Het was, op de invalswegen naar Sportpaleis, extra druk op deze donderdagavond 7 juni. Dat had in grote mate te maken met twee concerten zowel in Sportpaleis zelf, waar Shakira de zaal liet vol lopen, en in Lotto Arena, waar icoon Bryan Ferry met Metropole Orkest zorgde voor een nostalgie trip van goudwaarde.
Wij zakten af naar Lotto Arena en stelden vast dat Bryan Ferry op zijn 72ste nog steeds in bloedvorm verkeert en zich laat omringen door muzikanten die de magische songs van Roxy Music en Bryan Ferry meerwaarde geven, waardoor deze songs een nieuw leven wordt ingeblazen. Ondanks een weinig verrassende setlist werd dit veel meer dan puur en alleen een leuke nostalgie trip.
Charlie Austen - Een set boordevol soul, Folk en streepjes blues gecombineerd met een hartverwarmende stem en dito uitstraling
Door voornoemde files en dergelijke meer, arriveerden we vrij laat in Lotto Arena. Echter net op tijd om ook nog een stuk van het voorprogramma mee te pikken, en dat hebben we ons zeker niet beklaagd. Charlie Austen stond een beetje bedeesd en vrij eenzaam op dat immense podium. Deze jonge artieste vermengt Folk elementen met een bijzondere soulvolle stem tot aankleding. Charlie Austen had het aanvankelijk niet gemakkelijk om een overvolle Lotto Arena stil te krijgen. Maar slaagt, door middel van die enorm hartverwarmende stem en uitstraling, erin een soort huiskamerconcert atmosfeer te creëren.
https://www.youtube.com/watch?v=2CG417oG9yc
We werden er bij het binnen komen van de zaal er zelf stil van, en bleven gewoon even staan kijken en genieten van zoveel eenvoudige schoonheid die ons in vervoering bracht. Als je in een overvol Lotto Arena een publiek dat duidelijk enkel en alleen maar komt voor de headliner zonder enige moeite uit je hand kunt doen eten? En in diepe ontroering brengt? Dan moet je wel uit het heel goede hout gesneden zijn. En dat is een artieste als Charlie Austen, die ook als bandlid van Lux Lisbon haar sporen heeft verdiend, zeker en vast. Om die reden lijkt Charlie Austen dan ook een artieste om in het oog te houden naar de toekomst. Een toekomst die er, op basis van die sprankelende optreden in Lotto Arena alleen al, meer dan rooskleurig uitziet.
Bryan Ferry - Waardig ouder worden
In het begin van de set schreef ik in mijn notitieboekje: '' ondanks de sublieme instrumentale omlijsting verzandt het concert iets teveel in het afleveren van een routineklus''. Bij de start van het optreden bleek dat inderdaad een beetje het geval. Ook al werd die set ingezet met een aanstekelijke klepper als “The Main Thing”. Maar Bryan is anno 2018 een beetje als een dieselwagen, eens uit de startblokken geschoten is er geen stoppen meer aan. De registers werden gaandeweg inderdaad meer en meer open getrokken met nog meer pareltjes als “Don't Stop the Dance”, “Ladytron” - waaruit blijkt hoe ver Roxy Music zijn tijd vooruit was in de jaren '70. Ook als is Bryan Ferry zijn stem niet meer wat het ooit geweest is, zijn enorm charismatische uitstraling op het podium is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Die uitstraling waardoor menig vrouwenhart prompt gaat smelten bezorgt je bij songs als “Slave to love” een krop in de keel. Of doet je hart dansen van pure intensiviteit bij het opzwepende “Out of the Blue” - weer een typisch jaren '70 klassieker. Waardig ouder worden, noemen wij zoiets.
Alle registers open bij “In Every Dream Home a Heartache”
Samen met het opengaan van de gordijnen achter podium, werden bij “In Every Dream Home A Heartache” plots alle registers pas echt open gegooid. Een song, die net als op die iconische schijf ‘For Your Pleasure’ op gang wordt getrokken door Bryan Ferry die op een eerder ingetogen wijze de toch wel pakkende tekst langzaam deed opborrelen naar die iconische climax waarbij al die registers, ook instrumentaal werden opengegooid tot een wervelstorm ontstaat, die alles omver blaast.
Het was meteen het startsein voor een wervelende finale. Tijdens het al even indrukwekkend “If there is something” kriebelde het al om recht te springen van onze stoel. Bij “To the Strand” was er uiteindelijk geen houden meer aan en stonden prompt alle die hard fans vooraan het podium. Bij “Avalon” zat bijna niemand, ook niet in de tribunes, nog op de stoeltjes. We zagen koppels met elkaar dansen alsof ze de Lotto Arena voor zich alleen hadden. Fans de tekst meezingen uit volle borst, of gewoon in stilte genieten van zoveel innerlijke schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=dAIR2a3bbdA
'A Whaling Saxofoon'
Dat de instrumentale omlijsting een meerwaarde vormde binnen het geheel? Daarover bestaat geen enkele discussie. Bryan Ferry laat zich omringen door klasse instrumentalisten. Waaronder de gitaar virtuoos en oudgediende Chris Spedding, die ons meerdere keren met verstomming sloeg. Daarbovenop waren we meermaals onder de indruk van de verdovende baslijnen van Jerry Meehan of drum salvo's van Luke Bullen. Uiteraard zorgt de inbreng van dat orkest voor die extra pit om elke song naar een nog meer onaards niveau te doen opstijgen. Maar ondanks al die virtuositeit is het de saxofonist Jorja Chalmers die de gouden medaille in de wacht sleept. Haar inbreng, sensuele danspassen maar vooral de indrukwekkende saxofoon klanken die ze uit dat instrument tovert, lieten een meer dan diepe indruk op ons achter.
Toen Bryan iedereen nog eens voorstelde, kregen elk van de bandleden een welverdiend applaus. Maar Jorja kreeg eerder een oorverdovend applaus dat de Lotto Arena op zijn grondvesten deed daveren - bij wijze van spreken. Om maar te zeggen, we waren dus duidelijk niet alleen met deze mening. Haar inbreng binnen het geheel was, zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten, dan ook meer dan indrukwekkend te noemen.
https://www.youtube.com/watch?v=YmvDvDurXj4
Finale naar een ultieme climax
Sluitstukken “Love is the drug”, “Let's Stick together” en “Virginia Plain” deden het dak er uiteindelijk compleet af gaan. Als kers op de taart werd daar “Jealous Guy” aan toegevoegd, een song die je in tranen en met de krop in de keel achterlaat, om deze avond met een knal af te sluiten. Naast de virtuositeit van Bryan en zijn instrumentalisten, was het bij deze laatste song backing vocalist Hannah Khemoh die de haren op onze armen compleet deed recht komen.
Kortom. Een indrukwekkend einde van deze avond, die traag op gang kwam maar uitmondde in een verschroeiende finale
https://www.youtube.com/watch?v=ePszGjvFfWI
Besluit
Bryan Ferry bracht geen setlist naar voor met verrassende songs, maar eentje waarbij we - als fan van het eerste uur - op het puntje van onze stoel zaten te genieten van begin tot einde. Na tien songs op een gezapige wijze, werden de registers pas echt compleet open getrokken toen die gordijnen open gingen. Vanaf dat moment kwam er geen einde aan de mokerslagen en kippenvelmomenten. Bryan is niet meer zo goed bij stem als vele jaren geleden, dat is ook niet zo verwonderlijk gezien zijn leeftijd.
Echter straalt hij nog steeds dat natuurlijk charisma uit waardoor je prompt overslag gaat en gewillig uit zijn hand eet. De muzikanten van dienst, dat iconische orkest op de achtergrond en die verschroeiende finale nadat die gordijnen compleet open gingen, zorgden ervoor dat de fans van het eerste en het laatste uur het optreden nog lang zal verheugen.
Ook wij dansten, zongen uit volle borst en pinkten zelfs menig traan weg bij zoveel innerlijk genot.
Setlist
The Main Thing // Don't Stop the Dance //Ladytron //Out of the Blue //Oh Yeah //A Waste Land / Windswept //Bête Noire //Zamba //Stronger Through the Years //Slave to Love //Bitter-Sweet //In Every Dream Home a Heartache //If There Is Something //Re-Make/Re-Model //Do the Strand //More Than This//Avalon //Love Is the Drug //Virginia Plain //Let's Stick Together //Jealous Guy
Ism Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Greenhouse Talent
Gisteren zakten we af naar het Sportpaleis voor de langverwachte kick-off van Shakira’s ‘El Dorado’ tournee. Het concert dat Shakira vorig jaar in november nog uitstelde door stemproblemen, vervult alle verwachtingen. De doorwinterde wereldster zorgde voor het feest waar iedereen op aan het wachten was. ‘El Dorado’ is al het elfde album op haar palmares. De monsterhits waarmee de Colombiaanse zangeres sinds haar dertiende de wereld mee bekoort, volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat haar show gedragen wordt door fantastische meezingers!
De verwachtingen liggen natuurlijk extreem hoog. Wanneer Shakira niet helemaal stemvast de spits afbijt met “Estoy Aqui”, houdt het publiek haar hart vast. De haarscherpe ballade die volgt bewijst echter het grote talent van de zangeres. De massa is bedeesd, als uit het veld geslagen door de verschijning van de latina. Maar daar komt al snel verandering in wanneer “Me Enamoré” door de zaal giert. Het feest begint. De confetti knalt.
Het publiek kan onmogelijk stilzitten op onder andere “Waka Waka” – het WK-lied en nog steeds één van haar grootste hits, “Chantaje”, “La Bicicleta” en zo gaat het maar door. Shakira huppelt vrolijk alle hoeken van het podium af. Haar knotsgekke moves doen haar sterke stem niet minder klinken. Meer confetti, meer vuurwerk en meer feest is de lijfspreuk van de avond.
Het is verbazingwekkend hoe veelzijdig Shakira is. Ze brengt pop rock, electropop, reggaeton, latin pop en dance en dat telkens met die heel eigen, typische stem van haar. Hier en daar is zelfs een flard reggae te horen en ook Oosterse invloeden zitten verweven in haar show wanneer ze gaat buikdansen. De afwisseling zorgt voor een onophoudelijke resem verrassingen. Het publiek dat haar komt bewonderen is al even gevarieerd; jong en oud swingt ongegeneerd mee!
De show krijgt een extra dimensie door de deuren die ze opent naar haar persoonlijk leven. Heel even kunnen we een glimp opvangen van haar twee zoontjes wanneer ze de foto op haar gitaar op groot scherm projecteert; een trotse mama glundert. Haar liefdevolle bindteksten maken haar weer even meisje, waarna ze met uitdagende heupwiegen de sterke en verleidelijke vrouw in haar naar boven haalt. Als Unicef Goodwill Ambassador en oprichtster van de Pies Descalzos Foundation kaart ze in een bindfilmpje het probleem aan van een wereldwijd tekort aan onderwijs bij jonge kinderen. Dit toont weer eens een andere kant van de wereldster.
Shakira geniet en geniet en geniet. Wanneer ze door de menigte loopt naar de b-stage verder in de zaal, omarmt, high-fivet en handkust ze. Het leuke aan deze show is dat Shakira heel echt is. Met een welgemeende glimlach is dit haar thuis: op het podium. Ze draagt hier geen masker.
Shakira moet je eens live gezien hebben: de heuse show wordt namelijk met pracht neergezet. Noch verveling, noch twijfel viel te bespeuren bij de opgezweepte massa fans. Het optreden wordt gekenmerkt door pure klasse van een ontegensprekelijke wereldster met bakken ervaring.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shakira-07-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Becks muzikaal gedachtengoed is ondoorgrondelijk … De veelzijdige duizendpoot Beck Hansen heeft een nieuwe plaat uit ‘Colors’ en is , naast z’n sing/songwriting en 60sgevoel, verwant aan z’n mishmash van pop , rock , funk , hiphop, r&b, 80s dance en latino; een muzikale potpourri die ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en ‘Midnite vultures’ ophoest. Dit is vakmanschap, kunde en ingeniositeit van kwetsbare en openhartige nummers. Twee avonden waren in een mum van tijd uitverkocht voor de bezige bij, die al een pak albums en projecten achter zijn naam heeft .
Onze rasartiest speelde een set die deed denken aan die van twee jaar terug op het Werchter festival . Een mate van zekerheid ervaarden we , een ‘mix bizness’ en songwriting met een straf , strak spelende band en backing vocalisten, zonder al te veel tierlantijntjes in een pracht van veelkleurige lights en projecties.
Zijn nummers hebben een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts , meezinggehalte en intimiteit, gevoeligheid. Beck en z’n band amuseerden zich , het publiek ervaarde een feest- en zomergevoel . Mijlpaal in de backcatalogue is en blijft ‘Mellow gold’ , die z’n stempel drukt op de set . Als opener meteen een knaller, “Loser”, iets later “Beercan” en verderop “Devil’s haircut” . “Up all night” en “Wow” uit de recentste plaat behouden die dynamiek en opwinding. Het publiek is in de juiste stemming .
Het eerste deel van de set is beduidend extravert, in het midden gaat hij solo akoestisch . Fragiel en pakkend klinkt het als hij “Last cause” inzet, gevolgd door “Gemma ray”. Moeiteloos stapt hij over in een sober “Rasperry beret” . Hij trekt het publiek volledig naar zich toe . Een schoner eerbetoon kon Prince zich niet voorstellen.
Hij herneemt met enkele sfeervolle nummers en schroeft het tempo op met de feestelijkheid in “Dreams” , “Colors” en steekt dampende hitsige funk in “Sexx laws” en een rockende groove op “E-Pro”. Een uitmuntend , uitgediept “Where its at” stelt de band op grappige wijze voor, en artiesten worden in een plezierige, aangename jam geëerd, o.m. Chic “Good times” – “Miss you” (Rolling Stones) en “Cars” (Gary Numan) .
De heren amuseerden zich kostelijk en het publiek heupwiegde en handclaps volgden.
Kortom , de concerten van Beck zijn Safe, Good en Beautiful.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Binnen het post punk gebeuren is de uit Londen afkomstige Shriekback geen onbekende meer. De band werd in 1981 opgericht door ex-XTC keyboardspeler Barry Andrew en Dave Allen (Gang of Four). Later voegde gitarist Carl March (Out On Blue Six) zich bij de band. Het debuut schijf ‘Care’ (1983) was een schot in de roos. Shriekback drukt door de jaren heen zijn stempel op het typisch post punk gebeuren. Voor hun ondertussen veertiende plaat ‘Why Anything? Why This?’ keert de band terug naar zijn originele line-up met toevoeging van bassist Scott Firth (P.I.L.) en Marty Barker.
Shriekback heeft zich, heel bewust, nooit willen vastpinnen op één muziekstijl. Dat was in het verleden zo, en is nog steeds het geval. Dit is bovendien de grote sterkte van de band, en de reden waarom ze anno 2018 nog altijd staan als een huis. Ook op de nieuwste schijf worden andere wegen ingeslagen. Hoewel, heel subtiel, die donkere kant van hun muziek uit de jaren '80 stevig overeind blijft staan, horen we deze keer bijvoorbeeld ook een vette knipoog naar de blues terug. Het is echter de meeslepende tot aanstekelijke kant van de zaak die ons het meest over de streep trekt.
Songs als “Shovelheads”, “And the Rain”, “Catmandu”, “Such Such are the joys” bevatten klanken die je inderdaad zullen doen zweven over de dansvloer. Elke schakel binnen de band is daarbij even belangrijk, er valt nergens een speld tussen te krijgen. Er is dus geen instrument dat boven de ander uitsteekt. Eveneens neemt de prachtige vocale inbreng niet de bovenhand. Nee, net de kruisbestuiving tussen elk van hen trekt ons het meest over de streep. Zoals we aangaven, ondanks het aanboren van nieuwe wegen, blijft de typisch post punk atmosfeer nog steeds overeind staan. Dat blijkt bijvoorbeeld aan afsluiter “37”. Waar de band donkere tot weemoedige wegen opzoekt, en zelfs - zoals het hoort bij die muziekstijl - lichtjes gaat dreigen. Maar om te zeggen dat Shriekback er zich gemakkelijk vanaf maakt, en gewoon hun sound van vroeger oppikt en daar dus niets nieuw aan toevoegt, dat is de band enorm tekort doen. Nee, deze band heeft nog steeds respect voor zijn verleden maar durft dus na al die jaren eveneens vooruit kijken. Daarvoor kunnen we alleen maar respect en waardering opbrengen.
Besluit
Shriekback klinkt anno 2018 dus heel fris en monter, alsof het jonge wolven zijn die nog alles moeten bewijzen. De ervaring binnen de scene, resulteert dan weer in perfecte instrumentale en vocale huzarenstukken die ons met verstomming slaan. Daarbij worden geen geluidsmuren gesloopt, eerder gaat het de donkere tot weemoedige kant uit bij Shriekback. Echter, het feit dat deze band na circa 37 jaar nog steeds zichzelf uitvindt, dat noemen we een sterk staaltje.
Kortom, waar veel van die oudere bands vaak trappen in de val niets nieuws meer durven toevoegen aan hun gedoodverfd geluid, wegens het gevaar door de mand te vallen, verlegt Shriekback op deze nieuwe schijf eerder weer zijn eigen grens. Daarbij wordt bovendien voortdurend buiten de lijntjes gekleurd. Laat die avontuurlijke tot veelzijdige aanpak nu de hoofdreden zijn waarom we, ook na meerdere luisterbeurten, compleet overslag gaan voor deze schijf en band.
‘Why Anything? Why This?’ is dus niet alleen een aanrader voor de doorsnee post punk fan van het eerste uur. Zij die houden van bands die zichzelf heruitvinden, zullen hierin zeker hun gading vinden.
Wij waren alvast volledig overtuigd van de nieuwste schijf van deze levende legendes uit de wilde jaren '80. Nu u nog.
1 Shovelheads 5:14
2 And The Rain 5:10
3 Catmandu 3:48
4 Such, Such Are The Joys 5:16
5 Wriggle And Drone 4:03
6 The Painter Paints 4:08
7 Useless Treasure 3:20
8 Church Of The Louder Light 4:03
9 Sons Of The Dirt 3:59
10 Thirty Seven 5:25
Witxes is het ambient/drones project rond de Franse artiest Maxime Vavasseur. De man is een meester in intensieve, vaak oorverdovende drones, zodanig te laten klinken dat niet alleen de trommelvliezen dreigen te barsten, maar dat je vooral wordt meegezogen naar een vrij donkere wereld. Met zijn derde schijf ‘Orients’ , uitgebracht via Consouling Sounds , blijft Witxes begane wegen verder bewandelen. Hij zegt er zelf over: “my mind was clouded, I was distracted by what I now see as meaningless things. I needed to re-focus on what matters to me but the music was struggling because I was struggling with my life in a way”. Dat worstelen met de problemen in zijn leven , keert ook terug op deze schijf. ‘Orients’ is dan ook geen trip voor gevoelige zieltjes. De intensieve drone verbrijzelt uw hersenpan, en jaagt telkens opnieuw een huivering door ons lijf , waardoor we prompt onze eigen demonen in de ogen kijken.
Songs als “Distractions”, “Destructions”, “Rogues” drijven je tot complete waanzin. Maxime doet op een subtiele wijze de putten van jou, en zijn persoonlijke Hel open gaan. Eens gegrepen door de intensieve drones, is geen ontsnappen meer mogelijk. De dreigende ondertoon waarop geluidsmuren worden opgebouwd, afgebroken , en steen per steen terug worden opgebouwd tot het oneindige, bedwelmen je enerzijds en doen koude rillingen over je rug lopen anderzijds. Tot je compleet murw geslagen, badende in het angstzweet van het leven en totaal verweesd achterblijft.
Net door de hypnotiserende inwerking op je gehoor, hart en ziel, word je letterlijk meegezogen in de vrij duistere wereld die Witxes je aanbiedt. Willen of niet, hij sleurt je dieper en dieper mee in zijn donkere gedachtekronkels boordevol chaos en intensieve waanzin.
Vaak starten songs in een eerder intieme atmosfeer, zonder de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Gaandeweg wordt het tempo opgedreven, tot een oorverdovende climax je uiteindelijk de doodsteek toedient. Zoals het leven van een mens in golven verloopt van rust en kalmte, tot woede en pijn naar geluk en immens verdriet. Zo zit deze schijf dus ook in elkaar.
Besluit
Witxes is een artiest die zijn persoonlijke levenservaring bundelt in zijn muziek. Waar dit gaat eindigen? Of er licht is op het einde van de tunnel? Het is koffiedik kijken. Maar, en dat is wel heel opvallend, het eerder positieve, abrupte einde van deze schijf doet ons vermoeden dat er nog meerdere hoofdstukken zullen worden toegevoegd aan dit toch wel heel persoonlijke project. Want Vavasseur zet op ‘Orients’ zijn hart dus volledig open en laat duidelijk in zijn kaarten kijken. Maar laat je heel bewust met nog zoveel vraagtekens achter.
Kortom, deze schijf is een typisch experimentele Ambient meesterwerk, waarbij de grenzen en mogelijkheden van het leven letterlijk tot de puntjes worden afgetast, door middel van al even intense drones die recht doorheen je hart boren, en je ziel al even diep raken.
Tracklist:
1. Distractions 05:20
2. Destructions 04:13
3. Rogues 05:32
4. Neoruines 02:25
5. Disruptions 03:00
6. Interventions 06:34
7. Incarnations 05:04
8. Clairvoyants 07:01
In onze zoektocht naar uitzonderlijke parels binnen de muziekwereld tasten we graag alle mogelijke grenzen af. Om dat doel te bereiken, moeten we durven buiten onze eigen lijnen te kleuren. Zo kwamen we eerder terecht bij Schole Records. Een label dat durft buiten de grenzen van het onmogelijke heen kijken, en die oogkleppen daarbij afzetten. Via het label kwam op het debuut ‘Diaro’ van de Japanse kunstenaar Daisuke Miyatani op de markt. Feitelijk kwam die schijf reeds in 2007 uit via het Duitse label Ahornfelder. Op deze release staan echter ook vier onuitgebrachte bonus tracks: “Brew”, “Itsumono”, “Utouto” en “Kurasu”.Wat de omschrijving betreft citeren we even de Engelstalige introductie: "Daisuke Miyatani establishes a reduced and minimal approach mostly based on guitars, accompanied by xylophones and other instruments. The songs have an open character, with a lot of silence, and repetition. These elements are contrasted with more ambient-like, electronically composed material. Hence the album is a fruitful interplay between constant atmospheres and point-like acoustic notes. The result is an interesting album very comfortable close to the works of Fennesz or Yuichiro Fujimoto."
Onze bevindingen - Daisuke gebruikt voor deze schijf veel veldopnamen. Het geluid van vogels in de lucht, of regendruppels. De man vermengt dat met enorm intensieve elektronische geluiden, gitaar noise tot ambient soundscapes. Gekruid met al even intensieve xylophone klanken. Opvallend aan deze schijf is de enorm korte duurtijd van elk van de songs. Sommige zijn zelfs maar enkele seconden lang. Zoals opener “View” of midden op de plaat “Niwa” die afklokken op amper 38 tot 33 seconden. Het is net daardoor dat je deze schijf dient te zien en beluisteren in zijn geheel. De trip duurt 54 minuten, en brengt je naar verschillende intense oorden van diepe gemoedsrust, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, die je verdooft en tot complete zen brengt.
Geluidsmuren afbreken daar doet Daisuke Myatani niet aan. Hij geeft de rust en kalmte van de natuur weer, waar regendruppels rain melodies tot bedwelmende piano tot gitaar klanken brew ons letterlijk tot tranen toe bedwingen.
‘Diaro’ is dus vooral een totaalbeeld van innerlijke schoonheid, die geen geweld toelaat. Eerder vleien we neer in het zachte gras, voelen een innerlijk tot intens mooi gevoel over ons neerdalen dat ons blijdschap schenkt maar ook verdrietig maakt. Heel bewust speelt Myatani dan ook met de emoties van de aanhoorder. Bij voorkeur beluister je deze schijf als je even tot complete rust wil komen. Laat daarbij al je pijn, verdriet en vreugde gewoon naar buiten komen, en voel een innerlijke geborgenheid over jou neerdalen die met geen woorden valt te omschrijven. Net door typische Aziatische elementen toe te voegen aan het geheel, is de schijf en talentvolle muzikant bovendien, voor de doorsnee Belg en Europeaan onder ons, een ware ontdekking.
Besluit
Ambient is steeds een muziekstijl geweest waarbij alle zintuigen ten volle worden aangesproken, dat valt ons bij die muziekstijl voortdurend op, dat is op deze trip dus eveneens het geval. ‘Diaro’ is dan ook een plaat die je bij voorkeur moet voelen en dus niet alleen beluisteren. De tastbare songs bezorgen ons kippenvelmomenten, een krop in de keel. Echter, net door die zo typisch Japanse elementen die je hier weinig tegen komt onze regionen, bevat deze plaat ook iets mysterieus en is dus eerder onaantastbaar. Dit maakt deze schijf dus extra bijzonder. Want wie Japan en bij voorkeur alle Aziatische muziek - nog steeds te onbekend en onbemind in onze regionen - wil ontdekken, kunnen we deze kunstzinnige schijf dan ook enorm aanraden.
Zet dus vooral niet gewoon je hart hiervoor open. Zet eerder al je zintuigen ten volle open voor dit bijzonder veelzijdige en mysterieuze meesterwerk. En vooral, beluister dit Ambient pareltje in zijn geheel. Dan pas is de inwerking op uw gemoed, uw hart en uw ziel echt compleet. Is ons eindadvies.
Tracklist: 01. View - 02. Edanone - 03. rain melodies - 04. old tape -05. summer child - 06. Niwa - 07. Yu - 08. water lights - 09. Michi - 10. Sampo - 11. Hidamari - 12. Hum - 13. Aiveo - 14. Iindayo - 15. dokusho-chu - 16. Brew - 17. Itsumo - 18. Utouto - 19. kurasu
Toen de N9 The Scientists aankondigden wist ik eerst niet goed wat daarvan te denken. Want nadat ik ze in 2004 zag als Kim Salmon & The Scientists (wat ik trouwens vergeten was) tijdens een korte reünietour in de 4AD , leek de groep volledig van mijn radar verdwenen. Kim Salmon zag ik wel nog met zijn andere band, The Surrealists terwijl ik enkele jaren geleden ‘True west’ kocht, een plaat (niet meteen een hoogvlieger) van Kim & Leanne ofte Salmon en de drumster van The Scientists. En daar bleef het bij.
De groep uit Perth debuteerde in 1981 met ‘The pink album’, een zwik frisse punkpop vol Ramones, Buzzcocks en Big Star invloeden. Op de volgende platen werd de sound donkerder en gruiziger en creëerden ze samen met Beasts of Bourbon (bij wie 3/4 van the Scientists wel eens gespeeld heeft) een Australische variant op de swamp rock. De groep verhuisde naar Londen, toerde met zielsverwanten als The Gun Club en Alex Chilton maar het succes bleef uit en in 1987 was het over en out.
Nadien volgde af en toe nog een occasionele reünie en werden ze in 2006 door Mudhoney uitgenodigd op het All Tomorrow’s Parties festival. Maar de groep bestaat blijkbaar opnieuw en maakte vorig jaar zelfs een single en dat in de bezetting uit hun topperiode: Kim Salmon (zang, gitaar), Tony Thewlis (gitaar), Boris Sudjovic (bas) en Leanne Cowie (drums). Iets om naar uit te kijken en gezien de mooie opkomst was ik niet alleen met die mening.
De hooggespannen verwachtingen kregen meteen een flinke knauw met het openingsnummer, “You only live twice” (Nancy Sinatra cover), een flauwe song die bovendien helemaal om zeep werd geholpen door een rampzalige klankbalans. Gelukkig mocht ik vanaf song twee mijn vloeken inslikken. Het geluid zat nu perfect en met nummers als “Braindead” en “This is my happy hour” kreeg ik hetgeen waarvoor ik gekomen was : strakke, nijdige gitaarrock die hier op veel bijval kon rekenen.
Die was er minder voor enkele nieuwe nummers, twee b-kantjes, maar Kim Salmon is eigenzinnig genoeg om die niet zomaar te laten vallen. De laatste single, het in feilloos Frans gezongen “Mini mini mini” (na “Hippie, Hippie, Hoorah” van Black Lips op Roots & Roses alweer een Jacques Dutronc cover) was wel een schot in de roos. De parels werden aaneen geregen en steeds meer werd duidelijk wat voor een schitterende band hier op het podium stond. Vier gretige muzikanten die er overduidelijk zin in hadden. Alleen drumster Leanne Cowie leek een paar keer moeite te hebben om te volgen. Slecht geslapen?
Uitblinker was wat mij betreft gitarist Tony Thewlis. De bescheidenheid zelve maar wat klonk die gitaar toch steeds meeslepend. Hij is er zeker de man niet naar om te stunten maar op een gegeven moment deed hij dat toch. Zo wisselde hij een snaar terwijl hij verder bleef spelen en duurde het verdomd lang vooraleer de anderen dat in de gaten hadden. Nooit eerder gezien.
De set kreeg een ongemeen hoogstaande finale met “Swampland” en “We had love”, twee uitgesponnen, broeierige nummers waarin de zich in alle bochten wringende gitaren geen enkele belemmering werden opgelegd. Adembenemend. De verplichte bisronde begon met het iets mindere “Hey Sydney” maar met “When fate deals its mortal blow” en “Burnout” kregen we opnieuw twee uppercuts.
Niets dan tevreden grijnzende gezichten gezien achteraf.
Organisatie: N9, Eeklo
Dit zestal uit Zweden maakt al gedurende tien jaar wave en postpunk. Ze noemden hun band naar een nummer van The Cure. Maar we kunnen niet zeggen dat ze muzikaal The Cure imiteren. Ze hebben wel degelijk een eigen sound. Met ‘Alarms!’ zijn ze aan hun vijfde album toe. De zang is vrij catchy, melancholisch en maakt dat de muziek toch ook ergens lichtvoetig kan klinken. De zang en muziek komt dus uit het hoekje van de wave en post punk maar is, zoals eerder al gezegd, eerder lichtvoetig. Dat zorgt voor vlot verteerbare post punk dat haast poppy klinkt. Op sommige tracks klinken ze vrij groots en haast als stadionrock (zie Editors of The Killers etc). Ik denk dan aan de opener “Fireland (The End of Dark City)” of “Run Red”. Sfeervolle synths en zang dat galmt onderstrepen nog het gegeven van grootsheid.
‘Alarms!’ is een brokje energie met donkere teksten, catchy en aangename vocals, veel wave-invloeden die ze mixen in een eigen sound. Het album doet mij ook, qua sfeer en vibe, wat denken aan ‘Hot Fuzz’ van The Killers. Of het moet de manier van zingen zijn die er mij doet aan denken. Ik kende hen niet maar het is een aangename kennismaking.
Het Griekse label Green Cookie Records staat bekend vanwege zijn uitstekende surf rock, garage rock en rock n roll releases. Met Los Javelin is dit niet anders. Afkomstig uit Venezuela brengen ze instrumentale surf rock en aanverwante muziek. Geïnspireerd door o.a. The Shadows, Dick Dale & His Deltones, The Ventures… maakt dit trio surfrock sedert 2001. Dat levert hier acht zonnige tracks op. Bas, drums en gitaar aangevuld met wat blazers. Niet voor niets heet de plaat dus ‘Cocktail Caracas’. De Zuid- Amerikaanse vibe zit in heel de plaat.
Het album straalt feestvreugde, Speedy Gonzalez en Mexicaanse tequila feestjes uit. Met zijn acht korte songs (twee a drie minuten) is het feestje na twintig minuten al voorbij. Een beetje te vlug volgens mij want ik begon nog maar juist in de feeststemming te komen.
Colmar is een Franse pittoreske stad in de Elzas. Het heeft een zonnig microklimaat en veel wijnbouw. Het is tevens de verblijfplaats van Sébastien Touraton, de man achter dit project, die componeert en geïnspireerd is door post rock, jazz en soundtracks.
‘1491’ is zijn achtste release in zo’n vijf jaar tijd. Het bevat vier songs (goed voor een half uur muziek) en is dus in feite een beetje een mini album. We krijgen dus telkens tracks die als basis nogal wat pianowerk hebben. Aangevuld met atmosferische zang en backings, keys en gitaar. De tracks worden telkens heel goed opgebouwd en beklijven. Elke song heeft wel dat extraatje waardoor de song boven de middelmaat uitkomt. Op “Geimur” is dat bijvoorbeeld het orgel dat halverwege de song doet kantelen en openbreken. De tracks zijn dus atmosferisch, donker en mysterieus. Iets wat onderstreept wordt door het mooie artwork van Grégory Fels
HeKlAa heeft met ‘1491’ een schitterende soundtrack gemaakt waar de film nog voor gemaakt moet worden. Fijne productie en mooi opgebouwde tracks zorgen hier ervoor dat dit mini album terecht wat aandacht mag krijgen.
Dit is het debuut van deze Frans-Belgische band. Het gaat hier dus niet om de gelijknamige ter ziele gegane Nederlandse punkband. De zanger Alain Verdier straalt wat de eigenzinnigheid uit van onze Arno. Daarnaast is hij ook filmmaker, fotograaf en acteur. Zijn Frans gezongen teksten worden met veel overtuiging en de nodige intonatie gezongen. Het geheel klinkt catchy en wat donker. Catchy en melodieus zijn vooral de refreinen. Duister is vooral de stem in de strofen terwijl de begeleiding soms iets melancholisch heeft. Het neigt soms wat naar dark of cold wave maar dan meer in pop songs gegoten. De inbreng van vocaliste Khadjia Othman (die in het verleden onder het pseudoniem Zelda verscheidene prijzen behaalde) zorgt dat het geheel opengetrokken wordt. Hun beide stemmen en manier van zingen vormen een mooi contrast.
Dit alles maakt dat dit een formidabel album is. Eén van de meest verrassende die ik dit jaar al mocht aanhoren. Het klinkt heel rijkelijk en met veel variatie. “Elle Rêve” en “La Bleus De La Loose” zijn haast trage donkere chansons maar op “Dayina” krijgt de song een dansbaar karakter. Met heerlijke keys, Afrikaans aandoende backings en een kronkelende baslijn.
Twaalf songs lang weet Antidote mij te boeien en te verrassen met hun warme, melancholische en donkere songs. Een etiket of genre opplakken is onmogelijk maar dat is het minste van mijn zorgen met zo’n plaat.
Wat een debuut is dit zeg? Een fantastische plaat gewoon! Ik kan alleen maar zeggen: dit moet je zeker eens checken!
Als er dit jaar maar plaats is voor één nieuwe metalband op uw radar, dan kan u reeds de naam invullen: Alien Weaponry. Zij leveren het beste debuutalbum in de metal sinds jaren. Na de eerste luisterbeurt zal u snappen waarom dit geen overdreven grootspraak is.
Alien Weaponry bestaat uit drie Maori, de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland. Het zijn nog tieners, maar muzikaal en tekstueel klinken ze uitermate volwassen. Ze brengen complexe maar heel efficiënte thrash met invloeden van industrial (Fear Factory) en misschien een klein beetje uit de hardcore. O.a. door afwisselend in hun eigen taal en het Engels te zingen, door wat ‘tribal’-elementen toe te voegen en door hun afkomst en cultuur als centrale thema te kiezen, heeft hun eerste album veel weg van Roots van Sepultura, met o.m. de fantastische singles Roots Bloody Roots en Rattamahata. Met dat verschil dat Roots al het zesde album van de band van Max Cavalera was, terwijl dit uit het niets vanuit Nieuw-Zeeland op ons komt afgestormd. Als ze dit als trio kunnen op hun 15 jaar, wat mogen we dan van hen verwachten als ze muzikaal nog gaan groeien?
Het album werd ‘Tu’ gedoopt, naar de korte naam voor Tumatauenga, de oorlogsgod van de Maori. De roots van de band biedt genoeg onderwerpen waar ze zich boos over kunnen maken: de doden en de diefstal van hun land bij de kolonisering, de onderdrukking van hun taal en cultuur, de belabberde sociale situatie van de oorspronkelijke bevolking, … Behalve een dikke laag woede en agressie ademt het album ook een zekere trots uit. Fierheid over de identiteit en een geloof in eigen kunnen van de band en van de Maori.
Alle songs op dit album zijn sterk. Van “Kai Tangata” via “Ru Ana Te Whenua” tot “Holding My Breath”.
Ook het platenlabel heeft begrepen dat ze met Alien Weaponry goud in handen hebben. De Nieuw-Zeelanders mogen deze zomer aantreden op de grootste metalfestivals: Wacken Open Air en Summerbreeze in Duitsland, Metal Days in Sloveniê, Bloodstock in de UK, … België staat voorlopig niet op de agenda. Jammer.
Er zijn zo van die artiesten die niet alleen op of naast het podium een diepe indruk nalaten. Sommige van hen verleggen steeds opnieuw grenzen, waar er geen grenzen zijn. Neem nu BARST, het project rond multi-instrumentalist en virtuoos Bart De Smedt. Eerder sloeg hij, in samenwerking met al even gedreven muzikanten binnen dat project, ons met verstomming met ‘The Western Lands’. Via Consouling Sounds schiet BARST een gloednieuwe vuurpijl op ons af in de vorm van ‘The Endeavour’ . Een song van circa drie kwartier lang. Die aanvoelt als drie minuten.
De song bevat zoveel lagen en muziekstijlen, zodat je na zes luisterbeurten weer nieuwe ontdekkingen doet. Dat is nu eenmaal wat een artiest als BARST zo uniek maakt. Met deze song verlegt hij een grens binnen shoegaze, postrock, drones, noise rock, Ambient. En wat weet ik nog veel. Deze song bestaat uit zoveel tempowisselingen en verrassende neven effecten. Soundscapes waarbij je de versterker muisstil moet zetten om iets te horen dat klinkt als dreigend geruis. Om dan over te gaan tot die het trommelvlies doen barsten. Eer je het weet zit je weer in een ander verdieping van het huis dat langzaam wordt opgebouwd. Of eerder een doolhof in een landschap boordevol gevaren, rustpunten en onverwachte wendingen.
Ik houd van spannende thrillers, waar die spanning doorheen de gehele film met vallen en opstaan langzaam wordt opgebouwd tot een climax, af te raden voor mensen met hartproblemen. Nu, ook BARST verstaat die kunst om van deze song een horror film te maken die je op het puntje van je stoel doet zitten, vol spanning afwachtende of er om de hoek geen griezelig wezen tevoorschijn zal komen. Voortdurend bouwt BARST de climax op, doet je gemoed weer tot rust komen, om daarna weer verschroeiend uit te halen en je hart te verbrijzelen. Echter, is het eerder een langzame dood. Het mag niet te snel gaan. BARST verstaat trouwens die kunst om de aanhoorder aan te zetten zijn muziek tot de bot uit te spitten. Echter, dit vergt een inspanning van de luisteraar.
Zoals we aangaven, zelfs na vier of vijf luisterbeurten doen we nieuwe ontdekkingen. BARST maakt het de aanhoorder dan ook niet gemakkelijk. Ben je voorstander van deze aanpak, dan is deze plaat een sterke aanrader.
Besluit
BARST is steeds een artiest geweest die zijn grens verlegt. Tijdens deze song slaat hij als waanzinnig geworden aan het improviseren en experimenteren tot het bitter einde. Meer nog. Een echt eindpunt vinden we niet, laat staan een begin. Dit nummer zit zo complex in elkaar dat we enkel maar kunnen besluiten, dat BARST 'muziek tot absolute kunst verheffen', heel hoog in zijn vaandel draagt. Dat bewees hij in het verleden al meermaals. Op dit bijna drie kwartier intensieve tripje, zet hij dit nog meer in de verf. Geef deze song dus niet één maar desnoods tien luisterbeurten, en ga rustig op ontdekkingreis in het bosrijke doolhof, dat luistert naar de naam BARST. Het loont, als avonturier binnen de muziekwereld die je bij het beluisteren van dit meesterwerk toch moet zijn, de moeite om de trip tot de bodem te ondergaan. We wensen de aanhoorder veel succes.
Tracklist:
The Endeavour 42:42
Suntapes is het alias van Tomas Vanderplaetse. Die naam kan bij sommigen wel een belletje doen rinkelen want deze man speelt sedert 2015 de keyboards bij Arno. Voor de release van dit album haalde Tomas inspiratie uit zijn lange rondreizen door voornamelijk Azië. Dat heeft invloed op o.a. het gebruik van zijn instrumentarium. Naast zijn hoofdinstrument de piano heeft hij ook gebruik gemaakt van wereldse instrumenten zoals bv. De tanpura (India) en de ruan (China). Daarnaast maakt hij ook gebruik van analoge synths, mellotron, field recordings etc… Allemaal zelf ingespeeld in zijn eigen studio. De piano partijen werden door Tomas ingespeeld op de vleugelpiano in studio “Room 13” met Jesse De Roo als opname technieker. Er werd gekozen voor close miking met verschillende vintage microfonen.
Wat levert dit voor de luisteraar op? Dromerige, broeierige en atmosferische lappen instrumentale muziek. Heel mooi opgebouwde en traag voortschrijdende stukjes sfeer die makkelijk allerhande beelden bij je oproepen. Live wordt die muziek begeleidt met live-visuals door Kasper Jordaens waardoor de evenementen kleine audiovisuele gebeurtenissen worden. Die dromerige sound wordt ook mooi weergegeven via het artwork op de hoes waar je doorheen de nevel de heuvels van Tapei kan waarnemen.
‘Hunting For Hills’ is een dromerige soundtrack. Denk aan een warme zomeravond waarbij je buiten in de natuur zit met een glas rode wijn, met je geliefde en dit op de achtergrond… Heel fijne plaat dat ik aanraad om te beluisteren bij geschikte omstandigheden (niet in de auto of op café).
Nederlands 
Français 
