Les Nuits Botanique 2021 - Bachar Mar-Khalifé - Dance en Trance, wat een variatie!
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-14
Erik Vandamme

Op zijn debuut 'Oil Slick' (2010) en albums als 'The Water Wheel' (2018),  'ON OFF'(2020)   toont de Frans-Libanese multi-instrumentalist en componist Bachar Mar-Khalifé (*****), z’n muzikale veelzijdigheid aan, van rock, dub, dabké tunes, electro en soms zelfs latin music.  Het concert ging door in de Orangerie, met zitplaatsen.. De zaal was overladen vol waardoor sommigen gewoon op de trappen gingen zitten.
De sfeer zat er vanaf de eerste tot de laatste seconden in. In onze notitieboekje schreven we 'Indrukwekkend, onvergetelijk, magische avond' . Dit optreden was van een ongelofelijke schoonheid, onaards, van het ene naar het andere oorgasme. Wat een intens, gelukzalig gevoel. Dance en Trance, wat een variatie! , wat Bachar Mar-Khalifé ons meer dan anderhalf uur voorstelde.

Ingetogen start Bachar op piano, hij wordt begeleid door een percussie virtuoos en gitarist/contrabassist van uniek allooi. Mooi allemaal. Alle registers worden open getrokken en er ontstaat een wervelstorm van deze instrumenten, piano, gitaar en drum. Vuurwerk waardoor de grond onder onze voeten davert. Hierop stil zitten is onmogelijk, het luide en lange applaus duidt aan dat ook het publiek genoot met volle teugen.
Bachar spreekt zijn publiek aan door gezapige kwinkslagen, en  blijkt dus op de koop toe een charismatische klasse entertainer te zijn.
Hij wordt geruggesteund door zijn muzikanten die op percussie/drum en gitaar/bas  hoogstaande magie realiseren. Op een bepaald moment gaan de muzikanten zodanig intens en oorverdovend tekeer alsof de Apocalyps is ontbonden in de Botanique. De respons van het publiek bedwingt Bachar letterlijk tot tranen. Wat een emoties! Het is poëtisch, filmisch wat we horen en zien.
Bachar brengt na een uur , opnieuw, een ingetogen stukje op zijn piano, aangevuld door zijn muzikanten die moeiteloos op de song inpikken; het bewijst hun uitzonderlijke virtuositeit. Daarna trekt Bachar het potje compleet open, het publiek staat nu recht en begint wild te dansen. Een wervelende finale in een veelkleurige sound.

Bachar Mar-Khalifé  bezorgt ons een onvergetelijke, formidabele set en avond! Hij klinkt met z’n muzikanten uitbundig en emotievol. Schitterend.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Hunter - Onze sterkte? We zijn een behoorlijke hechte vriendenkring , we hangen heel goed aan elkaar samen. Op die manier kunnen we heel volwassen omgaan met het gegeven ‘in een band spelen’

Hunter is een collectief van vrienden/muzikanten die met het hart op de juiste ‘heavy metal/rock’ plaats hebben , samen muziek spelen alsof ze terug kind geworden zijn. De band toont eerder aan dat ouder worden niet moet resulteren in bij de pakken zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen.
Hunter brengt een strak, gezapig en energiek potje heavy metal in z’n meest pure vorm. In 2019 bracht de band een knappe plaat op de markt, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen zijn we twee jaar verder en vroegen we ons af hoe het nog gaat met Hunter tegenwoordig. Tijd voor een fijn gesprek met Thomas Abeel en Joost Vlasschaert …

Dit is ondertussen ons derde interview in enkele jaren tijd, het laatste was 2018 op Pluto Fest. Er is ondertussen veel veranderd, wat zijn de veranderingen de laatste jaren?
Thomas: 2018 was nog het prille begin van Hunter. Het was het jaar waarin we zijn beginnen optreden. Vanaf de release van onze Cd ‘Hunter’ in 2019 is alles een beetje in een stroomversnelling geraakt. Dat was een essentiële stap om als band verder te geraken. We hebben veel feedback gekregen op dat album, ook de optredens hebben een boost gekregen. En dat is uiteindelijk toch waar het bij ons om te doen is: onze muziek live spelen voor een publiek. Helaas is wat later corona gekomen en dan viel alles stil.
Joost: Die plaat heeft ons inderdaad een hele rits optredens bezorgtd, helaas zijn die door corona bijna allemaal in het water gevallen of verschoven. Sommige als Judasfest en Devils Rock For An Angel zijn terug gepland. Van enkele andere hopen we de komende weken ook een positief bericht te krijgen, zodat we er weer tegenaan kunnen gaan.

Met de plaat ‘Hunter’ heb je in 2019 je stempel weten te drukken op het metal gebeuren… hoe waren de reacties daarop?
Joost: we waren aangenaam verrast door de positieve toon van zowat elke review. Je kunt natuurlijk niet voor iedereen goed doen. Enkele negatieve reviews vonden het niet goed omdat onze muziek ouderwets is, de positieve vonden het net wel goed omdat het ouderwets is. Dus het gaat om de persoonlijke insteek van de recensent, zoals dat vaak gaat. Als het merendeel van de reviews positief is, denk ik dat we iets goed gedaan hebben. En dat we op het juiste pad zitten.

Ok, het klinkt ‘ouderwets’ maar niet gedateerd, dat vind ik belangrijk. Jullie voegen daadwerkelijk iets toe aan die sound van toen …
Joost: We doen geen bewuste poging om Retro te zijn. We proberen geen NWOBHM – parodie te zijn of zoiets. Wij brengen gewoon de heavy metal die we, in mijn geval al veertig jaar, goed vinden. Er is daar niets geforceerd aan, dat is de sound die  we bewust willen brengen.
Thomas: Ik ben de jongste van de band, maar mijn passie ligt ook bij oudere muziek, gaande van blues, hardrock en heavy metal. Mijn muzieksmaak gaat van bands als ZZ Top en Status Quo,  tot Judas Priest en Slayer en alles wat daar tussen zit. Onze muziek neigt dan eerder naar die laatste twee. Ik kan alleszins mijn ei kwijt in Hunter. We spelen, zoals Joost het aangeeft, gewoon wat we zelf graag horen. En waar we ons goed bij voelen.

De Amerikaanse glam metallers Steel Panther vestigden de aandacht op Hunter als één van de meest veelbelovende acts in de underground heavy metal, lees ik in de biografie, dat is heel wat. Hoe ga je om met zoveel bewieroking van zo een band (niet dat ik persoonlijk fan ben van Steel Panther) ??
Thomas: Het is tof als zo een grote naam binnen de metal dat even laat weten via hun Twitter en je muziek deelt op sociale media. Dat is een enorme erkenning. We zijn daar heel blij om uiteraard, alle beetjes helpen om de band wat meer bekendheid te geven. Of dit specifiek gegeven deuren heeft geopend? Dat ga ik niet direct zeggen. Elke feedback die je krijgt, helpt natuurlijk.
Joost: Ik sluit me daarbij aan, ieder compliment dat je krijgt is welkom. Ik ben zelf wel een fan van Steel Panther. Als je die live ziet? Dat maakt gewoon je dag goed. Hoe je ook tegenover hun grapconcept staat, het zijn topmuzikanten en ze staan qua populariteit op een niveau waar wij maar kunnen van dromen. Dat zo een band je eventjes vernoemt van ‘daar moet je toch eens naar luisteren’ dat is mooi meegenomen uiteraard.

In vorige interviews hadden we het er al over, maar is net dat niet een voordeel van sociale media dat je vanuit die kant dan wel sneller erkenning krijgt?
Joost: Het heeft een groot bereik, dat klopt. Je hebt ook meer mogelijkheden om tot je doelpubliek te komen. Maar door het overaanbod en door het feit dat sociale media continu verandert en de insteek ervan verschuift, is het op het moment niet gemakkelijk om via Facebook je band te promoten. De post die je maakt voor je band verzuipen vaak in het overaanbod van zoveel bands en artiesten. Daarom blijf ik toch hameren op de face-to-face reclame waar we het de vorige keer al over hadden. Dat is veel belangrijker en brengt nog steeds meer op dan sociale media. Je mag er vooral niet op rekenen als enig middel.

Hunter heeft voorprogramma's gespeeld voor internationale metalbands, zoals Them, Chevalier, Riot V en Adam Bomb en haalde de Belgische finale van de Wacken Metal Battle in 2019. Ik veronderstel het laatste anderhalf jaar het een domper was op de feestvreugde  van de band; heeft corona een stop gezet op de verdere groei van de band?
Joost: Dat was gewoon van alles naar niks. Onze manier van songschrijven is dat we het allemaal samen doen. Dat viel, doordat we niet meer konden repeteren, ook weg. We zijn geen band waar iemand een nummer aanlevert en iedereen daar maar bij aansluit. Er komt iemand met een idee, en we werken dat SAMEN verder uit, zo gaan we al een paar jaar tewerk. Wat songs schrijven betreft, hebben we dus heel de coronaperiode stil gelegen. Iedereen heeft op zich wel ideeën zitten opnemen, en die dan naar elkaar gestuurd om te kijken of we er iets konden mee doen of niet. Maar corona heeft ons meer dan een jaar in de koelkast gestoken, zonder meer.
Thomas: We hebben gemerkt dat nummers schrijven via Skype niet ons ding was (haha) dus ja, voor ons viel alles stil. Desondanks hebben we in die periode wel wat leuke dingen meegemaakt. Zo heeft ZYX records uit Duitsland een nummer van ons uitgebracht op een verzamel-cd (Damn, This Stuff Is Heavy, Vol. 2). Er staan op die plaat bands als Anthrax en KISS. We schrokken toch dat we  tussen zo grote namen mochten staan. In die periode kregen we ook de vraag of onze muziek gebruikt mocht worden in “Rookie’, een nieuwe Vlaamse film over motorracen, die onlangs in première is gegaan. Wie goed luistert , vindt daar ons nummer “Dominion” in terug. Het is super als ze je zoiets vragen. In die zin was het mooi om te merken dat er ondanks de stille coronaperiode nog interesse bleef voor de muziek van Hunter. Ondertussen zijn we deze zomer terug beginnen repeteren en konden we weer starten met nieuwe nummers te schrijven. We zijn nu helemaal klaar om eindelijk terug op het podium te gaan staan.

Ik wil toch even op iets inpikken , je zegt dat je als Belgische band op een verzamelalbum staat met Anthrax en KISS straffe kost is? Ik vind dat eerder dik verdiend. Ik geef jullie als voorbeeld, maar er zijn genoeg voorbeelden als Evil invaders, Channel Zero of Amenra? Die van internationaal niveau zijn. Onderschatten we onszelf niet een beetje?
Joost:  Bij mij is dat niet zozeer een kwestie van onszelf onderschatten. Ik geloof 100% in onze muziek. Het is gewoon het verschil in status. Laat ons eerlijk zijn, Anthrax behoren tot the Big Four en KISS behoren tot de absolute wereldtop. Hunter is een band die in de startblokken staat. Ik doe niet mee aan ‘het is goed voor Belgen’ dat is een scheefgetrokken concept. Er zijn gewoon enorm veel Belgische bands die ook enorm goed zijn. Zoals de bands die je opsomt. Maar ook bijvoorbeeld FireForce die kunnen tussen iedere internationale band staan. De Belgische metal scene heeft altijd geleefd, maar het is op een manier nog steeds hetzelfde probleem. De ondersteuning is er niet, de infrastructuur en labels zijn er niet. Het is gewoon moeilijker als Belgische band, maar aan de ander kant heeft het Ancient Rites nooit gestopt. Het heeft Evil Invaders ook nooit gestopt. Het hoeft dus zeker geen belemmering te zijn, en daar moeten ook wij als Hunter gewoon aan werken. En dat kun je alleen door de mogelijkheden van de band optimaal te benutten.

Je bent dus bezig aan nieuwe nummers, we mogen ons dus binnenkort aan een nieuwe CD verwachten?
Joost: Er zijn wat dat betreft nog geen concrete data. Maar ik ben al aan het rond kijken voor studio’s. Het schema dat we in gedachten hebben, afhankelijk van hoe de Apocalyps verder evolueert, is eind van het jaar of begin volgend jaar de opnames. En de release in het voorjaar van 2022.

‘Hunter is back’ lees ik op jullie facebook, hoe moeten we dat zien? Nieuw materiaal dus of iets anders?
Thomas: Het is vooral een referentie naar het feit dat we anderhalf jaar stil hebben moeten zitten, en nu eindelijk terug kunnen beginnen optreden. En we zullen inderdaad met nieuwe muziek naar buiten komen.
Joost: Daar sluit ik me bij aan, gewoon een vreugdekreet dat we terug op gang zijn. Na al die tijd.

Ik veronderstel dat de honger om terug op te treden groot is? Is het optreden op Devils rock for an Angel op 25 september jullie eerste? Niet teveel zenuwen ?
Thomas: Devils Rock For An Angel is inderdaad ons eerste optreden sinds lange tijd. Op diezelfde dag spelen we ook op Legends Live XL in Ninove (https://www.facebook.com/events/566412601153518 ) Ineens van niets, naar twee optredens op één dag. We gaan daar geen gewoonte van maken, om er twee op één dag te doen uiteraard (haha).

Twee optredens op één dag. Dat is ook iets dat me wat opvalt de laatste tijd. Er is plots een overaanbod aan optredens. Psychonaut stonden onlangs eerst in OLT Rivierenhof en moesten diezelfde avond nog naar Sint-Niklaas. Je kunt niet verwachten dat je twee keer even energiek zal zijn?
Thomas: Wat ons betreft zien we dat helemaal zitten die dag. Er zit voldoende tijd tussen de twee optredens, dat scheelt wel. Het ene is om half twee en het andere om half zeven, dus dat moet zeker lukken. We gaan ons alleszins voluit geven tijdens beide shows!
Joost: Moeilijk gaat ook. Ik zeg het, ik zou dit niet elke week willen doen, maar deze kansen om op te treden wilden we niet laten liggen.

In een vorig interview lieten jullie uitschijnen hoe belangrijke kleinschalige festivals zijn voor een band. Is er geen ambitie om ook de grote podia te gaan doen?
Thomas: Ik denk dat we gewoon blij zijn met elk optreden dat we hebben voor het moment. Het is altijd leuk om eens op een groot festival te kunnen spelen, dat is voor iedere band wel een droom. Het is niet zo dat we de kleinere festivals te min vinden ondertussen.
Joost: Ik blijf nog steeds fan van de kleinschalige festivals. Ik kom uit de tijd dat een festival zes groepen waren op een halve dag. En niet een veldslag van de vierdaagse kampeerveldtochten van tegenwoordig. Ieder festival, iedere organisator die de moeite doet om iets te organiseren waardeer ik enorm. Waar dat is speelt geen rol, ik ben heel blij met iedereen die iets durft organiseren en daarbij aan ons denkt.
Thomas: We zien dat er momenteel heel veel wordt georganiseerd: een combinatie van nieuwe concerten die gepland worden en de wegens corona afgelaste optredens die nu opnieuw worden ingepland. Dat lijkt op het eerste zicht wat een overaanbod. Omgekeerd zit het publiek te wachten om terug naar optredens te kunnen gaan, dus zo’n overaanbod is in dat opzicht meer dan welkom.

Ik heb een interview gehad waar me op een ander probleem werd gewezen. Organisaties die op hun (uitgestelde) affiche geen nieuwe bands meer boeken en gewoon de namen mee verschuiven (wat ergens logisch is). Ondervinden jullie dat er hierdoor soms geen plaats meer is op de affiche?
Thomas: We zien eigenlijk vooral dat we zelf mee verschuiven. Er zijn uitgestelde optredens die we nog tegoed hebben. En los daarvan zijn er ook al totaal nieuwe boekingen bij gekomen. Dus nee, wijzelf ondervinden op dat vlak geen problemen.
Joost: Het is nu wel een beetje chaotisch, maar dat zal mettertijd wel kalmeren en balanceren. Iedereen probeert zijn schade in te halen en zijn festival en optreden te herorganiseren. Als de situatie niet opnieuw verslechtert door corona, dan denk ik dat binnen dit en een tijd alles wel op zijn min of meer normale elan zal doorgaan. Vroeger was er eigenlijk ook al een overaanbod. Er zijn immers maar 50 zaterdagen op een jaar, de enige dag dat de meeste mensen echt tijd hebben om festivals en concerten te doen.

Het loopt dus allemaal weer wat los. Maar denk je dat je als band er sterker uit gekomen bent uit deze periode?
Joost: We zijn een behoorlijke hechte vriendenkring, we hangen heel goed samen. Daardoor kunnen we heel volwassen omgaan met het gegeven ‘in een band spelen’. Het helpt ook dat je geen achttien meer bent. Iedereen heeft al wat bandervaringen achter de rug, zij het goede of slechte. We hebben allemaal onze bagage en ervaring mee genomen naar Hunter. Ook ons schrijfproces binnen de band is volledig democratisch. In die zin dat als er iemand van ons iets niet ziet zitten, dat we het waarschijnlijk niet zullen doen. We kijken en denken allemaal in dezelfde richting. Zijn we daardoor sterker uit de voorbije periode gekomen? We zijn er zeker niet zwakker uit gekomen. We zijn goede vrienden, en ook muzikaal zitten we nog altijd op dezelfde golflengte. Iedereen zijn doel voor de band is realistisch, en stemt overeen.
Thomas:  Daar sluit ik me bij aan. We hebben een muzikale pauze gehad. Voor mij  had dat vooral als effect dat, nu we weer kunnen repeteren en optreden, de goesting om te spelen nog zoveel groter is dan tevoren.

Wat is de ambitie van Hunter en hebben jullie een soort ‘einddoel’ voor ogen?
Joost: Mijn doel, en dat is bij elke band waarin ik heb gespeeld het geval geweest, is de best mogelijke versie van die band zijn. En er het maximum uithalen. Als wat je doet goed genoeg is, dan volgt de rest quasi automatisch: goede reviews krijgen, goede optredens krijgen. En als die allemaal goed zijn, dan ga je goede reacties van het publiek krijgen. En dat is een cirkel die steeds opnieuw draait.
Ambities? We kijken gewoon hoever we het kunnen brengen als band. ‘The sky is the limit’ is veel gezegd. We moeten er rekening mee houden dat we geen achttien meer zijn. Alles laten vallen en op tournee vertrekken voor drie maand is voor ons niet evident en zit er voor niemand van ons in. Dat wil ook niet zeggen dat we geen verlof kunnen nemen om ergens in het buitenland eens een optreden te gaan doen, waarom niet. Dus het doel? Het zo ver brengen als mogelijk is, en er even veel plezier in blijven hebben als we er tot nu toe al in hebben in gehad.

Dus ambities om in het buitenland eventueel door te breken zit er niet direct in? Maar als je door omstandigheden de gelegenheid krijgt dat wel te doen, een wereldtournee? Zou je dat niet doen dan?
Thomas: We hebben recent al wat vraag gekregen voor optredens in Nederland en Duitsland. Door corona zijn er helaas weer een paar uitgesteld ondertussen. Het zit er dus wel aan te komen dat we in de buurlanden zullen spelen nu. Als de vraag komt voor verder? Dan zien we wel op het moment zelf.
Joost: Dat bedoel ik met realistische doelstellingen, je moet binnen de band weten wat voor iedereen goed is. Wat iedereen wil en kan. Van een wereldtournee droomden we wellicht toen we achttien waren allemaal. Zou ik dat graag doen? Ja. Zie ik dat nog zitten om twee weken in zo een busje te slapen? Minder. Na twee optredens zit ik dan in een rolstoel (haha). Wellicht boek ik dan een hotel of zo. Als het de moeite is, waarom zou ik dat dan niet doen? Maar het moet dus voor iedereen realistisch zijn en blijven. We zien wel wat ons aangeboden wordt, het is inderdaad heel jammer dat we door die corona die buitenlandse optredens niet hebben kunnen doen. Sommige zijn opgeschoven naar een nieuwe datum, van andere wachten we nog op meer nieuws. Dus gewoon afwachten. Je kunt dat toch niet forceren.

Om af te sluiten, hoe ziet 2022 eruit voor Hunter?
Joost: Indien alles volgens onze voorlopige planning verloopt, kunnen we in de eerste helft van volgend jaar een nieuw album uitbrengen. Als de reacties even positief zijn als op de eerste, denk ik dat dit toch nieuwe deuren gaat openen. Waardoor we hopelijk een naam gaan worden waar je minder gemakkelijk omheen kunt. En dan maar hopen dat we onze opwaartse lijn kunnen verder zetten. We gaan er van onze kant in elk geval voor zorgen, dat wat we uitbrengen zo goed mogelijk is om dat doel te bereiken.

De tweede plaat, die vaak met het schitterend debuut zal worden vergeleken, is altijd een beetje een moeilijke opgave? Niet bang voor?
Joost: Wij zijn aan het groeien als songschrijver, en wij forceren nog steeds niets. Alles komt nog steeds heel naturel, daardoor is het wellicht een trager schrijfproces. Maar het eindresultaat is belangrijker. Je kunt uiteraard nooit voor iedereen goed doen, je gaat er hebben die de eerste goed vinden omdat het zo underground was, en als de tweede gestroomlijnder is, het als verraad bestempelen. Je zult altijd mensen hebben die het een stap vooruit vinden, of andere net niet. Maar je moet gewoon je ding doen. En dat is ook de luxe die je hebt als hobbyband. Als je er niet moet van leven, kun je gewoon doen wat je wil. En als je doet wat je wil en daar zelf achter staat, en er zelf over tevreden bent? Dat is het belangrijkste, en dan gaan er gegarandeerd mensen mee gaan in je verhaal.
Thomas: Ik sluit me hier compleet bij aan, we spelen met Hunter gewoon wat we graag spelen. En wat we krijgen van kansen en optredens is allemaal mooi mee genomen.

Ik zie enorm uit naar jullie concert in Zillebeke, veel succes met alles wat jullie doen in de toekomst

Hunter opent het festival Devils Rock for An Angel op zaterdag 25 september in Zillebeke (Ieper). Met op het programma ook: Carrion, Reject the Sickness, Objector, Sin Savage en Liquid Therapy.
Voor alle informatie verwijzen we jullie graag door naar volgende link: http://www.musiczine.net/nl/news/item/82941-devils-rock-for-an-angel-2021-25-september-2021-een-overzicht.html  

Fractured Insanity - Onze ambitie en doelstelling is om een gevestigde waarde te worden binnen de Europese underground scene


Fractured Insanity bracht begin 2020 een nieuwe plaat uit, waarmee ze hun status als top band binnen de scene bevestigden. De recensie van ‘Massive human failure’ kun je hier nog eens nalezen. 
Ondertussen bleven ze ook op het podium op een zodanige energiek en gedreven wijze uithalen. Het viel ons bovendien op dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de gevestigde internationale waarden binnen hun genre. Daarom, ook als je geen death metal liefhebber bent kun je er niet omheen. Fractured Insanity is gewoon één van de absolute toppers binnen deze muziekstijl.
Door corona viel alles  helaas een beetje stil, op Catacombfest bewees Fractured Insanity dat echter het vuur nog steeds brandt, ook al was er een personeelswissel nodig.  Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen hebben ze al enkele andere optredens gedaan. Naar aanleiding daarvan hadden we een interview met zanger en frontman Stefan VB, over hoe de band deze periode heeft doorstaan, en uiteraard de verdere toekomstplannen, alsook welke richting de band wil uitgaan. En ga zo maar door …  

In deze circa twee jaar van niet optreden, niet kunnen repeteren en zo. Hoe heb je dat overleefd (een groot woord)?
Overleefd is inderdaad een groot woord. Het was vooral een periode van bezinning om te zien welke richting we willen uitgaan, of net niet uitgaan. Ook een moment van rust, zodat ieder zijn ding eens kon doen. Op persoonlijk vlak, heb ikzelf bijvoorbeeld van de gelegenheid gebruik gemaakt om een huis te kopen en in het huwelijk te treden. Kenny heeft toen ook te kennen gegeven dat hij geen tijd meer had voor de band. Hij is nog actief in de muziek, in die zin dat hij notenleer les geeft. Dat hij studenten begeleidt op het conservatorium. Dat wil zeggen veel avonden en ook in het weekend. En ondertussen  heeft hij er een gezinsleven bij, dan wordt het zeer moeilijk. We hebben er echter wel voor gezorgd om de groep in leven te houden door o.a. iemand te vinden die kon zorgen voor beeld en video materiaal waaronder een video met tekst. https://www.youtube.com/watch?v=ns5jD9a4yIA  Gebracht op een  manier dat het  heel goed past bij  onze muziek.

Indien er geen digitaal tijdperk zou zijn , zou de band dan eventueel zijn gesplit denk je? Of is dat wat ver gezocht?
Als er geen digitaal tijdperk bestond , zou je ook niet zoveel aandacht moeten besteden om te zorgen dat je voortdurend in de picture blijft, dat is dan weer een nadeel van die digitalisering. Het is een voordeel dat je heel veel volk kunt bereiken op heel korte tijd, het ander nadeel is dus dat het allemaal zeer vluchtig is en dat je daar snel moet op inspelen zodat je niet in de vergetelheid geraakt. Of we gesplit zouden zijn zonder digitalisering ? Nee zeker niet. Er zou gewoon minder contact zijn geweest . Misschien zouden er bij de opstart een paar zaken naar boven komen. Waardoor we uiteindelijk tot hetzelfde resultaat zouden zijn gekomen dan nu het geval was. Maar kijk de motivatie om door te gaan is er zeker, dat hebben we met onze vier shows die we nu hebben gedaan bewezen. In combinatie met een gezinsleven, zeker als er kinderen in het spel zijn, is dat niet altijd even evident. Of dat rock-’n-roll is of niet, laat ik in het midden (haha)

Daar heb ik het in interviews eens over gehad, uiteraard is het rock-’n-roll muziek in combinatie met een gezinsleven, waarom niet?
Een van de mooiste voorbeelden wat dat betreft is Triggerfinger. Als je ziet wat die jongens bereikt hebben. Gecombineerd met een gezinsleven. En die zeggen dat zelf ook, dat ze het vooral kunnen doen omdat ze een partner hebben die 100% staat achter wat ze doen. Ik denk dat dit heel belangrijk is. Om dit te kunnen doen, dat je iemand hebt die achter jou staat. En dat is bij ons zeker het geval.. het helpt veel.

Dat is van mijn kant, als hobby journalist, eigenlijk ook zo. Jullie hebben ondertussen een nieuwe gitarist, Jeroen Buysse , wil dat ook zeggen dat jullie een andere richting inslaan, want Kenny zijn invloed was toch belangrijk denk ik?
Er zal logischerwijs wel een verandering zijn. Wat Jeroen zijn muzikale input gaat zijn is nog een beetje afwachten. We hebben ondertussen met hem een paar live shows achter de rug, en dat was heel intens. Hij is zeer springlevend en dat mag je letterlijk nemen (haha). Hij is ook heel enthousiast, het is heel fijn om met Jeroen samen te spelen in deze groep. Ik denk als je binnen een jaar diezelfde vraag stelt, zal ik op de vraag wat zijn invloed betreft binnen de band, een correct antwoord zal kunnen geven.

Ik wou toch nog eens terug keren in de tijd . Ik had de indruk dat jullie als band enorm aan het groeien waren, heeft die corona geen soort stop gezet op die groei of is dat wat ver gezocht?
Dat is moeilijk te zeggen, ik verneem wel van mensen waarmee ik praat dat bijvoorbeeld naar het buitenland toe het iets moeilijker is geworden. Er staan ook veel bands te springen om terug te mogen spelen. Er is een overaanbod, het voordeel is dat we snel kunnen schakelen. We zijn trouwens ver van de duurste band. Dat speelt ook in ons voordeel. En om de vraag te beantwoorden, een stop zou ik niet zeggen. Het is eerder gewoon een vertraging geworden. Niets meer en minder. Een tegenslag zoals je er zoveel hebt dus, met een band die wat ambitie heeft. Dat moet je gewoon overwinnen, en ervoor werken. En dat is niet alleen voor ons zo. Bands als Fleddy Melculy – die een nieuwe plaat hebben uitgebracht – en Evil Invaders hebben ook hun tegenslag gehad, maar doen gewoon verder. Het is niet omdat je niet op het podium kunt staan, dat alles stil valt. Fractured Insanity heeft het gewoon op zijn manier opgevangen, en een richting proberen zoeken waar we naartoe kunnen gaan, en vandaaruit een doorstart maken, en dan zijn we terug vertrokken. En dat gevoel is er trouwens , dat we terug vertrokken zijn.

Over dat overaanbod wou ik het ook nog eens hebben. Sommige bands treden vaak twee keer per dag op, hebben jullie dat ook al gehad dat je op twee plaatsen moet zijn op dezelfde dag? En zou je dat doen eventueel?
Nee. Ik heb dat in het verleden wel eens gedaan, twee shows op één dag. Maar nee, liever niet. Bij die ene show hou je je in , want je weet dat je in de avond nog eens moet; En bij die show schiet je wat tekort, want je hebt al eens gespeeld. Ik ben er in principe geen fan van, maar zeg nooit, nooit uiteraard. Als je een grote aanbieding krijg waarvan je zegt, dit moeten we er gewoon bij nemen. En als daar genoeg tijd tussen zit. De ene om twee uur in de namiddag en de volgende 11 uur in de avond bijvoorbeeld, dan ben je al terug opgeladen. Maar over het algemeen ben ik er dus geen voorstander van.

Hebben jullie trouwens , om terug  over die corona tijden te blijven praten, niet overwogen om live streaming te doen?
We  hebben daar wel eens over gepraat. Maar o.a. door dat tijdsgebrek van Kenny en zo, is dat er niet van gekomen. We vroegen ons af of we ook op die kar moesten springen, maar hadden het gevoel dat wij niet dat soort band zijn. Wat niet wil zeggen dat we dit in de toekomst niet eens zouden doen. maar ik denk dus zoals andere bands zo een live streaming hebben opgezet, naar ons gevoel is Fractured Insanity gewoon niet een band die binnen dat plaatje past. Je ziet trouwens ook niet veel death metal bands die dat doen eigenlijk. De energie die je op het podium naar voor brengt, kan je bij die muziekstijl moeilijk of haast niet over brengen via een scherm.

Ik heb jullie live gezien op Catacombfest,  voor een zittend publiek.  ondertussen hebben jullie al enkele andere gedaan.  Hoe voelt dat aan, een groot verschil uiteraard?
Dat is inderdaad een groot verschil.  Catacombfest was eerder iets van ‘eindelijk terug op treden’. Met een nieuwe gitarist daarbovenop, dat is ook wel iets speciaal. Het is gewoon plezierig om terug te mogen optreden voor publiek; De energie was er dus, het blijft raar en het is wennen, maar het was heel leuk, en het publiek genoot ook zichtbaar. Op Frietrock de week daarna was het niet meer met zittend publiek, dan was het hek compleet van de dam. Niet alleen bij ons, ook bij de bands voor ons stond de tent op barsten. Zelfs in de namiddag al. De mensen zijn gewoon blij dat het terug allemaal kan na zo lange tijd, dat geldt dus ook voor ons als band. Om eerlijk te zijn, het leukste concert tot nu toe was het optreden in Hell in Diest het meest leuke, een fijne club show met drie bands en voldoende volk en dit allemaal  in een heel gezellige omgeving . Een aanrader trouwens om daar eens een concert mee te pikken.  (zie ook: https://www.helldiest.com/shows )

Doe je dan liever club shows i.p.v. festivals?
Festivals is zeker leuk. Maar een club show doet me wat denken aan zo een avond dat je naar een band ging kijken als jongeman, op een zondagavond of zo. En in een omgeving waar iedereen echt voor die bands en muziek komt, dat gevoel had ik ook in Hell in Diest.

Dat optreden op Catacombfest was trouwens jullie eerste optreden sinds zeer lang? Heb je niet het gevoel dat je bepaalde skills wat kwijt bent? Het is als fietsen, je verleert dat nooit, maar door stil te vallen …
Hetzelfde als fietsen is de juiste omschrijving, bij de eerste repetities verliepen eigenlijk vooral stroef. Gewoon terug los komen, dat is voor iedereen zo. Zaken die ver weg zaten, en terug moest updaten. Die dingen. Maar eens die eerste repetities voorbij neem je de draad vlug terug op. Maar skills kwijt? Nee dat niet. Wel dus dingen als de stem terug een paar keer opnieuw moeten los werken , want dat is ook een spier die moet ook worden getraind.

Zijn er ondertussen nog nieuwe optredens gepland?
Er is er nog eentje Harnbarg Metalfest, dat gaat door op 23 & 24 oktober. Wij spelen op zaterdag, maar ik ga al met mijn echtgenote de sfeer gaan opsnuiven op vrijdag. Een heel fijn festival  in Nederland. Tegen de Duitse grens. (meer info: https://www.facebook.com/harnbargmetalfest ) Het is een streek van Nederland waar we nog niet geweest zijn ; er zullen vermoedelijk dus ook veel Duitse fans op afkomen. Moesten we daar voet aan de grond krijgen, zou voor ons heel mooi mee genomen zijn.

Het is een ambitie om in Nederland en in het buitenland door te breken? En jullie waren daar eigenlijk al mee bezig dacht ik?
We waren daar inderdaad mee bezig, het is ook niet zo gemakkelijk. Maar het zou leuk zijn om daar inderdaad voet aan de grond te krijgen, en als mensen denken aan een affiche samen te stellen dat ze aan ons denken. Dat dit een soort automatisme zou worden daar. En dat zou ook leuk zijn in Duitsland, ook dat is een ambitie. En het grote streefdoel.

Met Memorian zijn jullie al enkele keren op tournee geweest. Bestaan er geen mogelijkheden om met Memorian niet enkel hier, maar ook in het buitenland op tournee te gaan?
Memorian is een band die graag andere bands ook eens de kans geeft om met hen te toeren, het is super wat zij doen, er is zeker een heel goede vriendschap tussen hen en ons. Echt deals maken met een bepaalde band doen ze niet echt, ze willen echt gewoon nog andere bands de kans geven. Maar als ze in ons land zijn en ze kunnen, nemen ze er ons graag bij, of wij doen eens iets voor hen. Dat is prachtig in deze scene. Die tour met hen hier , hebben we ons steentje bijgedragen en was het heel goed georganiseerd, het heeft ons trouwens ook geen centen gekost en alles was dik in orde. Normaal gezien stond er trouwens nog eentje gepland in het weekend van 25 september, maar dat is gecanceld vanwege COVID. Dat was een mini tour met Memorian in drie verschillende landen; Met drie verschillende regels van corona, en dat zagen we echt niet zitten om dat te doen.

Het is wel aan het los lopen, maar soms worden dingen toch nog gecanceld, dat is te merken
Vooral bands die niet van het Europese vastenland komen is het nog steeds moeilijk, kijk maar naar een affiche als Alctraz Metal Fest, allemaal bands uit de omliggende landen binnen het Europese vastenland.

Nu we bij Alcatraz aanbeland zijn, Alcatraz Metal fest heeft bewezen dat je op basis van een affiche met voor meer dan de helft Belgische bands ook succes kan boeken. Dat brengt me bij de Belgische muziek scene;  is het als Belgische band niet zo dat je eerst in het Buitenland moet doorbreken vooraleer je in eigen land erkenning krijgt?
Ik heb dat gevoel altijd al gehad, er zijn genoeg voorbeelden ook van buiten de metal, die dat hebben bewezen. Kijk naar Front 242, die hebben ondertussen hun respect in eigen land wel gekregen, maar het heeft heel lang geduurd. Ik herinner me nog twintig jaar geleden op een cd voorstelling van Front 242 in Aarschot, dat er amper vijftig man was terwijl die in Amerika voor volle zalen spelen. Ik hoop en denk wel dat dankzij Alcatraz die trend een beetje gekeerd is, dat ze gezien hebben van bijvoorbeeld hun collega’s van SummerBreez in Duitsland, hoeveel Duitse bands daar staan, op het hoofdpodium. En dat daar enorm veel volk komt naar kijken. Het is dus niet alleen de organisatie , de mensen moeten er ook zijn. Het kan dus als men wil, alleen zouden we wat meer chauvinistisch  mogen zijn als Belg; Er zijn best wel heel goede bands in België die wat meer steun verdienen.

Kunnen we ons dan aan nieuw platenwerk verwachten binnenkort of zo?
Laat ons zeggen door corona, en dat is een persoonlijk waarneming, merk ik wel dat de polarisatie in de hand wordt gewerkt. Ik voel dat al langer in de maatschappij van links/rechts en zo. Het is geen fijn onderwerp, maar het is de vaststelling. Zoals nu de polarisatie tussen gevaccineerde en niet gevaccineerde. Hoe de media ermee omgaat, hoe ons bestuur ermee omgaat , hoe er propaganda is gevoerd. Dat heeft onrechtstreeks voor invloeden gezorgd op een nieuwe plaat.  Het soort tijdsgeest waarin we leven. Muzikaal gezien zal het wellicht niet zo een grote invloed hebben, er liggen riffs en ideeën klaar die af zijn. We moeten het nog uitwerken met de drum, want langs daar wordt de grote basis uitgewerkt. Ook mede doordat wat ik daarnet heb aangehaald, was het voor mezelf wel de moment om na te denken wat ik met Fractured wil doen en welke richting ik uit wil. Er zullen een paar zaken verdwijnen, het sterkste punt van onszelf zal nog meer naar boven komen. Met andere woorden, in de toekomst zal het gaspedaal nog meer ingedrukt worden.

Meer afwijkend van de Death Metal sound dan?
Dat zal er zeker nog inzitten, maar er zal meer Black Metal invloeden inzitten. De agressievere kant daarvan. Dat zie ik er zeker terug inkomen, ook omdat het gewoon leuk is om te spelen. Het technische blijft wel wat overeind, maar super technisch gaan we sowieso niet meer doen. maar dus gewoon, zoals hierboven al gezegd, het gaspedaal wordt ingedrukt.. die richting vooral.

Een nieuwe plaat zit er voorlopig echter nog niet in als ik het zo hoor?
Nee, niet direct. We hopen volgend jaar nieuwe nummers te schrijven, en het jaar daarop of ten laatste 2024 een nieuwe plaat op de markt te brengen. Ik hou eigenlijk niet van bands die om de twee jaar een cd uitbrengen, vaak zit ik met het gevoel zou je beter niet wat langer wachten. Dus we hebben nog tijd voor een nieuwe maar die komt er wel..

Als ik het goed begrijp is de grootste ambitie om een gevestigde waarde te worden binnen de underground scene?
In België zijn we dat al eigenlijk ondertussen. Een ambitie en doelstelling is  dus om een gevestigde waarde te worden binnen die Europese  underground scene. En zo een netwerk uit bouwen. Waardoor we op bepaalde festivals, zoals in Nederland en Duitsland, een beetje als een vaste waarde kunnen optreden. Maar ook bepaalde andere festivals binnen de scene waar we dus iets kunnen opbouwen. Dat is onze voornaamste doel.

Pics homepag @Rene Verschelden

Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de eventuele nieuwe release en we duimen dat je dat doel bereikt, jullie verdienen het gewoon!

Thibault Sevens - Ik mik vooral op het buitenland, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Ik wil het vooral laten vloeien

We citeren uit het nieuws bericht: ‘Sevens brengt je in beweging op zijn debuut. Hij vertelt zijn levensverhaal op een manier dat enkel hij kan, eerlijk en poëtisch. Er heerst een melancholische sfeer doorheen de EP die toch heel warm aanvoelt. Aangezien Sevens alles zelf heeft geproduceerd, stond hij nog nooit zo dicht bij zijn muziek en dat hoor je. Het voelt oprecht aan alsof zijn hart en ziel in de nummers zitten verweven. ‘’
Thilbaut gooide reeds hoge ogen met zijn single “Paris”, en kreeg zelfs radio Airplay. Eind september komt zijn eerste EP op de markt ‘Poetry in Motion’ , een heel mooi visitekaartje. De jonge, talentvolle muzikant en zanger heeft , zo blijkt uit het interview dat we hadden met hem, veel meer in zijn mars. Wat precies, dat lees je hieronder …

Hoe is alles begonnen? Met andere woorden wie is Sevens?
Ik ben reeds op mijn negen jaar begonnen met gitaar spelen. Ik speelde lang muziek en ook basketbal. Op mijn 17ste ben ik wegens een blessure moeten stoppen met basketbal en vroeg me af of ik me niet kon focussen op mijn muziek. Dat heb ik toen ook gedaan, en sinds dan is het in een stroomversnelling terecht gekomen. Eerst een paar nummers via soundcloud uitgegeven. Daar kwam goede commentaar op, en toen heb ik besloten om ook muziek te gaan studeren; Sinds dat moment is mijn carrière dus in stijgende lijn gegaan, dat is dus in grote lijnen hoe het allemaal is begonnen eigenlijk.

In eerste instantie kwam je uit de hip hop en rap? Maar dat is niet meer zo nu?
Hiphop/rap was in het begin mijn ding. Beinvloed door die basketbal wereld, dat sterk daarmee verbonden is. Dat is zeker fijn, ik kon me daar dus in vinden. Maar ik voelde toch aan dat dit niet mijn weg is die ik echt wilde volgen. De laatste twee tot drie jaar heb ik echter mezelf als artiest pas gevonden. En nu zeker met deze EP die uitkomt.

Wie zijn je grote invloeden en inspiratie?
Er is één bepaalde artiest waar ik veel inspiratie uit haal en dat is Frank Ocean. Hij is gewoon mijn favoriete artiest aller tijden, en ik vind alles wat hij doet gewoon absoluut top. Ik probeer daar mijn eigen draai aan te geven, maar daar kijk ik dus enorm naar op.

Frank Ocean is ook zo een artiest die de perfecte lijn bewandelt tussen toegankelijkheid, en een alternatief publiek aanspreken, dat is ook de weg die jij wilt volgen dus?
Dat vind ik inderdaad heel belangrijk. Dat is zeker mijn bedoeling de lijn tussen die twee vinden en bewandelen.

Over de EP … Poëtisch, breekbaar en net daardoor klink je ook ijzersterk, en zeker niet zwak vind ik. Dat is zo een beetje mijn eerste bevinding na je debuut te hebben beluisterd. Bewust die weg gekozen?
Dat is een heel mooie interpretatie. Zo had ik het voor mezelf nog niet verwoord. Maar dat is eigenlijk exact wat ik wou bereiken. Ik wou fragiele onderwerpen aankaarten, zonder dat het droef was, maar eerder dat ik er sterker uitkwam. Dat was dus heel bewust.

Er klinkt iets weemoedig vanuit je stem, maar ook hoopvol. Emotie is de rode draad, maar het hoeft geen tranendal te zijn daarom. Mee eens?
Over heel de EP wou ik vooral een positieve noot uitstralen. Het optimisme in mij dat zegt ‘het komt allemaal wel goed’ dat wilde ik daar zeker in stoppen.

Daarnaast hoor ik ook iets jazzy terug in de sound van de single “Paris”; klopt dit?
Ik heb een enorme passie voor jazz, ik studeer ook jazz gitaar. Na deze EP ga ik een album maken, mijn debuut album dus. Maar daarna zou ik heel graag een jazz album willen maken.

Het valt me op dat enorm veel jongeren interesse hebben in jazz. Jij dus ook, heb je daar een verklaring voor?
In de hip hop wereld, waar veel jongeren naar luisteren, wordt enorm veel gesampeld uit de oude jazz, door de grote mannen. En voor veel jongeren begint het wellicht daaruit. Die interesse voor jazz. Jazz is gewoon de hoogste vorm van muziek die je kunt beoefenen en er komt enorm veel terug in de hedendaagse muziek, dingen die de mensen wellicht niet altijd opmerken. Dat maakt jazz zo aantrekkelijk, dus ook voor de jeugd.

De EP is ook een zeer persoonlijk verhaal, geef je jezelf niet teveel bloot op deze wijze? Een open boek is niet altijd een voordeel… zeker niet in deze tijden van sociale media… of moeten we het zo niet zien?
Nee, zo moet je het niet zien. Muziek is gewoon een manier om open te zijn naar mezelf toe, maar ook naar anderen. Wat ik vaak in woorden niet kan uitdrukken, druk ik dan uit via muziek. Als bepaalde mensen dat anders interpreteren dan wat het moet zijn of zo, dan is dat een mening of een interpretatie , maar daar ga ik me bewust niets van aantrekken.

Je krijgt radio airplay, opent dit nu al deuren?
Inderdaad, zowel op radio één en twee en met mijn single “Paris” ben ik twee maand aan een stuk elke dag gedraaid op Studio Brussel. Dat heeft gezorgd voor veel deuren die open gingen, ook veel boekingen. Interesse vanuit labels, en ook veel samenwerkingen die zijn ontstaan van daaruit.

De EP komt dus tegen eind september, wat zijn je persoonlijke verwachtingen? Welk publiek wil je vooral bereiken?
Ik zie deze EP als een visitekaartje om me te tonen aan een ruim publiek. Ik mik toch vooral op het buitenland, het is een zeer internationale EP. Dat is een opmerking die ik al heb gekregen, dat het internationaal klinkt, ik vind dat een leuk compliment trouwens. Dus ik mik vooral dat men me in het buitenland oppikt, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Vooral dat mensen zien dat het mijn stijl is, en er niet veel artiesten zijn die het zo doen, dat zou ik wel graag hebben. Maar.  Ik wil het vooral laten vloeien, het vindt zijn weg wel denk ik. Ik wil dus vooral de muziek voor zich laten spreken , ik ga dus niet zeggen ik wil 10000 streams binnen krijgen of zo.

Met Streams verdien je geen geld uiteraard, waarom dan nog een album uitbrengen?
Ik wil toch ooit een album uitbrengen, deze EP is een mooie tussenstap. Dat album wordt dan echt mijn stempel. Die EP is voor mij een manier om te laten zien aan de mensen hoe  ik ben geëvolueerd als artiest.  Er is een groot verschil in kwaliteit met mijn vorige muziek. En ik ben heel trots op mijn muziek, wellicht de eerste keer in mijn leven dat ik daadwerkelijk trots ben op mezelf. Een andere ambitie van mij is om andere grote artiesten in binnen- en buitenland te produceren. Ik ben daar zelfs al mee bezig, en hoop ook mijn strepen als producent te verdienen. En daar trots op kunnen zijn.

Je mag daar zeker trots op zijn. Mogen we verwachten dat de komende plaat diezelfde richting uit zal gaan als de EP? Of meer jazz?
Nee, je mag verwachten dat het diezelfde richting uitgaat maar ik ga er wat meer diepgang in verstoppen dan bij de EP. Ook een beetje meer gedurfd  en experimenteren. Maar het gaat wel in de lijn van de EP gaan.

Iets anders. Het spijtige is, je geraakt gelanceerd en plots zit je in een lockdown, een domper op de feestvreugde veronderstel ik? Hoe ben je daarmee om gegaan?
Het was inderdaad heel jammer, ik was net aan het stijgen. Zo was  ik finalist van UrbaNice Battle of Talents op MNM en eigenlijk ging alles gewoon in een stijgende lijn, op dat moment. En toen viel alles stil, voor iedereen natuurlijk. En toen heb ik me op mezelf gefocust op mezelf en niet zozeer om relevant te blijven. Maar eerder puur op mijn muziek te focussen.

Heb je ook gedacht aan live streaming in die periode?
Ik heb eentje gedaan voor Dansende Beren. Maar daarna heb ik dat niet meer gedaan omdat het me niet zo aansprak. Uiteindelijk begon iedereen het te doen, en was er niets speciaal meer aan.

Ik heb veel streaming gedaan (omdat het niet anders kon) maar langs de andere kant, verlaagt live streaming ook niet de drempel voor mensen jouw muziek te ontdekken denk je? Los van het feit dat ik nog liever naar een echt live concert ga
Als je het zo bekijkt, klopt dat wel , de drempel daardoor verlagen. Voor mijn muziek is het gewoon fijner als je dat echt ervaart, op een podia dus met publiek. Zeker als in mijn live performance nu zie, met band. Dat geeft een groots en mooi gevoel echt live spelen.

Nu we daar aanbeland zijn, doe je al terug optredens, of zijn er plannen?
Er staat een tour op de planning voor mijn EP, voornamelijk in Nederland. De Belgische shows worden later aangekondigd.

Wat zijn de verdere plannen? Naast op tournee gaan met de plaat ?
De EP afwachten, er komt een eerste video clip aan. Ik ga ook beginnen aan mijn debuut album. Voor de rest is het koffiedik kijken en zien hoe het loopt eigenlijk. Ik ben gewoon heel benieuwd welke kansen deze EP me gaat geven. En waar het me gaat brengen.

Is het ook niet zo dat je beter eerst in het Buitenland doorbreekt? Want een Belg is van nature nogal sceptisch voor eigen kweek? Heb je daar zelf al  iets van ondervonden?
Heel veel mensen zijn verbaasd mijn muziek te beluisteren, en me niet kennen, ze vernemen dat ik Belg ben. Wat me ook opvalt is dat sommige blogs, radiozenders en zo niet zo staan te springen om Belgische artiesten echt te promoten of zo. Dat is wel jammer. Ik vind dat ze wat meer hun best mogen doen voor onze generatie en onze eigen kweek ja. Veel radiozenders blijven bijvoorbeeld enkel nummers uit het buitenland draaien, en zeer zelden Belgisch.

Wat zijn de verdere ambities als artiest? En heb je een soort doel of einddoel?
Ik heb zo een hele lijst met dingen die ik wil behalen. Niet per se prijzen, maar dingen die ik persoonlijk wil bereiken. Een hoogtepunt daarbinnen is een wereldtoer kunnen doen. Zo echt overal geweest zijn, en veel fans hebben over heel de wereld. Dat moet machtig zijn. Zodat iedereen weet wie ik ben of zo. Een gulden middenweg tussen bekendheid en een mooi privé leven zou fijn zijn.

Bedankt, ik hoop je spoedig eens live te zien.. en veel succes met je debuut