keerde de band in 2011 terug, niet om te herhalen maar om verder te bouwen. Sindsdien speelden ze selecte shows en festivals wereldwijd, waaronder Hellfest en Maryland Deathfest.
In 2025 brachten ze, na meer dan dertig jaar, nieuw werk uit via Century Media. Geen nostalgie, maar een krachtige en eigentijdse plaat die internationaal werd geprezen. Met dit nieuwe hoofdstuk staan ze opnieuw op de podia wereldwijd.
(bron: Alcatraz/Wilde Westen)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Coroner
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10327-coroner-03-10-2026?Itemid=0
Schizophrenia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10326-schizophrenia-03-10-2026?Itemid=0
Tar Pond – No pics
Korte set, rook en amper licht
Org: Alcatraz (ism Wilde Westen, Kortrijk)
Lokerse Feesten 2027 – van 30 juli t-m 08 augustus 2026 - Eerste naam, Bryan Adams
BRYAN ADAMS
BRYAN ADAMS KONDIGT DATA VOOR EUROPESE TOUR AAN
MET LOKERSE FEESTEN OP 4 AUGUSTUS
DE “ROLL WITH THE PUNCHES”-TOUR WORDT VERLENGD TOT 2027
Het nieuwe album How’s It Goin’ verschijnt op 6 november.
Tourdata 2027: Lokerse Feesten, woensdag 4 augustus.
Kaarten zijn vanaf vrijdag 9 oktober om 10.00 uur CEST te koop. Abonnees van de Lokerse Feesten-nieuwsbrief krijgen toegang tot een voorverkoop die op woensdag 7 oktober om 10.00 uur van start gaat. Wil je toegang tot deze voorverkoop? Schrijf je dan in op www.lokersefeesten.be
- De Canadese rocker Bryan Adams heeft een nieuwe reeks Europese tourdata aangekondigd ter promotie van zijn veelgeprezen album Roll With The Punches, dat in 2025 uitkwam. De singer-songwriter, wiens platen meerdere keren platina hebben behaald, zal in het voorjaar en de zomer van 2027 zijn kenmerkende, energieke liveshow naar arena’s in heel Europa brengen.
Adams’ nieuwe studioalbum How’s It Goin’, een zeer persoonlijke muzikale liefdesbrief aan Canada, verschijnt op 6 november 2026 via BAD Records. Het aanstaande album heeft al twee opvallende nummers opgeleverd die deel uitmaken van Adams’ huidige setlist, waarbij het nummer 51st State avond na avond staande ovaties oogst.
‘How’s It Goin’ is geworteld in de mensen, plaatsen, landschappen en verhalen die het land hebben gevormd, en laat zien hoe Adams zijn onmiskenbare songwriting en stem richt op zijn thuisland.
Adams blijft bewijzen waarom hij een van ’s werelds meest dynamische artiesten blijft. ‘Roll With The Punches’, genomineerd voor een JUNO Award 2026 voor Rockalbum van het Jaar, bracht zijn onmiskenbare mix van anthemische rock, rauwe gitaarriffs en oprechte songwriting, waarbij hij pittige, pakkende nummers combineerde met reflectieve momenten die de veerkracht en de geest weergeven die zijn carrière hebben gekenmerkt. Nieuwe nummers vinden nu al hun plek naast tijdloze klassiekers als ‘Summer of ’69’, ‘Heaven’, ‘Run to You’ en ‘(Everything I Do) I Do It For You’, waarmee hij fans een setlist belooft die generaties overspant.
Met tientallen jaren aan hits die de hitlijsten aanvoerden, uitverkochte tournees en onvergetelijke liveoptredens blijft Bryan Adams een rockshow van arena-formaat neerzetten die fans van over de hele wereld samenbrengt.
Tourdata 2027:
Lokerse Feesten, woensdag 4 augustus
Ticketinformatie: www.lokersefeesten.be
Over Bryan Adams
Bryan Adams is een met een Grammy en een JUNO Award bekroonde singer-songwriter en artiest wiens carrière al meer dan vier decennia omspant. Als een van Canada’s meest gevierde muzikale exportartiesten blijft Adams optreden over de hele wereld. Zijn muziek weerspiegelt een levenslange toewijding aan het vertellen van verhalen, authenticiteit en de blijvende kracht van rock-’n-roll.
Dark Thoughts + Slovenians – Ramonescore
Met Dark Thoughts en Slovenians mocht The Pit's twee groepen verwelkomen die meermaals benadrukten hoe bijzonder ze het vonden om op deze legendarische plek te mogen spelen.
Terwijl ik me gelukkig mocht prijzen dat ik opnieuw twee uitstekende bands had ontdekt in mijn favoriete punkhol.
Bij een vluchtige check-up vooraf had ik Slovenians, die ondanks haar naam gewoon uit Brussel kwam, bij de hardcore gecatalogiseerd en dat is niet meteen een genre waar ik veel mee heb. Die definiëring leek toch wat voorbarig want als dit al hardcore was, dan toch een behoorlijk atypische vorm ervan. Zo liet de gitaar van Felix Provost zich alvast niet in dat keurslijf wringen en dwaalde geregeld af richting ouwerwetse hardrock. Samen met de bas van Guillaume Triplet en de drums van Laurent Joye smeedde ze explosieve punk die verrassend wendbaar uit de hoek kwam.
Maar het echte uithangbord van Slovenians was zonder twijfel zanger Logan Bronson. Met zijn getatoeëerde gezicht en zijn expressieve mimiek leek hij wel een droevige clown. Dat, terwijl zijn zang al even plastisch klonk. Het gebruikelijke zielloze geschreeuw maakte hier plaats voor levendige zang die voortdurend nieuwe, avontuurlijke oorden verkende.
Naast duidelijke rapinvloeden hoorde ik een breed spectrum aan stijlen die me zowel aan Jello Biafra, John Wright (No Means No) als Alex Harvey deed denken.
Ook de nummers zelf hadden geen gebrek aan variatie. De meeste waren geplukt uit hun kersverse plaat ‘Birds of Disgrace’ maar ook ouder werk zoals het Franstalige "Mobilehome" werd niet geschuwd.
Slovenians ontpopte zich tot een bijzonder aangename verrassing.
Dark Thoughts is een trio uit Philadelphia dat al ruim tien jaar aan de weg timmert en inmiddels vier platen op haar naam heeft staan. Toch had ik er nooit eerder van gehoord wat achteraf toch wel zonde bleek. Hun laatste plaat ‘Highway to the End’ uit 2025 duurt amper 16 minuten en hun set in The Pit's zal daar niet veel bovenuit zijn gekomen.
Maar die korte set was wel bijzonder intens met een reeks energieke nummers die nooit veel langer dan een minuut duurden. Dark Thoughts zweert bij het "snel, sneller, snelst"-principe en daar blijkt zowaar een term voor te bestaan: ramonescore.
Dat leverde pittige, melodieuze nummers op die voorbij waren voor je het wist. Daniel Cox op drums, de flegmatieke Amy Opsasnick op bas en zanger Jim Shomo op scheurende gitaar ontketenden een kleine, plaatselijke tornado die de aanwezigen maar al te graag trotseerden. Net toen de nummers wat te inwisselbaar dreigden te worden, schudden ze "With you" uit hun mouw. Geen T.C. Matic-cover, maar wel een perfecte oefening in de quiet-loud-dynamiek waarbij het gaspedaal even werd gelost en de heilige tweeminutengrens eraan moest geloven. Het bewees dat Dark Thoughts meer in haar mars had dan de gemiddelde punkband.
Na het laatste nummer bleven de drie wat bedremmeld op het podium achter. Ik vermoed dat Dark Thoughts niet het soort band is dat aan bisnummers doet. Maar in The Pit's moet je na het optreden eerst een weg door het publiek banen om van het podium af te komen. Dus kozen ze eieren voor hun geld en smeten er nog een Ramones/Chris Montez-cover tegenaan: "Let's Dance".
De avondklok werd niet gehaald, maar achteraf zag ik niets dan tevreden grijnzende gezichten. Meer moest dat blijkbaar niet zijn.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Little Barrie - Groovy en prikkelend
Met de vier bevallige dames van The Surfrajettes, gehesen in sixties minirokjes en witte laarsjes, werden we zomaar meer dan 60 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Hun instrumentale surfmuziek greep ongegeneerd terug naar de tonen van The Surfaris, The Ventures, Duane Eddy en Dick Dale. Het oogde en klonk even fris als retro. Hier hebben we best wel van genoten.
Barrie Cadogan kwam met zijn eigen band Little Barrie zo een slordige 20 jaar geleden een eerste keer zijn neus aan het venster steken met het fijne debuut ‘We Are Little Barrie’. Destijds zagen wij dit bijzonder frisse bandje een geweldig concertje geven op Pukkelpop, toen dit nog een cruciaal festival was voor de liefhebbers van de betere alternatieve muziek en nog geen toevluchtsoord voor vergankelijke popsterretjes en over het paard getilde tieneridolen.
Barrie Cadogan is in al die jaren een drukbezette gitarist gebleken, hij is de studio ingedoken en meermaals de hort op geweest met onder andere Liam Gallagher, Paul Weller, Johnny Marr en Primal Scream. En die gasten wisten natuurlijk welk vlees ze in de kuip hadden. Cadogan is immers een briljant gitarist, maar wel eentje die zijn instrument steeds in functie van het geheel stelt en zich nooit laat verleiden tot pocherig soleerwerk.
Vorig jaar zagen wij Little Barrie nog een prachtconcertje geven op het Tough Enough festival in de Brussels Botanique, toen met Malcolm Catto achter de drumvellen, de drijvende kracht achter het psychedelische jazz combo The Heliocentrics.
Catto voegde met zijn jazzy aanpak een bruisende groovy sound toe aan het geluid van Little Barrie, zoals die ook schitterde op ‘Quartermass Seven’ en ‘Electric War’, de twee albums die ze samen opnamen. Maar Catto zijn passage was maar tijdelijk en vandaag stond Little Barrie hier alweer met hun nieuwe, overigens ook weer schitterende, drummer Tony Coote op het podium, met wie ze ook al de studio waren ingedoken voor de kersverse plaat ‘Gravity Freeze’.
Een beetje jammer misschien dat Little Barrie geen enkele song speelde uit die twee avontuurlijke platen die ze met Malcolm Catto hebben ingeblikt, maar de jazzy en groovy invloeden die hij heeft toegebracht aan de sound zijn wel gebleven, zowel in de nonchalante en prikkelende songs van ‘Gravity Freeze’ als in de lekker rollende los-uit-de-pols live sound. Dit zorgde voor een bruisend botje britpop, jazz, blues, soul en funk.
Het album ‘Gravity Freeze’ passeerde haast integraal de revue, maar daartussen greep Little Barrie ook terug naar pareltjes uit het verleden, met het wondermooie “Why Don’t You Do It” op kop en de zinderende rockertjes “Eyes Were Young”, “I.5.C.A.” en het bluesy “Nothin’ Will Eliminate” dieper in de set. Cadogan pakte geregeld uit met zijn sierlijk gitaarvernuft, maar deed dat steeds met korte en tintelende solo’s, van overdrijven was er nooit sprake.
In een uitgesponnen “Loggin Hurt”, een hoogtepunt uit die puike nieuwe plaat, was het dan eindelijk tijd om zich eens voluit te laten gaan. Cadogan maakte er een briljante jam van in een bruisende poel van funk, jazz en blues en met de gitaar in een glansrol. Maar guitar-hero allures waren hier niet aan de orde.
Een bijzonder sterk concertje van een stel sprankelende muzikanten die hun ego hadden thuisgelaten, al ze er al één hebben. Niet zo evident bij Britse bandjes.
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
