Wasdaman + John Ghost - Muziek met een hoek af, gedrenkt in een badje boordevol aanstekelijke melancholie
Eén van de ontdekkingen van het jaar 2020 is de band John Ghost. We zagen ze aan het werk begin dit jaar in de N9, Eeklo en schreven daarover: ''We kregen een indrukwekkende avond van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroverden en onze ziel deden branden door een gelukzalig gevoel. Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist, moest hij even glimlachen. Want het blijkt dat deze jongens improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan, wat onze waardering meer dan ooit verdient.." Ze deden het nog eens over in De Casino, Sint-Niklaas een kleine maand later.
In de TRIX hadden we echter niet één, maar twee kleppers van dit kaliber. Wasdaman is een hyper kinetisch project rond getalenteerd virtuoos Bas Bulteel met wie we tijdens de eerste lockdown een interview hadden. Hij zegt over de muziek van Wasdaman '' Het is eigenlijk wat muziek met een hoek af, om het zo te zeggen." En dat bleek wel juist te zijn. Muziek met een hoek af, op gevarieerde, filmische wijze. Met 'Storm in a Cup D' bracht de band onlangs een plaat uit die ook ons niet is ontgaan. Onze recensent schreef daarover ''Een uitmuntend jazz-album is deze 'Storm In A Cup Of D' al zeker. Er wordt gemusiceerd op topniveau, met een hoofdrol voor Bas Bulteel op Fender Rhodes en synths. Het album mixt heel toegankelijke jazzrock en catchy lounge met stukken waar enkel jazz-kenners iets mee aan kunnen.”
Wasdaman (*****) - Tijdens het optreden van Wasdaman staat de sax vrij centraal , het was niet alleen Frank Debruyne die ons letterlijk omver blies door zijn klank, -veel songs worden wellicht in grote mate opgebouwd rond die intense sax partijen -, maar we waren toch onder de indruk van Jonathan Callens’ virtuositeit op de drums. Hij streelt die drumvellen en cymbalen en haalt er geluiden uit waarvan we het bestaan niet kennen. Of hij slaat gewoon aan het improviseren om ter plaatse nieuwe klanken uit te vinden. Bas Bulteel van zijn kant is dan weer een piano virtuoos; de spreekbuis van de band hoeft niet persé in de schijnwerpers te staan. Zijn inbreng zorgt voor de nodige pit en kleur in de muziek waar inderdaad een hoek af mag.
Het zorgde voor drie kwartiet tot het oneindige experimenteren met geluiden en klanken ,wat ons deed denken aan een artiest als Frank Zappa. Wasdaman levert daarenboven een mooi gitaar- en baswerk af , met dank aan bassist Joshua Dellaert en Jan Ghesquière (die al paar keer Wasdaman gitarist Bart Vervaeck verving en ok deze avond de honneurs waar nam), een perfecte meerwaarde.
In zijn totaliteit verlegt Wasdaman grenzen binnen de jazz. We kregen een bloemlezing van een band die jazz verbindt met experimentele virtuositeit , waardoor een knetterend vuurwerk ontstond dat alle kanten van de zaal uitging, tot je murw geslagen achterblijft.
John Ghost (*****) bestaat uit rits getalenteerde muzikanten die 'muziek brengen met een hoek af'. Er gaat iets melancholisch uit van John Ghost waardoor je met een krop in de keel een traan moet wegpinken. Je krijgt klankentapijtjes die je doen zweven over de dansvloer. In elk geval weet John Ghost je te hypnotiseren en weg te voeren naar hun bijzonder kleurrijke, filmische wereld en weten je fantasie te prikkelen. Van het prille begin tot het bittere einde van de set zitten we dan ook ademloos te genieten, of gewoon fijn mee de deinen op onze stoel.
Het is een indrukwekkende samensmelting van de drums van Tom Peeters (drummer Elias Devoldere heeft het nogal druk met Nordmann) en Wim Segers magistrale vibrafoon en percussie magie. Of Jo De Geest die uit zijn gitaar klanken tovert en je wegblaast naar verre oorden waar het altijd fijn vertoeven is.
Telkens valt op hoe elke schakel binnen John Ghost belangrijk is om de perfectie te benaderen. Dat wordt in de verf gezet door Rob Banken want op zijn altsax of basklarinet tovert hij klanken die zodanig ontroeren dat het een verdovende invloed heeft op je gemoed dat je er stil van wordt. De synths van Karel Cuelenare en de baslijntjes van Lieven van Pée vormen binnen de band de kers op de taart.
Besluit: Dit resulteert in één vijfsterren avond van twee erg interessante bands . De raakpunten van beide bands, Wasdaman en John Ghost , dompelen je onder in een badje van intense melancholie en spreken op aanstekelijke wijze de dansspieren aan, binnen een zeer experimenteel, filmisch, veelzijdig kader, waar duidelijk een hoek af is.
Stilzitten was dan ook onmogelijk op deze meer dan geslaagde avond. We kregen een krop in de keel , en pinkten een traan van geluk en innerlijk genot weg.
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Rataplan + Art-Spot
Je moet het maar voorhebben … Op het punt staan om eindelijk je band Steiger te lanceren, met enkele mooie releases en dan in een lockdown terecht komen , waardoor veel plannen op de lange baan worden geschoven. Ze waren zeker niet de enige, maar ook de release van hun nieuwe EP ‘Brick Smoke Basement’, die normaal voorzien was voor begin oktober, werd nu uitgesteld tot eind november.
Eigenlijk is de nieuwste EP een aspect van meerdere releases, sommige zijn dus nu uitgesteld tot begin 2021. We citeren even: “Elke EP stoelt op een specifiek concept en vertelt een apart verhaal. Vooruit, Flagey en deSingel bieden hiervoor residenties aan. Per residentie mikt de groep op één onderzoek: het elektronische in combinatie met het akoestische (deSingel), samples en field recordings als inspiratiebron (Flagey) en een dialoog met een externe elektronicamuzikant (Vooruit).”
De band rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums) zoeken gretig de grenzen van de jazz op en duiken enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijven in essentie trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.
Op 22 oktober stond Steiger (*****) , helemaal coronaproof, in deSingel in Antwerpen.
Het deed ons wat denken aan een liedje uit onze kindertijd. ‘Deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven’. Op diezelfde wijze gaat Steiger tewerk. Dat ene laagje op het andere stapelen, op uiteenlopende wijze, om eens de top bereikt, alles uit elkaar te laten spatten in een magische climax , die niet per se oorverdovend klinkt maar ergens toch wel aanvoelt als een kleine aardverschuiving. Er is een mooie strijd tussen het elektronisch vernuft en het akoestische spel. Dat is de verdienste van een bijzonder spraakzame Gilles die op zijn keyboard als een tovenaar tekeer gaat, waarbij hij met z’n soundscapes een vreemde walm doet ontstaan, wat wordt gecombineerd met verdovende baslijnen; het is een rustpunt dat geen rustpunt blijkt te zijn. Met dank aan Kobe die zijn virtuositeit op het instrument tentoon spreidt in sprankelende soli al of niet in samenwerking met de andere bandleden. Oogstrelende drumpartijen vormen de kers op de taart.
Het mooie is echter dat er geen vaste structuur zit in wat Steiger doet. Ze gaan zoveel kanten uit, stapelen zoveel lagen op elkaar dat je een uur lang geboeid zit te luisteren en te genieten van hun virtuositeit en enthousiasme.
Het trio amuseert zich kostelijk op dat podium. Een song kan plots stoppen, wordt terug opgepikt , en herhaalt zich . De aanwezige denkt dat de song nog niet voorbij is, of net wel. Bewust de mensen op het verkeerde been zetten,. We genoten van het voortdurend opbouwen en afbreken van de ‘klank’ kunstwerkjes …
Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst.Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!
Het warme applaus na de voorstelling was dan ook vanuit het hart. Dit smaakt naar meer …
Organisatie: Steiger ism Art-Spot
Toen de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2020 werden bekendgemaakt, waren The Radar Station onze favorieten. In deze hobbelige tijden konden we coronaproof de band in de AB bekijken; ze stelden er hun debuutplaat ‘Life inside a tornado’ voor.
In hun voorprogramma hadden ze de zangeres van de groep Noa Lee, Nina Kortekaas meegebracht. Moederziel alleen op het podium met synthesizer en een enkele keer met gitaar bracht ze het er helemaal niet slecht vanaf. Dromerige melodieën, af en toe ondersteund van de drumcomputer, leidden samen met haar hoge zangstem tot kippenvel. Voor het zittende publiek in de AB was dit een ideaal overpeinzingsmoment ; een goede opwarmer.
The Radar Station liet niet lang op zich wachten. Met hun vijven kwamen ze enthousiast het podium op. “Eindelijk nog eens live” liet Brent ons weten. Ze brengen een unieke stijl van indie/americana, waarbij de warme, diepe, zweverige en bezwerende stem van zanger/ frontman Brent Buckler je live helemaal doet gloeien.
De eerste helft van het concert was nog wat afwachtend en braaf; we kregen al een sublieme versie van “Subtle Science” en een mooie cover van The Cure’s “Pictures of you”. Het tweede gedeelte bood meer power door zowel de gitaren, de keyboards en de zang. De groep voelde zich duidelijk verlost van podiumvrees, zeker gitarist Sander Cliquet; Hij ging regelmatig loos , geselde zijn gitaar ten gepaste tijde en deed dit , zoals het een gitarist betaamd , op de knieën.
Ze trakteerden ons op een rits boeiende, goed klinkende, rockende nummers. Dit smaakte duidelijk naar meer . Een toffe cover van The Police “Walking on the moon” werd toegevoegd.
Na een uur verlieten ze voor het eerst het podium onder een zeer warm applaus. Na een minimale pauze kwamen ze terug met een finalereeks van “ I Moan “ en het fantastische “The Giant” . Dit nummer gaat optimaal in cresendo ; er bestaat geen betere keuze als afsluiter. Wat een toppertje.
The Radar Station is een jonge band, maar laat een heel volwassen indruk na door hun doorleefde, ervaren sound.
Hopelijk wordt de Corona-crisis vlug bedwongen zodat deze groep op de festivals kan spelen en een groot publiek kan bereiken, want ze verdienen het dubbel en dik!
Setlist : The Beauty of Belief - Into the Mud - Pictures of you - Loony lane - Subtle Science - After the Tornado - Walking on the moon - Face full of Lines - Voices - Zanzara -
I moan - The Giant
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dat Stef Bos een poëet en een klasse verteller is die op gezapige, meesterlijke wijze telkens opnieuw de snaar raakt van de luisteraar, bleek toen we de man vorig jaar zagen optreden in de OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).
Begin dit jaar bracht Stef Bos trouwens een nieuwe plaat uit 'Tijd om te Gaan leven'. Waarover we schreven: '' 'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin"
Als je het in de huidige tijdsgeest bekijkt, zijn het profetische woorden. Want wachten om echt te gaan leven, is in tijden van corona uit ten boze. Ook al kunnen we dit niet met volle overgave doen. Maar meer dan ooit, leven is nu, niet gisteren of morgen.
In Kuurne kwam Stef Bos (****) in een intieme setting een bloemlezing geven over zijn, mijn en ons leven. Stef Bos start, gezeten aan z’n piano, in een sobere verlichting met songs als “Ik ben een zanger zondermeer” met de nadruk op dat laatste. En “Is dit nu later?”, dat eigenlijk min of meer werd terug gebracht tot “Dit is nu later” .
Het spelen van aandoenlijke songs aan zijn piano en ruim de tijd nemen te vertellen uit de vele boeken die hij heeft gelezen, of dat nu een kinderboek is , of een passage uit een gedicht van een Portugese dichter, of verwijzingen naar schrijvers en artiesten waar Stef een nauwe band mee heeft. Telkens komen er anekdotes in voor, uit het leven gegrepen. Anekdotes die trouwens telkens eindigen in een nieuwe song, die er perfect op aansloot.
In die verhaallijn komt bijvoorbeeld zijn tijd in Antwerpen voor en zijn periode toen hij in Brugge terecht kwam. Hij trad nu in Kuurne op en dus kwam die band met West-Vlaanderen opvallend veel voor in de set. Telkens is dat met een glimlach en een traan.
Vooral komt de poëet en klasse verhalenverteller in Stef Bos naar boven, is dat nu in de vorm van gezapig lachen met zijn verhalen toen hij als Nederlander voor het eerst in ons land aankwam, of zitten genieten als hij het heeft over hoe hij op wandel was door de stad en in een etalage zichzelf in de spiegel zag, omgeven door etalagepoppen. Het werd niet telkens de inspiratie van een nieuwe song.
Stef Bos is dan ook een man die net zijn inspiratie haalt uit de kleine en grote dingen des leven. Vaak zijn dat ook de meest eenvoudige, zoals toen hij met zijn dochter in de supermarkt rondliep en zijn dochter hem wees om dat ene plantje dat groeide tussen de stenen. ''Dat plantje is sterk papa''. Stef Bos houdt je over de hele lijn aan zijn lippen gekluisterd, doet je glimlachen, meeklappen of in huilen uitbarsten.
Tot op het einde van de set de ultieme ontlading volgt bij “Papa”, een song waar hij groot is mee geworden, en ook al heeft Stef Bos zoveel meer mooie verhalen geschreven, dit is de song die echter nog steeds het meest door merg en been gaat van ieder kind die naar zijn of haar vader of ouder opkijkt. Of die ouder hier nog is of niet , maakt daarbij weinig uit. Als je zelf wat ouder wordt stel je vast. 'Ik ben wellicht geworden, wat jij helemaal niet wou. Maar ik lijk steeds meer op jou' . Eindigen in de gevleugelde woorden 'want ik hou steeds meer van jou' kon ik ook de tranen niet meer bedwingen.
Stef Bos kreeg op het eind van de set een staande ovatie als dank voor zijn performance. Stef Bos is iemand die zijn verhaal zodanig vertelt dat het niet alleen over hem gaat maar dus ook over jou en mij; zoals vroeger zette hij het nu in Kuurne op intieme wijze ook in de verf. Het leek zelfs op een grootschalig huiskamerconcert.
Alleen sterke verhalenvertellers kunnen in een sobere setting er in slagen een publiek muisstil te doen genieten. Het maakt Stef Bos een uitzonderlijk artiest, zanger en fenomeen. Hij is iemand die je door zijn verhaal bij het nekvel grijpt, doet lachen en huilen, of hij nu een verhalenverteller, troubadour of cabaretier is. In elke geval genoten we vanavond van een intensieve en emotionele roetsjbaan doorheen heden en verleden. Met een schaterlach en een tranendal tot gevolg.
Organisatie: Stef Bos ism Rumoer en Kubox, Kuurne
'True Mothers' is een Japanse film die deel uitmaakte van de officiële selectie voor Cannes. We citeren: ''Satoko en haar man hebben het goed, maar het lukt niet om zwanger te worden. Ze besluiten om voor adoptie in aanmerking te komen. Zo worden ze de ouders van Asato, een jongentje geboren uit een onstuimige puberliefde. Jaren later komt hun gezinsgeluk onder spanning te staan als een onbekende jonge vrouw zich aandient en beweert Asato's echte moeder te zijn. Satoko gaat de confrontatie met deze Hikari aan. Wie is ze en wat is er destijds gebeurd?''
De film is gebaseerd op de roman van Mizuki Tsujimora. Regisseur Naomi Kawase maakte er een ontroerend verhaal van over familie en moederschap.
https://www.youtube.com/watch?v=rKzHHHF9YAE
Akira Kosemura giet deze gevoelens in sprankelende mooie songs die in de lijn liggen van de film zelf. Om die ontroering in muziek te vangen, blijft Akira een intense lijn uittekenen, die dicht bij gevoelens liggen van vreugde, pijn, vertwijfeling en geladenheid. Elementen die deze film een mooi meesterwerk maken, zijn dus ook in de muziek te vinden. Elke song sluit perfect aan op de vorige, waardoor je deze plaat in zijn geheel dient te beluisteren om echt te voelen waar het ‘em om gaat. Het tempo gaat nergens echt de hoogte in, ook al is de spanning vaak te snijden.
De soundtrack voelt de nauwe verbondenheid aan , die speelt bij een adoptie. De strijd tussen liefde voor een kind dat eigenlijk het jouwe niet is, en de unieke band met een moeder wordt ook muzikaal uit de doeken gedaan; zonder een oordeel te vellen, of een standpunt hierover in te nemen. Puur muzikaal weet Akira Kosemura perfect elke gevoelige snaar te raken, door je mee te voeren naar de wereld uit een moeder’s oogpunt.
Net zoals bij de film kom je ook bij het beluisteren van deze soundtrack in een emotionele rollercoaster terecht. Akira brengt de muziek op een zodanig intens , zachtmoedige wijze dat emoties worden aangesproken. Dit is het soort muziek die volstrekte rust brengt; je wordt dus diep geraakt door prachtige soundscapes, je pink teen traan weg, en je kunt een glimlach op je lippen niet onderdrukken; vreugde en verdriet zijn nauw aan elkaar verbonden. Akira brengt het dus op een bijzondere wijze naar voor.
De grote sterkte van deze soundtrack is dat Akira Kosemura erin slaagt beelden op te roepen in je onderbewustzijn; de muziek is zo visueel dat je wordt meegevoerd naar het verhaal van deze film.
Tracklist: True Mothers - Main Title Theme 02:09 The Doubt 03:14 After Diagnosis 01:28 Satoko And Kiyokazu I 01:43 Hikari I 01:14 To The Forest 01:17 First Time 01:26 Hikari II 01:22 Go On Board 01:07 Our Home 02:54 First Cry 01:37 Satoko And Kiyokazu II 01:28 True Mothers - Theme Variation 01:52 Hikari III 01:11 Island Song 01:37 Asato's Memory 01:30 See The Light Of Day 02:10 Please Don't Ever Forget About Me 01:12 True Mothers 05:16
Admiral Freebee is terug, maar niet zoals iedereen hem kent. Een vervelende armblessure dwong Tom Van Laere om zijn gitaar tijdelijk aan de wilgen te hangen. Keyboards, drumcomputers en allerhande elektronica mochten wel van de dokter en daarmee nam hij de demo’s voor de EP ‘Don’t Follow Me I’m Lost’ op met zijn smartphone. Daarna ging hij met liefst twee verschillende bandbezettingen naar de studio. Daarbij goed volk als Jasper Maekelberg (Faces On TV), Alan Gevaert (dEUS, Vincent Starwaver), Joris Caluwaerts (STUFF.) en Mario Goossens (Triggerfinger, Sloper).
Het is niet enkel het weglaten van de (eigen) gitaar en het omarmen van de keyboards, Van Laere verkent op deze EP het spectrum van de ‘nieuwe’ popmuziek waarbij sfeer en stemming (doorgaans broeierig donker synth-driven) voorrang hebben op lyrics met inhoud en klassieke songstructuren. De Admiraal lukt er op deze EP goed in om de klassieke songstructuren los te laten, maar twijfelt om zover te gaan dat ook de lyrics als los zand gaan voelen.
Combineert hij zo het beste van twee werelden of valt hij net tussen twee stoelen in? Aan de ene kant verdient hij waardering voor het lef om na een goedgevulde carrière nog deze nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen. Aan de andere kant beseft hij dat niet elke bestaande fan mee zal gaan in dit verhaal. Dat is dan waarschijnlijk waar die ietwat vreemde albumtitel op slaat.
Met ‘slechts’ een EP speelt de Admiraal bovendien wat op veilig. Dit is niet het ‘album dat zijn carrière sloopt’. Wordt de ingeslagen weg op te weinig gejuich onthaald, dan is er geen man overboord en blijft dit een voetnoot die de Belpop-aflevering wat kleur geeft. Slaat het wel aan, dan zal er wel snel een album volgen.
Zuiver muzikaal is dit een donker album met meer gemijmer dan de echte verhalen van vroeger. Laat die pakkende lyrics nu net één van de grootste troeven zijn van de ‘oude’ Van Laere. Daarom hopen wij dat die armblessure snel geneest en dat Tom snel opnieuw zijn gitaar vastneemt.
Lieven Tavernier zal wel nog lang herinnerd worden als de songschrijver die bekend werd door zijn sterkste materiaal door anderen te laten uitvoeren. Hij schreef “De Eerste Sneeuw” en “De Fanfare Van Honger En Dorst” voor Jan De Wilde. Nog meer artiesten interpreteerden Taverniers songs: Roland, The Bony King of Nowhere, Gabriel Rios, Stef Kamil Carlens, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud.
Sinds enige tijd treedt Lieven Tavernier ook steeds vaker zelf op de voorgrond met eigen werk en vertalingen van Brassens in het Gents en van Nathalie Merchant en Jules De Corte in het Frans.
Voor zijn nieuwe album ‘Verloren In De Tijd’ kreeg hij de hulp van muzikanten als Maarten Flaman van The Antler King, David Geboers (percussie), Philippe Thuriot (Ictus, Catherine Delasalle),Gijs Hollebosch (HT Roberts, Les Gitares Magiques), Klaas Delvaux(White Velvet, An Pierlé), Yves Meersschaert (Derek & The Dirt).
Op zijn nieuwe album toont Tavernier zich opnieuw een uitmuntend songschrijver. Als zanger zal hij misschien de finale van The Voice niet halen, maar hij kent zijn mogelijkheden en beperkingen. De band die hem begeleidt , kleurt mooi rond zijn teksten. “Als Je Niet Naar Me Kijkt” evenaart de funeral blues van de Willard Grant Conspiracy en in het vrolijke “Brunnersdorf” hoor ik vaag een echo van “J.O.S. Days” van The Nits.
Voor liedjesteksten als die van “De Eerste” ontbreekt het aan superlatieven. Het is meer dichten dan zingen. Het is het verhalend vertellen waar jonge bands en artiesten niet meer het geduld of het talent voor hebben. Er zijn ook uitzonderingen als Kobe Sercu en Augustijn, maar die hebben nog een lange weg te gaan voor ze een song als “Eens Breken De Dijken” uit hun pen zullen laten vloeien. “Eerste Lief” is ontroerend, breekbaar en onthullend, maar gaat net niet te ver in het blootgeven van de details. Net geen Guido Belcanto. Mijn persoonlijke favoriet is het ontwapenende “Lucy In Groningen”, met een begeleiding alsof het voor Tom Waits is.
Zo staat ‘Verloren In De Tijd’ vol met parels die we te weinig horen op de radio. Op “Eens Breken De Dijken” en “Vreemdeling” toont Tavernier dat hij geen man van het verleden, maar van het heden is. Hij verraadt wel zijn leeftijd door het vele terugkijken en door het vaak over de dood te hebben. In de herfst van het leven schrijven heel wat artiesten hun beste songs.
Matt Berninger van The National klinkt op zijn solo-album ‘Serpentine Prison’ heel erg als The National. Dat is meteen goed nieuws. Het zou ons verbaasd hebben mocht hij plots een voorliefde voor rap of nu-metal getoond hebben.
Berninger krijgt op zijn solo-uitstapje dan ook de hulp van Scott Devendorf en Ben Lanz van The National. Er doen wel meer gasten mee op ‘Serpentine Prison’, maar die blijven allemaal netjes in de schaduw van Berninger. Die prevelt en zingt over de tracks van trage en verstilde, wijdse minimal rock, folk en americana. De man houdt van vissen als tijdverdrijf en dat hoor je in zijn muziek: hij neemt zijn tijd en vraagt ook van de luisteraar geduld als inspanning. Je moet elke track volledig en het album helemaal integraal uitzitten, liefst verschillende keren na elkaar, voor je in zijn huid kan kruipen. Pas na een reeks luisterbeurten openbaart Berninger zijn verhalen over liefde en verlies, over angst en hunkering.
Een schoolvoorbeeld van Duyster-muziek die je zowel op Radio 1 als StuBru kan horen. Als je bv. ook onze eigen SJ Hoffman al goed vindt, is dit album een must have. De hoogtepunten aanduiden is een makkie: de singles “One More Time”, “Serpentine Prison” en “Distant Axis”.
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is een Amerikaanse gitarist die rond 2000 naar Noorwegen trok. Hij was spil bij The Rockats & The Havalinas. Ledfoot bracht recent nog een mooie plaat uit, 'White Crow', waarover we schreven: “Ledfoot is een artiest, singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op de rockscene door de jaren heen . Hij bezorgt adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan" .
Hij vindt zichzelf steeds uit, dat bewijst hij met zijn samenwerking met Ronni Le Tekro (een Noorse melodische rock gitarist, bekend van o.a. TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal en Mads Eriksen) . De heren werkten voor het eerst samen in 2009 aan Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album ‘Damned’ in Ronni's studio.
Het klikte tussen deze twee meesterlijke gitaristen, een vriendschap was geboren en muzikale studio- en live-samenwerkingen volgden, maar van een echt duo album was nog geen sprake. Die tijd is nu gekomen. In oktober bracht het duo een album uit 'A Death Divine' De zomer is ondertussen voorbij, maar een song als “Cold Lonely Night” brengt je terug naar lange zomeravonden rond het kampvuur. Een gitarist die je in hogere sferen brengt met twinkelende gitaarriedels en een zachtmoedige stem, die aanvoelt als een warm deken.
De versmelting van deze bijzonder getalenteerde artiesten brengt een magie van warmte van aanstekelijke blues en folk , perfect met elkaar verbonden. We ervaren een gevoel van een rustig voortkabbelend beekje, waar je tot volstrekte rust wordt gebracht. Af en toe zijn er up tempo uitstapjes waar de registers even worden open getrokken, als bij “This Town”. Nergens wordt de geluidsnorm overschreden.
Wie houdt van stampende blues en folk is er aan voor de moeite. Al worden nog wel de teugels gevierd op “Higb Tim”. Ook “Shut Up” is een lekker aanstekelijke song die je doet opveren; zulke songs mochten er meer inzitten Na een kalm “Imperfect World” gaat het er forser aan toe op “'Open Door” … Open deuren worden niet ingetrapt, maar harten diep geraakt, en dat trekt ons als liefhebber van intense blues en folk het meest over de streep.
Ledfoot & Ronni Le Tekro houden zich af om snoeihard tekeer te gaan, of wild om zich heen te stampen; gevoelige snaren worden diep geraakt door de intens warme sound . Het brengt een gemoedsrust binnen een blues/folky concept.
Tracklist: 01. Cold Lonely Night - 02. This Town - 03. High Tim - 04. A Death Divine - 05. A Part Of Me - 06. Shut Up - 07. Imperfect World - 08. Open The Door
Singer-songwriter/folk/blues
Ledfoot & Ronni Le Tekro
A Death Divine
Eén van de ontdekkingen van 2013 was de Belgische band The Hindu Needle Trick. We bespraken de titelloze EP in 2013 en schreven daarover: "Met deze eerste EP leveren The Hindu Needle Trick hun visitekaartje af. Het is een band die verdomd goed weet hun instrument te bespelen en een hoog meezinggehalte biedt aan de plaat.
The Hindu Needle Trick is een EP die hoopvol lonkt naar de toekomst; een toegankelijke combinatie van funk, country en rock'n'roll!"
Ook hun debuut 'Albert Street' was een bijzonder aanstekelijk , meeslepend meesterwerk. The Hindu Needle Trick heeft ondertussen niet stil gezeten. In oktober kwam een nieuwe plaat op de markt 'Creatures of Convenience', waarop experimentjes worden verbonden aan aanstekelijke refreinen; stilzitten is onmogelijk.
Funk, jazz, blues, hiphop en folk passeren de revue. In een hokje duwen is hen tekort doen. “The Smell of Perplexity” is er eentje die aan je ribben kleeft. Ze durven experimenteren met klanken, gitaarriedels verdoven je koude hart, en de bijzonder warme stem van Roel doen je zweven over de dansvloer.
Het is een bijzondere parel. Songs als “Dziggetai” , “Creatures of Convenience” en “White Fan” doen allerlei emoties opborrelen met verschroeiende riffs. Energiek, aanstekelijk en uitdagend. Boiend allemaal, door de weerhaakjes.Ook de daarop volgende nummers “Elephants of Rocket Ships”, “If all goes Well” en “Still I Want more” liggen in het verlengde en tekenen voor een aangenaam knappe plaat .
The Hindu Needle Trick balanceert op 'Creatures of Convenience' tussen toegankelijkheid en lekker experimenteren . Een uiterst gevarieerde plaat. Een ruim publiek wordt aangesproken. Door de veelzijdige , energieke aanpak weet de band ons sterk te overtuigen.
Tracklist: The Smell Of Perplexity 02:55 Dziggetai 02:52 Creatures Of Convenience 05:38 White Fan 03:21 Mongrel 03:44 Elephants On Rocket Ships 03:41 If All Goes Well 04:34 Still I Want More 04:30
Joey Vriend is een Nederlandse singer-songwriter die al sinds zijn 17e bezig is met muziek. Joey Vriend bundelde ziin muzikale ervaringen en bracht nu zijn debuut 'Hiding af First Light' op de markt. Een schijf waar de geest van een artiest als Leonard Cohen komt boven drijven, en bewijst dat Joey over een eigen smoel beschikt; hij kan binnen de sing-songwriting een topper worden.
“In the forest” laat een man horen die zich ontpopt tot een woordenkunstenaar, een poëet die met zijn warme stem en wondermooie teksten je hart diep raakt. Joey vertelt zijn verhalen op een gedreven, mooie wijze dat je er stil van wordt. Hij troont je mee naar z’n weemoedige, melancholische wereld. “There for you”, “Hollow” en “Dreaming” dragen een positieve boodschap uit.
Leonard Cohen oriënteert de singer-songwriter; Joey gooit zijn donkere stem in de strijd. Die duisternis voelt aan als een deken tegen koude nachten. Luister maar naar het mooie “Tired” of “Burning City” waar Joey je tot tranen toe bedwingt. “Hope” laat een man horen die inderdaad een boodschap van hoop wil uitdragen in deze donkere tijden, hij doet het op zodanig gedreven wijze dat je er plots veel beter van wordt. En lijn die wordt doorgetrokken tot de laatste parel op deze schijf, “Like the river”.
Joey Vriend biedt met 'Hiding at first light' geen oplossing aan, hij biedt wel de mogelijkheid aan om alles vanuit een ander perspectief te zien . Net als de grote troubadours, poëten en verhalenvertellers, die perfect die snaar kunnen raken. Waardoor je het leven inderdaad vanuit een breder melancholisch standpunt gaat bekijken. Hij heeft een warme, zachte, donkere stem die aanvoelt als een deken in donkere tijden.
Kortom: Wie houdt van artiesten als een Cohen, - die je kan onderdompelen in donkere gedachten zonder dat het pijn doet -, zal in dit debuut van Joey Vriend zeerzeker zijn gading vinden.
Joey Vriend - Een hartenbreker die op het punt staat de wereld te veroveren met zijn bijzondere stem en poëtische gave. Een warmhartig debuut dus!
Tracklist: In the Forest (3:48) There for You (3:00) Hollow (3:01) Dreaming (2:58) Someone (3:27) Tired (2:55) Burning City (2:28) Waste of Time (2:47) Hope (3:13) Like the River (3:13)
Sing-songwriting
Hiding at First Light
Joey Vriend
Tuur Florizoone is een veelzijdig muzikant. We leerden hem kennen via het project ‘Tricycle’ van vorig jaar . Hij leverde een kleurrijke schijf af, 'Zoom', waarover we schreven: ''Zondermeer is 'Zoom' een naslagwerk van twintig jaar improviseren van muziekstijlen die een hemelse , feestelijke aanpak hebben, en eigenlijk niet in elkaars verlengde liggen. Tricycle brengt een parel van een plaat uit die stijlen verbindt tot een magisch mooi geheel."
Via het streaming festival Bel Jazz Festival, dat plaats vond tijdens de eerste lockdown, konden we genieten van een klankentapijt dat feestelijk en subtiele melancholie bevatte, boven op het dak van de Flagey,
In 2008 maakte Tuur trouwens de ontroerende filmmuziek van de film ‘Aanrijding In Moskou’, die werd genomineerd voor de European Film Awards. Een zeer veelzijdig top muzikant dus. Tuur Florizoone brengt nu een solo schijf uit, 'Night Shift', die het gevarieerd klankentapijt onderstreept.
Tuur Florizoone is een man die duidelijk vergroeid is met zijn instrument. Hij behoort tot een rits zeldzame muzikanten in ons landje. Hij weet ingetogen ons hart te ontroeren of gezapig een feestelijke stemming te bieden. Zijn songs zijn één voor één pareltjes, Elke song is een meesterwerk op zich. Soms kan hij experimenteel uithalen met die accordeon en kan hij soundscapes fabriceren als op “Cap Griz Nez” , met piepende en krakende geluiden uit dat instrument. “Always the same” klinkt beeldschoon. Op het daarop volgende “As they sleep” gaat hij dan de ingetogen, weemoedige kant op. Het experimenteren met geluiden doet hij nog eens over op “Buzz” en ”'De kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat” om uiteindelijk wondermooi te eindigen met de overtuigende cover “Je Me Suis Fait tout petit” van Georges Brassens, die even uniek klinkt als “Omdat Ik Van Je Hou' van Raymond , die op de plaat terug te vinden is.
Het verhaal doet de ronde dat Tuur deze nieuwe schijf zou gecomponeerd hebben in de nachturen, overdag had hij het te druk met de kinderen. Die 'night shifs' resulteerden in een meesterwerk die een rode draad hebben van filmische soundscapes en improvisatie.
De accordeon is een meesterlijk instrument voor Tuur , net als de mondharmonica van wijlen Toots. Hij verlegt met zijn instrument grenzen op die plaat 'Night Shift'.
Tracklist: Tor 02:59 Cycle 02:48 To Autumn 04:32 Resist 03:32 Wa vinde gij 03:56 Hmpf 02:30 Galway 02:08 Cap Griz-Nez 03:34 As they sleep 03:15 Omdat ik van je hou 03:37 Always the same 04:41 Govering Belgian style 02:16 Buzz 02:01 De Kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat 05:38 Je Me Suis fait tout petit 02:32
Accordeon/klassiek /jazz
Night Shift
Tuur Florizoone
Wardruna komt - als alles goed komt met de coronacrisis - volgend jaar naar Graspop. Dat is opmerkelijk en ook weer niet. De Noorse band werd opgericht door twee voormalige leden van metalband Gorgoroth, maar houdt het bij donkere folk, zonder elektrische gitaren of de klassieke drums. De Noren grijpen terug naar wat volgens hun opzoekingen de authentieke muziekinstrumenten uit de Vikingperiode zijn en zetten die aanpak nog kracht bij met lyrics in het oud-Noors. Het is een aanpak die veel bijval krijgt. Bovenop de vele fans wereldwijd zijn ook de makers van tv-series en van videogames fan.
Na Graspop volgt voor Wardruna nog een passage in het Koninklijk Circus in het najaar van 2021.
De nieuwe single “Kvitravn” vertelt het verhaal van de zoektocht naar een witte raaf. Ook in onze taal staat die voor iets heel uitzonderlijks, maar in de wereld van sagen en legendes krijgen witte (albino) dieren nog een extra sacrale dimensie en het is dat aspect dat hier aan bod komt.
Deze nieuwe single is de voorbode van een nieuw album dat in januari van volgend jaar uitgebracht wordt. “Kvitravn” zit muzikaal helemaal in de slipstream van de vorige single (“Lyfjaberg”), hoewel die dan weer niet op dat nieuwe album zal staan.
Folk/World
Kvitravn -single-
Wardruna
Videodroom: Ghost - Waanzin in klank en beeld
Videodroom: Ghost
Vooruit
Gent
Ter introductie van de performance GHOST laten we bezieler en medeorganisator Francois De Meyer aan het woord: We citeren uit het interview dat we hadden in zijn studio: ''Het is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke Eigenlijk is het een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis hoorden. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan.
Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent. Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film ‘The shining’ van Stanley Kubrick , de film die dit jaar zijn 40 jaar viert. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren. Dat belooft iets heel unieks te zijn ! "
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html
Wij waren aanwezig op 19 oktober; we werden door de intense combinatie van klank en beeld tot waanzin gedreven.
Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar een filmvoorstelling is bij mij pas geslaagd als ik op het puntje van mijn stoel vol spanning zit te genieten, geluiden waarneem die er niet zijn en beelden zie die ik niet hoor te zien in mijn onderbewustzijn. En dat is het gevoel dat me overviel.
We namen plaats in een lift die ons naar de diepste kerkers van de Hel bracht. Eens de deuren gesloten bewandel je een pad waar griezelige beelden samenvloeien met akelige klanken uit de duisternis, alsof elk moment iemand met een groot mes om de hoek je keel gaat doorsnijden. Vergelijk het met een wandeling in het bos op een donkere nacht, je hoort geluiden uit de bomen komen, voetstappen die naderen. En je fantasie wordt geprikkeld, want je ziet plots spookachtige wezens voor je ogen verschijnen.
Tijdens die wandeling in de gangen waar geluid en beeld letterlijk op jou afkomt, kom je op een bepaald moment in een zaal terecht … Op de grond liggen partituren , er staat een bureau met een typmachine … De akelige, maar ook intens mooie , muziek is de voorbode van beelden , die een schrijver laten zien, die langzaam tot een punt van waanzin wordt gedreven. Op een ander punt sta je oog in oog met een vreemd geklede persoon die je aanmaant op een tegel te gaan staan, waarna je jezelf ziet verschijnen in een lichtgevend en angstaanjagend beeld. Tijdens diezelfde wandeling blijven er voortdurend beelden verschijnen die je hart doen kloppen in de keel, terwijl ijzingwekkende klanken uit het niets de angst in je ogen enkel maar aansterkt. Ofwel kom je een vrouw tegen die stervend aan haar piano ligt, of je ziet opnames van Horror taferelen …
Vooral is het een wandeling die aanvoelt alsof je in een doolhof bent terecht gekomen zonder enige uitweg. Je ziet je einde naderen, stemmen uit het duister boezemen je de nodige angst in.
Angst is o.m. een duistere draad in deze performance van klank en beeld, en het is een mysterieuze walm die aanvoelt alsof duistere wezens, op spookachtige wijze, je achtervolgen.
Op een bepaald moment was dat zelfs letterlijk te nemen toen een vrouw die ons binnenliet ons eventjes achtervolgde; de voetstappen in de wandelgangen blijf je trouwens over de hele trip horen, angstaanjagend maar ook intens mooi en uniek. De geluiden worden dus voortdurend aangesterkt door beelden die plots voor de ogen verschijnen. Hartpatiënten zijn dus best op hun hoede, want vaak schrik je je een bult.
De totaalbeleving werd afgesloten bij het binnentreden van een soort bar in een grote lege hal, met twee barkrukken. De bevallige barvrouw straalt iets mysterieus en spookachtig uit, ze spreekt je vriendelijk aan en vraagt je om plaats te nemen. Waarna ze je een drankje aanbiedt en op een zalvende wijze de angst in je hart even wegneemt. Je komt tijdens een gezellig gesprek, zelfs tot een punt van absolute rust. En toch … blijft die mysterieuze sfeer , erg intens, hangen in de zaal.
Om de wandeling door het spookhuis af te sluiten mag je nog even in totale duisternis een deur binnen stappen, waar enkele angstaanjagende figuren op een scherm op bijzonder griezelige wijze je tegemoet komen en hun waanzin uitschreeuwen in je gezicht. Angstzweet op de lippen krijg je.
Deze ijzingwekkende trip eindigt bij een bevallige dame die je een kaartje aanbiedt. Een moment dachten we aan een kaartlegster, die de kaart van de dood zou boven halen. Maar je wordt naar de lift geleid die je terugbrengt naar de realiteit. Bij het buiten gaan en op onze rit huiswaarts, voelden we nog altijd die kriebels in de onderbuik door de beelden en klanken die in ons netvlies staan gebrand.
We geven de artiesten op een rijtje die er te zien zijn: Laima (vrouw van Igor Cavalera), Christeene (Amerikaanse artiest) , Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.
Deze voorstelling loopt nog tot 24 oktober. Voor meer informatie verwijzen we graag naar de website: https://www.vooruit.be/nl/agenda/3165/Shht_Winne_Clement_TTBWRS_Geoffrey_Burton_Laima_Christeene_Maximiliaan_Dierickx_Siegfried_Burroughs_Herrenscheide_Stef_Van_Looveren_Jong_Gewei_Audiotheque_Opera_Ballet_Vlaanderen_Studio_Stories_Thelooca/VIDEODROOM_GHOST_The_Shining_edition/
Organisatie: Vooruit, Gent ism Film Fest Gent + GHOST INC.
Nederlands 
Français 
