We hadden in een vorige review al min of meer voorspeld dat België al snel te klein zou zijn voor Meskerem Mees en we krijgen daarin al gelijk nog vóór haar album uit is. Ze won na de Rock Rally en De Nieuwe Lichting inmiddels ook nog de prestigieuze Jazz Talent Award in Montreux en verovert ook al harten in de VS. Ze wordt uitgenodigd op de mooiste showcasefestivals van het continent: van Reeperbahn in Hamburg via MaMA in Parijs tot een droomspot in de Stadsschouwburg van Groningen op Eurosonic begin volgend jaar.
Alsof we nog meer moeten overtuigd worden om volgende maand haar album ‘Julius’ te gaan kopen is er nu ook nog de nieuwe single “The Writer”. Het promopraatje vertelt dat die klinkt als een liedje dat er altijd is geweest, een klassieker van Melanie, Paul Simon, Nick Drake of Joni Mitchell en voor deze ene keer willen we dat voluit beamen. We voegen daar zelf – opnieuw – Tracy Chapman nog aan toe.
https://www.youtube.com/watch?v=ceUPydB9uAI
Wiegedood verschijnt terug ten tonele. In janurai komt hun nieuwe album uit ‘There’s Always Blood At The End Of The Road’, het eerste dat niet behoort tot de trilogie van ‘De Doden Hebben Het Goed’ waarmee ze uitgroeiden tot een wereldwijde referentie in hun genre. “Nuages” is de eerste single uit het nieuwe album en daaruit leren we dat de band maar weinig veranderd heeft aan zijn recept van wisselend super-intense en super-atmosferische blackmetal. Het is dreigend, intrigerend en bevreemdend. Prachtig.
De lyrics van “Nuages” (en van de rest van het album) gaan opnieuw niet over een klassieke blackmetal-onderwerp, maar over de smerigste en meest walgelijke aspecten van de menselijke natuur.
https://www.youtube.com/watch?v=VGYiWBzhuTg
Het Nederlands-Nieuw-Zeelandse trio My Baby is nog steeds één van de meest interessante en strafste live-bands van het moment. Met hun unieke mix van rootsy hypnotische dansmuziek spelen ze alle clubs in Europa plat. Hun sound is een stoofpotje van gospel, blues, oude folk met rauwe seventies funk, Afrikaanse woestijnblues, Marokkaanse gnawa, Indische raga en een dosis EDM.
En ze spelen allemaal uitsluitend op gitaren en drums, zonder computers of samples. Hun nieuwe single heet “A Dream I Dream” en deze luidt volgens de band een transformatie in van groovende tribal psychedelia naar een ‘sleek, futuristic maelstrom of dreamwave pop and 90’s Bristol sound beats’.
Zelf zouden we het niet beter kunnen omschrijven. De clip bij deze single vangt perfect de droomwereld waar zangeres Cato naartoe wil. Benieuwd of dit de nieuwe marsrichting voor een volledig album is, of enkel één van de vele richtingen die deze band zomaar uit kan.
https://www.youtube.com/watch?v=D9iXcGZTNPQ
“4/2 Lose” is een song van de legendarische postpunkgroep De Kommeniste. De originele song uit 1979 werd zopas opnieuw opgenomen door de Kommies: Marcel Vanthilt, Wouter Berlaen, Niels Verheest, Jan Bellemans, Jan Blieck en Bob Campenaerts. Vantilt zong deze song ook al opnieuw in voor de CD bij de heruitgave van de LP ‘1000 Titels’. Het resultaat klinkt catchy en dansbaar en verwijst naar het unieke geluid van De Kommeniste.
“4/2 Lose” is de eerste release van Shut Up & Eat!, een onafhankelijk platenlabel dat eind jaren ’90 van vorig eeuw CDs uitbracht met inventieve nieuwe muziek met diepe wortels. Een reeks studio-opnames uit die tijd zijn zopas terug opgedoken. Daar zaten heel wat kwaliteitsnummers tussen die nog steeds aandacht verdienen. Shut Up & Eat! wil daarom de sterkste songs van bands als Soul Sucker en Ska’d For Life opfrissen met een hedendaagse sound. Met mondjesmaat en enkel wanneer alles echt goed klinkt, beloven ze. Dat belooft!
https://www.youtube.com/watch?v=uzyVjrM7Gqg
Torpedo Tits is een Belgisch cybergrind-project. Dat genre kom je hier niet zo vaak tegen. In tegenstelling tot de traditionele grindcore worden in cybergrind elektronische instrumenten, samples en drumcomputers gebruikt of beter misbruikt. Deze ingrediënten worden gecombineerd met klassieke grindelementen als – met een ruime veralgemening - kaka/pipi-humor en dan in heel korte nummers gegoten.
Torpedo Tits, met een vette knipoog naar Donald Trump en losjes geïnspireerd op bands als Prosthetic Cunt, S.M.E.S., Libido Airbag en Agoraphobic Nosebleed, beantwoordt op ‘Grabbed By Her Pussy And Digested By Her Uterus’ aan al die genre-kenmerken. En de frontman geeft bovendien ruiterlijk toe dat hij over geen enkel muzikaal talent beschikt. Nochtans zijn de samples en soundbites heel raak gekozen, terwijl de vervormde grunt/growls en de muziek allemaal inderdaad toch wel inwisselbaar zijn.
De weinig subtiele songtitels toveren dan weer wel een glimlach op je gezicht, zoals bij “Summer Time Monokini Spotting”, “That’s Not Chocolate Dripping From My Ass, But You’re Allowed To Eat It” en “The Cave Of Despair Is A Large Butthole Covered With Hair”. Dat laatste rijmt zelfs nog ook.
Alleen al voor de songtitels hopen wij dat er een vervolg komt.
https://torpedotits.bandcamp.com/releases
The Woodgies is de Zwitserse band rond twee Ierse zingende zussen. De twee wonen in Geneve en ze kregen voor hun debuutalbum ‘Holding Hands’ de hulp van een ook al naar Zwitserland uitgeweken Brit: John Woolloff. Niet de bekendste gitarist of producer, maar zijn naam staat in de credits van o.m. Patrick Bruel, Jeanne Mas en Balavoine en hij werkte ook al mee aan een album van onze landgenoot Paul Numi. Numi heeft de zusjes Woodger enkele jaren geleden ontmoet en is fan.
De muziek van The Woodgies zit op het kruispunt van vier andere bands: Everly Brothers, First Aid Kit, Cranberries en Meskerem Mees. Mooie harmonieën van de zingende zussen, klassiek opgebouwde songs, nauwelijks productionele ingrepen, minimale band-begeleiding die een beetje folky aandoet. Lyrics die - toch aan de oppervlakte – niet de grote, indrukwekkende verhalen zijn, maar eerder kleine bespiegelingen over het eigen kleine leven en over de liefde.
Een paar keer wordt de passie voelbaar, zoals op titeltrack “Holding Hands”, op het treurende “Fading Away” of op het afscheid van “Silent Goodbye”, terwijl hun tussen vrolijk en melancholisch schipperende dreamfolkpop op andere songs voorbijkabbelt zonder slachtoffers te maken (“Where To Go”, “Sun Will Shine” en “Nowhere Near”).
The Woodgies leggen op dit album een solide basis voor wat kan komen, maar ze hebben nog wel een stuk weg af te leggen om in het spoor te komen van hun helden als Bon Iver, Simon & Garfunkel en Joan Baez die ze al coverden op hun Youtube-kanaal. Dan moeten de lyrics toch wat dieper graven. Ze houden ook van modernere helden als Jason Mraz, Birdy en Hozier hoewel ik ze liever hoor teruggrijpen naar het klassieke songschrijven van enkele generaties geleden.
Voor wie houdt van eenvoudige folk met harmonische zang, is ‘Holding Hands’ een kans die maar zelden voorbijkomt.
Mocht Dranouter nog een folkfestival zijn, zou het publiek daar The Woodgoes meteen in de armen sluiten.
“Chica Chica” is de eerste track van de gelijknamige Nederlandse band. Daarin herkennen we o.m. de bijzonder getalenteerde Judith Renkema op bas en Jeroen Kant op gitaar. Deze eerste release klinkt een beetje retro-exotisch: 70’s Santana meets zweverige desertblues met een George Baker-toets. Die lust-volle gefluisterde ‘chica chica’ als enige lyrics versterkt nog het al opgeroepen beeld van een softporno-soundtrack, maar dat kan ook aan mij liggen.
Deze song overtuigt niet over de hele lijn, maar intrigeren doet hij al wel zeker. Hier wil ik meer van ontdekken en ik hoop van u hetzelfde.
https://www.youtube.com/watch?v=A_40Wq9__sg&t=1s
Pangolin People is het nieuwe project van Nikki Roger, de drummer van Tien Ton Vuist, maar in dit project is hij multi-instrumentalist, producer en soms ook zanger. Op de derde single-release “Take What You Need” heeft hij wel Sander Sterkens van Geppetto & The Whales als gastzanger weten te strikken. Hoewel Nikki Roger het zelf helemaal niet slecht doet als zanger, geeft Sterkens een extra soft-smoothe toets aan de al über-zomerse en een beetje sexy dreampop van Pangolin People.
Pangolin People schurkt meer dan een beetje aan tegen Tame Impala en Balthazar (zonder zeurderige zang dan), maar dat mag uiteraard. Een stuk voorbij halfweg van deze knappe single zit er een gitaarsolo die nog enigzins aan Tien Ton Vuist doet denken, maar die deze song ook netjes boven de saaie middelmaat laat uitstijgen.
Deze single gaat erover dat het leven vol zit met kleine gelukjes en dat je er zoveel kan grijpen als je nodig hebt. Deze “Take What You Need” kan voor elke luisteraar zo’n klein ‘gelukje’ van de dag zijn. Grijpen maar!
https://www.youtube.com/watch?v=nYlwwzLAGxQ&t=2s
Portland - Een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties
Voor veel bands leek deze COVID periode een tijd van bezinning, andere zagen hun opmars gestopt worden, waardoor ze de draad opnieuw moesten oppikken … Portland behoort een beetje tot die tweede categorie, in 2019 leken ze compleet gelanceerd, wat trouwens zeer verdiend was. In die kleine twee jaar zat Portland niet stil én de ontlading was vanavond des te groter …
De uit Leuven afkomstige band Berry Quincy (****) brengt een interessante versmelting van roots, rock, pop , soul en blues. De zevenkoppige band bracht in 2019 al zijn derde plaat uit 'The Herdman' , een schijf die overal zeer goed werd ontvangen. De band legt in AB de lat heel hoog. Niet alleen klinkt de muziek van Berry Quincy gevarieerd en aanstekelijk, het is een getalenteerd combo die spelplezier beleeft. Bovendien beschikt Berry Quincy over een charismatische frontman, met zijn warme en soulvolle stem .
Superlatieven genoeg dus om de AB in vuur en vlam te zetten, wat ook gebeurde. In hun set van hoekige en energieke soundscapes, weet Berry Quincy door deze aanpak, het publiek voor zich te winnen. Een perfecte opwarmer.
Portland (*****) is een band die de dunne lijn tussen intimiteit en energie perfect bewandelt. Ze brengen een gevarieerde, kleurrijke set. Momenten waarbij het publiek integer de sound ondergaat of uitbundig met de handen in de lucht mee zingt en uit de bol gaat. Jente is dan ook een klasse entertainer, en de magie tussen hem en Sarah is onevenaarbaar.
Ondanks het feit dat het bij Portland vooral draait rond dit duo, laten ze zich evenzeer omringen door fijne muzikanten die hen perfect aanvoelen.
Al meteen kwam dit tot uiting, en Jente zet hen naar het eind van het concert toe in de kijker. Het siert Portland hoe het duo omgaat met z’n muzikanten. Het publiek apprecieert enorm dit gebaar!
De band klinkt emotievol op het podium en is zijn fans dankbaar na het lange wachten. Er zijn de ingetogen momenten en de energiebommetjes, o.m. toen Sarah helemaal alleen op het podium met de schijnwerpers op haar gericht, op piano en met haar kristalheldere stem , iedereen kippenvel bezorgt. Of wanneer de vocals van Jente en Sarah samen , op een al even intiem moment elkaar perfect aanvullen. Songs als “deadlines”, “pouring rain”, “aftermath” of “pearls” doen je smelten.
Op een bepaald moment wordt gevraagd om de lichtjes van de gsm's te doen branden, wat het geheel schitterend maakt. Het publiek ging op dat verzoek gretig in. Jente, die eerder een spraakwaterval is, geraakte haast niet uit zijn woorden op dit prachtige voorval. Hij kon zijn tranen en emoties niet meer verstoppen.
In de bisrondes worden de beide kanten van Portland, het ingetogen, intieme en het groovy, extraverte nogmaals onderstreept. Het warme , lange applaus op het einde van de set was dan ook meer dan gemeend.
Portland speelde een overtuigende set door een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties. Prachtig.
Ancienne Belgique (AB Ballroom)
Brussel
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Squid - Postpunk in al z’n aspecten
We citeren even uit de bio van de facebook pagina ''Naast bands als Black Country, New Road en Black midi staat het vijftal aan de voorhoede van een nieuwe generatie bands die de Britse rock toekomst geeft met gedeconstrueerde post-punk en een opwindend intellectueel kantje.''
Squid wordt een beetje naar voren geschoven als de nieuwste hype om te koesteren. Ze brachten dit jaar hun debuut 'Bright Green Field' op de markt, een schijf die overal heel goed werd ontvangen. Geen wonder dat de Orangerie compleet was uitverkocht.
Review Bright Green Field (musiczine.net)
Kan Squid (****) de verwachtingen inlossen? De band heeft het op basis van hun prachtig debuut zeker in zich om groots te worden. In het begin leek alles wat gezapig te klinken, ondanks de experimentele uppercuts, waardoor het wat afwachten was.
Gaandeweg kreeg de band meer grip, en ontstond een fijne moshpit. Links en rechts zagen we zelfs enkele crowdsurfers. Aan bindteksten doet de band niet echt mee, de muziek sprak voor zich.
Squid doet iets met het genre van de post punk dus. De talentvolle muzikanten vullen elkaar aan en halen het onderste uit de kan van hun instrumenten. Registers worden opengetrokken. Een kleurrijk geheel door de variatie en de geordende chaos, die raakte, om tot slot te stuiten op een wervelende finale.
We zijn wat huiverachtig als we horen ‘de nieuwste hype’. Squid raasde echter door de zaal met hun allesvernietigende sound. Na een ietwat moeizame start, durven ze fors door te gaan, houden ze van experimentjes en dat maakt hun postpunk net boeiend.
Op basis van dit wervelend, energiek optreden hopen we dat de band definitief kan doorbreken …
Setlist: Sludge//G.S.K.//Fugue//The Cleaner//2010//Peel St.//Boy Racers//Paddling//Sevenz//Narrator//Pamphlets
Organisatie: Botanique, Brussel
Worlds Beyond - Kippenvel van begin tot einde
De nieuwe Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had nog de release-show in te halen voor hun vorig jaar verschenen debuutalbum ‘Symphony Of Dawn’ en dat deden ze met ineens twee concerten na elkaar in JOC De Variant in hun thuisstad.
Een eerste op vrijdag 8 oktober met Solitude Within en een tweede op zaterdag met Gallia. Wij konden enkel bij het eerste concert aanwezig zijn, maar we vermoeden dat Gallia het ook prima deed als support.
Toen Worlds Beyond vorig jaar zijn debuut uitbracht, stonden we versteld van zoveel maturiteit inzake compositie en arrangementen bij deze jonge metalband en ook zangeres Valerie met haar opera-achtige stem sloeg ons met verstomming. Dat maakte heel wat mensen benieuwd naar de eerste concerten van deze jonge band.
Solitude Within begon met veel enthousiasme als openingsact. De band is bijna klaar met hun nieuwe album, de opvolger van ‘Disappear’. Van dat nieuwe werk kregen we in Zwijnaarde –-bovenop zowat alle nummers van ‘Disappear’ – al twee songs te horen: de eerste single “Astray” en de enkel op Twitch uitgebrachte single “One Final Wish”. Die twee nieuwe nummers liggen nogal in het verlengde van het oudere werk. Dat nieuwe album mag er nu wel gaan komen. Emmelie Arents is de voorbije jaren gegroeid in haar rol als frontvrouw en entertainer en ook op dit concert kreeg ze het publiek al snel mee. Emmelie is overigens ook auteur van enkele fantasy-boeken, waar de muziek van Solitude Within mooi op aansluit.
Worlds Beyond zit een beetje in hetzelfde straatje van symfonische metal en fantasy-soundtrack. Deze band heeft verschillende troeven uit te spelen: gitarist en songschrijver Tijmen, zangeres Valerie en een reeks enthousiaste muzikanten die het plaatje compleet maken. De frontman en –vrouw van de band stonden met veel zelfvertrouwen te genieten op het kleine podium. Het was de albumreleaseshow en dus werden alle nummers van het album gebracht en ook nog eens in de volgorde van de CD. Uiteraard ging het thuispubliek makkelijk mee in de set van Worlds Beyond, maar de uitvoering was ook nagenoeg perfect, met de nummers die live nog net iets meer elan krijgen dan op het schijfje. Dat belooft het beste voor de toekomst van deze band.
De volgende grote afspraak voor zowel Worlds Beyond als Solitude Within worden de Waregemse Metal Days begin december.
Organisatie: Worlds Beyond
Meis - Wederzijdse dankbaarheid voor eerste Belgische passage
Concerten in de Witloof Bar trekken, zoals het vaker het geval is, een beperkt publiek aan. Afwezigen hadden echter ongelijk om de eerste Belgische passage van Aysha ‘Meis’ de Groot te missen. De kleindochter van Boudewijn De Groot is al van kindsbeen af bezig met muziek. Voor velen is ze een bekend gezic ht als backing vocal bij Eefje De Visser, maar nog voor die samenwerking bracht Meis eigen werk uit. Dit jaar bracht ze eindelijk een EP plus uit getiteld ‘Een’, een bundeling van reeds uitgebrachte singles met extra songs.
Meis maakte al meteen een goede indruk met opener “Veel”, een sterke single die ook behoorlijk wat airplay kreeg op de Belgische radio. Dit visitekaartje vat goed de stijl samen die de artieste brengt: licht melancholische en dromerige nederpop met een rauw bedrukt randje. In “Wacht” doet ze ongefilterd thema’s als twijfel, onzekerheid, begrip en geduld verder uit de doeken. Beide nummers (en enkele andere singles uit haar EP) klinken live mooi uitgebalanceerd met eerst een dromerig aarzelend begin en daarna een beukend, rauw einde. De muzikale lappendekentjes met hier en daar blazers zorgen echter voor een troostend gevoel.
Dit evenwicht was ook merkbaar in “Zee” waar, ondanks de lyric Is het dieptepunt al hier?, de kracht van haar zangstem een hoogtepunt haalt. Af en toe laat ze haar gitaar aan de kant om vrank en vrij los te gaan op de muziek gebracht door een driekoppige begeleidende band. Enkele nieuwe nummers, ‘Koffers”, “Ons” en “Zonder”, leenden zich daar echt toe. In tegenstelling tot haar eerste werk, zijn die meer upbeat en klinken ze ook opgewekt. Laat je echter niet zomaar vangen want plots valt hier en daar in haar songs een stilte die ons terug bij de keel grijpt en ons laat proeven van dat rauw duister kantje. Een welgekomen tussendoortje was haar ode aan het West-Vlaamse dialect met een eigen versie van Brihang’ “Steentje”.
Ook al kon ze amper geloven dat ze voor het eerst buiten Nederland haar nummers live bracht, heeft Meis haar eerste Belgische passage tot een uitmuntend eind gebracht. Met het zeemzoete en dromerige “Alsof” en haar jongste single, het elektronische getinte “Waarom /2” sloot Aysha haar concert enig mooi af.
Setlist: Veel - Wacht - Koffers - Waar - Zee - Bram - Ons - Steentje (cover) - Zonder - Alsof - Waarom /2
Organisatie: Botanique, Brussel
In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden.
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
Wij waren er ook bij, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
De band dook vorig jaar de Much Luv studio in met producer Tim De Gieter (Brutus, Onmens, Barst,..) en dat is ook te merken, want hier valt kwalitatief geen speld tussen te krijgen. Ook muzikaal is er veel veranderd, hoewel het energieke en speelse van Monkey Juice op plaat overeind is gebleven; het gaat meer de donkere, emotionele en vaak melodieuze kant uit.
De afwisseling tussen grauwheid, speelsheid en ingetogenheid - maar daarom niet minder dreigend - vormt de rode draad. “Fragile”( een titel die de lading dekt), “I'm Fine, I'Am”, “Maintenant, Toujours La Vérité" zijn meteen sterke openers. De hele plaat ademt die veelzijdigheid binnen een donker kader. Ook al schijnt er wel ergens een lichtje aan het einde van de tunnel, eens je op die emotionele rollercoaster bent aanbeland.
Elke song overtuigt en durft anders te klinken. De muzikanten zijn aan elkaar gewaagd. Elke schakel is even belangrijk, de heren vinden elkaar blindelings en vullen elkander bovendien voortdurend aan.
Het zorgt voor een totaalplaatje dat ons enorm doet uitzien naar meer, want met dit debuut zetten ze meer dan hun stempel op het muzieklandschap waardoor ze zullen uitgroeien tot een blijvertje binnen de scene.
WALFANG sluit op grootse epische wijze af “Create, Decimate” . WALFANG bekleedt de hoogste regionen van postmetal/-rock/sludge. Dit is een knaller van een debuut!
Tracklist: Fragile 05:21 I'm Fine, I'Am! 03:32 Maintenant, Toujours la Vérité 04:00 Never enough (!) 03:07 Get Away 05:25 Cynical 04:30 Substantial 04:18 Create, Decimate 05:55
Sludge/post metal/post rock
LØV
WALFANG
We citeren even van de vi.be pagina van de band: '' In 1995 hielden ze er mee op, maar in 2017 kwamen de bandleden van Die Sinner Die (met in hun rangen vooral oud-leden van de Belgische thrashmetalband Dead Serious) terug bij elkaar. De bandleden, inmiddels meer dan 20 jaar ouder, maar met nog meer goesting dan vroeger, gingen nieuwe nummers schrijven. Onder invloed van diverse muziekstijlen die elk van de muzikanten had meegebracht, ontstond een soort grunge infused doom-metal.''
Cult of Scarecrow bracht in 2018 een gesmaakte EP uit en staat er nu terug met een nieuwe plaat 'Tales of the Sacrosanct Man'.
We hadden een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten en Ivan DeStrooper. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
Best is de cd in z’n geheel te beluisteren … Waarom? Elke song op zich is een parel in het metalgenre door het veelzijdig karakter. De plaat gaat zelf vele kanten uit , een enorme variatie dus; je ontdekt steeds iets nieuws, van doom over een klein beetje thrash naar wat grunge (Soundgarden ) en soms wat desertrock/stoner.
Het is een muzikaal avontuur in het brede genre, dat ze ons voorstellen. Een band die de grenzen van het genre verlegt en dus uit de comfortzone treedt.
'Tales of the Sacrosanct Man' is een erg consistente plaat , vol boeiende en schitterende songs. Je kan headbangen , groovy shaken of wegdromen in een doomy sfeertje. Wat een spankracht in het materiaal.
Dit is een erg interessant Plaatje , dat veel te kort duurt!
Tracklist: 1. Sacrosanct Men 2. Lazarus 3. Robotized 4. Pitch Black 5. Doorkicker03 6. This Blood's for You 7. Sameness 8. Own Worst Enemy
Grunge/doom
Tales of the Sacrosanct Man
Cult of Scarecrow
Nederlands 
Français 
