Duke Garwood - Gloedvolle vertraagde blues
Het concertseizoen 2023 trekt zich tergend traag op gang. Het donkere, koude miezerige weer nodigt natuurlijk niet uit om je huis te verlaten, maar het lijkt ook of de concertorganisatoren met een serieuze winterdip zitten, en pas vanaf februari vol gas geven in een korte periode van drie maanden waarin er dan veel te veel geprogrammeerd wordt. In het schaarse aanbod van januari hadden we een pareltje ontwaard in de Cactusclub, en ons voorgevoel werd woensdagavond dubbel en dik bevestigd: Duke Garwood gaf een prachtig, intiem en gloedvol concert in de nieuwe café van de onlangs geopende Cactus Club die vorig jaar verhuisde van de Magdalenazaal naar een nieuw gebouw niet ver van het Minnewaterpark.
Duke Garwood zal je vooral kennen van zijn platen die hij opnam met Mark Lanegan, ‘Black Pudding’ (2013) en ‘With Animals’ (2018); en de Lanegan-connectie was er ook vanavond; want op keyboards speelde immers onze eigen Aldo Struyf, lid van de live-band van Mark Lanegan. Daarnaast had Garwood ook een drummer meegebracht, Paul May en een bassist, John J. Presley, die in 2019 op The Barn speelde in Werchter.
Aanleiding van de tour van Duke Garwood was zijn nieuwe plaat ‘Rogues Gospel’, die hij opnam samen met Paul May in de zomer van 2020 tijdens de lockdown en eind vorig jaar uitkwam. Rond halftien baanden Garwood en zijn band zich een weg door het Cactuscafé, waar iedereen klaarzat met een biertje aan tafel om te genieten van wat een intiem, sfeervol concert zou worden.
Garwood had vier of vijf gitaren klaarstaan, waaronder een Flying V, maar wie op basis van die gitaar hardrock verwachtte, werd op het verkeerde been gezet. Nee, Garwood is een gitaarvirtuoos, maar toonde zich een meester in de beperking: hij speelde americana, geworteld in de blues, maar dan heel erg vertraagd, en de noten die hij niet speelde waren even belangrijk als de akkoorden die hij met overduidelijk gemak uit zijn snaren toverde. We hoorden een soort impressionistische, uitgepuurde blues, die ademde en borrelde, bij momenten dreigend, zeker als Aldo Struyf dit ondersteunde op keyboards met donkere, bezwerende orgelklanken. Paul May strooide jazzlicks in het rond, of toonde zich een meester in de beperking door een strakke beat aan te houden. Garwood’s gitaarspel deed ons ook denken aan Robbie Krieger’s jazzy gitaar in “The end” (vooral dan de passage “The killer awoke before dawn, he put his boots on”).
Ook de broeierige sfeer waar Warren Ellis een patent op heeft, was een duidelijk referentiepunt. De zangstem van Garwood stond er ook, geen brommende bariton als bij wijlen Mark Lanegan, maar iets dat leek op Daan zoals die bij Dead Man Ray zong.
Een aantal nummers stak er boven uit, “Cold blooded” en afsluiter “Neon rain is falling” uit zijn nieuwe plaat met een pulserende bas en dreigende keys.
In deze donkere dagen was dit concert als een glaasje gemberthee, warm, gloedvol en het perfecte medicijn tegen de winterblues.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Dropkick Murphys houden het Feestimago hoog!
Na een topset op Graspop in Dessel vorige zomer, net vóór Iron Maiden, zijn onze Amerikaanse Dropkick Murphys hier terug, in een heel vol Vorst Nationaal … en de bar heeft met zo’n band zeker goed gewerkt!
De Dropkicks hadden enkele gasten mee en kwamen daardoor met 3 voorprogramma’s.
Jesse Ahern met harmonica en gitaar zou je een halve euro toegooien in zijn gitaardoos, leuk en ideaal als opener. Op zijn doek stond dat hij een Rock Rebel is en ja dat geloven we wel.
Na deze korte opener stappen de mannen van The Rumjacks op het podium. Dit is een heel goede support en past ideaal als opwarmer. We horen een rocksound, ondersteund van fluit en harmonica. Dit brengt ons helemaal in de juiste sfeer. Met een 10-tal nummers zijn we er helemaal klaar voor , maar ah … eerst nog Pennywise. Die hebben hun naam van de antagonist in Stephen King's horrorboek ‘It’, Pennywise the Dancing Clown.
En die mannen hebben er ook enorm veel zin in . Ik bedenk me plots met hen aan het werk te zien, dat de Tour van Dropkick Murphys heel veel volk op de been brengt, niet alleen in talrijke toeschouwers en fans, maar ook met hun gasten, 3 voorprogramma’s, het is als het ware een indoor festival op zich. Ik hoor niemand klagen.
Jim Lindberg zingt en bespeelt het publiek, alvorens hun “Fuck Authority” komt zorgen voor een ‘juke box’ moment … we mogen kiezen uit Nirvana, Ramones of Bad Religion, het laatste wint en “Do What You Want” klinkt door het volle Vorst. Een goede keuze, deze support, met nummers die moshpit toertjes maakt.
Voor de volgende, laatste groep trouwens, daar is nu iedereen echt voor gekomen, Dropkick Murphys hebben tot 19 november rondgetoerd in Amerika en waren midden januari in Belfast en Dublin gestart aan het Europese luik. Gisteren nog in Luxemburg en vanaf morgen naar overal in Duitsland.
Nog snel worden enkele biertjes gehaald, iedereen zoekt zijn beste plaats uit, en dan gaan de lichten uit, de muziek aan en zijn we vertrokken voor een leuk DM feestje!, de komende uren.
‘Shipping up to …’, Vorst dus; we horen de stem van Sinéad O’Conner weerklinken bij opener “Foggy Dew”, dan volgt een doedelzak en komt al meteen “The Boys Are Back”, iedereen is meteen mee.
Dit nummer is trouwens uitgebracht op het album ‘Signed and Sealed in Blood’ en het is een nummer dat de echte Keltische punkrock tot leven brengt. Met krachtige gitaarrifs, de aanstekelijke refreinen en de forse zang is het een verwijzing naar de oude Dropkick Murphys.
We leren hun nieuwe muziek kennen door het laatste album 'Machine Still Kills Fascists’, met een handvol nummers, alsook songs van hun vorige album ‘Turn Up That Dial’.
Met nummers als “Middle Finger”, “Two 6’s Upside Down” en “All You Fonies” werken we een eerste deel vol ambiance goed af.
En dan zien we plots een Rumjack terug; tijdens het eerste nummer ooit geschreven “Barroom Hero” komt Mike Rivkees de zang verzorgen. Straks horen we ook nog Jesse Ahern meedoen met Ken Casey; ik kan me de indruk niet ontdoen dat Casey een stappenteller heeft, ofwel hangt hij vooraan in het publiek, hard en enthousiast zijn best te doen, ofwel is hij overal op het podium te zien.
Ik vermoed dat hij zijn maatje Al Barr mist, die laatste is er even niet bij om privé-redenen. Hopelijk is hij er volgende keer weer bij. Hij heeft blijkbaar de band niet verlaten maar ik las in artikels en blogs dat hij voor zijn heel zieke moeder aan het zorgen is. Het is momenteel belangrijker dan ons entertainment las ik, en daarmee kunnen we het enkel maar eens zijn.
Het mooie aan live-optredens van deze band zijn de riddles en refreinen die zo leuk blijven hangen, Ken Casey speelt hier perfect op in en laat ons bij elk nummer meedoen.
Met een set van bijna 25 nummers valt het me op dat er enorm snel gezongen wordt, er zijn weinig bindteksten en op minder dan een uur en 45 minuten zit het er op.
Even vóór ”The Wild Rover” waren de nummers wat bleekjes, duidelijk een dipje in hun setlist en dat was ook te zien aan het druk heen en weer gewandel naar de bar.
Maar vanaf die “Wild Rover” over “The Last One” en “Skinhead on the MBTA” werd iedereen klaargestoomd voor de apotheose die inging met “Good as Gold” en de mooie Ewan MacColl cover “Dirty Old Town”.
“I’m Shipping Up to Boston” uit hun album ‘The Warrior’s Code’ uit 2005 is een echt grappig en vooral kort nummer, over een zeiler die zijn been kwijt is geraakt in een ongeval en op zoek gaat naar Boston om zijn houten been te vinden.
Na een korte pauze komen ze met het nog mooiere “Rose Tattoo” dat het verhaal vertelt over zanger Ken’s tattoos op zijn arm. Het heeft iets te maken met zijn grootvader en er is een versie van dit nummer met Bruce Springsteen als gastzanger…
'We have the best job in the world it’s a privelige’, geeft onze vriend Ken Casey ons nog mee en daar heeft hij gelijk mee. Tevens laat hij ons weten dat ze al 26 jaar komen en zich hier precies familie voelen.
Afsluiten doen ze met ‘Mick Jones’ “Nicked My Pudding’ en “Kiss Me, I’m Shitfaced”.
We kijken nu al uit naar het volgende feestje met deze Dropkick Murphys. In dezelfde roes kunnen we ons deze zomer bevinden met Flogging Molly, OlT Rivierenhof op 25 juni 23 ...
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Dropkick Murphys
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4582-dropkick-murphys-25-01-2023.html
Pennywise
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4581-pennywise-25-01-2023.html
The Rumjacks
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4580-the-rumjacks-25-01-2023.html
Jesse Ahern
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4579-jesse-ahern-25-01-2023.html
Organisatie: Live Nation
Dargor is een Poolse band die atmosferische, melodische blackmetal brengt. De bandleden verdienden al hun sporen bij o.m. de symfonische blackmetalband Scarlet Moon en de heavymetalband Arondight. Dargor bracht reeds twee EP’s uit en het eind vorig jaar verschenen ‘Ascend To Infinity’ is hun debuut-full album op Meuse Music Records. Dat Belgische label bracht in 2021 ook al Dragor’s EP ‘Descend Into Chaos’ uit, met o.m. covers van Samael en Satyricon.
Dargor heeft twee vocalisten, één voor de screams en één voor de grunts, en leunt sterk op het melodische en atmosferische, met zelfs wat gothic-elementen. De band heeft bovendien een bandlid op toetsen. En er komen al eens solo’s langs uit de heavy metal. Dus misschien is Dargor niet iets voor de blackmetal-puristen, maar wel voor wie zonder oogkleppen naar alle mengvormen van blackmetal kijkt. De belangrijkste invloeden komen volgens oprichter Michal Kustra van Samael, Dimmu Borgir, Naglfar, Dissection en Summoning en dat lijkt me een heel correcte reeks referenties.
Muzikaal hebben ze bij Dargor alles goed voor elkaar: de juiste emoties oproepend, agressief, gevarieerd, van een hoog technisch-muzikaal niveau, … Alleen de lyrics over verdriet en agressie liggen een beetje teveel in het verlengde van wat we al zoveel keer eerder hebben horen langskomen. In de zeg maar pure black metal kan je eindeloos dezelfde thema’s herkauwen, maar in de atmosferische black metal horen we doorgaans heel andere onderwerpen aan bod komen.
Mijn favorieten op dit album zijn “Destruction” en “Afterlife”.
https://dargor.bandcamp.com/album/ascend-to-infinity
Stef noemt zijn nieuwe single “Canto Marginal’” zelf commerciële zelfmoord. Dat is een vorm van zelfonderschatting door deze voormalige Katastroof. Maar het is inderdaad een uitdaging: een gedicht van 8 minuten, in parlando, met aan het begin slechts een minimale bezetting van een zuinige gitaar. Die bezetting groeit elke minuut aan tot Stef op het einde begeleid wordt door een volledige band, als ook het gedicht naar zijn climax gaat. En dat gedicht over het leven in de marginaliteit is een regelrechte kopstoot richting de zelfvoldane, volgevreten hogere en middenklasse.
In de traditie van Velvet Underground en TV Smith kan Stef het lelijkste en meest geminachte van onze maatschappij verheven tot kunst. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=gGG5wxjEznY
J Mascis verraste ons in 2021 met het fijne Dinosaur Jr-album ‘Sweep It Into Space’. Niet zoveel later is er nu ‘Moon Is’, een nieuw album van Mascis’ zijprojectje Heavy Blanket.
Heavy Blanket is de band die Mascis sinds 1984 heeft met hogeschoolvrienden Pete Cougar en Johnny Pancake, die drums en bas toevoegen aan deze instrumentale tracks, maar eigenlijk is het een vehikel om ‘iets’ te doen met de reeksen gitaarsolo’s en riffjes die Mascis opnam en niet in andere bandprojecten kwijt kan. Dat zijn bij momenten geniale solo’s, progressieve lo-fi grunge.
Van de zes songs is opener “Danny” veruit de sterkste. Met een ongeveer duidelijke songstructuur en een heerlijk geluid. Ergens tussen de vroege Black Sabbath en Yawning Man in. De andere tracks hebben een veel minder duidelijke of coherente structuur en hangen enkel aan elkaar dankzij het eindeloze gepingel van Mascis.
”Crushed” lijkt een 70’s gitaarorgie te gaan worden en pakt dan toch de afslag naar Black Sabbath meets desertrock. Titeltrack “Moon Is” heeft een ietwat kleffe, klassieke prog-ruggengraat en weet nauwelijks te enthousiasmeren. “String Along” is zowat één solo van ruim acht minuten. Een heel goede gitaarsolo van acht minuten overigens, maar dat wil ik hem nog wel eens live zien naspelen.
“Eyevoid” doet aan het begin vaag wat denken aan Jimi Hendrix, maar krijgt al snel de signature-gitaarsound van Mascis. “Say It To You” heeft heel zuinig toch wat vocalen (er klinkt wat geneurie op de achtergrond) en is de meest slome track, met de meeste doom & gloom.
Als album stelt ‘Moon Is’ een beetje teleur. Het gebrek aan zelfdiscipline om uit deze op het schap gegooide reeks riffs en solo’s toch een ‘gewone’ song te smeden, dat gebrek is bijna tastbaar aanwezig. Applaus voor wat Mascis gitaar-technisch voor elkaar krijgt, boegeroep voor de luie donder die niet net iets harder zijn best deed.
Strand of Oaks - Sterke stem maar veel getune
Het concert van Strand of Oaks in NTGent was degelijk, maar niet indrukwekkend. Timothy Showalter, de frontman van de band, was alleen en oogde nerveus in zijn driekwartbroek en appelblauwzeegroen hemd. “Plymouth” als opener was wel een knappe, strategische keuze. Het album ‘HEAL’ vormde 9 jaar terug de grote doorbraak, en het refrein “Let me go, let me roll” klonk meteen bekend in de oren bij de enthousiaste fans. Maar ook nieuwe songs als “Easter” en “Galacticana”, vanop de laatste ‘In Heaven’ werken vrij goed solo. Timothy was wat overweldigd en bedankte voor het applaus met een “I love you”. Het zou zeker niet de laatste keer zijn dat hij die woorden prevelde, maar het kwam wel oprecht en gemeend over.
De liedjes die hij speelde waren visueel bijgestaan door vier grote lichtbalken, alsof ze uit een andere wereld kwamen. Gepaard met zijn sterke stem vormde dit wel voor een unieke sfeer. “Eraserland” kon natuurlijk ook niet achterblijven. Met “Vision”s kregen we niet het meest gekende, maar wel een interessant nummer vanop zijn laatste pre-corona-album. Ook “JM” paste perfect in dit rijtje. Hij bracht er ode mee aan de donkere, zoete melodieën van het Belgische radioprogramma Duyster. België heeft een speciaal plekje in zijn hart, en zijn vele vrienden hier (zo noemt hij ons) hebben hem geholpen doorheen de moeilijke momenten in zijn leven. De ‘sweet tunes to play’ vormen zijn manier te genezen van depressies en drugsverslaving, en dromerige, melancholische songs als deze doen het altijd goed in deze intieme zaal.
Bij de steviger rockende songs in zijn repertoire, zoals “Shut In”, werkt deze aanpak jammer genoeg niet. De gitaarsolo’s zijn duidelijk niet aan hem besteed, en hoewel we het concept snappen, zijn deze uitgeklede versies van zijn hits toch net niet hetgeen zijn fans/vrienden willen horen. Een van de hoogtepunten van het concert was wel het nieuwe nummer “More You”. Het zou geschikt zijn voor de radio en zou zomaar een hit kunnen worden, net als “Radio Kids” dat in 2017 was. Ook speelde hij een song voor de betreurde John Prine, waarbij hij vroeg waar je je gaat verstoppen als de mist is verdwenen. “Somewhere in Chicago” is een pareltje van deze 40-jarige Amerikaanse ex-leraar. Eat this, Metejoor!
Showalter brengt ons nog het onvermijdelijke “Weird Ways”, waarmee hij ons liet zien dat het gaat om de mensen die je liefhebt. Hij was eenzaam, maar had wel plezier, zo horen we op “Goshen '97”, een knipoog naar zijn geboortestad. De persoonlijke touch in al zijn nummers is verademend, zo ook tijdens afsluiter “Jimmy and Stan”.
Het was een show met veel emotie en energie, met helaas twee kleine minpuntjes: geen enkel lied vanop zijn meesterwerk ‘Pope Killdragon’, en het eindeloos afstellen van zijn gitaar dat wel voor erg veel tijdverlies zorgde.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTGent)
Ruth - Ik heb niet echt een doelgroep binnen een genre. Wel een publiek dat wil meegaan in mijn verhaal, en er zichzelf in herkent
Ruth begint als jong kind te zingen en gitaar te spelen. Geïnspireerd door verschillende indiepop artiesten, jazz en klassieke singer-songwriters, begint ze al snel haar eigen liedjes te schrijven. Na het uitbrengen van een single CD "Colours" (eigen productie) en het spelen van veel verschillende soorten concerten, begint Ruth nieuwe liedjes te schrijven. Liedjes die een volwassen kant laten zien en ruimte geven aan meer jazzy en zelfs psychedelische invloeden. Nummers die ook muzikaal schreeuwen om een 'grotere' setting. Iets wat producer Stijn Debontridder perfect weet te vangen met de opname van de EP 'Inside out' in de zomer van 2022. Deze EP komt in maart eindelijk op de markt. Ruth zal deze CD voorstellen op 4 maart in SOJO Club in Kessel-Lo https://www.facebook.com/events/914055072923407
Wij leerden Ruth echter al kennen dankzij haar aantreden op BUSKERfestival in Herent, waarover we schreven: ‘’ Met haar gitaar en zeemzoetige , kristalheldere en bijzonder hypnotiserende stem voert RUTH je naar een sprookjesachtig oord. RUTH ontroert door haar unieke stem en uitstraling”
Voldoende om deze bijzonder getalenteerde singer-songwriter even enkele vragen te stellen rond de release van haar EP en de verdere plannen.
Vertel eens wat meer over jezelf, hoe is alles begonnen?
Ik heb mijn eerste echte song geschreven, rond mijn 15ste. Daarna ben ik vrij snel beginnen optreden solo, als singer-songwriter. In eerste instantie heb ik klassieke gitaar gedaan, later ben ik dat dus beginnen combineren met teksten schrijven en ook zingen. Na enkele jaren solo ben ik beginnen optreden met de celliste Merel Van Hemelrjick. Vorig jaar in een trio, en dit jaar met een band, dus stapsgewijs aan het opbouwen.
Voor ik het vergeet, beste wensen voor het nieuwe jaar, hoe is je jaar 2022 eigenlijk verlopen?
2022 was vooral een heel spannend jaar, omdat ik toen mijn opnames heb gemaakt voor de EP die in maart dit jaar op de markt komt. Ik heb ook een band samengesteld, om live te gaan spelen. Ook dat was een hele uitdaging; het was dus vooral een zeer spannend jaar.
Ik wou het ook even over die coronatijden hebben, want je was net begonnen met je muziek te lanceren dacht ik? Waren de coronatijden een eventuele inspiratie bron?
Voor mij was dat meer een soort van rustperiode , ik had voordien al een single uitgebracht en er waren daardoor wat optredens ontstaan. Die corona was dus even de pauze knop induwen, en tijd vinden om muziek te schrijven. ik studeer ook muziek, daar was ik dan ook mee bezig. Ik bleef dus zeker actief met muziek bezig zijn. Het is niet specifiek een inspiratie geweest voor songs, maar wie weet komt dat nog.
Die periode heeft je dus niet doen twijfelen? Ik heb interviews gehad , waaruit bleek dat er bands zijn die de handdoek in de ring gooiden, andere vonden een nieuwe adem. Hoe zit dat bij jou?
Het voelt niet aan als een keuze, maar als iets dat ik nodig heb. Dus ik heb zeker niet getwijfeld om door te gaan. Het is iets dat ik gewoon al heel lang doe, en ik ga daar heel anders mee om met zulke tegenslagen. Meer tijd om ideeën verder uit te werken, en ook terug meer beginnen schilderen. Iets wat ik vroeger veel deed.
Dat schilderen? Wil je daar iets meer mee doen naar de toekomst toe?
Ik heb altijd gehouden van zowel muziek maken als schilderen. In het verleden heb ik tijdens mijn opleiding meer gefocust op schilderen, nu is het dus omgekeerd. In de eerste plaats wil ik me focussen op mijn muziek nu, en dat schilderen komt daarnaast. Maar ik wil me er zeker verder in ontwikkelen.
Ik zag je op BUSKERfestival Herent en was vooral onder de indruk van je stem die zeemzoetig en kristalhelder klinkt; er hangt ook een sprookjesachtig en mysterieus kantje aan je performance, mee eens of zie ik dat verkeerd? Is dat een bewuste keuze?
Ik kan me daar zeker in vinden, en vindt het ook altijd een mooi compliment. Ik verwijs in mijn teksten vaak naar de natuur, omdat dit een onderwerp is dat me nauw aan het hart ligt. En mijn emoties staan steeds heel centraal. Er is zeker ook soms een mysterieus kantje, en misschien iets sprookjesachtig ja? Dus ja, ergens is dat wel bewust.
Je liet je op BUSKERfestival bijstaan door cello speler Daan De Meyer, een enorme meerwaarde vond ik, is het de bedoeling nog meer met hem samen te werken voor o.m. de EP of live?
Op het moment werken we niet meer samen, omdat hij klassieke muziek studeert en besloten heeft zich daarop te focussen. Ik heb ondertussen een andere celliste gevonden, omdat ik cello wel heel mooi vind passen bij mijn muziek. Ik vind dat telkens een enorme meerwaarde. Met Daan was zeker een fijne samenwerking.
Heeft BUSKERfestival voor jou bepaalde deuren geopend?
Niet per se op dat moment in 2022, omdat ik al vaker op BUSKERfestival had gespeeld. Het is wel een fijn publiek om voor te spelen, omdat mijn muziek wat ruimte moet krijgen , en als er echt geluisterd wordt , wat daar zeker het geval is, vind ik dat wel heel fijn.
Door je gevarieerde stem en uitstraling spreek je uiteraard een ruim publiek aan, zowel een pop publiek als alternatieve muziekliefhebbers zouden zich hier moeten in vinden. Welk publiek wil je eigenlijk concreet aanspreken met je muziek?
Omdat het voor mij heel persoonlijk is wat ik breng, hoop ik dat ik mijn eigen ervaringen kan overbrengen naar mijn publiek. Een publiek dat zich daarin ook herkent, is het publiek waar ik naar op zoek ben. Maar ik heb niet echt een doel groep binnen één genre of zo, dat dan weer niet. Wel een publiek dat wil meegaan in mijn verhaal, en zichzelf daarin herkent. Begrijp wat ik wil zeggen, en daar zelf wat invulling wil en kan aan geven. Dat is het publiek waar ik naar op zoek ben.
Niet alleen je stem is heel uiteenlopend. Ook je gitaarspel is uniek en vult je stem mooi aan, dat brengt me bij de vraag waarom gitaar en waarom geen piano of zo?
Ik heb me als kind altijd wel aangetrokken gevoeld tot gitaar, deels omdat mijn Nonkel ook gitaar speelt en die was een enorme inspiratiebron. Ik heb in eerste instantie klassiek gitaar gevolgd, en daar geleerd om met die Timbres te werken, en verschillende klankkleuren te zoeken. En bewust niet altijd op dezelfde manier gitaar te spelen, daar koos ik bewust voor.
Ik doe niet aan hokjes denken, maar veel vrouwelijke muzikanten kiezen niet altijd voor gitaar, vandaar … Ondervind je als vrouw niet dat de muziekwereld helaas nog steeds een mannenwereld is en het als vrouw (met gitaar) moeilijk is om je te uiten?
Ik merk wel dat er meer mannen dan vrouwen zijn die gitaar spelen. Ik heb echter zelf niet het gevoel dat ik minder kansen heb gekregen omdat ik een vrouw ben. Binnen mijn genre als singer-songwriter komt dat probleem ook wel minder frequent voor, omdat er nu eenmaal veel vrouwelijke singer-songwriters zijn, maar in sommige genres stelt dit probleem zich helaas wel.
Wat vrouwelijke singer-songwriters betreft, wie zijn je grote voorbeelden?
Carole King of Joni Mitchel zijn er toch twee. Phoebe Bridgers is iemand waar ik heel erg naar opkijk. Jade Bird , die nu heel actief is, is een groot voorbeeld. Er zijn er nog wel enkele … vooral singer-songwriters die in de richting van soul gaan, spreken me enorm aan.
We hadden het al over schilderen en visuele kunst. Het valt ook te combineren met muziek maken. Zijn er plannen om aan je muziek ook iets van visuele effecten te koppelen? Eventueel live?
Ik heb met een kunstenares samengewerkt in die richting. Bij elk liedje van mijn EP heeft ze een schilderij gemaakt. Binnenkort ga ik op een tentoonstelling van die werken ook muziek spelen. Haar kunst inspireert mij, en mijn muziek haar dus, dat was een fijne samenwerking. Maar het is zeker de bedoeling om zelf iets in die richting te gaan doen met eigen kunstwerken en muziek daarop maken.
Even over je EP … Om te beginnen met de song ‘Home’ licht je al een tipje van de sluier op, ik vind die dromerige soundscapes, en die jazzy background bijzonder, en … weer die toch wel bijzondere stem. Is ‘jazz’ een categorie waarin je muziek thuishoort, of hoe zou je het zelf omschrijven?
De drie songs op de EP zijn allemaal verschillend. ‘Black and White’ is meer Folk sfeer, dat is het volgende nummer dat ik ga releasen,’Flower’ heeft dan meer een postrock kantje. Dus ja, ik vind het gewoon fijn om verschillende invloeden samen te brengen. Wat ‘Home’ betreft, die warmte en dat dromerige vind ik heel mooi bij jazz.
Is het de bedoeling om meer jazz optredens te doen? Welk publiek wil je aanspreken of ben je daar niet mee bezig?
Het is niet specifiek de bedoeling om in een jazz circuit terecht te komen, ook al sta ik daar zeker voor open. Het is een heel inspirerend genre, ook omdat er muzikaal altijd iets heel interessants gebeurt. Ik hou ook wel van soul. Die richting zou ik eerder kiezen. Omdat de stem daar centraal staat. Het is gewoon uiterst moeilijk om één bepaald circuit uit te kiezen. Omdat ik alles combineer wat me aanspreekt en interesseert. Dus ik sta voor veel circuits open. Ik val niet per se binnen een genre, behalve dan het singer-songwriter. Ik ben gewoon nog een beetje op zoek wat mijn juiste publiek is eigenlijk. Ik wil vooral een publiek vinden die oprecht interesse tonen in wat ik doe, dat is voor mij het belangrijkste. Welk circuit dat is, maakt op dat vlak niets uit.
Het valt me aan die single (en ook de EP ) op . Ik vind het ook mooi hoe je het speelse, toegankelijke verbindt met een alternatief en lichtjes experimenteel kantje; een bewuste keuze? Of zie ik het verkeerd?
Ik wil me als persoon niet beperken tot één stijl, dat is ook de reden waarom ik graag uiteenlopende kantjes van mezelf laat zien en horen. Dat is gewoon het parcours dat ik afleg, en de invloeden die ik tegenkom onderweg neem ik gewoon mee. Daar komt dat speelse en experimentele kantje dan ook vandaan.
Je brengt later dit jaar je eerste EP uit ‘Inside Outside’. Een EP is een visitekaartje; het is een mooie parel geworden, en toch krijg ik de indruk dat je nog wat zoekende bent welke richting je echt wil uitgaan … Graag je mening
Als ik de set oefen met mijn band valt me wel op hoe verschillend elk nummer echt is. In die zin ben ik inderdaad zoekende. Maar ik vind het ook fijn om dat te tonen aan mijn publiek, de verschillende fases die ik doormaak, dat ik blijf evolueren en zoeken naar wat mij inspireert. Ik het bewust ook op die manier, uit interesse, en dat ik het fijn vind om elke kant van mezelf te ontdekken. En dat wil ik dus zeker tonen aan mijn publiek.
Mooi dat artiesten vele kantjes van zichzelf tonen, maar er kan kritiek komen; kun je er mee omgaan?
Omgaan met kritiek is voor niemand echt gemakkelijk denk ik. Ik vind het wel positief als mensen die kritiek eerlijk durven geven. Omdat ik daar eventueel kan aan werken.
Er is een overaanbod aan releases en nieuwe projecten, mede door die coronatijden denk ik, ik vind je EP een pareltje en hoop meer van jou te mogen horen, maar los daarvan.. om jezelf een beetje te verkopen, als ik je nog niet ken, waarom zou ik voor jou moeten kiezen? Wat maakt je uniek denk je, binnen het overaanbod?
Wat me uniek maakt? Ik probeer op een persoonlijke en eerlijke manier te praten over hoe ik dingen beleef. Dat ik mijn stem daarin vooral gebruik. Ik probeer dat op een bereikbare manier te doen, maar ook vast te houden aan mijn eigen verhaal. Als je houdt van soul muziek, en van subtiele kleuren in muziek, dat kun je dat zeker vinden op mijn EP.
Wat zijn de verdere toekomstplannen voor 2023? Mogen we je ook live bewonderen alleen of met band of zo?
Zaterdag (28 januari) heb ik mijn eerste optreden met mijn band , maar dat is een try-out. Op 1 februari sta ik in Depot (Leuven ) voor open Mic. Op 4 maart is het dan mijn grote release show in SOJO Kessel-Lo. Het is zeker de bedoeling om in de zomer nog een tour te doen. maar daar hangen voorlopig nog geen data aan vast, dat is nog wat koffiedik kijken. Dat ga ik via sociale media zeker nog bekend maken (volg RUTH op Facebook voor meer update: https://www.facebook.com/ruthquintenmusic ) de bedoeling is om in het najaar of begin volgend jaar een nieuwe EP op te nemen. En verder te gaan met het verhaal..
Ondervind je geen problemen om concerten te boeken? Als er iets is veranderd na corona krijg ik de indruk dat de kleine en middelgrote bands/organisaties het zeer moeilijk hebben om aan de bak te komen. Terwijl grote concerten in een mum van tijd uitverkopen. Ondervind je ook geen problemen daarvan?
Dat heb ik zeker al gemerkt. Voor corona waren er meer optredens en opties voor kleinere artiesten, terwijl ik nu de indruk heb dat dit veel minder is tenzij je gratis gaat spelen op een Open Mic of zo. en dat is jammer. Het is daar veel moeilijker om je te tonen in twee nummers, en dat is ook leuk. Maar kleinere festivals of zoals BUSKER wordt steeds minder georganiseerd, dat valt wel op na corona ja. Ik heb ook de indruk dat organistoren vooral bekende bands en artiesten boeken, en geen risico meer durven nemen. Omdat mensen komen voor bekende namen…
… Volgend jaar een nieuwe EP dus, ook plannen voor een full album?
Misschien, maar dat hangt af van hoe duur en hoe de impact is Ik heb zeker nog enkele nummers klaar liggen. Die ik wil uitwerken in de studio, dus wie weet. De nummers sluiten aan bij wat ik nu doe. Deze EP bevat drie nummers die aansluiten bij de verschillende fases in mijn leven. Ik heb nog een heleboel nummers klaarliggen die aansluiten bij de nummer op mijn EP. Bij dat jazzy , maar ook bij die Folk invloeden.
Wat zijn je uiteindelijke ambities en heb je een doel dat je wil bereiken (of ben je daar niet mee bezig)?
Er zijn zeker ambities en doelstellingen die ik voor ogen heb. Ik ben al een tijdje optredens aan het doen in kleinere locaties, dat is leuk. Maar ik heb zeker ambities om op te treden in wat grotere zalen. Wat verder te geraken, en ooit eens een grote tour te doen, maar dat zijn verdere toekomstplannen en dromen.
Eventueel buitenland? En zijn er bepaalde landen die je aanspreken?
Niet concreet denk ik. Binnen Europa lijkt het wel interessant om een tour te doen. De Scandinavische landen spreken me wel sterk aan. Ik ben een grote fan van Aurora, deze Noorse singer-songwriter is één van mijn grote voorbeelden, dus daar spelen zou heel leuk zijn. Maar ik sta dus open voor alles wat op me afkomt. Ook Engeland spreekt me aan. Daar leven en hebben zoveel grote voorbeelden voor mij geleefd.
Moest je kunnen kiezen tussen een Sportpaleis uitverkopen of een naam maken in het club circuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Sowieso club circuit. Sportpaleis is gewoon heel groot, en de voeling met het publiek is minder sterk. En die voeling met mijn publiek vind ik net heel fijn en heb ik echt nodig. Die interactie met je publiek dicht bij je. Maar ik heb nog nooit in een sportpaleis gestaan, dus wie weet… moest ik contact kunnen leggen met mijn publiek daar , zou ik dat wel zien zitten. Ik vind het gewoon belangrijk dat er contact is tussen mij en mijn publiek. En dat vind je dus meer terug in het club circuit. Vandaar. Mijn ambitie is niet om groot te zijn, maar gewoon mijn muziek met mensen te kunnen delen, die daadwerkelijk willen luisteren naar mijn verhaal.
Ik hoop dat je je dromen kunt waarmaken. Veel succes in 2023. Bedankt.
Jerry Joseph - Cultfiguur over de vloer
Opener van dienst, Nir Shemmer, zorgde voor een bijzonder aangename kennismaking. Geboren uit Israëlische ouders groeide Nir Shemmer op in Oostende waar de microbe voor muziek hem al vlug te pakken kreeg.
Zijn eerste grote voorbeelden situeerden zich verrassend in de seventies: James Taylor, Jackson Browne en Bill Withers. Maar wanneer hij zich in 2020 samen met zijn vriend Thomas Decock aan een eerste opname waagt blijken de invloeden toch uit een meer hedendaagse hoek te komen.
Nadat hij zich al eerder liet opmerken tijdens de preselectie van Humo's Rock Rally in Leffinge en de Paulusfeesten mocht hij zich nu tonen in de 4AD, een kans die hij met beide handen greep. In de rug gedekt door een vijfkoppige band bracht hij een set smaakvolle americana die aanvoelde als een welgekomen warme deken op deze kouwelijke januari avond.
Hoewel zijn songs zeker gehoord mochten worden, was het toch vooral die band die mijn hart liet gloeien. Wat een weelde! Vijf uitstekende muzikanten met maar liefst drie speerpunten die dit optreden naar een hoger plan wisten te tillen. Thomas Decock zorgde samen met Nir zelf voor een vorstelijke gitaarsound terwijl de backing vocals van Annelies Gheeraert van een angelieke schoonheid waren. En dan was er nog Harrison Steingueldoir, gekend van het jazztrio Donder, die de songs omzwachtelde met betoverende pianoklanken.
Alles werd minutieus aangekleed terwijl Nir Shemmer voor elk nummer telkens zorgvuldig de best passende gitaar koos uit de drie meegebrachte exemplaren. Er werd afgesloten met "Winona", wat straks de nieuwe single moet worden en misschien wel het beste nummer van de avond was, niet in het minst door de heftige interventie van Thomas Decock.
Met Jerry Joseph haalde de 4AD een cultfiguur in huis die een hele grote had kunnen worden. Op handen gedragen door critici en artiesten als Patterson Hood maar een diep bewaard geheim gebleven voor de meesten onder ons.
Een man die zowat de hele wereld heeft afgereisd en getekend is door het leven. Het begon al in zijn jeugd toen zijn ouders hem, toen hij op het verkeerde pad dreigde te raken, vanuit San Diego, Californië naar een kostschool in Nieuw-Zeeland stuurden. Maar ook daar bleven de problemen niet uit en hij mocht opnieuw zijn koffers pakken.
Toen hij twintig was begon hij een eerste bandje, Little Women. Het werd de start van een odyssee die hem zelfs tot in de vluchtelingenkampen van Afghanistan en in Koerdisch Irak leidde, waar hij gitaarlessen gaf, terwijl hij tussendoor ook nog worstelde met enkele verslavingen.
Een man met een verhaal maar hier in Europa totaal onder de radar gebleven tot hij in 2020 ‘The beautiful madness’ uitbracht. Zijn 29ste (!) plaat en eerste officiële Europese release. De plaat werd opgenomen in de Dial Back Sound studio van Drive-By Truckers bassist Matt Patton in Water Valley, Mississippi, ook gekend van het door mij erg gewaardeerde gelijknamige label dat onder andere Teardrop City, Eleganza!, The Great Dying en Krista Shows onderdak biedt.
Op ‘The beautiful madness’ wordt Jerry Joseph bijgestaan door The Stiff Boys (pseudoniem voor de voltallige Drive-By Truckers) die een groot aandeel in het welslagen van de plaat hebben.
Het was dan ook de vraag of die nummers zonder hen wel overeind zouden blijven. Er is intussen reeds een nieuwe plaat, ‘Tick’, verschenen maar die is gevuld met restjes uit diezelfde opnamesessies en enkele liveopnames, ook al met The Stiff Boys ofte Drive-By Truckers.
Ik had nog gehoopt dat hij zijn eigen band, The Jackmormons, of op zijn minst een deel ervan zou meegebracht hebben maar dat bleek helaas niet het geval te zijn. Dat was financieel wellicht niet haalbaar en zo stond Jerry Joseph moederziel alleen op het podium, enkel gewapend met een akoestische gitaar en een stevige borrel. Bovendien was de man, na een negatieve ervaring de avond voordien, nogal nukkig wisten insiders me te vertellen.
Maar buiten die nijdige ruk waarmee hij zijn muts van zijn glimmende schedel trok en in de hoek katapulteerde was daar niets van te merken.
De gebruikelijke warme ontvangst in deze club had hem dan toch in een mildere stemming weten te brengen. Hij opende zijn set met het bijzonder krachtig gezongen "Beautiful child of God", een nummer uit 2000. Meteen werd duidelijk dat de 61-jarige Jerry Joseph het ook in zijn eentje ging redden. Daarvoor was zijn aanwezigheid op het podium dwingend genoeg maar het was niet altijd even makkelijk.
Zijn bijtende kijk op de waanzin en het verval van de wereld vertaalde zich immers in een tomeloze woordenvloed die je soms naar adem deed happen. Voor een avondje luchthartig entertainment moet men duidelijk niet bij Jerry Joseph zijn. Alhoewel er tussen de nummers al eens gelachen mocht worden, dankzij een gezonde portie relativerende humor waarin hij niet te beroerd was om ook zichzelf te kijk te zetten.
Met "White dirt", "Hallelujah trail" en "Tick" hoorden we wel beklijvende songs maar voor een echte uitschieter was het toch wachten tot het laatste nummer waarvoor hij Nir Shemmer op het podium riep. Met "Dead confederate", een song waarin hij afrekent met het racisme in het zuiden van de VS en het zogenaamde historisch belang van standbeelden en monumenten onderuit haalt, kregen we eindelijk één van de hoogtepunten uit ‘The beautiful madness’. Meer nog: Nir Shemmer mocht op slidegitaar de rol van Jason Isbell, die voor dit nummer na 13 jaar nog eens de Drive-By Truckers kwam vervoegen, vervullen en dat deed hij met verve. Zo goed zelfs dat Jerry Joseph de smaak nu helemaal te pakken kreeg en er samen met een glunderende Nir Shemmer onvermoed nog twee nummers aan toevoegde. Het magistrale "San Acacia", ook al uit ‘The beautiful madness’ en het lang uitgesponnen " Wisconsin death trip" waarin Jerry zowaar een wandelingetje door het publiek maakte.
Een zinderend slot van een mooie set die anderhalf uur geduurd had. Ik mag er wel niet aan denken wat dit MET groep gegeven zou hebben. Misschien moet Jerry Joseph bij een volgende Europese tour Nir Shemmer en zijn band eens vragen om hem te begeleiden.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Bizkit Park - Een wervelend nu-metal feest
We keren even terug in de tijd, augustus 2019, Fonnefeesten in Lokeren … Een ware nu-metal tsunami ging zo wild tekeer in het Prinses Josephine Charlottepark. We schreven over Bizkit Park toen ‘Op woensdag 7 augustus schreef Bizkit Park echter geschiedenis door net dat te doen wat we niet verwachten, het nu-metal genre heruitvinden op de Fonnefeesten. In een wervelende show van meer dan een uur werden alle registers open getrokken, en stond het park te daveren op zijn grondvesten.'
In De Casino mochten we hetzelfde wervelende feestje verwachten.
Opwarmer was Secondhand Saints (***1/2). Deze band ontstond een jaar geleden uit de asvan de pandemie. Ze brengen metalcore, die duidelijk aansloeg. De band speelde een thuismatch. Secondhand Saints bracht een emotioneel beladen set van een strakke, verschroeiende sound , krachtige, intense mokerslagen en pakkende, rauwe vocals en screams. Wat een geluidsmuur.
Toegegeven , echt origineel was dat allemaal niet, maar dat hoefde niet. Iedereen onderging het en werd muzikaal murw geslagen.
Wat zo bijzonder is aan Bizkit Park (*****), ze doen het nu-metal genre niet alleen alle eer aan, met hun messcherpe covers van hun Muzikale Goden, ze verleggen de grens, en vinden het genre opnieuw uit. In sommige opzichten , doen ze het zelfs beter dan het origineel. Net omdat de band die covers niet zomaar routineus brengt, maar daar tonnen spelplezier aan beleeft. En dat was niet steeds het geval bij die andere …
De beweeglijke zanger zet zijn keelgat open en de muzikanten halen verschroeiend uit. De tweede stem is duidelijk een meerwaarde en biedt extra weerwerk. Een muzikale wervelstorm is het gevolg.
De frontman is een klasse entertainer die het publiek voortdurend aanport en aanspreekt. Bij elke song voel je de adrenalinestoten, eigen aan het nu-metal genre.
Hierop stil staan was dus onmogelijk. Deugddoend! Moshpits ontstaan, samen met een heel mooie wall of death, enkele crowdsurfers gaan de lucht in.
Bizkit Park drukt het gaspedaal met plezier in . De zaal stond te daveren. Gevolg iedereen tevreden! Missie geslaagd van deze tsunami.
Goe Vur In Den Otto (****) als DJ act besloot de leuke avond. Het imposante duo voelt perfect aan wat zijn publiek wil en biedt een mengelmoes aan metal-, punk-en rock songs aan die iedereen kent. Ze doen het op een speelse, energieke wijze.
De knoppendraaier en de beweeglijke brulboei krijgen de handen moeiteloos op elkaar. Een spervuur aan hits loeien uit de boxen.
Goe Vur In Den Otto brengt voldoende kwinkslagen en humor toe, waardoor je met een brede glimlach de zaal verlaat; wat een wervelende avond!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism Zingende Zwaluw
Struggler - Struggler boet niet in na veertig jaar …
De Delvers + Struggler
Deze avond twee verschillende, bands die in de donkere nacht ronddwalen. Er was best wat volk afgezakt naar Eernegem voor deze avond.
De Delvers hebben onlangs een goede plaat uitgebracht, ‘Hart in Neonlicht’, en daarom was ik benieuwd hoe die songs live gingen klinken. Er werd flink van gestart getrokken met onder meer “Hart in Neonlicht”, “Nieuwe Planeten” en “Onder de Vloer”. Allen sterke nieuwe nummers. Daarna kregen we iets minder bekende songs zoals “Appartement”, “In Stilte” en “Robotman”. Daarmee werd het tempo iets omlaag getrokken.
Naar het einde toe werd het tempo terug wat opgetrokken met nummers zoals “Ik Volg de Wind”, “Koud in Berlijn” (ook live een knaller) en “Als de Nacht Valt”.
De set was een afwisseling tussen nummers uit hun debuut en hun opvolger. Mooi opgebouwd. Muzikaal viel er niets op aan te merken met een sterke prestatie van gitarist Menno Buggenhout die de boel met zijn lijnen nog wat omhoog trok.
Struggler draait al lang mee, sedert 1979, en gooide samen met Siglo XX en de Brassers hoge ogen in de toenmalige scene. Na jaren van stilte zijn ze sedert 2017 terug en in vorm. Eerst kwam het album ‘The Gap’ en vorig jaar ‘Wilma’. Vooral die laatste was een pareltje. Live zijn ze geweldig goed. De zoon van Hulsbosch speelt ook mee (speelde nog bij Evil Invaders) en dat geeft terug zuurstof aan de band.
De set begon met “Perfect End” en verder passeerden ook o.a. “Poeha!”, “Final Solution”, “The Blame” en tenslotte “Wilma”. Ze slagen er in om een Wall of Sound neer te zetten zonder hun finesse te verliezen. Dat is een kunst. Ze leken zich geweldig te amuseren, net als wij trouwens, en we kregen nog verschillende toegifts waar we niet te hard om moesten roepen.
Een geweldig mooie trip was dat deze avond in Eernegem.
Een geslaagde passage van twee bands uit de andere kant van Vlaanderen.
Pics homepag @Lic Orne
Organisatie: B52, Eernegem
Cloudy-Oh - Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden
Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Dat blijkt uit de onlangs verschenen plaat ‘Exactly where I Wanne be’ , waar Cloudy-Oh humor , absurdisme en een streepje melancholie verbindt met de instrumentatie en de vocale perfectie.
We hadden recent een fijn gesprek met Floris hier .
De band kwam deze plaat live voorstellen in een overvolle Café Charlatan, Gent
Michelle (****) - Solo-project van Michiel Randsome van o.a Shht samen met James De Graef (van Shht en Loverman) - mocht de avond openen. In eerste instantie stonden ze al duo op het podium; fragiel en intimistisch dompelt Michiel je met zijn breekbare stem onder in een badje van melancholie. Die breekbaarheid wordt al snel onderbroken door het aanstekelijke drumwerk van James die voor de gelegenheid ook met ontblote torso op de boxen gaat staan en een dansje placeert. Vanaf dat moment worden de registers iets meer open gegooid, en komt er humor en absurditeit om de hoek kijken. Naarmate de set vordert staan er geen twee , maar drie muzikanten op het podium. Dat worden er uiteindelijk vier, later nog aangevuld met een zangeres.
In de feestelijke stemming wisselen de muzikanten ook van plaats. Zo brengt James een aanstekelijke, pakkende versie van “Pale Blue Eyes” (The Velvet Underground). In het intieme kader wordt de gevoelige snaar geraakt.
Een verrassende mengelmoes aan emoties die die muzikaal aanzetten tot dansen. Door de spannende variaties was dit de perfecte opwarmer.
Cloudy-Oh (*****) gaat beetje op dezelfde wijze tewerk, ze leggen de lat zelfs nog iets hoger. Uiteraard is Floris een top zanger en ware entertainer, die voortdurend zijn publiek bespeelt en zijn muzikanten meesleurt in zijn geordende chaos, waardoor een wervelend feest ontstaat, met toch ook een licht melancholisch kantje.
Naast de topprestatie van de beweeglijke Floris - die ook op de boxen gaat staan -, waren we danig onder de indruk van het instrumentatie én het vuurwerk van de muzikanten. Uiteraard viel daarbij het aanstekelijke, strakke drumwerk van Dennis Mahieu op , alsook de verbluffende baslijntjes van Nils Tijtgat. Tot slot de magische gitaarriedels en verbluffende van Mauro “Bentano’ Bentein lieten ons ademloos achter. Sterk.
Met deze bijzonder strakke aanpak ontstond een positieve en uitbundige sfeer die je een fijn gevoel vanbinnen bezorgde.
Cloudy-Oh verbindt het speelse en het melancholische met de instrumentatie en de vocale perfectie, humor en absurditeit worden toegevoegd, wat een muzikaal feestje betekent.
Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden.
Organisatie: Charlatan, Gent ism Cloudy-Oh
Peaches - Peaches & Friends bouwen feestje
De Canadese zangeres Peaches hernam in Gent de voor haar album ‘Rub’ gemaakte voorstelling ‘Smells like Peaches’ van vorig jaar. In de theaterzaal van VierNulVier (de Vooruit) was opnieuw elk pluchen zeteltje bezet en het werd een wervelend feest van zelfexpressie voor de lgbtqia+-community. Er is heel wat veranderd sinds Tom Robinson in 1978 de wereld uitdaagde met zijn “Glad To Be Gay”, en gelukkig maar ook.
“We hernemen deze show omdat het de eerste keer zo leuk was”, vertelde Peaches op het einde van de show en ook in het publiek was iedereen enthousiast. Als dat de belangrijkste argumenten zijn om deze show nog eens te hernemen, kan er meteen een jaarlijkse traditie van gemaakt worden.
‘Smells like Peaches’ koppelt elk nummer van het album ‘Rub’ aan een performance. Denk aan een combinatie van Praga Khan/Lords of Acid met het Cirque du Soleil. Komen onder meer langs: het tienerkoor Abrikoor (want een peach is een abrikoos), een vliegende trapeze met een sexy gay priester en een engel, een vertikalseil met een halfnaakte comédienne met okselhaar (ook dat is een statement), ritmische gymnastiek met lint en een fluopakje, een playbackende crossdresser, een klassieke stripclub-act van een trans-persoon, een groen-geschilderde danser die een meterslange boa uit de kont van Peaches tevoorschijn tovert, …
Heel vaak kloppen de elementen van de act met de provocerende inhoud van de songs van Peaches. De performances geven de songs een tweede of derde laag. Het is niet van ‘ik kan een kunstje en ik ben een visje in de juiste vijver, dus ik mag mee het podium op’. Het is provocerend en erotisch, maar niet inhoudsloos. Peaches is bovendien een begeesterende master of ceremonies die deze rollercoaster perfect in goede banen leidt en die ondanks een hoop rondrennen, kostuumwissels en meedansen geen enkele noot verkeerd zingt. Kudo’s van Peaches en het publiek in Gent gingen naar Sophia Rodriguez die twee maand na haar bevalling al opnieuw mee op het podium stond.
Het is niet eenvoudig om van alle acts er één aan te duiden die er bovenuit steekt, want elke act is een verhaal op zich. Maar mocht nu iemand mij een mes op de keel houden, dan kies ik voor Suzon Gheur met “Close Up”.
Ondanks al dat lof zijn er toch een paar kleine opmerkingen. Deze herneming kent maar een paar verschillen of evoluties ten opzichte van de oorspronkelijke voorstelling van vorig jaar.
Peaches is bezig met een anniversary tournee voor haar debuut ‘The Teaches Of Peaches’, maar daar wordt in deze ‘Smells like Peaches’ geen link naar gelegd. Peaches is de centrale figuur als zangeres en ze danst een flink stuk mee, maar ze blijft ver weg van de act zodra er enige acrobatie aan te pas komt. Het is dan wel een performance en geen klassiek concert, maar inzake beleving hadden een paar live-muzikanten dit spektakel naar een nog hoger niveau kunnen tillen.
En dan de locatie. Bij VierNulVier programmeren ze dit voor een zittend publiek, terwijl de electroclash van Peaches beter tot zijn recht komt met een publiek dat kan meedansen. Mocht het naburige wintercircus niet al verbouwd zijn, was dat een nog veel betere locatie geweest.
‘Smells like Peaches’ is op zich te leuk om niet te hernemen. Maar misschien is met de hernemingen van dit jaar de grens wel bereikt, tenzij je hiervan een rondreizende productie zou maken. Misschien kan er gekeken worden naar hetzelfde concept met andere albums van Peaches of van andere artiesten. Brittany Howard mag van mijn part altijd naar Gent afzakken met haar album ‘Jaime’.
Review van vorig jaar
Peaches - Smells like circus - Smells like Peaches (musiczine.net)
Organisatie: VierNulVier, Gent
Eljuri - We moeten allemaal ons steentje bijdragen en de kracht van onze collectieve stemmen waarderen. Eensgezindheid is een onmiskenbaar instrument voor wereldwijde verandering
Cecilia Villar Eljuri is geboren in Guayaquil, Ecuador, maar woont sinds haar jeugd in New York. Als dochter van Libanese en Spaanse ouders mengt ze deze verschillende culturen onder de artiestennaam Eljuri, in een opwindende, topgeproduceerde en upbeat mix van rock, latin en funk. Op haar vijfde soloalbum ‘Reflexión’, laat de songwriter/zangeres/gitarist 11 nieuwe nummers horen met een sociale boodschap. Ze bewandelt het pad van de latinmuziek en brengt die op een zeer ingenieuze manier samen in een rockconcept. Zo horen we een hybride van heavy rock, Midden-Oosten, reggae, funk en dance grooves. Met een knipoog naar Santana.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88824-reflexion.html
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met deze veelzijdige artieste en hartenbreker.
Cecilia, gefeliciteerd met je laatste release, het is al een tijdje uit, maar wilde er toch even op terugblikken. Hoe is alles voor jou begonnen? Wie waren je inspiratiebronnen?
Eljuri: Bedankt voor de vriendelijke felicitaties - ik ben zo trots op mijn nieuwe release! Mijn eerste inspiratiebronnen om me met kunst bezig te houden waren mijn ouders. Mijn vader was een gewaardeerd acteur en regisseur in radio, theater, tv en films en mijn moeder een geweldige pianiste en componiste van prachtige walsen, tango's, bolero's en pasillos. Zij hebben mij van jongs af aan sterk beïnvloed. Ik begon piano te spelen toen ik ongeveer 5 jaar oud was, terwijl ik thuis luisterde naar afro-cubaanse, rhumba, flamenco, Arabische muziek en andere traditionele Latijns- en Midden-Oosterse muziek. Naarmate ik ouder werd, ging ik meer zingen, gitaar spelen en mijn eigen nummers schrijven, beïnvloed door de New York City muziekscene van rock, reggae, funk en punk en luisterend naar voornamelijk Amerikaanse en Britse artiesten.
Achter het project en de plaat 'Reflexion' zit ook een persoonlijk verhaal, we kunnen het opzoeken maar horen het liever van jou
Eljuri: Op het moment dat ik de liedjes achter mijn nieuwe album 'Reflexión' maakte, voelde ik me geïnspireerd en een urgentie om de boodschappen achter de liedjes uit te drukken, vooral vanwege COVID en het isolement dat we allemaal ervoeren. Ik had de luxe van tijd om mijn muzikale creatieve visie volledig uit te werken omdat mijn band en ik niet in staat waren om live op te treden en te toeren, of zelfs samen te repeteren. Dit bleek een geschenk voor mij te zijn tijdens het creatieve proces van het schrijven en arrangeren van mijn nieuwe materiaal.
"As a Latinx artivist, I try to break musical and social boundaries" las ik in een biografie, hoe is het sociale klimaat voor de gemiddelde latino in de VS?
Eljuri: Ik weet niet zeker of ik een gemiddelde Latinx persoon in de VS ben, want ik ben een muzikant met een stem om het licht te laten schijnen op belangrijke kwesties. Als immigrant en Latina die in de VS is opgegroeid, doe ik mijn best om de fakkel over sociale kwesties aan te steken om het bewustzijn over de speciale behoeften en perspectieven van een geïmmigreerde Latina te vergroten.
In een interview las ik een uitspraak: "De jongere generatie geeft zoveel om de planeet, zij hebben het beter begrepen dan wij", er is hoop voor de toekomst, toch? Kun je deze uitspraak uitleggen en waarom het nog steeds belangrijk is om activist te zijn?
Eljuri: We moeten allemaal ons steentje bijdragen en de kracht van onze collectieve stemmen waarderen. Als activist wil ik anderen inspireren om zich ook zo te voelen. Eensgezindheid is een onmiskenbaar instrument voor wereldwijde verandering.
Een andere uitspraak in hetzelfde interview: "Ik denk dat ik door het opgroeien in New York een beetje een harde huid heb'', hoe moeilijk is het leven in New York voor Latijns-Amerikanen?
Eljuri: Als ik het heb over het opgroeien in New York City waardoor ik een beetje een harde huid heb, dan denk ik dat dat vooral te maken heeft met de intensiteit van het stadsleven en het feit dat ik een immigrant ben en een tweede taal spreek voegde daar nog een extra intensiteit aan toe. Opgroeien in Manhattan is echt geweldig - omringd door cultuur, opwinding, diversiteit, schoonheid. Je kunt je nooit vervelen, hoewel het een ongewone plek is om op te groeien. Soms is het echt moeilijk en tegelijk magisch.
Laten we het eens over de muziek van jullie album hebben. Wat me het meest opvalt aan 'Reflexion' is het perfecte huwelijk tussen pure rock en Latijns-Amerikaanse muziek, is dat een bewuste keuze?
Eljuri: Bedankt voor het herkennen van de synergie tussen de Latin en worldbeat ritmes en mijn rock/funk invloeden. Het is volledig organisch en helemaal geen bewuste keuze. Gezien mijn achtergrond is de mix van invloeden "mijn geluid". Ik ben enthousiast om mee te delen dat voor mijn fans in de Benelux alle vijf mijn albums verkrijgbaar zijn via Xango Music... inclusief vinyl exemplaren van 'Reflexión' (https://www.xangomusic.com ).
De link naar een grootmeester als Carlos Santana wordt vaak gelegd, geen slechte vergelijking, maar je bent natuurlijk vooral jezelf; hoe zie je dat zelf? Klopt de vergelijking en in welke mate wel/niet?
Eljuri: Ik voel me altijd gevleid door de verwijzing naar Santana en ik begrijp het omdat hij ook Latijnse ritmes mengt met elektrische gitaar en rockdrums zoals ik. Ik ben echter heel anders in die zin dat ik singer-songwriter en arrangeur/producer ben. Wat mijn gitaarspel betreft, heb ik veel grotere invloeden, waaronder Jimmy Page, Bonnie Raitt, David Gilmour, Stephen Stills, Ernie Isley, Nile Rogers en ga zo maar door ....
Naast die verbinding van culturen is er ook een combinatie tussen dansbaar en melancholisch, ook weer een bewuste keuze? of kwam dat allemaal heel natuurlijk?
Eljuri: Geweldige vraag. Het komt absoluut vanzelf tijdens mijn songwriting en arrangement proces. Hoewel de thema's van mijn songs gaan over serieuze onderwerpen waar verandering nodig is zoals rechtvaardigheid, gelijkheid, burgerrechten, klimaatverandering, wapengeweld, enz. Ik ben een optimist dus ik voel dat upbeat muziek zeer geschikt is om mijn visie te ondersteunen.
Wat waren de algemene reacties op 'Reflexión'?
Eljuri: Hoewel het nog maar net uit is, heb ik tot nu toe een geweldige ontvangst gekregen van zowel fans, muzikanten, media en muziekindustrie voor mijn nieuwe album. Ik voel me echt gezegend dat ik mensen raak met mijn muziek en boodschap.
Wat zijn de verdere plannen, op tournee in 2023? ook in België, Europa?
Eljuri: Zo enthousiast over de plannen voor 2023 omdat we gaan toeren ter ondersteuning van het nieuwe album om het tot leven te brengen. Contact maken met fans is een van de dingen die live optreden zo speciaal maakt. De plannen omvatten shows in de VS, Canada en Mexico. Maar het spannendste is ons Europese debuutconcert in Nederland op 6 april. We hopen uit te breiden naar andere landen in Europa en zouden graag naar België komen! Hier is een link om op de hoogte te blijven van ons tourschema: https://www.eljurimusic.com/tour
Ook al ligt de corona periode een beetje achter ons (ik denk dat dat virus er altijd wel zal zijn), we leven nog steeds in moeilijke tijden voor veel artiesten, buiten de hele grote die makkelijk concerten lijken uit te verkopen hebben de middelgrote en kleinere het moeilijker om echt in de business te komen, ervaren jullie dat ook? Dat het moeilijk is om bijvoorbeeld concerten te boeken in deze tijden?
Eljuri: Het is moeilijk geweest, maar ik voel dat het vooruitgaat naarmate we beter begrijpen hoe we hier doorheen moeten navigeren. Vorig jaar waren de meeste van mijn shows buitenfestivals met enkele binnenconcerten. Ik ben optimistisch dat concerten weer actief zullen worden, want live muziek en persoonlijk contact zijn essentieel om onze ziel te vullen.
Wat zijn je algemene verwachtingen (zowel muzikaal als persoonlijk) dit jaar?
Eljuri: Ik ben erg enthousiast om de nieuwe nummers van 'Reflexión' live te delen in verschillende steden en landen. Ik geloof in de kracht van muziek om ons te verenigen en op te beuren. Ik hou ervan om te reizen en nieuwe mensen te ontmoeten, en hun culturen en eigen omgeving te ervaren.
Wat is je grote wens voor 2023?
Eljuri: Natuurlijk is mijn grote wens dat het virus verder ingeperkt wordt met minder lijden voor iedereen.
Wat is je grootste ambitie en doel in het leven?
Eljuri: Een grote ambitie is het zien en helpen creëren van een belangrijke verandering in de wereld naar meer tolerantie, minder geweld, en echt gelijke rechten voor iedereen ... en dat in mijn leven te ervaren.
Zijn er verdere plannen voor andere projecten of al een nieuwe soloplaat?
Eljuri: Op dit moment is de echte focus om mijn nieuwe album 'Reflexión' naar nieuwe luisteraars te brengen. Ook om de nummers live uit te voeren tijdens concerten als een powertrio.
Bedankt voor dit leuke gesprek, ik hoop dit op een dag face to face te kunnen doen als je in ons kleine landje optreedt.
Eljuri: Ik ben zo dankbaar voor je interesse en steun voor mijn muziek. Ook ik hoop je ooit persoonlijk te ontmoeten ;-)
In de tussentijd blijf ik graag in contact met jou en je lezers via mijn sociale mediakanalen.
www.instagram.com/eljurimusic
www.eljurimusic.com
www.facebook.com/eljurimusic
www.twitter.com/eljuri
www.youtube.com/eljurimusic
Julien Tassin - Als je met een band speelt moet je inspiratie en dingen met elkaar delen, als solo artiest moet ik me enkel concentreren op mijn eigen gedachten
Julien Tassin is een jazzmuzikant uit Charleroi die over de taalgrens heen zijn sporen heeft verdiend. De man improviseert in het genre en voegt daar graag blues aan toe, wat hem tot een creatief pareltje maakt. Met band, maar ook solo? Na 'Momentum' en 'Pictures from Home' bracht Julien Tassin eerder dit jaar zijn derde album 'Primitiv' uit. Zonder bas en drums, en alleen met een akoestische gitaar in de hand, blijkt het een hele uitdaging. Maar Julien Tassin weet ondanks die beperking toch een kleurrijk palet aan te bieden, met verhalende melodieën en poëzie. wij namen zijn album onder de loep, je kunt de recensie hier herlezen https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88818-primitiv.html
We hadden een fijn gesprek met Julien over deze release, en polsten ook naar de toekomstplannen en zijn ambities als muzikant.
Julien, onze beste wensen voor het nieuwe jaar. Hoe ging 2022 voor jou?
Het was een druk maar ook een goed jaar, ik heb een aantal projecten gedaan. In de eerste plaats heb ik het album 'Primitiv' opgenomen, ik had ook een carte-blanche in Bozar om een Amerikaanse trompettist uit te nodigen, en dat was Jason Palmer. We deden een kleine tournee van vier data. Eén daarvan was in Bozar. Het leuke is dat ik alles heb opgenomen. Dit live album met Jason Palmer zal dit jaar worden uitgebracht. Wanneer juist, weet het nog niet zeker, maar het zal eind 2023 zijn. Ik heb ook een album opgenomen met gitarist Patrick Steenaerts. Een ander project is er één met rockband runSOFA. Artistiek gezien was het een goed jaar...
Er waren veel releases in 2022, denk je niet dat het een beetje te veel van het goeie was?
Ik denk dat COVID de artiesten veel ruimte liet, om dingen te creëren. En ja, iedereen wilde het op hetzelfde moment uitbrengen. Ik begrijp dat, want het was een zware en moeilijke tijd voor iedereen. Dus ja, er waren genoeg releases, maar ik denk dat het de komende jaren hetzelfde zal zijn, mensen willen creëren. Het is misschien te veel ja, maar aan de andere kant hebben we een geweldig land voor muzikanten, er zijn veel originele projecten in België wat het allemaal interessant maakt.
Je woont in Charleroi, is er een verschil in mogelijkheden tussen het Vlaamse deel en het Franse deel van het land denk je?
De jazzscene in Wallonië is meer gericht op moderne of traditionele jazz. Het Vlaamse deel is meer crossover. Er is meer een mix. Dus ja, er is een groot verschil. Maar er zijn uitzonderingen, bijvoorbeeld Luik. Luik staat meer open voor improviserende muziek, er is een mix, zoals je die ook in Antwerpen of Gent hebt. Voor mij, die in Charleroi woonde, was het daarom noodzakelijk om naar Brussel te verhuizen. Om nieuwe mogelijkheden te openen, en mijn publiek te vinden. En ik heb ook het gevoel dat mijn publiek meer in Vlaanderen zit dan in Wallonië. jammer, maar het is wat het is.
België is een klein land, maar iemand vertelde me dat er nog steeds een grote muur is tussen Vlaanderen en Wallonië? Vind je dat een probleem voor je?
Op deze manier, dat ik mijn plaats in Wallonië nog niet echt gevonden heb. Zoals ik aangaf, als ik in Vlaanderen speel heb ik het gevoel dat het publiek lijkt te begrijpen wat ik doe. Maar ik moet zeggen, beetje bij beetje lijken de mensen in Wallonië ook interesse te krijgen in mijn muziek. Het begint beter te worden. Ik speel trouwens ook meestal met Vlaamse muzikanten. Niet dat het een keuze is, het gebeurt gewoon. Dus ja, die 'muur' is er zeker.
Ik dacht altijd dat het als Waalse muzikant moeilijk was om voet aan de grond te krijgen in Vlaanderen, maar je ervaart dus ook dat er een verschil is tussen Vlaanderen en Wallonië?
Meestal zijn de Vlaamse muziekliefhebbers trots op hun Vlaamse artiesten, de Waalse steden zijn niet zo. Als je uit Gent komt bijvoorbeeld, duwen ze je echt naar voren omdat ze trots op je zijn. Dat is iets wat ik vooral in Wallonië mis. Ik krijg die feedback niet in mijn eigen stad Charleroi. Ik ben niet zeker van anderen, maar ik voel dus wel een verschil. Voor mij is het gewoon moeilijker om een job te krijgen in Wallonië dan in Vlaanderen, blijkbaar.
Laten we het eens over de plaat hebben, daarom dit interview. Met de laatste release 'Primitiv' heb je een meesterwerk uitgebracht, een gevarieerde plaat waar blues en jazz zijn verweven tot een magisch geheel. Is dat de juiste omschrijving?
Vanaf het moment dat ik met muziek begon, had ik het gevoel dat Blues mij op het lijf geschreven was. Ik luister graag naar Amerikaanse blues spelers of blues spelers in het algemeen. Omdat ze over emoties praten in hun muziek, en dat is waar muziek voor mij over gaat. Ik voel me ook aangetrokken tot de rauwheid van Blues. Dus ik stop dit in mijn muziek om zo rauw mogelijk te zijn. Maar tegelijkertijd voel ik me aangetrokken tot vreemde harmonieën, tot polyritmiek en de verbeelding die uit jazzmuziek komt. Wat ik het liefste doe is een mix maken van de twee delen, blues partijen combineren, een avontuurlijke aanpak en dus verschillende melodieën in mijn muziek stoppen, wat je dan weer vooral in jazz vindt. Improvisatie en experimenteren is het sleutelwoord.
Het is ook een zeer visuele plaat, het triggert de fantasie. Is dat ook een bewuste keuze geweest?
Ik denk dat muziek net gemaakt is om de verbeelding van de luisteraar aan te wakkeren, het is leuk dat mensen echt dingen zien als ze naar mijn muziek luisteren. Want ik zie ook veel dingen als ik mijn muziek componeer. Soms zet ik mijn dromen om in muziek. Dus ja, het is iets moois als mensen dingen kunnen zien als ze naar mijn muziek luisteren.
Je zei ook iets over dat muziek emoties zijn. Gevoeligheid, originaliteit en veelzijdigheid zijn eveneens de rode draad. Ik heb het gevoel dat er een verhaal achter de liedjes zit, klopt dat. Zit er een persoonlijk verhaal achter de liedjes? En welk verhaal?
Ik wilde vooral iets maken dat door iedereen kan begrepen worden .‘Primitiv’ is niet altijd iets negatief. Au contraire, het is eerder iets positief, kunnen praten over wat we echt voelen en dat met elkaar delen. De liedjes gaan over de mensheid. Over wat we doen sinds het begin van de mensheid, wat is het gemeenschappelijke dat we als mens delen, was mijn inspiratie. We hebben veel gemeen als mensen, weet je. We willen bewegen, dingen verkennen, vechten, jammer genoeg. Velen onder ons houden ervan kinderen te zien opgroeien tot volwassenen. Dat is waar deze plaat dus over gaat, over wat we allen als mens gemeen hebben in een brede omkadering.
Waarom een solo album? Dat geeft toch extra stress omdat je alles alleen moet doen, en niet kunt terugvallen op medemuzikanten? Of niet?
Niet echt. Sinds ik ouder word, vind ik het juist leuk om alleen te zijn en mijn gitaarspel te verkennen. Het is soms moeilijk, maar ik doe het al lang en voel dat ik graag dingen alleen doe. Als je met een band speelt moet je inspiratie en dingen met elkaar delen, als solo artiest moet ik me concentreren op mijn eigen gedachten. dus ik heb helemaal geen stress nee. Ik ben zelfs veel meer gefocust als ik solo speel.
Hoe waren de algemene reacties op 'Primitiv'?
Ik krijg reacties van mensen die zeggen dat het leuke muziek is, en dat het ook toegankelijk is, en niet al te moeilijk te begrijpen. Dat is een reactie die ik veel krijg. Ik heb een grappig verhaal daarover, ik speelde op een school voor kinderen. Kinderen hebben geen mening voordat ze het gezien hebben, ze zijn niet zo kortzichtig als volwassenen. Ze zijn ook heel eerlijk. We moeten meer als kinderen zijn, eerlijk met elkaar omgaan en niet zo kortzichtig over cultuur en dingen om ons heen. Sta er meer voor open voor wat om je heen gebeurt, zonder te oordelen. Zou ik zeggen.
Wat zijn de plannen voor 2023?
Ik zal een duet album uitbrengen met Patrick Steenaerts. Er komen ook enkele leuke concerten aan. Dingen zoals Leuven Jazz festival, wat erg leuk is.- Ook zal ik het album met Jason Palmer dit jaar uitbrengen. En ook een trio met Nicolas Thys en Dré Pallemaerts + Jason Palmer op trompet. Ik werk ook aan een volgend solo album. Daarnaast is er nog een duet met drummer Nico Chkifi. Er komen nog enkele andere projecten aan, er is nog niets aangekondigd.
Dus je gaat ook op tournee in Vlaanderen?
Ja, zoals ik al zei op Leuven Jazz festival 12 maart. In februari speel ik in Biekorf , Brugge op 15 februari, Jazz Station Brussel op 17 februari. Op 31 maart CC De Ververij , Ronse en CC De Abdij , Geraardsbergen op 3 juni (meer info: https://www.julien-tassin.com/index.php/on-tour )
Dus je gaat een druk jaar tegemoet, hoe blijf je dit doen?
Ja, maar ik ben niet druk, om druk te zijn weet je wel. Als ik inspiratie voel voor iets of iemand ga ik er gewoon voor. En dan kijk ik wat ik kan doen om het te laten gebeuren. Soms komt die inspiratie zomaar op, dan pak ik mijn gitaar en begin te spelen en te componeren wat er in mijn hoofd zit. Het moment grijpen, als het er is, weet je wel.
Een van mijn laatste vragen, ik hou er niet van artiesten in een muziekstijl te duwen, maar soms duwen ze je in de richting van een jazzartiest. Ik zie jou eerder als blues gitarist, waarom denk je dat ze je in de richting van jazz duwen? En vind je dat leuk?
Voor mij is de term "blues" of "jazz" gewoon een naam, weet je. Concertorganisatoren of mensen willen alleen maar een stijl op je muziek plakken, om een of andere reden. Jazz is voor mij meer verbonden in de zin van improvisatie. Er is ook enige improvisatie in Blues. Maar jazz is opener, groter dan blues. Ik zou graag wat meer in de Blues scene spelen; ik ga graag experimenteel te werk, en ik weet niet zeker hoe dat in een Blues of roots festival zal uitpakken. Ik denk dat jazzliefhebbers meer open staan voor dingen die ze niet gewend zijn te horen, maar ik zou moeten proberen of het ook op Bluesfestivals werkt.
Waar denk je dat jouw muziek echt thuishoort? Welke auditie zoek je?
Ik denk op een plek waar mensen open staan voor alles en klaar zijn om een stap te zetten om echt naar mijn muziek te luisteren. Mensen die openstaan voor alles wat ik ze geef. Mensen die op avontuur willen gaan met mij en mijn muziek. Dat is het publiek dat ik zoek. Het is dan ook nooit hetzelfde wat ik doe. Soms ga ik experimenteel te werk. Soms zet ik mezelf in een risicovolle situatie omdat ik dat leuk vind. Het kan goed uitdraaien, soms is het lastig, en kan het totaal verkeerd gaan. maar ik neem graag risico's en ik zoek dus vooral mensen die me daarin willen volgen.
We kunnen zeggen dat je binnen de jazz (waarbij je buiten de lijntjes kleurt) inmiddels je sporen hebt verdiend. Wat zijn na al die jaren je verdere ambities en heb je ook een doel voor ogen of ben je daar niet mee bezig?
Gewoon mijn muziek kunnen spelen, solo gaan en overal in dit land mijn muziek brengen is mijn belangrijkste ambitie. Ik hou ervan om in België te spelen maar ik zou ook graag buiten het land toeren. In het binnen- en buitenland spelen en mijn publiek daar vinden is dan ook mijn belangrijkste doel. Artistiek gezien zou ik dus gewoon graag kunnen doorgaan met wat ik nu doe. En natuurlijk mijn grenzen meer en meer verleggen en in contact komen met leuke muzikanten en publiek blijven vinden die mij daarin telkens opnieuw blijven volgen, of muziek maken voor films, dat is ook een ambitie.
Ik hoop dat je je doelen haalt, we blijven je zeker volgen...
Pics homepag @Lucinde Wahlen
https://www.julien-tassin.com/index.php/news
Nederlands 
Français 
