Kraakpand 2012 - Kraakpand 6.3 – ‘Later with Jools Holland’ in Gent …
Op Kraakpand 6.3 stonden deze keer 5 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Later’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) werden dit voorjaar aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die bij de vorige editie nog voor een komische noot zorgde door zijn stunteligheid en gortdroge humor. Maar dat werd toen niet door iedereen in dank aanvaard. Maar nu viel hij toch wel écht uit de toon als presentator . Te ‘strak in het pak’ qua gesprek en te weinig affiniteit met de artists , maar OK ‘we let the music talk …’
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opnieuw opgevist door Acht TV …
Op deze Kraakpand 6.3 stonden volgende bands geprogrammeerd: Black cassette (B), Monogold (B), Cape Coast Radio (B), Eefje De Visser (Nl) en Myrddin (B)
Kwaliteit zit bij Black Cassette (B), de band van Sjoerd Bruil, Pascal Deweze en Jeroen Stevens . Het trio zijn ‘do-it-alls’ en hebben referenties met Broken Glass Heroes, Sukilove, I Love Sarah en Mauro , om maar een paar te noemen. De songs hebben een broeierige spanning , kunnen rauw en funky zijn , en maken linken met glamrock. Een sound , die niet vies is van Millionaire en waarbij de dromerige stijl van Deweze niet verloren gaat . Black Cassette trekt z’n songs volledig open en leverde met “Volkswagen blues”, “Gotta move” en “Funny” een paar overtuigende songs af .
Het Gentse kwartet Monogold zweert bij postrock en slowcore . De songs zitten zorgvuldig in elkaar en hebben traag, slepende, opbouwende en voortkabbelende ritmes; ze worden dan ook mooi uitgesponnen en uitgekristalliseerd .Monogold zit met die fijnzinnigheid ergens tussen Low en Sigur Ros, die sfeervol , lieflijk, dromerig, maar ook grauw en bevreemdend durft te zijn. Monogold trekt een schemerzone op door de sober , ingehouden aanpak , maar ook door de aanzwellende melodieën en forsere ritmes. Hartverwarmend en druilerig. Monogold tekent voor natuurschoon (National Geographic), maar ook voor mystiek en dreiging, wat dan een reeks beelden oproept van suspense tv series. De meerstemmige zang van De Wolf/Rabaey vult aan. Songs als “Without” en “Some day” intrigeren door de behoedzame aanpak, de wisselende licht/schaduw contrasten , dromerige passages en ijle melodieën . Ze concentreren zich op de essentie van een song , en zijn sterk op elkaar afgestemd . ‘Homeland’ , de tweede plaat, mag er alvast zijn en live waren we hier sterk onder de indruk !
Het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog) brachten een reeks stemmige, dromerige , lichtvoetige en aanstekelijke , speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd (“Daniel-son”, “Walkin in Savannah” en “The fishes & the foxes”) . Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy, Yeasayer en Vampire Weekend samen . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’, zoals we ze op plaat zien, duidelijk muzikale vorm . En het trio heeft een heuse band rond zich met o.m. Chantal Acda (spil Sleepingdog btw!) , en zorgt voor een opwindende , opzwepende groove door de huppelende ritmes, de verrassende wendingen, de diep bezwerende synths en door de afrotunes.
De Nederlandse Eefje De Visser won eerder de Grote Prijs van Nederland als sing/songwriter . Terecht, want de jonge artieste brengt boeiende, aantrekkelijke en serieuze Nederlandstalige emotievolle popsongs . Ze speelt met woorden zoals landgenoten MAM haar twintig jaar geleden voordeden , of ze ratelt er maar op los , uitermate beheerst, door razendsnelle zangpartijen. “Afdwaalt”, “Trein” en “De stad” waren alvast drie songs die de originaliteit en spitsvondigheid van het Nederlandse lied onderstrepen . Haar sing/songwriting werd met band begeleid en de subtiele sounds kleurden haar folkypop materiaal .
Een intens beleven was de solo set van Myrddin. Als gitaarvirtuoos brengt hij begeesterend een reeks flamencosongs; muisstil werd het . Iedereen was gefocust op wat hij allemaal tokkelde op zijn gitaar , die deels linkte aan Rodrigo Y Gabriela . Myrddin De Cauter wist z’n publiek te bekoren , en voerde je mee ‘to a brave new world’ met z’n intens meeslepende sound , die af en toe explodeerde. Hij wordt gegeerd door artiesten als Wannes van de Velde en Jef Neve . Terecht!
Kraakpand 6.3 … (opnieuw) een aangename kennismaking van 5 artiesten en bands die kunde met speelplezier verweven …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Een band als Motorpsycho op het podium is altijd een belevenis. Iedere plaat en de daarbijbehorende tournee zoeken ze altijd wel andere oorden op en weten ze op een uiterst creatieve en geïnspireerde manier hun ding te doen zonder die typische Motorpsycho sound te verloochenen.
Op vandaag trekken ze de wereld rond om alweer een indrukwekkende plaat ‘The Death Defying Unicorn’ voor te stellen. Als we u daarbij vertellen dat het werkje zo een slordige 80 minuten duurt, moet worden opgevat als een heuse rockopera en is ingeblikt met de Noorse Jazzpianist Stale Storlokken plus een stel blazers en een strijkorkest, dan weet u ook wel dat het hier een niet zo voor de hand liggend project betreft.
Wie vreesde voor een neo-klassiek, jazzy of arty-farty concert mocht opgelucht ademhalen. Motorpsycho had enkele de schitterende Stale Storlokken meegebracht en had de strijkers en blazers thuisgelaten, waardoor de live uitvoering van ‘The Death Defying Unicorn’ een pak vettiger en steviger klonk dan de albumversie.
Mijnheer Storlokken mag dan al uit het jazzmilieu komen, hier vanavond zette hij toch vooral een seventies présence neer met een keyboard geluid die nog het meest deed denken aan Jon Lord in betere Purple tijden. Het was de perfecte omlijsting voor de robuuste prog rock van Motorpsycho. De volledige nieuwe plaat werd integraal door de Kreun gejaagd en het was een fantastische spacy ervaring met stevige en krijsende gitaren, zweverige psychedelica, heerlijke verstilde passages en brutale uitbarstingen.
Kortom, Motorpsycho op zijn best.
Veel tijd voor applaus was er niet, de band deed alle songs prachtig in elkaar vloeien en maakte er één fameuze trip van. Pas na de laatste noot van het nieuwe album konden we enthousiast onze lofbetuigingen er uit schreeuwen en de band terugroepen.
Een almachtig Motorpsycho keerde daarop terug met een buffelstoot van een bisronde gevuld uit wat adembenemend ouder werk. Wij waren totaal overdonderd.
Zoals eigenlijk steeds het geval is met een Motorpsycho concert oversteeg de band alweer zichzelf. Ook al zijn hun platen stuk voor stuk indrukwekkend, het is pas op een podium dat de ware Motorpsycho tot zijn volle recht komt. Vandaar dat wij u ook hun Roadworks serie willen voorstellen waarvan vol. 4 ‘Intrepid Skronk’ pas verschenen is, live albums die ergens een indicatie geven van hoe deze fantastische band op een podium klinkt. Maar hen in levende lijve gaan zien, is nog altijd het beste. Fantastische band, godverdomme.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-27-04-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Passie, emotie, bombast, onvervalst speelplezier en een grenzeloos respect voor hun fans…dit waren de voornaamste ervaringen waarmee we na het Anathema concert huiswaarts keerden. Het is ooit anders geweest. De band uit Liverpool begon hun carrière in 1990 als een doom metal band die ons maar weinig kon bekoren. Een totale ommezwaai kwam er met ‘Judgement’ uit 1990; toen de Britse band haar roots de rug toekeerde en genadeloos toesloeg met een supersterk progressief rockalbum. Het pas verschenen: ‘Weather Systems’ is hun negende studioalbum en het logische vervolg op ‘We’re Here Because We’re Here’, hét progalbum van 2010! Anathema is momenteel zeer creatief want slechts een zeven tal maand geleden verscheen ook nog: ‘Falling Deeper’, een plaat die oude nummers voorzag van een gloednieuw orkestraal arrangement. In zijn totaliteit klinkt het nieuwe ‘Weather Systems’ nog wat commerciëler en rijker georkestreerd. We waren dan ook erg benieuwd of dit juist meer of minder metalheads naar de Trix zou lokken…
Als voorprogramma had men de band Amplifier uit Manchester meegenomen. Met een sound die schommelde tussen Tool, Black Sabbath en Porcupine Tree kregen we vooral veel vette gitaren en decibels om de oren geslingerd. De songs zelf konden minder boeien zodat we dit kleine halfuurtje Amplifier als overbodig mogen beschouwen.
Met geen enkele radiosong of hit kreeg Anathema het toch voor elkaar om de Trix zo goed als uit te verkopen. Met als intro “A New Machine Part 1” van Pink Floyd werd het concert op gang gefloten. Vervolgens vloog de band er euforisch in met: “Untouchable Part 1”, misschien wel de beste song die de band ooit schreef. Zangeres Lee Douglas, die op de nieuwe plaat een prominentere rol kreeg toebedeeld, mocht tijdens “Untouchable Part 2” zich voor het eerst in de kijker zingen. Ze deed dit echter niet met een stem die je omverblies, maar wel met een stemgeluid die perfect aansloot bij het Anathema concept.
“Lightning” (‘This world is wonderful, so beautiful, if only you can open up your mind and see’) groeide ook live uit tot een absoluut sacraal hoogtepunt waarna de band teruggreep naar enkele songs uit: ‘We’re Here Because We’re Here’. Vooral tijdens: “Dreaming Light” liet zanger/gitarist Vincent Cavanagh een steekje vallen. Deze zeer fragiele song werd niet altijd even stemvast gebracht, zo werd Anathema’s bekendste song van de laatste jaren (mede dankzij de schitterende videoclip) meteen een van de minst overtuigende momenten van de avond.
Ook het album: Judgement’ werd niet overgeslagen en daar waren vooral de trouwe fans heel erg blij mee. Een zeer donkere, blauwpaarse lichtgloed gaf “Deep” de juiste (klank)kleur mee. Schitterend en wat een sfeer! “The Storm Before The Calm”, een song geschreven door drummer John Douglas deed de titel alle eer aan. Na een wervelende start vol experimenteel geflirt met elektronica kwam de storm tot rust in een waanzinnig mooi tweede deel. Even opmerkelijk was het onderbreken van: “Panic”, toen er in de frontlinie lichte paniek uitbrak. Iemand was onwel geworden en de band wou zich verzekeren of iedereen wel ‘okay’ was. Nadat dit werd bevestigd hernam de band de song, een gebaar dat getuigde van heel veel respect voor de fans. “Internal Landscapes”, een bloedmooie song over een bijna-dood-ervaring sloot het eerste deel van dit optreden magistraal af.
Maar de band had nog veel meer voor ons in petto en kwam twee keer terug voor een uitgebreide bisronde waarin vooral songs uit: ‘A Natural Disaster’ aan bod kwamen. Na ruim 2 uur muzikale passie ging het dak er nog een keer volledig af met: “Fragile Dreams”, een song uit Anathema’s beginperiode maar nog steeds een hit onder de fans.
In het verleden heb ik deze band al enkele keren live mogen meemaken. Hoewel ik hun albums beschouw als de beste platen uit mijn collectie konden ze me live nooit echt helemaal overtuigen. Deze keer was het echter helemaal anders!Anno 2012 is Anathema live een enorme passionele muzikale gebeurtenis. De band heeft dan ook een enorme progressie gemaakt. Enkel wat videoprojecties hadden dit optreden nog een niveau hoger kunnen tillen. Nu, enkele dagen later ben ik nog steeds bijzonder sterk onder de indruk en durf ik nu al de bedenking maken dat er iemand heel erg sterk uit de hoek zal moeten komen om dit optreden dit jaar te overklassen!!
Setlist: *Untouchable Part 1 *Untouchable Part 2 *Lightning Song *Thin Air *Dreaming Light *Deep *Emotional Winter *Wings Of God *A Simple Mistake *The Storm Before The Calm *The Beginning And The End *Universal *Panic *The Lost Child *Internal Landscapes
*Closer *A Natural Disaster *Flying
*Shroud Of False *Fragile Dreams
Video Playlist (4 video’s) : http://www.youtube.com/playlist?list=PLE6BF83A1AA1243A5
Organisatie: Rocklive (ism Trix Antwerpen)
Een frisse wind van jonge Britse sing/songwriters waait over het muzieklandschap. Ed Sheeran, James Vincent McMorrow, Michael Kiwanuka en … jawel Ben Howard . Het concert van de protégé van Xavier Rudd (een paar jaar terug nog te zien als z’n support) en van de surf/songwriter/collega van Jack Johnson zit na vanavond diep in het geheugen gegrift!
Dit concert zindert na , want live kwamen de dromerige songs pas écht tot leven; hij geeft er met z’n band verrassende wendingen aan, de nummers durven krachtiger te klinken , zelfs manisch gedreven en woest . Maar zoals het een groots sing/songwriter (in wording) beaamt, verliest hij er zichzelf niet in. In de onverwachtse wendingen gaat hij uitermate beheerst te werk en wordt de warme, intieme sfeer en verstilde schoonheid behouden.
Onze troubadour voert je mee op een fijne muzikale trip en doet denken aan de aanpak van Damien Rice, Tom McRae, Bruce Cockburn, Richard Thompsons en Michael Penn . Zelfs een Jeff Buckley keek goedlachs mee.
Ook z’n band mag gerust in de spotlights worden geplaatst . Knap wat de multi-instrumentaliste (bassiste/percussioniste/celliste) allemaal deed, net als de tweede gitarist en de drummer, die zelfs de bas hanteerde bij z’n drumstel .
Een sterk op elkaar ingespeeld viertal zorgde voor bijna twee uur spanning, intensiteit en intimiteit. Terecht kent Howard een groeiend succes, want na een uitverkochte Zwerver, AB, was ook de Grand Mix , net over de grens, uitverkocht . Het pittoreske zaaltje werd door Howard en de zijnen de hemel ingeprezen! De sfeer zat goed , want hij was jarig vandaag en de trouwe horde fans scandeerden al onmiddellijk een “happy birthday”. Howard apprecieerde het enorm; het muzikaal feestje hield hij nog even in bedwang . Hij begon met ‘a couple intimistic’ songs; we werden eerst ondergedompeld in een stille dreiging van “Depth over distance” en “Oats in the water”, waarbij Howard op z’n Harpers en op z’n Drake’s de akoestische gitaar als lapsteel en slaginstrument gebruikte . Het tokkelende gitaarspel en mans nasale, vaste zangstem dreef de spanning omhoog . Sober en zachtjes werd hij ondersteund op deze nummers . De gevoelige, dromerige, stemmige inhoud van het vaardig opgebouwde materiaal kreeg vanaf dan een pak ‘tics’ en huppelende ritmes; een boeiende klankkleur, onverwachts verrassende wendingen en forsere, krachtige kenmerken … o.m. met “Old pine”, “Diamonds” en “Black flies”; vooral “The wolves” en “Keep your head up” werden geestdriftige snedige rockers! Straf! Hoogspanning! De ontroering behield hij en vulde het verder aan met de ingetogenheid van “Only love” en “Everything”.
De charismatische sing/songwriter werd op handen gedragen en solliciteerde als een toekomstige publiekslieveling.
In de bis probeerde hij een nieuw nummer solo uit (“Bursh Island”) en koppelde het aan leuke Franse anekdotes ; natuurlijk kon de (akoestische) single “The fear” niet ontbreken, die in een bad vol elektriciteit werd gestopt. Rauw rockend verliet het kwartet de stage . Binnenkort in de Pyramid Marquee op Rock Werchter . Hij staat er terecht!, want hier zullen veel zieltjes gewonnen zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics van zijn optreden in de Ancienne Belgique, Brussel , 16 april 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ben-howard-16-04-2012/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Na de 'verstoorde' set op Pukkelpop vorig jaar was de controversiële 'dubstepgod' Sonny Moore aka Skrillex opnieuw op Belgische bodem, in de Lotto Arena weliswaar als de ‘danstempel to be’.
Opwarmen deed Pretty Lights, een Amerikaanse dj met een voorliefde voor electro.
Bij aanvang trok hij resoluut de kaart van dubstep en in ‘no time’ werd het middenplein een kolkende massa. Maar een klein halfuur later stortte zijn set als een kaartenhuisje in elkaar. De continue experimenten met diverse stijlen draaiden verkeerd uit, de kids waren inmiddels gestopt met bewegen, wat resulteerde in maar een matige gig . Eerder ontgoochelend dus .
In de change-over was er meer sfeer... Bob Marley schalde een volgend half uur door de boxen …
Rond half tien dimden de zaallichten en werd een geprojecteerde countdownklok van 5 minuten in gang gezet ...Naarmate de seconden wegtikten, bouwde het op naar een climax … We voelden al aan dat dit geen normale avond zou worden …
Na de 5 minuten flitsten lichtsalvo’s voorbij, de doek werd naar beneden werd gehaald ... en dan, een imposante witte DJ booth werd onthuld, een constructie waarin Skrillex als een keizer in zijn paleis achter de decs had plaatsgenomen.
In de show hadden we duizend en één verschillende projecties, animaties, foto's en filmpjes; kortom, een impressionant spektakel waarover nog lang zal verteld worden. Visuele topklasse dus!
Openen deed hij met “Breakin' a sweat” en “Right in” –van de laatste EP-, de zaal ontplofte meteen op de eerste tonen en pas anderhalf uur later doofde dit uit …
De weirdo ging als een bezetene te keer en headbangend vanop z'n troon wisselde hij vette dubstepbommen af met electro, drum 'n bass en underground dancetunes, zelfs metal was nooit veraf... Alles kon … alles mocht, Skrillex dirigeerde en orkestreerde.
Hij wisselde af met geremixte dubstepversies van o.a. Avicci, Nero en DJ Fresh maar het was vooral z’n eigen materiaal dat erin ging als zoetenkoek bij de dubstepkids. De nieuwe single “Make it bun dem” –een samenwerking met Damian Marley- was één van de mooiste voorbeelden, ‘collectief los gehen’ op de beats en bleeps met de vuisten in de lucht.
Ook het vuurwerk, de confettikannonnen, rookmachines en CO2 shooters draaiden overuren; een onmiskenbare schakel in het futuristisch concept.
Loeiharde versies van “Bangarang” en “The Devil's den” zaten in het 2 de deel van het epos en waren de absolute publiekslievelingen. Een enorme respons van het publiek, waarbij zelfs moshpits op het middenplein te zien waren! Wat een vibe. Tussenin hoorden we van Skrillex af en toe tot een onverstaanbaar dankwoordje.
Toen op het einde de intro van “First of the year” klonk, trok het fenomeen nog eens alle registers open en werden we voor de laatste keer weggeblazen door de pompende bassen en die typische, bibberende, neurotische dubstepsounds.
Wat een show , wat een totaalspektakel! Op Werchter en Tomorrowland mogen ze binnenkort een nieuwe 'orkaan' verwachten .
Organisatie: Live Nation
Radio Moscow werd destijds ontdekt door Dan Auerbach die ook hun eerste plaat produceerde. Dan weet je ook wel dat het hier om rauwe rock gaat en niet om het zoveelste folkrock groepje. Maar waar Auerbach met zijn Black Keys de retro elementen weet te verwerken met een hedendaagse hippe sound, is Radio Moscow meer in het verleden van begin jaren zeventig gaan graven op zoek naar een luide sound waarin de gitaar overheerst, met als voornaamste referenties Jimi Hendrix, Black Sabbath, Blue Cheer en Ten Years After. Ook de looks zijn vintage seventies, geen van de heren heeft zo te zien al ooit een bezoekje aan de kapper gebracht.
In Radio Moscow draait alles rond één persoon, de vingervlugge gitarist Parker Griggs die op de drie platen ook zang en drums voor zijn rekening neemt. Op het podium heeft hij uiteraard een drummer en bassist meegebracht, zij vormen een solide ritmesectie voor de intense en stevige hard- en bluesrock gebaseerd op luide riffs, heavy psychedelica en loeiende solo’s met veel echo en wah-wah effecten. De stem van Griggs komt er een beetje minder door, maar daar stoort zich vanavond niemand aan want het zijn vooral de gitaarversterkers die hier op volle kracht moeten werken.
Hoewel de sound heel seventies is en het gitaargeweld alomtegenwoordig, zijn de songs niet te lang uitgesponnen en weet de band steeds de spanning en vooral de elektriciteit er in te houden.
Enkel in het bisnummer “250 miles” wordt de 10 minutengrens overschreden en laat Griggs zijn gitaar nog eens extra gretig freaken en scheuren. De song geeft echter nergens de indruk langdradig te zijn, integendeel, het is een uitermate fantastische finale van een potig, stevig en heavy retro rock feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/radio-moscow-25-04-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
In hun eigen IJsland ging eind vorig jaar de bal aan het rollen met de single “Little talks “ , met de bijhorende debuutcd ‘My head is an animal’; Of Monsters And Men is het bonte gezelschap, met zangeres/gitariste Nanna Bryndis Hilmarsdottir en zanger/gitarist Ragnar “Raggi” Porhallsson. Ze serveren ‘feelgood’ gevoelige folkpop met toevoeging van trompet en accordeon. Een breed weelderig instrumentarium kleurt en siert de songs , die naar een Arcade Fire lonken.
Vrolijke , zwierige en sfeervolle muziek, amicaliteit , friste en enthousiasme . Ritmisch sterk. Referenties met Noah & the whale , The Decemberists , Mumford & Sons , Fanfarlo en ons eigen School Is Cool. Oprechtheid, spontaniteit en speelsheid ! De kunst van het songschrijven ligt hen gegoten. Lekker in het gehoor liggende pop , of het nu opwindend , opzwepend of ingetogen klinkt .
Ondanks de vele invloedssferen, hebben ze een eigenheid . Met zeven waren ze op het kleine podium van de Club van de AB. , maar hebben alle troeven en kwaliteiten om een grootse band te worden . Wat zijn we blij met een opbeurende, prikkelende “Little talks”. Leuk en ontspannend. De rest van Europa ondergaat nu hun popgevoelige folk . Een verademing bepaald door de afwisselende en de elkaar aanvullende (vrouw –man) zang. Heerlijk zoiets.
Een uitnodigende “Enjoy our music” hoorden we en gezwind trokken ze ven leer met “Dirty paws”, “From finner” en “Mountain sound”, die iets hebben van onschuldige ‘campfire’ songs . De flikkerlichtjes op de achtergrond gaven nog meer hun ‘joie de vivre’ aan . Ons hartje bonkte even hard als het tempo wat lager kwam te liggen in het sfeervolle, dromerige materiaal met de warm, broeierige songs “Slow & steady”, “Yr bones” of de liefdessong “Love love love”. Kortom ; fleurigheid door het geraffineerd uitgewerkte songmateriaal vol fijne, prettige emotievolle melodieën .
“King & lionheart”, “Lakehouse” en natuurlijk “Little talks” brachten een ongehoord optimisme . Moeiteloos konden we de “héhé’s” , “de oohoo’s” of de “lalala’s” meezingen en neuriën. En dit was nog niet alles, tot slot waren we dan nog eens sterk onder de indruk van de klankkleur en de stemmenpracht van het broeierige opbouwende “Six weeks” .
Op sjieke en gracieuze wijze werd de uur durende set besloten. Best spannend! De applausmeter ging in het rood bij het Of Monsters & Men optreden in de kleine Club. Sober, sierlijk en elegant! “Close to me” van The Cure werd uitermate origineel gespeeld, fluisterpop met onderhuids een ‘pop noir’ tint, ergens tussen The XX en een hitgevoelig Jesus & Mary Chain . Het intens melancholische “Yellow light” werd er mooi aan gekoppeld .
Een ‘waauw’ gevoel hielden we er aan over . Het muzikaal kwalitatieve Of Monsters & Men kan na een Mumford & Sons en Noah & the whale een Pukkelpop Club of Marquee tent op z’n kop zetten … U bent nu al de hoogte!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Electricity In Our Homes is een Londense band die debuteert met ‘Dear Shareholder’, na een eerder verschenen EP. Het trio biedt indiepop, ondersteunt het met aanstekelijke, lieflijke pop en een rauw garage lofi randje vult aan. Een licht zweverige zang horen we en de repetitieve ritmes leunen nauw aan de V.U. en The Feelies . In “We are all trooping off in a big old gang” is wave geweven, en het afsluitende sfeervolle “Play it over” heeft nog een pittig rock’n’roll/blues gehalte . De geboden variaties maken van de plaat een fijn debuut .
My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, balanceert ergens tussen pop , rock , chanson , cabaret en opera . De zaken worden op haar nieuwe cd subtieler aangepakt , waarbij ze het eerder houdt op sfeervolle, intieme, ingetogen pop (akoestische gitaar) en licht klassiek door de strijkers, hobo , cello en piano . Sprookjesachtige, hemelse melodieën , die soms een trippend ritme kunnen hebben en in verhouding kunnen gebracht worden staat met haar indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid. Een rits fijne uitgekristalliseerde popsongs dus, waarbij ze nog het best beantwoordt aan het werk van Joanna Newsom.
Het Britse B(ombay) B(icycle) C(lub) van spil Jack Steadman debuteerde in 2009 met ‘I had the blues but I shook them loose’ . Ze waren nog geen twintig , deze vier gasten . Ze zijn na de akoestische voorganger ‘Flaws’ al toe aan de derde plaat . We horen een fris, spannend geheel van dromerige, broeierige poprock , met aanstekelijke, tintelende ritmes en melodieën, die het subtiele gitaarspel in de spotlights plaatst. Het kwartet heeft de kunst van popsongs schrijven onder de knie ; “Bad timing”, “Shuffle” en “Favourite day” zijn alvast drie grootse songs op de plaat . Ook het intieme “Still” , geleest op piano en vocals, moet niet in sterkte onderdoen . BBC komt opnieuw sterk voor de dag …
Een ‘bezwerende trip met weerhaken’ is een terechte titel voor de derde plaat van de uit Philly, Pennsylvania afkomstige War On Drugs, met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band, maar is nu op solopad .
Frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock horen we . Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Steve Wynn, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje .
Ook zij voeren je mee in dié bezwerende trip van dromerig en voortkabbelend materiaal, die ruimte laat voor de instrumenten , en grungy injecties heeft door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes , niet vies van een bedwelmend en krachtige opstootje, en gedragen door een warme, emotievolle zang .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen die met “Come to the city”, midden de plaat, een hoogtepunt bereikt.
Dr John is op zijn 71 ste springlevend en dat is voor een groot stuk te danken aan de dezer dagen alomtegenwoordige Dan Auerbach (33). De Black Keys frontman stak zijn adoratie voor Dr John niet onder stoelen of banken en stelde de man voor om samen een plaat op te nemen. Dr John stemde toe en zal daar geen spijt van hebben, want ‘Locked Down’ is zijn beste plaat in eeuwen.
Hoewel ‘Locked Down’ alweer een typisch Dr John album geworden is met de gekende ingrediënten als soul, blues, mardi grass en allerlei voodoo toestanden, draagt de plaat toch een uitdrukkelijke Black Keys stempel. Dan Auerbachs’ invloed en gitaarspel zijn zeer herkenbaar en drijven Dr John tot prestaties waarvan niemand nog dacht dat hij het kon. De productie van Auerbach zorgt er voor dat de ouwe rot vitaler en hipper is dan ooit.
Laat ons zeggen dat de twee elkaar perfect hebben gevonden en allebei hun ei op een voortreffelijke manier kwijt kunnen in deze welgeslaagde kruisbestuiving. Chemie noemen ze dat.
De samenwerking tussen de twee klasbakken werkt zich bijvoorbeeld naar een hoogtepunt in het funky “Getaway” dat een wonderlijke gitaarsolo van Auerbach in de staart zitten heeft
Auerbach heeft de piano van Dr John vervangen door een funky en sexy seventies retro-orgeltje waarmee de grootmeester zich kennelijk enorm weet te amuseren. Verder zingt en gromt Dr John zich gretig doorheen een set geweldige songs waarin hij schittert als in zijn beste dagen. Of hoe een oude beer als een jonge wolf kan klinken in een opzwepend en funky nummertje als “Revolution”, hoe hij Tom Waits naar de kroon steekt op “Big Shot” en hoe hij de afro-funk-soul van de jaren zeventig met succes terug oppoetst in “Eleggua”.
Een knoert van een generatieverschil zit er tussen de twee heren (zo een kleine 40 jaar) maar ze vullen elkaar perfect aan op dit bijzondere album.
Beste jonge muzikanten, neem uw gitaar en ga ermee naar uw opa, wie weet komt daar geen uiterst creatief brouwsel van.
Drukke dagen in de Gentse muziekscène, met twee knappe releases op amper enkele dagen tijd. Na de doortocht van Drums Are For Parades op zaterdag, was het de beurt aan Wallace Vanborn om hun nieuwe plaat ‘Lions, Liars, Guns & God’ voor te stellen op dinsdag 24 april, wederom in de Handelsbeurs.
We kwamen net op tijd om nog twee nummers van het voorprogramma, Raketkanon, mee te maken. Op het podium valt slechts een gitaar, een drum en enkele synths te bemerken maar dit doet zeker geen afbreuk aan het geluid. Eerlijk: we waren ietwat sceptisch, mede doordat RKTKN een nevenproject van muzikanten die in andere bands (Waldorf, Tomàn, KKK,…) al hun sporen verdiend hebben. Toch maakte het viertal indruk door sterke drumsecties en een goeie presence op het podium. Genoteerd: volgende keer komen we wél op tijd om RKTKN bezig te zien.
Om de temperatuur in de Handelsbeurs nog wat op te drijven, volgde het Gentse trio Wallace Vanborn om hun nieuwe album te spelen. Vanaf het begin van de set zat het tempo er duidelijk in: dit is rechttoe rechtaan rock ’n roll! De single “Cougars” was al een tijdje uit en werd behoorlijk goed onthaald. Ook de rest van “Lions, Liars, Guns & God” volgt hetzelfde stramien: heel catchy en toegankelijke stonerrock, die op deze laatste plaat trouwens geproducet is door David Botrill (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...).
Het verhaal gaat dat het trio een tiental producers aanschreef die ze zelf bewonderden, met de vraag om mee te werken aan hun nieuwe plaat, en dat Botrill erg enthousiast reageerde. De rest is geschiedenis, want na zeven weken kamperen in de studio was het album een feit.
Wat Wallace Vanborn brengt klinkt uitermate dansbaar, en soms gaat het zelfs wat op The Subways lijken (min het feit dat bassist Dries Hoof net iets meer haar heeft dan Charlotte Cooper…).
Daarnaast is openingstrack van de CD, “Lion’s Manual” perfect vergelijkbaar met een van de beste Belgische exportproducten, Black Box Revelation. “We Are What We Hide”, met een dijk van een riff, wordt gevolgd door het akoestische “Pawns”, waarmee Wallace Vanborn bewijst dat het geen one-trick pony is.
Wie denkt dat het nieuwe album iets softer is, spoelt beter de eerste vier nummers door. Vanaf daar (afgezien van het akoestische intermezzo) gaat het erg strak door tot aan het laatste nummer “White River”, alwaar een drie minuten durende outro zijn weg vindt naar uw nekspieren: het is moeilijk om niet mee te headbangen.
Laat een ding duidelijk zijn: Wallace Vanborn vindt het warm water niet opnieuw uit, maar de manier waarop ze hun zware gitaarrifs ombuigen naar catchy en toegankelijke rock, verdient wél een grote pluim. Dat doen ze overigens geheel in de eigen stijl, zonder in te boeten aan originaliteit.
Ook het duo van Blood Red Shoes zag het potentieel in deze drie Gentenaars. Onlangs zijn ze opnieuw op tour vertrokken, met Wallace Vanborn in hun kielzog.
Wat wij echter nog niet kunnen vatten, is dat in ons eigen land de ‘pletwallace’ niet meer airplay krijgt. Terwijl ze in het buitenland hoge ogen gooien (vorig jaar trouwens ook op Sziget), krijgt de groep in België bijlange niet de aandacht die ze verdient. Daar komt met ‘Lions, Liars, Guns & God’ ongetwijfeld verandering in!
Wie Wallace Vanborn wil volgen op hun tour en in andere avonturen, kan terecht de blog die ze bijhouden voor De Standaard Online.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-24-04-2012/
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
‘Ahead Of Time’ is het tweede album van het Belgische Frozen Rain, de band rond songsmid en multi-instrumentalist Kurt Vereecke. Net als op het titelloze debuut opteert Frozen Rain voor een fraaie portie AOR en melodieuze rock, een genre dat vooral in de jaren tachtig hoge ogen gooide. Kenmerkend voor het genre zijn een prima zinger, een stevige ritmesectie, gemakkelijk meezingbare nummers, krachtige en uitgesponnen solo’s en een hele resem stevige keyboards.
De populariteit van deze muziek ligt duidelijk al een heel eind achter de rug maar dat betekent niet dat er geen prima materiaal meer verschijnt, dat bewijst alleszins deze ‘Ahead Of Time’. De plaat kent enkele zeer sterke uptemponummers zoals opener “Believe It Or Not”, “Forever” en The last Dace Ain’t Over” en ook de obligate ballad (“Too Late”) worden niet vergeten.
Een absoluut pluspunt is de strot van nieuwe zanger Carsten ‘Liezard’ Schulz die perfect bij de muziek past. Verder valt ook de productie in positieve zin op, het album is uitermate radiovriendelijk. Frozen Rain levert een meer dan degelijk werkstuk dat we aanbevelen aan alle AOR-liefhebers.
Nederlands 
Français 
