Devils Rock For An Angel 2024 – Festival vol adrenalinestoten
Devils Rock For An Angel 2024
OC 't Riet
Zillebeke (Ieper)
2024-09-21
Erik Vandamme
De Westhoek doet de herinnering aan de tweede wereldoorlog opborrelen, met z’n vele monumenten, en uiteraard ook Ieper die tot ieders verbeelding spreekt.
Het herbergt in het gezellige Zillebeke ook een jaarlijks terugkerende festival voor het goede doel: Devils Rock For An Angel.
Het was even spannend in aanloop naar deze editie, maar uiteindelijk kunnen we stellen dat 2024 ook een topjaar is gebleken, zowel in opkomst als in gezelligheid. De bands waren echt de moeite . Het was een festival vol adrenalinestoten!
Painted Scars (*****) opende en warmde het publiek op. De band is pas ontstaan in 2023 en bracht een eerste plaat uit 'Kintsugi'. Het hyperactieve gezelschap vliegt er direct energiek in, en deelt al vrij vroeg een uppercut uit. Een erg goed op elkaar ingespeelde band trouwens,, o.m. door de verschroeiende riffs van gitarist Yannick Rottiers. Opvallend binnen Painted Scars is echter de verschijning en de katachtig bewegende Hyacien Zijlmans die met haar emotioneel beladen vocals intrigeert. Verder hebben we de rauwere inbreng van Kevin De Brauwer. Bassist Jens van Geel en Bram Vermeir maken het plaatje compleet. Er hangt deels een donkere, spookachtige walm in de sound, ondanks de ietwat feestelijke stemming. Interessant bandje met groeimogelijkheden.
De Nederlandse symfonische metal band Dance With Dragons (****) had minder publiekelijke belangstelling. "Hoewel Dance With Dragons een nog relatief onbekende naam aan het metalfront is, bestaat deze zeskoppige formatie uit door de wol geverfde muzikanten waarvan de kernleden al ruim twintig jaar met elkaar spelen. Mede hierdoor weten zij hun strakke, energieke show neer te zetten.", lezen we op de website van de band. De band balanceert tussen licht en duisternis, tussen engelen en demonen. We horen het muzikaal in verbluffend gitaar- en drumgeweld. On der de indruk waren we van de brede vocals van Sanne Kluiters, die breekbaar klonk en sterk kon uithalen. Rauw, ruw en innemen gevoelig.
We merkten wel dat de gitaren er niet altijd even goed doorkwamen in de mix, en vroegen ons af hoe dat kwam. Eerder dit jaar verliet gitarist Michel de band waardoor ze met vijf op het podium stonden i.p.v. zes, misschien had het daarmee te maken. Op zich maar een klein euvel. Band die on s confronteerde met ons innerlijke zelf …
Tijd voor een afscheid langs de grote poort … Royal Jake (****1/2) liet ons weten dat ze binnenkort (op 8 november in Nijdorp, Opwijk) hun laatste optreden zullen geven. Op Devils Rock For An Angel gingen ze nog een keer compleet los. De scherpe riffs en de verpletterende mokerslagen, zorgden voor het nodige vuurwerk. Na een wat moeizame start, dreef de band het tempo telkens meer op. De spraakzame frontman animeerde door grappige kwinkslagen, - "jullie zijn een fijn publiek", zei hij plagende, "ik ben de eerste die dat zegt vandaag zeker?" Met zijn bulderende stem overdonderde hij iedereen. Een ‘wall of death’ hoorde hier erbij. Royal Jake brengt nogal muziekstijlen bij elkaar in een wilde vaart , als een pletwals. Hun speelsheid en de humor maakten het plaatje compleet. Op het einde van hun set gingen de gitaristen het publiek letterlijk opzoeken. In schoonheid werd een mooi parcours besloten. We wensen de bandleden nog veel succes toe in allerhande projecten.
Hope Erodes (*****) is er eentje die op onze wishlist stond. Wat een energie hier muzikaal als vocaal. Er was de beweeglijke zanger Koen Van Der Aa - en zelfs dat is een understatement - van deze Antwerpse metalcore formatie; hij sloeg wild om zich heen , vloog van de ene naar de andere kant, keek het publiek vervaarlijk aan en ging hen vaak opzoeken om in hun gezicht te staan brullen. Niemand stond stil bij dit optreden. Hope Erodes trok je mee op deze wilde rollercoaster. De soli overtuigden, verschroeiend snel en technisch vernuft. Deze band wist verdomd goed waarmee ze bezig zijn. Wat een tsunami.
Neverus (***1/2) is een Nederlandse melodieuze death metal band die pas is ontstaan in 2022. Met hun allereerste album 'Burdens Of The Earth' laten ze vooral een donker kantje van metal horen. "Door power metal geïnduceerde melodische death metal op een bedje van orkestrale en symfonische pracht en praal", lezen we.
De bandleden stonden er eerst wat statisch bij en speelden ietwat routineus. Maar gaandeweg kwam er wat meer schwung en interactie. Neverus drukte het gaspedaal dieper in.
Neverus is een band in volle groei, puur muzikaal gezien wisten ze die donkerte van de metal weldegelijk te benaderen.
Soms komen we bands tegen die ons elke keer weten omver te blazen. Zelfs als we denken ‘nu hebben we het beste wel gehad’, gebeurt er weer iets onbeschrijfelijks waardoor je ademloos staat te genieten. Neem nu WildHeart (*****), een bende jonge, getalenteerde muzikanten die het kenmerkende van de heavy metal van de prille jaren '80 spelen, alsof ze het zelf hebben uitgevonden. De daarbij horende kledij en poses maakten het compleet.
Opnieuw weten zij ons te ontroeren en te overtuigen, muzikaal als vocaal door de scherpe gitaarriffs, de drumsalvo’s en de klokheldere stem. Hun speelsheid en enthousiasme zijn een toegevoegde waarde.
Zonder gedateerd te klinken, drijft WildHeart het tempo steeds op. Wat een adrenalinestoten bezorgden ze ons, waardoor je gaat headbangen tot de nekspieren pijn doen. Die oprecht- en eerlijkheid siert. Murw geslagen werden we!
De Belgische heavy metal/hard rock band White Heat (****) boekte in de jaren '80 enkele successen met drie klassiekers in het genre 'White Heat' (1982), 'Krakatoa' (1983) en 'Runnin' For Life ' (1985) en ze zijn sinds 2020 weer op toer. Het zorgt voor nostalgische concerten waarbij opvalt wat voor een klassenbakken ze wel zijn. Opvallend zijn de verschroeiende riffs en de veelzijdige vocals van Filip 'Flype' Lemmens, voor de hard rock liefhebber pur sang een streling voor het oor.
Wij lieten ons gewillig meevoeren in hun speelsheid en retro. Leuke set.
In de laatste rechte lijn naar de finale, maken we ons op voor een dosis pure hard rock en heavy metal. Het viel ons op dat het grootste gros van de aanwezigen hiervoor was afgezakt naar Devils Rock For An Angel.
King Crown (****) is een Franse band die de kenmerkende power/heavy metal op een hoopje gooit; ze spelen een show vol metal clichés en er ontstaat een feestelijke stemming. Ze waren in het wit gekleed. Het sprak visueel tot de verbeelding.
We hoorden enkele knap gebrachte covers als “Holy Diver” van Dio, door de hele zaal meegebruld. Een niet-aflatende inzet, het publiek aanporren, de handen op elkaar krijgen , het hoort er allemaal bij. Het klonk soms te clichématig. Dit Franse gezelschap speelde een mooie, leuke, gezapige set doorsnee gewone power/heavy metal. Nooit slecht zoiets.
Steelover (****1/2) is een hard rock/heavy metal band uit Luik die werd opgericht in 1982. Nadat ze in 1986 uit elkaar gingen, werd de band in 2016 heropgericht door Rudy Lenners, Nick Gardi en Pat Freson. De band speelt doorsnee hard rock, dat doet denken aan een Blaze Bayley. Frontman Vince Cardillo heeft een hoog stembereik, ontroert zijn publiek en heeft een goed geoliede band, die meesterlijke riffs spelen, o.m. soli van de gitaristen/bassist Nick Cardi, Pat Freson en Calin Uram; alsook drumbeest Nikko Konikiewicz die de ritmiek onder spanning houdt.
De speelsheid en de gretigheid sieren, als doorwinterde wolven. Steelover beschikt over een nieuwe adem, met ‘vers’ bloed in de band , gezien van de oorspronkelijke bezetting er niet teveel meer over schiet.
Live overtuigden ze zondermeer. Headbangen en brullen behoren tot het concept. Steelover brengt de heavy metal en de hard rock naar een hoger niveau door al die juist compacte adrenalinestoten. Iedereen genoot van deze afsluitende band.
Dank ook aan Musika (https://www.musika.be )
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Floyd, a tribute to Pink Floyd, artistiek, muzikaal, cinematografisch eerbetoon aan de band + 50 Y ‘Dark side of the moon’
Een interessante tribute van de legendarische Pink Floyd is zeker wel het Belgisch-Waalse collectief Floyd, die ons goed twee en half uur meesleepte in die kenmerkende artistieke, muzikale en cinematografische leefwereld van Pink Floyd, met treffend bepalend materiaal uit hun oeuvre en de volledige weergave van de plaat ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud en één van de best verkochte albums aller tijden.
Van deze pioniers bood dit combo ons een waar genot om te luisteren en te kijken. Naast de composities was de cirkelbewegende lightshow en de videprojecties even belangvol. Een mooi geheel dus.
Het deed ons even stilstaan wat een invloedrijke band Pink Floyd wel was met hun materiaal eind 60s en in de 70s, een combinatie van klassieke rock, psychedelica, symfo , progressive, waarbij de vier (Waters, Gilmour, Wright, Mason) maar al te graag experimenteerden met geluid en beelden en met een filosoferende, maatschappijkritische blik. Er werd goed nagedacht hoe de nummers in elkaar moesten steken en ze werden letterlijk ontrafeld op inspiratievolle, vernieuwende wijze.
Enkele album zijn in het geheugen gegrift , eerst deze met het talentvolle fenomeen Syd Barrett, ‘The piper at the gates of dawn en ‘A saucerful of secrets’; in de 70s ‘Meddle’, ‘Wish you were here’, ‘Animals’, ‘The wall’ en natuurlijk ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud , die door deze tribute band Floyd in de spotlight werd geplaatst in het tweede deel van de set.
De tribute band deed z’n uiterste best om de songs van weleer in hun oorspronkelijkheid te spelen, met een dosis elektronica apparatuur, synths, sax, en ondersteund van drie backing vocalistes. Met negen op het podium dus waarbij de muzikanten de sound van Pink Floyd optimaal beheersen; enkel in de vocals kon er hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar we willen niet muggenziften , dit was goed , enorm goed in keuze en in het spelen, om die unieke muzikale leefwereld te beleven.
We kregen meteen eentje om volledig in op te gaan, “Shine on your crazy diamonds” uit 75 , een top 100 klassieker, die nogmaals aantoonde hoe invloedrijk het nummer wel was op de latere sound van elektronica/psychedelica, roots, symfo, lounge, ambient enz; de repetitieve opbouw, de vele boeiende wissels en de minutieuze geluidjes, heerlijk hoe het allemaal elkaar vond in een web van lichteffects en beelden. Het werd overtuigend ingeleid door een spannend gitaar-basgetokkel, steelpedal en de daarop volgende instrumenten die vernuftig klonken en voldoende ademruimte kregen. Talrijke bands en artiesten flitsten ons voor de ogen in deze muzikale rijkdom van de song , die meer dan 15 minuten duurde. En zoals het spaarzaam begon, zo deinde het subtiel uit. Prachtig dus, met een terecht warm onthaal.
Directer van aard was “Welcome to the machine”, door het broeierig rockconcept en een futuristisch tintje. Barrett werd niet vergeten in dit eerbetoon , de psychedelische rock, met een Indiase tune hoorden we op “Set the controls for the heart of the sun” (uit ‘ A saucerful of secrets’ van 68). Het liet horen waar vele indie bandjes en zeker het talent Khruangbin de mosterd haalde. Het bouwde mooi op, klonk broeierig, intens, durfde te exploderen en had een donkere ondertoon. Je waande je in de woestijn, onder een loden zon …
De kritische blik naar de huidige oorlogen (als in Ukraine en in het Midden-Oosten) hadden we met “Dogs of war” ( uit ‘A momentary lapse of reasons’), geplukt uit het recentere oeuvre van Pink Floyd. De instrumentatie was visueel en prikkelde onze verbeelding. Zoals steeds waren die gitaarsoli een meerwaarde, sterk gespeeld van deze tribute band.
We blijven vol lof over de songkeuze en de speelwijze … Het sfeervol, dromerige “Wish you were here”, met dat semi-akoestische gitaarspel en piano, volgde. De nostalgie nam ons volledig in met de zo goed als instrumentale classic “One of these days”, uit ‘Meddle’ van 71, postrock avant la lettre met die spaarzame, opbouwende ritmiek, de tempowissels en de explosieve uithalen, aangepord door die basstune en de gitaren. Heerlijk spacey destructief.
“Keep talking”, wat gewoontjes vergeleken met het andere materiaal, uit ‘The division bell’ en ook al dertig jaar oud, was de voorlaatste van het eerste deel. Het alombekende “Another brick in the wall” (‘The wall’,79), hun meest poprockende doorbraaksingle, besloot, ook zo’n eentje die z’n eigen verhaal heeft binnen het oeuvre met een videoclip die in het geheugen gegrift stond, van die stappende hamers en de opstandige leerlingen. De helikoptergeluidjes deinden de song uit en overtuigden een eerste set.
De tweede set kaderde de 50ste verjaardag van ‘Dark side of the moon’, een icoon in de pophistoriek, songs die in één ruk best beluisterd worden en dus in één concept worden voorgesteld. Ook van deze Floyd werden we ondergedompeld in die unieke sfeer van dit album , die een amalgaan van stijlen bevat én melodie , gewaagdheid en experiment samenbrengt. Dit is muzikaal vernuft in het kwadraat als we terug gaan in de tijd.
Wat een nummers: “Speak to me”, met die voicesample, het kloppend hart van “Breath”, de tikkende klok die slaat en het gerinkel op “Time”, de pakkende , indringende emotievolle vocals van de dames op “Great gig in the sky” en het geldgerinkel van “Money”. Het publiek genoot van het technisch vernuft en van de spaarzame, opbouwende instrumentatie, de soli, de zwevende saxpartijen en de backing vocals.
En op die manier golfden we verder op dat allesbepalende album met “Us & them” , die gevoelige , broze, dromerige song door de fijne orkestratie. Een even sfeervolle closing final hadden we met “Any colour you like” en “Brain damage/eclipse”, die de dictators van alle tijden op het grote scherm lieten zien.
Het combo kreeg een verdiend applaus van het publiek dat uitermate genoot van deze nostalgische trip.
We werden verder op onze wenken bediend na het ‘Dark side of the moon’ epos met een staaltje van “Echoes”, ook al van ‘Meddle’ uit 71, een all-style, lang uitgesponnen nummer dat hier evenzeer intrigeerde in sfeer, opbouw en extravertie door de keys, ambiente soundscapes en de gitaarriedels. De vloeistof dia’s maakten het plaatje compleet.
Het muzikaal cinematografisch concept werd besloten met die andere instant klassieker “Comfortabely numb” (uit ‘The wall’) , een dromerig poppy psychedelisch nummer, die twintig jaar terug in een aangepast groovy jasje werd gestopt door de Scissor Sisters.
Moeiteloos werden we twee en een half uur meegesleept in die Pink Floyd trip , die geluid, beeld en kritische blik op artistiek overtuigende wijze wist te versmelten. Deze Floyd zullen we onthouden, zondermeer. Sjiek gedaan alvast.
Organisatie: Show-Time + Comedyshows ism Kursaal, Oostende
'Song Offerings' is de nieuwste explosieve release van de Belgische avant-garde gitarist Julien Tassin en de veelzijdige drummer Nico Chkifi, die voor het eerst hun krachten samen bundelen in geïmproviseerde muziek.
'Song Offerings' doorkruist texturen, kleuren en chaos op gebied van jazz, rock, soundscapes, noise gebed in structuur, improvisatie en experiment.
Het album werd opgenomen tijdens een residentie in Les Ateliers Claus in Brussel in december 2022, en werd nu uitgebracht.
Het zijn zondermeer twee toptalenten, wat we horen in het gevarieerde gitaar - en drumspel. “Cactus Road” is meteen een sterke opener. Op “Dreams Flow” horen we een bevreemdend, experimenteel kantje. De grenzen van hun muzikaal kunnen wordt afgetast. Ze weten elkaar speels, onbezonnen aan te voelen. Het klinkt boeiend en onderstreept de diversiteit, o.m. op het toepasselijke “How Many sounds can you Hear all at once?”. Verder hebben we het korte, zachtmoedige “Everyone is a Creator” en het wondermooie “When danger come to take your hand” , die ingenomen gewaagd klinken. Chaos mag er heersen en de registers kunnen worden opengetrokken op een “If You Know”, “51” en de wonderbaarlijke afsluiter “Eternal”.
Deze virtuozen Julien Tassin & Nico Chkifi gaan voortdurend op zoek naar uitersten in hun instrument, met een dosis improvisatie en experiment. Schitterend spel dus , die ons steeds weet te verrassen.
Julien Tassin stond met Julien Tassin Quartet op de ‘European Jazz Conference’ in de Ha Concerts, samen met de Beren Gieren. Lees hier European Jazz Conference 2024 - De Beren Gieren + Julien Tassin Quartet - Een boeiend avondje verrassende wendingen en onvoorspelbaarheid (musiczine.net)
Tracklist: Cactus Road 02:18 Dreams Flow 03:18 How Many Sounds Can You Hear All At Once? 02:57 Searcher 05:07 Everyone is a Creator 01:47 When Danger Comes to Take Your Hand 06:16 If You Know 03:58 51 - 00:54 Underlying Intentions 05:28 My Heart is Full 05:41 Eternal 02:09
Rudy van de geropgestane Leuvense postpunkband Sovjet War heeft met Gutter Smell een solo-uitlaatklep gevonden. Na het album ‘One Prison Many Doors’ van begin dit jaar volgden nog twee singles die best oké, maar misschien ook niet spectaculair goed waren.
Met “Too Cold For Anyone In Here” zijn we wel helemaal mee. Hier zit wat meer venijn in, zowel in de lyrics als in de muziek. De akkoorden en melodie voeren ons terug naar de sense of urgency van Neil Young ten tijde van ‘Freedom’ en Iggy Pop’s ‘Brick by Brick’.
Een heel krachtige single en zo mogen er nog meer volgen.
https://www.youtube.com/watch?v=6ouWDZ_BXKU
Kartje Kilo is een duo dat verschillende straattheateracts opvoert. Met hun Radio Mano Sport (live sportverslaggeving met een knipoog) zaten ze in verschillende afleveringen van Iedereen Beroemd op tv-zender Eén.
Met “Up Café” brachten ze al een humoristische single uit (op rood vinyl te verkrijgen) en de opvolger is nog veel meer een schot in de roos. Op “Nazareth” zingt het duo in sappig West-Vlaams de lof van de snelwegparkings en dan in het bijzonder die van Nazareth. Leuk gebracht en onderhoudend, op een bedje van synthwave/neo disco/urban dance.
Ook de clip is best plezant.
Na “Up Café” was ik nog niet overtuigd, maar na “Nazareth” wil ik meer horen van Kartje Kilo. Zo nog een paar singles en dan een album?
https://www.youtube.com/watch?v=klhhFEECIOE
Sylvie Kreusch hebben we al in verschillende gedaantes leren kennen. Ze verandert al eens van tint, maar gaat nooit als een kameleon op in het decor. Op haar nieuwe single “Ding Dong” klinkt de muziek deze keer onbezorgd vrolijk, nostalgisch kinderlijk en onbezonnen zomers.
Muzikaal doet dit mij denken aan klassiekers als “Amoureux Solitaires” van Lio of – met die onderkoelde zang - aan “La Ouate” van Caroline Loeb. Ook het verzamelde werk van the B-52’s (dezelfde grappige hooks) en van het Nederlandse Baby’s Berserk passen hier als referentie.
In de lyrics zit er meer ernst. Het nummer is in feite een liefdesverklaring. “Ik had in mijn jeugd moeite om mijn ware gevoelens te uiten, om in elke zin ‘ik hou van je’ of ‘schat’ te zeggen,” vertelt Kreusch over het nummer. “Het is alsof je ijskoud water betreedt. Er is ook de angst om dichterbij te komen en daardoor misschien iets te verliezen. Ik denk dat mijn teksten daarom zo duidelijk en direct zijn, omdat ik in het echte leven niet zo ben”, zegt de zangeres.
“Ding Dong” is het meest recente voorproefje van het album ‘Comic Trip’, dat ook de singles “Ride Away”, “Hocus Pocus” en de gelijknamige titelsong bevat.
Dat album verschijnt op 8 november bij Sony Music.
Ding Dong (youtube.com)
Few Bits, de band rond Karolien Van Ransbeeck, is terug. De vorige platen (‘Few Bits’ uit 2013 en ‘Big Sparks’ uit 2016) oogstten toen lof bij radio, pers, fans en collega-artiesten. The War On Drugs nodigde Few Bits uit als support tijdens de tournees voor hun albums ‘Lost In The Dream’ en ‘A Deeper Understanding’ in 2014 en 2017. En ze mochten spelen op prestigieuze evenementen als SXSW in de Verenigde Staten en de Canadian Music Week in Canada.
Na de geboorte van haar dochter in 2019 besloot Karolien een muzikale pauze te nemen. Maar vorig jaar begon het weer te kriebelen en verzamelde ze haar band. Het nieuwe album, het eerste sinds 2016, verschijnt in het voorjaar van 2025.
“Brick Houses”, de eerste single daaruit, is muzikaal zachte en zeemzoete dreampop, met Karoliens goddelijke stem als gouden randje. Referenties zijn Mazzy Star en Fleetwood Mac. In de lyrics graaft Karolien dieper dan de pasteltinten van de muziek: “Bakstenen huizen bieden bescherming tegen stormen, maar niet tegen verlies en tegenslag. Veiligheid is vaak meer een gevoel dan een feit, en soms is het slimmer om mee te surfen op de golven van het leven dan tegen ze te vechten. Onze eerste single in acht jaar vangt zo'n moment waarop we ons helemaal buiten de tijd voelen, omdat één gebeurtenis alles belangrijker maakt. ‘Don't fight the waves, learn to surf.’
“Brick Houses” is geen radicale breuk met het verleden, maar dit schilderij heeft zo mogelijk nog meer laagjes dan de songs die we op de vorige albums te horen kregen. Volwassener, puurder, authentieker en compromisloos.
Applaus voor het terugzien van Few Bits en hopelijk is het publiek deze fijne band niet vergeten.
https://www.youtube.com/watch?v=OGjsMmyJhic
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die in hun progressieve post-metal ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes omzet in rauwe, emo-energie.
De teksten zijn introspectief, persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat ze niet in een hokje te duwen zijn.
We hadden een fijn gesprek en polsten naar de ambities en plannen. Lees gerust .
Hoog tijd om 'The Abyss Within' onder de loep te nemen.
De diversiteit vormt de rode draad. We horen het reeds op de opener “Dark Energy Dark Matter”, wat een veelkleurige sound. De vocals kunnen zalvend clean of screamo.
Het is een balanceren tussen donker en lichtvoetigheid en tussen rauw, hard uithalen en intiem pakkend zijn. Dit is post/progressieve metal, episch-emotioneel, die geluidsmuren weet op te trekken. Uitersten aantrekken van een relaxste, zachtmoedige sfeer met vlammende boosts, die net zorgen voor een orkaanuitbarsting, als op “Paradox of Evil” en “Illusive”. “Enigmatic Resonance” en “Deceivers Demise” op hun beurt beklemtonen het filmische aspect van TRÆLS.
TRÆLS weet door deze variatie van instrumentatie en vocals, zich te nestelen binnen de grotere namen van de post- en progressieve metal.
Tracklist: Dark Energy Dark Matter 06:01 Apoptosis 04:35 Enigmatic Resonance 05:49 Deceivers Demise 04:55 Essential Anxiety 06:10 Paradox Of Evil 01:24 Evade Emotional Collapse 06:41 Illusive 05:11
Percussionisten Simon Leleux, Robbe Kieckens en Celestin Massot gingen eerder door het leven onder Hands in Motion; het album 'Dawn' was het resultaat. Die percussie klonk spannend , wisselend en kleurrijk. Sterk. Ook met Spëcht hebben we eerder diezelfde intrigerende aanpak.
Met nietszeggende titels als “1.1”, “1.2”, tot “3.3” wil het trio de aandacht vestigen op hun diverse muziek. “Kalimba” brengt ons naar de Afrikaanse rimboe. Spëcht verrast ons door die bevreemdende world percussie.
Ze vallen op door sfeerschepping, de grooves en die afro, die inwerkt op de dansspieren. Vooral de instrumenten doen ’t em net o.m. door de tamboerijn en de Bendirs, een in Afrika populair percussie instrument. Wat een wissels krijgen we in hun opbouw.
De ‘lichte’ botsing van culturen brengen je in een soort trance. Het geheel is interessant en klinkt bedwelmend, intiem en crescendo-gewijs overweldigend. Er hoeft niet direct een verhaallijn in te zitten.
'Triptyques' is een veelkleurig plaatje door de klankentapijtjes en de afro. En het boeit extra door de verrassende wendingen en de talrijke experimentjes.
Je wordt weggevoerd naar Afrikaanse wouden en woestijnlandschappen. Een trance gevoel wordt gecreëerd, alsook één worden met vooral toch de Afrikaanse cultuur. Mooi.
Zeerzeker voer voor percussie liefhebbers.
Percussie
Triptyques
SPËCHT
https://www.youtube.com/watch?v=BsjGPLr_e70
Tracklist: 1.1, 1.2, 1.3, 2.1, 2.2, 2.3, 3.1, 3.2, 3.3
Laura Zöschg (stem), Elvira Helene Skovgaard Skovsang (stem) en Ewoud Van Eetvelde (stem, gitaar), vormen samen het internationale trio Room Trio . Ze komen respectievelijk uit Italië, Denemarken en België, een versmelting van verschillende culturen. "De composities zitten vol spontane uitnodigingen voor de verbeelding met teksten over vogels, mensen, wind en stranden. De uitvoerders ontmoetten elkaar tijdens hun studies aan het conservatorium van Aarhus, in het noorden van Denemarken vlak aan de zee" , lezen we in de bio.
Het debuut 'When You Look Through your Eyes' werd opgenomen in het verlaten klooster van de Zuster Clarissen in Leuven en dat zorgt toch voor een totaalbeleving. Je voelt letterlijk de sfeer van dat klooster op de plaat.
We ondervonden dit live ook in de Lokerse Jazzklub, juni ll, lees gerust .
Op plaat klinkt het echter nog intenser … dat komt natuurlijk door de sfeer op die bijzondere locatie, het kriebelt op “I Know I Know”, “Figures” en het prachtige “Atmospheres”, een song die de lading dekt van die unieke sfeer. De fantasie wordt hoedanook geprikkeld.
De vocals zijn mee bepalend .
Inspelen op gemoedsrust van simpelweg de rolluiken naar beneden, de ogen sluiten en je laten meevoeren naar diepzinnige gedachten. Je kan het ook “Shadows” en “Triangulations”. Bij elke luisterbeurt ontdek je weerhaakjes. “Floor faces” is een overtuigende afsluiter, die je doet wegdromen
Naast die avant-garde pop is het dus een visuele plaat, die tot de verbeelding spreekt
We zijn sterk onder de indruk van deze talentvolle performers.
Avant-garde pop
When You Look Through Your Eyes
Room Trio
TRACKLIST
I know I know 06:25
Figures 04:26
Atmospheres 06:28
Ornithologist 05:53
Shadows 08:04
Triangulation 07:32
Floor faces 04:37
'Dreamweaver' is het zesde album, als je ‘Live in Copenhagen’ niet meerekent, van deze veelzijdige Deense artiest. Trentemoller is door de jaren heen geëvolueerd van een dance, techno en ambient gerichte muzikant naar iemand die invloeden uit de indie, shoegaze en darkwave in zijn muziek steekt. Hij heeft nooit een geheim gemaakt voor zijn liefde voor o.a. The Cure, Slowdive en Joy Division. Voor de vocals deed hij beroep op de IJslandse Disa Jacobs die reeds mee toerde met de ‘Memoriam’ tournee.
Opener “A Different Light” begint met een akoestische gitaar en de zachte stem van Disa. De song bloeit langzaam open en klinkt warm en fragiel. “Nightfall” ligt in het verlengde. Het bevat iets meer tempo en een weemoedige gitaar. Het doet mij wat denken aan Ride of Slowdive. Het titelnummer “Dreamweaver” komt heel langzaam op gang om dan met dravende drums open te breken. Hier kunnen we live een stukje op dansen. Het krijgt een vervolg op “Give My Tears” dat meer tempo heeft, naar indiepop neigt en dansbaar is. “Behind My Eyes” heeft, net “In A Storm”, veel wave elementen in zijn muziek. Twee heerlijke nummer die wat refereren aan de stijl van The Cure. Met “Hollow” en “Empty Beaches” krijgen we terug meer peinzende en melancholisch getinte tracks voor onze neus geschoteld. Het album sluit af met twee donkere ambient slo-core nummers “Winter’s Ghost” en “Closure”.
Je zou kunnen zeggen dat ‘Dreamweaver’ uit soundscapes bestaat die dromerig, melancholisch, zweverig en soms donker klinken. Een blend van stijlen zoals darkwave, shoegaze, indie en electronic. De stem Disa Jacobs blendt heel goed bij dit alles. Het album is bij momenten een luisteralbum en op enkele andere momenten dan weer lichtjes dansbaar. Bovenal heeft het een heel fijne flow en een melancholische sound. De nummers zijn stuk voor stuk goed opgebouwd en er valt veel in te ontdekken. Ze bevatten een zekere gelaagdheid die je ontdekt na meerdere luisterbeurten.
Een plezier voor het oor.
Indie/darkwave
Dreamweaver
Trentemoller
Jordan Rakei – Een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes
In een volgelopen AB zochten we de Nieuw-Zeelandse warmte op met fenomeen Jordan Rakei (*****). Hij bracht dit jaar zijn vijfde plaat uit, 'The Loop', een gevarieerde plaat waarop de intieme kant te horen is alsook dat de dasspieren worden geprikkeld.
Live ruim 90 minuten lang een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes …
Eerst mocht het duo Dhruv (***) de avond openen. De interesse steeg in de beminnelijke zanger en diens warme stem. Hij wist die te ontroeren en werd bijgestaan door multi-instrumentalist Tim. Dhruv had wat tijd nodig , maar al gauw wist hij goed in te spelen op z’n publiek. We kregen een aangenaam, sfeervolle set van een beloftevolle singer-songwriter.
Door de sfeervolle lampen op het podium, waren we in de huiskamer van de AB beland. Het werd dan ook een huiskamerconcert met Jordan Rakei die samen met zijn band knus bij ons kwam zitten om zijn muzikaal verhaal. We kregen een uiterst gezapige set van een artiest die een bijzondere, wondermooie stem heeft, die zeker overtuigden in de intieme momenten op piano.
De muzikale veelzijdigheid werd onderstreept door o.m. het mooie “Learning”, “Mad World” en het schitterende “Freedom”; alle registers trok hij wel eens open, wat een emotionele wervelstorm.
Hij is een charismatisch entertainer en hij is goed omringd. We waren onder de indruk van de pianiste die kon zingen als een nachtegaal, tussen een “Flowers” en “Talk to me” in; ze verbaasde in de hoge uithalen, bedwelmend , hypnotiserend klonk het. Kippenvelmomenten ervaarden we. Een daverend applaus volgde.
Jordan Rakei geeft zijn band de kans voluit te gaan, wat de set en de show alleen maar ten goede kwam. Verder overtuigden de fijne baslijn (wat een soli soms!), of de brede percussie op “Everything Everything” en “Add the bassline”, die de muren deden trillen. Ook de gitaar riffs konden klieven.
Op het einde van de regulaire set, “Friend of Foe”, kregen we nogmaals de virtuositeit boeiende, langgerekte solo's en vocale inventiviteit. Wat een magisch samenspel.
Al die warme uppercuts deden de harten sneller slaan. Een ontroerend, ingenomen moment tussen publiek en Jordan aan zijn piano, hadden we op “Hopes and dreams”. De band was er terug bij het broeierige, sprankelende “Mind’s Eye” . Een mooi afsluiten van een warme avond.
Setlist: Learning//Mad World//Freedom//Royal//Wind Parade//State of Mind//Clouds//Forgive//Borderline//Eye to Eye//Flowers//Talk To Me//Cages//Everything Everything//Trust//Add the Bassline//Friend of Foe
Encore: Hopes and Dreams//Mind’s Eye
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Moby – Heerlijk opzwepende nostalgie
Lady Blackbird + Moby
Zaterdagavond 21 september, met 26 graden op de thermometer is er voor muziekliefhebbers geen betere manier dan deze eerste zomerse herfstdag af te sluiten dan in het gezelschap van Moby. Geef toe, we hebben er meer dan 10 jaar op moeten wachten, maar dat wachten werd beloond ...
Maar eerst is het woord aan 'Mevrouw Merel' ofte 'Lady Blackbird. Dat die naam een belletje doet rinkelen is niet geheel vreemd, ze had al eerdere passages in België, meer bepaald Werchter, Gent Jazz, ... Vandaag dus als intro en straks ook bij Moby 'on stage'
Waar de vaak gelezen verwijzing zijnde de 'Grace Jones of Jazz' vandaan komt merk je bij aanvang zowel in haar présence als in haar stemgeluid. Begeleid op gitaar brengt ze eerder nummers uit haar album ‘Black Acid Soul’, een cover van Nina Simone “Blackbird”, juist en zo weet u waar ze de inspiratie voor haar artiestennaam haalde.
Vervolgens komen er songs uit haar meest recente album, ‘Slang Spirituals’, met onder andere “Man on a boat”; dan wordt de gitaar ingeruild voor de keys voor “No one can love me”. Op het nummer “City” is ze even in de war waar ze nu juist is ... Londen misschien? Nee, Antwerpen dat was het ... Met “Reborn” rondt ze haar set af, het optreden werd gesmaakt, maar we kwamen toch vooral voor Moby, he?
Aangezien de plaat 'Play' uit 1999 dit jaar 25 jaar wordt is er een uitgelezen kans om daarmee een korte exclusieve 10-daagse tour te doen in Engeland, België, Duitsland, Frankrijk en uiteindelijk Zwitserland. Richard Melville Hall aka Moby verdient hier niks mee want hij bezorgt al zijn inkomsten aan nationale dierenrechtenorganisaties. Niet voor niks staat ANIMAL RIGHTS al enkele jaren op zijn linker- en rechter arm getatoeëerd.
Lichten uit en spots aan want hier gaan we … “My Weakness” wordt ingezet en gevolgd door “In My Heart”. We zien een scherm links en een scherm rechts aangevuld met een hele goeie lightshow. De zeer grappige clip van “In This World” krijgen we niet te zien op een megascherm want dat is er niet.
Met de hulp van een sterke band en twee straffe achtergrondzangeressen zal hij ons het mooiste uit zijn collectie brengen.
Na de nummers “Go” en “Bodyrock” neemt hij ons mee met een verhaal naar zijn achtertuin waar hij de voorbije 10 jaar vegan pizza's heeft gegeten en de volgende nummers speelt met zijn vrienden eekhoorns en spinnen in LA … “Flower / Find Me Baby”, “Almost Home” en “When It's Cold I'd Like To Die” volgen nu, inderdaad een beetje gezellig zoals je in de tuin zit. Een beetje saai zegt ook de meneer rechts van me. Maar ondertussen zijn we met 25000 fans allemaal klaar voor het echte werk en dan volgen “In This World” en “Porcelain” dat hij voor de eerste keer speelde op Torhout-Werchter in 1998 volgens hem. Hij praat heel klaar en duidelijk; hij loopt en springt als een balletje in een flipperkast rond.
Moby speelt alle instrumenten en we zien hem trommelen, aan een synthesizer staan en gitaar spelen.
Muzikaal is de stijl van de Franse Jean-Michel Jarre vervat. Een gevoel van ‘People come together’ ervaren we , een samenhorigheidsgevoel, “We Are All Made Of Stars” is een perfect voorbeeld. Nadien volgt “Machete”.
Hij excuseert zich keurig dat hij geen Nederlands of Frans spreekt en vertelt ons een nieuw verhaal. Ooit zat hij ergens met Lou Reed en David Bowie, kwestie van de juiste namen te gebruiken als je wilt 'namedroppen' … hij zag Lou Reed met gesloten ogen en David Bowie genieten op het volgende nummer, “Walk With Me” met de magistrale sterke stem van Lady Blackbird, uit het voorprogramma, een hoogtepunt alvast , gevolgd door “Why Does My Heart Feel So Bad?”. ‘Wat is die Lady toch geweldig’, zegt Moby en dat vinden we natuurlijk ook allemaal.
Ik las vorige week in een Engels tijdschrift 'eat this, Oasis' waarbij zijn (Moby) comeback er eentje is met het doneren van alle inkomsten; zo moet je dat doen!
We komen ondertussen in de laatste rechte lijn met “Everloving”, een nummer dat vaak is gebruikt in films, gevolgd door “Extreme Ways” en “Honey”; het is een beetje jammer dat hij precies weinig zelf zingt, maar net dan volgt er iets heel bizars…. Als we helemaal klaar zijn voor de apotheose brengt hij een cover (van een cover) “Ring Of Fire”, meest gekend in de versie van Johnny Cash; aangezien we met ons 25000 samen de trompetso moeten zingen wordt het nog plezant. En of we het leuk vinden. Aangezien de democratie onder vuur ligt roept hij ons op om te gaan stemmen (?) voor de Amerikaanse verkiezingen zodat er niet nog eens een Trump komt als president. Hij stoomt verder in de set, o.m. een bombastische, minder goeie, versie van “Lift Me Up”.
Net voor het einde worden we als Belgen nog bedankt voor wat ons landje gedaan heeft voor de elektronische muziek, herinneringen aan de kelder van de Cherry Moon en een naam als Front 242 zijn en waren echt belangrijk. In 1995 speelde hij een eerste keer “Feeling So Real” in België en nu krijgen we het terug! Afsluiten doet hij liefst solo met het opzwepende “Thousand”.
Het werd een heerlijk opzwepende nostalgische trip . Hij mag de volgende keer meer dan zeven shows doen en zien we hem maar al te graag terug op één of ander festival. Duimen!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Herbaut
Moby
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6897-moby-21-09-2024.html?Itemid=0
Lady Blackbird
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6896-lady-blackbird-21-09-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Gnome - Veel meer dan rode pinnemutsen
Gnome + Tankzilla + Wall
De Antwerpse stonerbeand Gnome stelde op 19 september zijn derde album ‘Vestiges of Verumex Visidrome’ voor in De Studio. Het concert was snel uitverkocht. De zowat 400 aanwezigen zorgden samen met de band voor een onvergetelijke avond.
Twee bevriende bands mochten De Studio in Antwerpen opwarmen. De eerste was Wall uit Oxford (UK). Dat is de band van de broers Cole, die je misschien kent van de progressive sludge/stonerband Desert Storm waar ze beiden deel van uitmaken. Wall ontstond als hun zijprojectje tijdens corona. Tijdens de lockdown konden de broers niet met Desert Storm repeteren of nummers opnemen en zo bouwden ze als duo een repertoire op met hun tweeën en die instrumentale sludge/stoner-nummers kwamen in 2021 uit op twee EP’s. Daarna ging het heel snel met Wall en volgden concerten op Desertfest in Londen, op metalfestival Bloodstock en op Masters of the Riff. Eind augustus verscheen dan hun eerste full album ‘Brick by Brick’. Dat zijn dan alle nummers van de twee eerdere EP’s, aangevuld met nog twee nieuwe tracks.
In de UK is Wall een rijzende ster, maar in Europa moet het nog beginnen voor Wall. Daarom gingen de broers Cole maar wat graag in op de vraag van Gnome om als hun support naar Antwerpen te komen. Ze koppelden er nog een concert in Nederland aan vast. In Antwerpen speelde Wall een korte set van zes nummers (of de helft van ‘Brick by Brick’).
De twee covers op het debuutalbum verraden al de inspiratiebronnen: “Nineteen” van Karma to Burn en “Electric Funeral” van Black Sabbath. De riffs van Ryan – in voetbalshirt van Oxford – zijn schatplichtig aan Tony Iommi en het drummen van Elliot komt (vaak toch) binnen als een drone-achtige mantra van mokerslagen. Voor “Nineteen” krijgen de broers Cole in Antwerpen assistentie op bas van Sacha, de vroegere programmator van Kid’s Café in Antwerpen, en dat levert Wall een paar bonuspunten op bij het Antwerpse publiek. De beste tracks van deze set waren “Legion” (waarin misschien nog het meest iets van Desert Storm te herkennen is) en de magistrale setafsluiter “Obsidian”.
Rudy van Gnome stond overigens op de eerste rij voor het podium om zijn ‘gasten’ aan te moedigen. En bij TankZilla stond hij al net zo te glunderen.
Het Nederlandse TankZilla is de intussen niet meer zo nieuwe band van Peter van het vroegere Peter Pan Speedrock. Als TankZilla brachten ze vorig jaar hun debuutalbum ‘TankZilla’ uit en ze stonden al op Desertfest in Antwerpen, Zwarte Cross en Helldorado in Nederland en op de Italiaanse en Zwitserse versies van het Heavy Psych Sounds Fest, de festivalformule van hun label.
TankZilla is ook van de sludge/stoner-familie, maar klinkt heel anders dan Wall. Meer als Repomen, dat andere zijproject van Peter. Vinniger en meer rockend en live met een grotere entertainment-factor ook. Hoewel deze band nog niet zo heel vaak aan spelen toe kwam in België, reageert het publiek in Antwerpen meteen heel enthousiast. Het Peter Pan Speedrock-etiket dat aan Peter kleeft, doet nog steeds wonderen.
De eerste jams voor TankZilla dateren van 2017 en dan heeft het met zes jaar toch wel lang geduurd voor dat eerste album er kwam. Maar nu is het duo onder stoom gekomen. In Antwerpen spelen ze al twee nieuwe nummers van een volgende release: “UFO” en “Rubber Man”. Die beloven niets dan goeds voor de toekomst. De ‘oude’ nummers kregen ook heel enthousiaste reacties van het publiek en Marcin en Peter beleefden duidelijk zichtbaar een leuke avond, daar in Antwerpen. Marcin zat de hele tijd gekke bekken te trekken achter zijn drumstel en Peter zocht de hele tijd de rand van het podium op. Als TankZilla de zaal moest opwarmen, dan is dat zeker gelukt.
De Studio in Antwerpen was uitverkocht voor deze albumreleaseshow en ook meerdere van de beperkte vinyl-oplages van het nieuwe album waren al voor de release helemaal uitverkocht. Om maar te zeggen dat het hard gaat voor Gnome. Uitverkochte tournees in de UK, festivals in de Verenigde Staten, straks alweer een lange Europese tournee (vooral Duitsland en ook nog kort in Zwitserland en Oostenrijk), en hun label Polder Records kan bijna niet volgen met het laten persen van het vinyl van de eerste twee albums. Toch wordt er al eens smalend gedaan over het feit dat dit trio met rode kaboutermutsen op het podium staat, terwijl dat eigenlijk niet meer is dan een voetnoot in het succesverhaal van Gnome.
Bij deze releaseshow was het vooral leuk dat ook in de zaal tientallen kaboutermutsen te zien waren. Fans gaan zelf aan de slag om hun pinnemutsen te pimpen met een patch of met lichtjes. Dat zelfs Peter van TankZilla er eentje op z’n hoofd zette, was een statement dat bij de fans warm onthaald werd.
Op het nieuwe album ‘Vestiges of Verumex Visidrome’ heeft Gnome de lat nog eens hoger gelegd, met verbazingwekkende riffs en loodzware ritmes. Iets meer naar de stonermetal dan de stonerrock van de vorige albums. Uiteraard werd op deze releaseshow het hele nieuwe album gebracht, met nog wat Gnome-klassiekers. De drie singles “Old Soul”, “Golden Fool” en “The Ogre” zaten mooi gespreid over de set. De meebrulmomenten waren voor de klassiekers “Wenceslas” en “Ambrosius”. Elk extraatje van het Vestiges-album werd bovendien live gebracht: de saxspeler van “The Ogre”, het klassieke koor van “John Frum”, het Mexicaanse mariachi-orkestje, … Ook bij de oude tracks was Gnome de link met de locatie niet ontgaan. In de kelder van De Studio hebben ze ooit de clip opgenomen voor “Kraken Wanker”, met een danser die het hele nummer lang improviseert op de muziek, een beetje als Penney de Jager indertijd bij Avro’s Toppop, maar dan in een kabouterkostuum. Dat kunstje mocht die danser nog eens overdoen.
Gnome verkeert in een bloedvorm. De band zit creatief en inzake succes op een goede en hoge golf en dat vertaalde zich in Antwerpen in een fantastisch concert, zelfs als je al aardigheidjes als dat koor en die danser niet zou meetellen. En het publiek zat helemaal mooi op de vibe van het trio. Zelden heb ik een publiek zo wild te keer zien gaan op een stonerconcert. Als Gnome op dezelfde manier elke andere concertzaal voor zich kan winnen, dan zullen er over de hele wereld nog veel Gnome-LP’s (en rode kaboutermutsen) verkocht worden.
Organisatie: De Studio, Antwerpen
Nederlands 
Français 
