Father John Misty: sterk concert van de sarcastische crooner
Father John Misty
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-12
Nick Nyffels
Een kleine week voor Fleet Foxes tweemaal in een uitverkochte AB komen spelen, was het de beurt aan hun ex-drummer, om het in Brusselmansiaanse termen te formuleren, om zijn nieuwe plaat te komen voorstellen.
‘Pure Comedy’ is de nieuwe plaat van Josh Tillman, aka Father John Misty. Father John Misty kreeg het net niet voor mekaar om de AB éénmaal uit te verkopen, maar de zaal zat toch goed vol. We waren benieuwd hoe hij zijn nieuwste plaat live ging brengen: tekstueel is ze fascinerend, maar de productie van de plaat vinden we zelf nogal eenvormig: de strijkers en de softrock-productie doen alle nummers op mekaar lijken op dit super ambitieuze album: het is een soort autodidactische muzikale roman over het menselijk bestaan die vertrekt van het volgende uitgangspunt: de mens zit hier op de kleine blauwe planeet, en weet het ook allemaal niet meer sinds hij geen jager-verzamelaar is, en dus vond hij maar religie, politiek en e-commerce uit. Zoals gewoonlijk zitten de teksten van Misty dus boordevol weerhaken, maar muzikaal waren wij dus zoals eerder vermeld niet bijster enthousiast over de gesuikerde productie.
Josh Tillman heeft de reputatie recalcitrant te zijn, en er niet voor terug te deinzen om zijn publiek te beledigen en op het verkeerde been te zetten, maar kijk, vanavond was hij poeslief voor het Brusselse publiek. Zijn bindteksten waren deze keer gewoon grappig, en een beetje bizar, zo haalde hij midden het optreden iets uit zijn jaszak waarvan hij beweerde dat het een menselijke tand was, waarop een meisje riep dat het de hare was, wat Tillman dan weer ten stelligste ontkende. Maar verder bleef het allemaal binnen de perken: geen Sun Kill Moon-toestanden op het podium dus.
Muzikaal was dit een topoptreden, Tillman speelde meestal op akoestische gitaar, soms nam hij enkel de zang voor zijn rekening, als een volleerde crooner, in die rol dikwijls enkel begeleid op piano.
De grote meerwaarde kwam van zijn zeskoppige band, die Americana met onvervalste Country & Western (die zo typerende lap steel gitaar-klank) afwisselde en voor veel dynamiek zorgde. Voor een aantal nummers had Father John Misty ook projecties meegebracht: zo draaide onze blauwe planeet rondjes tijdens “Things it would have been helpful to know before the revolution” en zat er verder in het concert een grappig filmpje waarin Tillman met zijn dubbelganger in een appartement onder meer cocaïne zat te snuiven. Het concert begon met de nummers van ‘Pure Comedy’, maar tijdens het concert kregen we ongeveer 50 procent uit de nieuwe plaat en 50% uit ‘I Love you honeybear’, dat qua thematiek persoonlijker is en vooral over de liefde in zijn meest pijnlijke en eerlijke vormen gaat.
De podiumprésence van Tilman had wel wat weg van de oudere, bebaarde Jim Morrison: evenveel podiumpresence als The Lizard King, met grote gebaren over het podium schrijdend als een echte crooner: de ironische versie van Nick Cave zowat: heel theatraal smeet hij zijn gitaar in de armen van de roadie (denk aan Pete Doherty) om dan het microstatief de lucht in te steken of op de knieën te zakken.
Het concert wisselde intieme pianoballads af met stevige rock en country-nummers en de muzikanten gooiden er dan ook nog mooie koortjes tussen. Bij momenten waande je je in The Grand Ole Opry in Nashville.
Tillmann beloofde ons alle hits te spelen, en die kregen we dan ook: een intiem “Bored in the USA”, een krachtig “I love you honeybear” als afsluiter van de reguliere set, en ook “Chateau #4” was het vermelden waard. Het enige nummer dat ontbrak was “Leaving LA”.
Tillman was oprecht tevreden met de respons van het Brusselse publiek, en liet dat nog eens duidelijk merken met een knaller van een bis (“The Ideal Husband”).
Father John Misty is zo een van die bands die veel beter tot zijn recht komt in zaal dan op een festival. Voor liefhebbers van Randy Newman, Billly Joel, seventiesfolk en jaren negentig Americana was dit een zeer geslaagde zondagavond.
Setlist: Pure comedy - Total entertainment forever -Things it would have been helpful to know before the revolution - Ballad of the dying man - Nancy from now on- Chateau lobby #4 (in C for two virgins)-Strange encounter - Nothing good ever happens at the goddamn thirsty crow - Only son of the ladiesman - When the God of love returns there'll be hell to pay- A bigger paper bag - When you're smiling and astride me -This is Sally Hatchet -The night Josh Tillman came to our apt. -Bored in the USA -The memo - I'm writing a novel - Hollywood forever cemetery sings - I love you, honeybear
Bis: Real love baby - Holy Shit - The ideal husband
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sonic City 2017 – Thurston More cureert - Geniale Thurston trekt de kaart van de avant-garde en jazz
Sonic City 2017
Kreun (Depart)
Kortrijk
2017-11-12
Lode Vanassche
Terwijl we op dag één en dag twee konden kennismaken met vijfsterren beuk- en noisewerk, tovert Moore en Sonic City een combinatie van hakbijlen, betonmolens en heerlijke jazz, zelfs klassieke jazz. Sonic City kan niet meer stuk en deze tiende editie zal zonder twijfel in de annalen geboekstaafd staan als een van de beste alternatieve festivals ooit. Kortrijk doet zijn reputatie van muziekstad alle eer aan.
The New Blockaders : pure aanslag op de muziek en pure climax. Dit duo met bivakmuts is in een perfect pak gehesen en vernielen met ongeziene ijver hun piano, met zagen en hamers. Het instrument of wat ervan rest zal een ereplaats krijgen in het Wilde Westen. Puur muzikaal lawaai dus. Blixa Bergald zal ongetwijfeld duimen en vingers aflikken van dit minimalistisch gedoe. Betonmolens en emmers worden tegendraadse instrumenten. Het publiek smulde ervan. Thurston deed het in ieder geval. En moesten we ons voorbereiden op zware effecten en experimenten van Moor Mother. Er worden allerlei instrumenten en materialen gebruikt en ook de stemmen moeten door de mallemolen. Hardcore poëzie en protestsongs voor de liefhebbers.
Tweede hoogtepunt zijn zonder twijfel onze noorderburen van The Ex. Ooit op Gent Jazz. Al een dikke veertig jaar brengt The Ex likkebaardend hun mix van jazz, wereldmuziek en politiek betoog, en doen dit zonder weerga nog eens over in Kortrijk. Genieten van maatschappijkritische boodschap, door het energieke, ritmische, atonale gitaarspel, en door de woedende zang in de simpele bas/drum/gitaar/zang formatie zonder ook maar een gram passie te verliezen. Het zal voor andere bands moeilijk worden om dit te evenaren.
En het opsommen van de superlatieven houdt maar niet op. Heerlijke oorwurm met Keiji Haino + Teun Verbruggen + Jozef Dumoulin. De Japanse legende slaat de handen samen met twee van de meest actieve en gewaardeerde Belgische muzikanten : Toetsenist Teun en drummer Jozef. Keiji Haino is een Japanse muzikant/singer-songwriter ging al aan de slag ging met de meest uiteenlopende genres. De meest conventionele daarvan is rock, maar ook noise, percussiemuziek, psychedelica, minimalisme, free jazz en drones zijn niet veilig voor de experimentele Japanner.
Thurston Moore kwam nog eens het podium op met Stephen O’Malley en saxofonist Gustafson om nog eens serieus zware aanslagen op de gitaren te plegen, zij het zonder hakbijlen en hamers. Stadsgenoot Andreas zal het geweten hebben en mocht Moores gitaren prepareren en fixen. Voor de ene pure teringherrie, voor de andere heerlijke geïmproviseerde vechtpartijen tussen drie instrumenten. Ik ga alvast voor het tweede. Nogmaals, het regent hier climaxen. Zit er iets in het leidingwater van Kortrijk?
En dan hadden we Joe MCPhee en zijn DKV trio nog niet gezien. Deze multi-instrumentalist zou ook niet misstaan op Gent Jazz. Het DKV trio is een van de meest eigentijdse ensembles van de improvisatie. Welig tierende underground met een heerlijk streepje jazz op sax. Of nee, welig tierende sax met een heerlijk streepje underground. Joe McPhee (78) met als begeleiders: Hamid Drake op drums, Kent Kessler op contrabas en Ken Vandermark op saxofoon en klarinet. Eén woord: wereldtop.
Sonic City, het festival voor de fijnproevers met een heerlijke mix van alle genres die je maar kan bedenken. Mocht er hiervoor een Michelingids bestaan, dan kreeg SC vijf sterren…. SC is de Noma van de festivals.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sonic-city-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Jamiroquai - Let’s spend the night together, wake up and live forever
Jamiroquai
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-11
Koen Caemaert
’s Middags grasduinen doorheen het Gentse muziekaanbod, om ’s avonds in Antwerpen te zitten: het kan verkeren. Een verkeersinfarct bleef uit, geen verkering,… Wat kon er verkeerd gaan?
In een nagenoeg uitverkocht Sportpaleis treffen we een mooi gemengd publiek, maar lijkt de gemiddelde leeftijd toch eerder naar de jeugd van de jaren ’90 te neigen. Niet voor niks de absolute hoogdagen van Jay Kay. Even lijkt het alsof hij zelf tussen het publiek naar een zitje zoekt, wanneer een fan met dat typische hoedje uit de beginjaren de zaal binnenwandelt. Lichte hilariteit, maar vooral showtime!
De lichten dimmen. Boven het podium worden we in een reeks nieuwsberichten op het centrale scherm bewust gemaakt van de steeds extremere robotisering, met alle risico’s die daaraan verbonden kunnen zijn, en een nucleaire ramp als mogelijk eindpunt. Op deze Wapenstilstand worden echter de messen geslepen voor het overleven van de mensheid, want na het bittere einde moet alles nog beginnen. Na alles is er Jamiroquai! De 11 man (m/v/x) sterke ploeg betreedt het podium; Jay Kay als laatste, getooid met een post-apocalyptische egelstelling (waarmee hij ook pronkt op de hoes van ‘Automaton’, en die in volle glorie te bewonderen is in de clip van de title track).
Met het in discofunk gedrenkte “Shake It On” krijgen we meteen een song uit het nieuwe album. Om nadien met “Little L” het eerste bommetje te lossen. Publiek komt in beweging, zittenblijven is er niet bij in de tribune. De sfeer zit goed, maar de zitjes blijkbaar ook, want wanneer “Automaton” ingezet wordt, daalt er opnieuw rust over de mensen.
Ondertussen blijft het scherm trouw aan het verhaal dat in de prequel van het concert gestart is: met Kraftwerkesque beelden vol ‘nullen’ en ‘eentjes’ wordt doorheen het concert meegereisd in het concertverhaal. Boodschappen als ‘Global Infrastructure Compromised’, ‘System Error’ worden afgewisseld met een UFO van de Space Cowboy en een Charlie’s Angels silhouet tijdens “Cosmic Girl”.
Space Cowboy brengt soulvolle funk, als relatief rustpunt in de set. “Bit feeling like an old car, kickin’ it you know… It ain’t over,” passend gevolgd door het nieuwe “Cloud 9”. Vóór het op reggae gestoelde “Hey Floyd” ingezet wordt, benadrukt Jay Kay zijn bijna 30-jarige carrière: ‘I can’t even remember what fucking album it is,’ en gaat even op een monitor zitten voor een korte overpeinzing.
Veel denkwerk hoeft er echter niet verzet: “Cosmic Girl” krijgt voor het eerst de collectieve handen op elkaar. We zijn dan reeds halverwege de set, dus de opwarming zou achter de rug moeten zijn. Een tweede ritmisch publiekgeklap barst los tijdens “Runaway”. Al een drietal nummers blijven de diehard fans rechtstaan. De benen kunnen zich niet meer bedwingen. “Canned Heat” loopt vlotjes over in “Love Foolsophy”, maar daarmee wordt het eerste besluit vastgelegd. We krijgen met “Alright“ nog één bonustrack, maar dan gaan de lichten definitief weer aan.
Omvergeblazen? Persoonlijk niet helemaal. Maar wel meermaals meegesleurd in een heerlijke nostalgische trip. Vier songs uit het laatste album werden netjes in de eerste helft van de set gepositioneerd, met een bloemlezing uit het volledige arsenaal dat Jamiroquai heeft opgebouwd als grof geschut.
Het ging alles behalve verkeerd, de dopaminegolf die globaal te ontwaren viel bij het buitengaan weekte zelfs in deze donkere ziel enige gelukzaligheid los, én het mocht zelfs meer zijn (enkele favorieten, zoals “Deeper Underground” en “Virtual Insanity”, werden niet gespeeld). Met “Let’s spend the night together, wake up and live forever” in gedachten keren we gerustgesteld huiswaarts. Zolang Jamiroquai over de wereld waakt, is het einde nog niet meteen nabij.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jamiroquai-11-11-2017/
Organisatie: Gracia Live
Daniel Romano – In rock’n’roll gedaante
Daniel Romano en The Tubs
4AD
Diksmuide
2017-11-11
Ollie Nollet
Ik was nog niet helemaal bekomen van het trieste nieuws van het overlijden van Fred Cole dat die dag bekend gemaakt werd. Dan maar, na een Dead Moon t-shirt uit de kast te hebben gevist en wetende dat de herinneringen zullen blijven, gelijkgestemde zielen gaan opzoeken. En ja hoor, zowel The Tubs als Daniel Romano droegen een song op aan onze rock-‘n-roll held.
Maar eerst was er nog Steven Lambke die reeds eerder met The Constantines in de 4AD te gast was. Niet dat hij er nog veel van wist. Enkel het feit dat ze er hun busje schoonmaakten en de vuilnis ergens achter de 4AD (illegaal) over een muur kieperden. Dat komt hij dan vertellen in een club die duurzaamheid hoog in het vaandel draagt. Maar zijn eerlijkheid siert hem. Ook zijn songs waren eerlijk en simpel, gezongen met een warme, wat gebarsten stem. Toch was ik blij dat, na één nummer solo te hebben gebracht, de groep van Daniel Romano, met zowaar de baas zelf achter het drumstel, hem kwam vervoegen. Zonder die bredere muzikale aankleding waren zijn songs wellicht niet van die aard om lang te blijven boeien.
The Tubs (Gent) kwamen hun gloednieuwe plaat, ‘Happily ever jaded’, voorstellen en op basis van het optreden vermoed ik dat het een hele goeie moet zijn. Helaas kon het vinyl dat achteraf niet bevestigen omdat het persen (weer al eens) vertraging had opgelopen. Na eens goed zijn broek te hebben opgetrokken zette zanger Simon ‘Wife Life’ in, een brok rammelende countryrock die zo op een plaat van The Rolling Stones, begin jaren ‘70, had kunnen staan. “Favorite gun”, meteen daarna, was americana van de beste soort met een heerlijke lapsteel en een Neil Young gitaarsolo als outro. En zo bleven The Tubs de parels aaneenrijgen waarbij oudere sterkhouders als “Writing on the wall” en “Every day I’m wastin’” niet werden vergeten. Slechts één keer bleef mijn goedkeurend gebrom achterwege wanneer Simon, nochtans gans het optreden verrassend goed bij stem, zich een crooner waande. Ach, de eeuwige dwarsligger die in hem schuilt mag toch ook eens van de ketting. Nadat we eerder al een flard Status Quo hadden gehoord volgde nog een echte cover en wat voor één, “You ain’t goin’ nowhere” (Bob Dylan/ The Byrds)! Met de hulp van de zanger van Mind Rays, die vanuit het publiek het podium beklom, maakten ze er een feestelijke versie van. Gans de set was eigenlijk een feest vol ongedwongen countryrock met duidelijk seventies invloeden van een groep die na lang ploeteren volwassen is geworden maar zichzelf nu ook weer niet al te serieus neemt.
Daniel Romano houdt ervan om ons op het verkeerde been te zetten. Zo heet zijn nieuwe begeleidingsband The Jazz Police maar met jazz had dit niets van doen, met rock-‘n-roll des te meer. Romano lijkt de country volledig te hebben afgezworen. Weg is de excellente pedalsteel van Aaron Goldstein terwijl ook de akoestische gitaar en de accordeon (die was er de vorige keer ook al niet meer bij) verbannen waren. In plaats daarvan kregen we zwaar door de seventies geïnspireerde rock, die voortdurend aan Dylan deed denken (en dat kwam niet enkel door die stem), gekruid met een vleugje glamrock. De groep zag er trouwens erg ‘glam’ uit met bassist Roddy Richmond, jasje boven blote bast (lang geleden dat ik dit nog zag) en broer Ian Romano, wat weggemoffeld achter een enorm drumstel maar wel met pet, zonnebril en imperméable.
En Daniel zelf lijkt wel een nieuwe David Bowie die bij iedere nieuwe plaat van look verandert. Hier liep hij erbij als een dandy met een rood hemdje dat perfect combineerde met de salopette van Kay Berkel. Visueel zat het dus snor terwijl het muzikaal erg strak gehouden werd.
Geen tijd om het publiek te pleasen, snedige rock-‘n-roll met een opvallende rol voor de Farfisa van Kay Berkel. De songs werden uit zowat al zijn platen geplukt maar het (country) meesterwerk ‘Come cry with me’, waaruit ik slechts één nummer meende te herkennen, kwam er erg bekaaid vanaf. En hoorden we daar plots “My Generation” van The Who niet? Alsof hij ons helemaal wou duidelijk maken dat hij tegenwoordig rock-‘n-roll is. Het was niet meer de hartverscheurende Daniel Romano van een paar jaar terug maar hetgeen we in de plaats kregen vonkte meer dan genoeg om ons helemaal over de streep te trekken.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Sonic City 2017 – Thurston More cureert – Thurston Moore komt, ziet en overwint
Sonic City 2017
Kreun (Depart)
Kortrijk
2017-11-11
Lode Vanassche
Beste lezers, het is niet van mijn gewoonte een recensie te openen met een portie vleierij, maar laat dit nu een geval van overmacht zijn. Het Wilde Westen stond dit weekend garant voor een zo goed als perfecte locatie en organisatie en blijft zo ons geliefde Kortrijk op de wereldkaart zetten. Twee podia, perfecte sound, een lounge ruimte, een platenhoek en heerlijke witte wijn: Meer heeft een muziekliefhebber niet nodig. En met Thurston Moore als curator ben je uiteraard zo goed als uitverkocht.
Nought, een project van Moores gitarist James Sedwards zorgde voor de eerste vijf sterren met een overheerlijk gitaarspel dat dweept tussen verschillende genres zoals Jazz, postrock en metal. Godspeed materiaal op een achtergrond van het beter beukende percussiewerk. Ontoegankelijke toegankelijkheid.
Steve Gunn is met zijn variërend gitaarwerk wat opener en meer acceptabel. De invloed van zijn voormalige broodheer Kurt Vile is nog duidelijk aan te voelen. Deze singer/songwriter laat ons genieten van zijn roots Philadelphia. Gunn heeft weinig akkoorden nodig om zijn kunnen met de lome blues te tonen. Pareltjes zoals “Park Bench Smile”, “Way out Weather” en vooral “Ancient Jules” zijn hiervan het overtuigend bewijs.
Sun Kill Moon was niet bepaald in zijn nopjes en begon, naast wat provocatie met een eerder beperkt instrumentarium (Bas, gitaar, Rhodes en drum) minimalistisch te experimenteren met verschillende klanken en dissonanten. De zwarte teksten doen wat denken aan het poëtische doemdenkerig gezwam van de jaren tachtig en probeert bij momenten wat over te vloeien in wat meer dynamiek van de kalmere Birthday Party. Er is te weinig variatie in de stem waardoor er te veel wordt gedeclameerd en de spanning wat verslapt. Dat zijn huiskat niet van Trump houdt, interesseert niet. Niet voor 100 % pakkend.
Dan maar liever Pharmakon met haar noise, loops en pedalen. Zij schuwt de gezonde provocatie niet en wil ook niet het publiek schofferen , maar eerder meenemen in haar gewelddadige bash of confrontatie tussen geest en lichaam. Ritmes (nou ja) worden opgedreven terwijl ze in haar eentje als een vuurspuwende draak allerlei knopjes bedient. De mokers gaan dwars door je heen. Iedere vierkante centimeter van het podium is van haar, en ook het publiek. Omvergeblazen worden door een op het eerste zicht frêle dame, altijd leuk. Onverstaanbare kreten en een wall of sound: de ideale soundtrack voor moderne en plastische kunsten.
Liars begon met een ‘leugen’ wanneer de prettig gestoorde zanger Angus Andrew als een heuse in een verlept roze trouwjurk gehesen dramaqueen aan zijn proeverij van de betere Siouxie of Bauhaus met de aangepaste hedendaagse elektronica. Zelfs PJ Harvey ziet er beter uit. Does it bother you? Ok dan, een punksausje is ook welkom. Ook de oordoppen. ‘A Mess on a Mission’: beter kan je niet verzinnen. Je zou voorminder een scheermes inslikken.
Op naar de absolute climax met een performance van een duidelijk ontspannen curator Thurston Moore. Zou hij zijn zorgvuldig uitgekozen bands kunnen overtreffen? Heeft hij het zich moeilijk gemaakt door zo’n kwaliteit te selecteren en programmeren? Nee dus. Met opener “We are The Blue Wave Radicals and this is called ‘Cease Fire’” (een van zijn quotes) wordt zo waar door onze man uit het land van Velvet Underground een van de betere concerten aangekondigd die we mochten aanschouwen. James en Thurston gaan met hun gitaarwerken in debat met elkaar. “Turn on” krijgt een heerlijk noise sausje en andere nummers laat hij heerlijk uit elkaar vallen. En dan moeten we nog hebben over de keiharde percussie van bassiste Deb Googe en slagwerker Steve Shelley. Dit duo laat de twee gitaristen hun ijver toe. Hoogtepunten legio: “Ono Soul” en “Smoke of Dreams” , om er maar twee op te noemen. En ja , er was al veel kwaliteit, maar onze Sonic Youther en zijn kompanen zijn er met verve in geslaagd de rest naar huis te spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sonic-city-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Royal Blood – Figure it out – Een Rock’n’roll Feest
Royal Blood + Black Honey
Lotto Arena
Antwerpen
21017-11-11
Bart Van den Bosch
Voor een avondje vol amusement, vreugde en vooral uw goesting doen moest je op zaterdag 11 november in de Lotto Arena in Antwerpen zijn. Twee Engelse bands met ballen toonden waar rock’n’roll om draait.
Black Honey mocht het feestje op gang brengen en deed dit zeer overtuigend. Het al talrijk aanwezige publiek spaarde de krachten voor wat volgen zou, maar kon genieten van een band die met veel plezier op het podium stond. Dat zangeres Izzy Bee, die ons spontaan deed denken aan Gwen Stefani van No Doubt, zich van land vergiste namen we er graag bij. Of Black Honey binnenkort ergens als hoofdact te bewonderen zal zijn valt nog af te wachten.
Klokslag negen uur verschenen Mike Kerr en Ben Thatcher , Royal Blood, ten tonele en vanaf eerste nummer “Lights Out” was de toon gezet. De Lotto Arena was zo goed als volgelopen en het was ongelooflijk wat een energie deze twee jonge kerels konden overbrengen.
Ze stelden met verve hun nieuwste album ‘How Did We Get So Dark?’ voor en bewezen nog maar eens dat je ook met twee stevig kan rocken. De attitude, overtuiging en het plezier om er samen met hun fans het beste van te maken droop ervan af. De rust tussen de nummers zorgde zaterdagavond werkelijk voor magische momenten. Terwijl Kerr en Thatcher tussendoor even naar adem hapten ging het publiek steeds door met joelen en klappen, om er toch maar voor te zorgen dat het feestje niet zou stilvallen en dat deed het allerminst.
Met knallers “Figure It Out”, “Ten Tonne Skeleton” en “Out Of The Black” zorgden ze voor een adembenemend slot. Vooraan amuseerde de menigte zich met een gigantische circle pit en ook de rest van het ondertussen staande publiek genoot met volle teugen. Bedankt Royal Blood!
Het was naar eigen zeggen de eerste keer dat ze voor zoveel mensen speelden, maar het zou ons niet verbazen als de Lotto Arena binnenkort te klein wordt voor deze twee rakkers uit Brighton. Wordt vervolgd!
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Sonic City 2017 – Thurston More cureert – Sonic City triggert met enkele stomende concerten
Sonic City 2017
Kreun
Kortrijk
2017-11-10
Sam De Rijcke
Sonic City begon een beetje met een valse noot. Eerst had Love Theme moeten afzeggen, wat toch jammer was, want wij waren wel benieuwd naar het nieuwe projectje van Alex Zhang Hungtai. Onder zijn pseudoniem Dirty Beaches zagen wij hem immers eerder in de De Kreun al straffe dingen doen.
Dan was het maar aan de beurt van Brian Case om het festival te openen, en dat was op zijn zachtst gezegd geen onverdeeld succes. Jawel, wij houden enorm van de krautrock van Case zijn groep Disappears, maar hetgeen hij hier kwam voorstellen was ondermaats. De experimentele klanken die hij uit zijn electrobak haalde hadden maar weinig of niks om het lijf. Nu weten we ook wel dat Sonic City, dit jaar met Thurston Moore als curator, van nature uit niet voor de hand liggende muziek programmeert, dat is trouwens hun handelsmerk. Maar het mocht toch iets meer zijn. Als elektronische muziek voldoende spanning en dreiging in zich heeft dan kunnen wij dikwijls meegaan met de flow van het experiment, maar bij Brian Case was daar niets van aan, de mot zat er in. Op dat vroege uur was de zaal was al halfleeg bij de aanvang van zijn set, maar ze was nog meer verlaten toen hij eindelijk de stekker er uit trok. Dat zegt genoeg.
De valse start was snel vergeten, en dat dankzij Metz. Met de nieuwe plaat ‘Strange Peace’ op zak, die zowaar nog ziedender is dan diens twee voorgangers, mochten we ons wel aan een snedig concertje verwachten. Zo geschiedde, de Canadezen raasden genadeloos door hun set van vlijmscherpe punk en noise. Loeiend hard, pokkenluid en waarlijk fantastisch. Dit had de brute kracht van het jonge Nirvana en de wilde gedrevenheid van Cloud Nothings. Hoogtepunt was “Raw Materials”, een songtitel die alles zegt over de sound van Metz. Energetische noise-punk onder hoogspanning. Geweldig.
Tijd om te zweven op de hallucinogene klanken van het fantastische Moon Duo (vanavond eigenlijk Moon Trio). Onder een psychedelische beeld- en lichtshow wist Moon Duo ons een uur lang te hypnotiseren met hun verslavende sound die bepaald werd door de zwevende gitaarsolo’s van Erik ‘Ripley’ Johnson en de begeesterende krautrock-keyboards van Sanae Yamada. Moon Duo had met hun repetitieve en meeslepende muziek de zaal in een stevige greep en voerde het publiek mee in een flow van intrigerende psychedelische beats. Geestverruimende tracks als “Cold Fear” en “White Rose” brachten de Kreun in een hogere atmosfeer. Heerlijk was het om samen met Moon Duo hiermee door de ruimte te zweven. Als laatste track kregen we een verrassend “No Fun” van The Stooges, een versie waar wij als doorwinterde Stooges-fan wel konden mee leven. Sterker nog, we waren er helemaal weg van. Moon Duo, een geweldig trio.
We zaten nu al een tijdje te wachten op nieuw werk van The Soft Moon, maar een nieuw album hadden ze nog altijd niet meegebracht, wel een koppel verse songs die veelbelovend klonken, zo flitste nieuwe single “Burn” zeer energiek voorbij. De typische sound klonk ondertussen bekend in de oren. Eighties duisternis met dwangbuisgitaren, flink wat echo’s, diepe bassen en stomende industrial synths. The Cure op stap met Joy Division, Bauhaus, Nine Inch Nails, DIIV en A Place To Bury Strangers.
Wij hadden de indruk dat Luis Vasquez wel een en ander op voorhand op tape had gezet, maar het maakte de set er niet minder opwindend op. Van achter het rookgordijn en de vaak felle stroboscoop lichten kwam The Soft Moon indringend en vaak agressief uit de hoek. Vooral de gitaararme songs botsten fel tegen de muren, alsof Nine Inch Nails en Skinny Puppy samen het hellevuur in gingen.
The Soft Moon was dan ook een gedegen afsluiter van een eerste dagje Sonic City die misschien een beetje in mineur was gestart, maar uiteindelijk met drie stomende concertjes uitgroeide tot een memorabele avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sonic-city-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Mission – Bij momenten een feestje
The Mission
De Casino
Sint-Niklaas
2017-11-10
Wim Guillemyn
Op de vooravond van wapenstilstand was het aanbod van goede optredens groot. In Leuven kwamen The Horrors, in Kortrijk The Soft Moon en in Vorst Kasabian om maar enkele te noemen. We kozen voor The Mission in de Casino. Deels uit jeugdig sentiment natuurlijk en omdat het een aantrekkelijke gothrockband blijft. Het was trouwens de derde maal dit jaar dat ze ons land aandeden.
Het voorprogramma werd voorzien voor Department S ( remember de geweldige song “Is Vic There?”). Ze kregen een uur om het publiek te overtuigen. Iets waar ze niet in slaagden. We kregen een tam optreden waar niet veel punkrock/wave in te bespeuren viel.
Om klokslag 22u kwam The Mission op in een overvolle Casino. Er werd vurig van start gegaan met de magistrale opener “Tower of Strength”, “Beyond The Pale” en “And The Dance Goes On”. De zaal reageerde enthousiast. Er werd duchtig gedanst. Verder moet je weten dat bij een optreden van The Mission er steeds enkele rituelen terugkomen bij de aanhang. Het staan of zitten op schouders en het in de lucht zwaaien van de armen alsof Wayne Hussey één of andere goeroe is. Een soort aanbiddingsritueel voornamelijk uitgevoerd door de meegereisde harde kern uit Engeland.
Ook enkele songs uit hun laatste album ‘Another Fall From Grace’ zaten in de set (o.a. “Metamorphosis” dat live gensters sloeg en “Another Fall From Grace” dat de vaart wat uit het optreden haalde).
Het eerste half uur was uitmuntend en wervelend, het half uur erna vond ik wat wisselvallig en zakte het optreden wat ineen. De interim-drummer speelde bij momenten ook wat te snel. De fles wijn die Hussey traditiegetrouw soldaat maakt was toen al zo goed als leeg.
Na een uur werd het optreden afgesloten met een lang uitgesponnen “Wasteland”. Het microstatief van Wayne werd door een fan per abuis omvergestoten waardoor hij de micro vol tegen zijn gebit kreeg. Daar moest hij even van bekomen. Na het afsluiten van “Wasteland” maakte Wayne zich ook nog druk tegen een toeschouwer maar een roadie leidde hem snel de coulissen in.
Het werd telkens lang wachten op de terugkomst van de band voor de bisrondes. Intussen was er al wat meer plaats rondom mij. De eerste bisronde bestond uit “Evangeline”, “The Grip of Disease” en “Swan Song”. De tweede ronde begon met de woorden “It’s My Fucking Show” tegen een roepende fan waarna hij de Presley cover “Can’t Help Falling In Love” inzette. Mooi. Daarna een op gejuich onthaalde versie van “Marian”. Inderdaad een song van The Sisters of Mercy, maar wel geschreven door Wayne indertijd. Dus zeker gerechtmatigd om te brengen. Afsluiter was “Deliverance”.
The Mission speelde een optreden met twee gezichten. Bij momenten was het wervelend maar soms viel het wat stil. Ik kon mij niet van de indruk ontdoen dat Hussey niet helemaal in zijn hum was. Wat onthouden we? De versie van “Marian” en het wervelend begin. En het idee dat Andrew Eldritch op live vlak nog veel kan leren van zijn ex-bandlid.
Pics homepag – dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Kasabian - Vorsten voor één dag
Kasabian
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-10
Jasper Vanassche
Vrijdagavond, iets na negen, Avenue Victor Rousseau 208. Een irritante Game Boy intro-tune galmt door de zaal. Het roept herinneringen op aan mijn tienerjaren, de jaren waarin ik, net als vele generatiegenoten, verknocht was aan het voetbalspel Fifa04. Fifa04 was immers veel meer dan een spel, dankzij de legendarische soundtrack was het ook een eerste kennismaking met bands als Kings of Leon, Caesars, en Kasabian.
Uitkijken dus naar ‘Lost Souls Forever’, en bij uitbreiding naar al hun hits van de jaren ’00. Voor bands die meer dan tien jaar aan de slag zijn, is het altijd een delicate evenwichtsoefening om de fans te laten kennismaken met nieuw materiaal, en tegelijk genoeg klassiekers de revue te laten passeren.
Kasabian toonde in Vorst dat ze die balans perfect onder de knie hebben. Opener “Ill Ray”, tevens het openingsnummer van hun nieuwe worp, zette meteen de toon. In strakke witte pakjes gehuld, His Royal Coolness Tom Meighan met stoere zonnebril voorop, schreeuwden ze dat ze “King for a Day” wilden zijn. Dat waren ze, de vorsten van Vorst lieten vanaf de eerste noten de grond daveren, hun springende onderdanen lieten zich gewillig meevoeren op een helse rollercoasterrit.
Op adem komen was geen optie, het trio “Underdog” – “Shoot the Runner” – “Days are Forgotten” gaf het publiek een eerste portie meezingers, “You’re In Love With a Psycho” en “Wasted” waren aangename kennismakingen met het nieuwe album ‘For Crying Out Loud’. Na een tweede reeks gouwe ouwen met onder andere “Club Foot” en “Re-Wired”, kreeg co-frontman Sergio Pizzorno zijn moment om de onderdanen te laten smullen. Zijn 7-minuten durende versie van “Treat” was een ware traktatie, en bij de eerste tonen van de daaropvolgende track “Empire” ging het dak er voor het eerst helemaal af.
De set-list werd afgesloten met “L.S.F.”, waarvan we tegen dan allang vergeten waren dat we erop zaten te wachten. De boel ontplofte, het publiek joelde en schreeuwde, en Kasabian had er duidelijk nog zin in. Hun comeback bestond uit drie opzwepende nummers, waarin de heren zich nogmaals meesters toonden in het vinden van die perfecte balans. Via het recente “Comeback Kid” over “Vlad the Impaler” kwamen ze bij het slotakkoord: hun magnum opus “Fire”. Terwijl iedereen aan het bekomen was, gingen de vorsten nog snel even op de foto met fans met een Russische vlag, en weg waren ze.
Hun onderdanen bleven nog even nagenieten, nog niet goed beseffend dat ze net getuige waren een vrij legendarisch optreden. De koningen uit Leicester kwamen naar Brussel, ze speelden Vorst plat, en ze overwonnen ook de laatste criticasters, alleen zoals echte majesteiten dit betaamt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kasabian-10-11-2017-5/
Organisatie: Live Nation
The Horrors - Vergane glorie?
The Horrors
Depot
Leuven
2017-11-10
Kimberley Haesendonck
Wat vroeger behoorde tot een van de hippe Britse bands, is nu een band geworden met maar weinig overtuigingskracht. The Horrors hadden eerst en vooral moeite om Het Depot iets of wat gevuld te krijgen. Ook het publiek afgelopen vrijdagavond overtuigen, verliep zeer moeizaam.
The Horrors brachten eerder dit jaar hun album ‘V’ uit. Het album daarvoor dateerde al van 2014, maar geen haan dat daar echt om kraaide. Terwijl ‘Still Life’ nog potten brak, doofde het licht nadien stilaan uit voor The Horrors.
Beginnen deed de band met “Hologram” en “Machine”, 2 nummers uit hun laatste plaat. Wat er niet kan gezegd worden is dat The Horrors geen charisma hebben, want Faris Badwan uitte zich perfect als frontman. De lichte punk-attitude die hij aannam, ging hem best goed af.
Tijdens het middelste deel van hun set gingen ze over naar wat ouder werk, met o.m. “Mirror’s Image” en “Sea within A Sea”, nummers waar het publiek enthousiast van kan worden, maar iedereen stond nog steeds een beetje verstijfd. Niet omdat het niet boeide. Wel omdat het publiek het gewoon allemaal niet zo goed begreep. “Endless Blue” en “Still Life” werden dan enthousiaster onthaald, maar compenseerde niet aan het matige optreden van The Horrors vrijdagavond in Het Depot brachten.
Al bij al was het optreden van The Horrors niet slecht. Het enthousiasme langs beide kanten ontbrak gewoon een beetje, waardoor het een moeilijke doortocht werd. Leuven was duidelijk nog niet klaar voor de comeback van deze Britten. De band volledig afschrijven is misschien wat overdreven, maar ze zullen toch hun best mogen doen om terug op het vroeger niveau te geraken ...
Organisatie: Depot, Leuven
Perfume Genius - Sensueel Sensationeel
Perfume Genius
Trix
Antwerpen
2017-11-09
Emma Vierbergen
Mike Hadreas, aka Perfume Genius, is geen onbekende meer voor ons land. Nadat hij afgelopen zomer in de AB Club zijn nieuwste album mocht voorstellen, keert hij nu al terug naar België. De grote zaal van Trix was misschien een maatje te groot voor Perfume Genius, toch speelde hij alsof die volgepakt stond met uitzinnige fans. De mix van intieme en bombastische nummers zat juist en ondanks een fout tempo hier en daar, bracht Hadreas een geniale show.
Toen we een beetje te laat binnenkwamen, was de zaal nog niet half gevuld en het voorprogramma al tien minuten bezig. Midnight Sister breidde net een einde aan een experimenteel theatraal nummer. Ideale opener voor Perfume Genius dus. Het afgekapte paspophoofd en de circuskostuums gaven het geheel een vreemd kantje. De muziek klonk als de ideale soundtrack van een diner ergens in een verlaten Amerikaanse mid-west taverne. De viool die in het midden van de set een solo mocht neerzetten had beter gestemd moeten zijn. Maar de danspasjes en Macarena-uitspatting op het einde waren een mooie opwarmer.
Perfume Genius trad deze zomer al op in een uitverkochte AB Club en kon nog wat jeugd voor zich winnen met een uitstekende set op Pukkelpop. Toch besloten niet veel van die nieuwe fans op te dagen in de grote zaal van Trix. Achteraan hadden we plaats genoeg om even uitbundig te dansen als de man op het podium. Mike Hadreas, de Amerikaanse Griek, trok zich daar niets van aan en speelde een optreden alsof hij in een uitverkochte Lotto Arena stond. Zijn nieuwste album ‘No Shape’, dat in mei dit jaar verscheen, vormde de leidraad van de avond, hoewel Hadreas ook graag een uitstapje deed naar zijn oude, integere zelf.
De show was opgebouwd uit drie grote delen waarvan het eerste de meest toegankelijke kant van Perfume Genius toonde. Hadreas’ echte popnummers zoals “Other Side”, “Longpig”, “Fool” en “Wreath” werden vlotjes aan elkaar geregen. Maar ondanks de krachtige performance, is het al van bij het begin duidelijk dat het publiek niet snel uit zijn schulp zal kruipen. Terwijl Hadreas tijdens een ooh-ooh-momentje gebaart om mee te zingen, horen we de stemmen van de eerste tien rijen niet luid genoeg. Later op de avond geeft Perfume Genius toe dat het publiek stiller is dan anders. Maar dat hij dat niet erg vindt, integendeel.
Bij “Valley” is het applaus plots heel groot. De massa is duidelijk te vinden voor de rustigere songs. Dat is ook te merken bij “Normal Song” dat volgt. De single waarmee zijn carrière doorbrak speelt Hadreas op gitaar. Alan, zijn grote liefde, staat achter de keyboard. De man is duidelijk zijn veilige thuishaven op het podium. De drummer en bassist hoeven niet te rekenen op steelse blikken of een bodyroll voor hun neus. Een laatste rustig nummer in de set, “Dark Parts”, krijgt extra vorm live door een simpele tamboerijn en wat extra gitaargeluiden. De stem van Hadreas is uitzonderlijk en kan van extreem hoog naar extreem laag gaan.
In het midden van de set gaat het gouden kostuumvestje uit en kronkelt Perfume Genius over het podium in een aanspannend onderlijfje. De cover “Body’s in Trouble” van Mary Margaret O’Hara start een intermezzo van experimenteler werk dat vooral uit zijn vorige plaat komt. Tijdens “Grid” zoekt hij alle hoeken van het podium op. En net als tijdens “My Body” en “Run Me Through” is hij niet vies van af en toe te krijsen in de microfoon. Wanneer de batterijen van zijn zendertje worden vervangen, kan hij op adem komen. ‘Normaal ga ik gewoon door, maar zo’n break is best wel aangenaam.’ Hij neemt plaats op een stoel vooraan om al zittend “Die 4 You” te brengen, een sensueel nummer waarbij Hadreas zich graag verwikkelt in de microfoonkabel.
De eerste afsluiter van de avond is de knaller “Slip Away” maar net als bij enkele nummers voordien, merken we dat de drums een fractie van een seconde te laat komen. Net na “Just Like Love” gaf Hadreas al mompelend ook al toe dat het tempo op het einde niet juist zat. Misschien ligt het aan het feit dat de drummer ervoor koos een koptelefoon te dragen? Een vertraging op het geluid? De eerste bisronde is er een zonder al teveel drums, met Hadreas achter zijn piano. Na twee korte nummers krijgt Perfume Genius bezoek van Alan, de man krijgt ook een applaus van zijn wederhelft en de twee spelen quatre mains “Learning”. Daarna neemt Alan plaats achter zijn vaste post voor “Mr. Peterson” en komt de rest van de band erbij voor “Hood”.
Bij het laatste bisnummer “Queen” gaat de zaal voor het eerst volledig los en geeft Perfume Genius het laatste beetje energie uit zijn dunne lijfje. Het applaus nadien is oorverdovend en blijft enorm lang aanhouden.
Hadreas kan dan ook niet anders dan nog een keer terugkomen voor een ongeplande tweede bisronde. ‘Ok, ik speel dan maar een cover.’ Het wordt er een van de Neil Young. “Helpless” klinkt even intiem als de songs uit zijn eigen eerste plaat. Over een dankbaar, rustiger, applaus drukt hij ons op het hart: ‘Ik zie jullie de volgende keer.’ en vertrekt ditmaal voor goed. Hopelijk tikt hij de drummer op z’n vingers tegen dan en neemt hij evenveel charme en showgehalte mee.
Setlist: Choir - Other Side – Longpig – Fool – Wreath - Just Like Love - Go ahead – Valley - Normal Song - Dark parts - Every Night - Body’s in Trouble (cover) – Grid - My body - Run me through - Die 4 you - Slip away
Bis: Alan – Holocaust – Learning - Mr Peterson – Hood – Queen
Bis 2: Helpless (cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie : Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
The National – Een ‘des duivels oorkussen’
The National
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-09
Didier Becu en Johan Meurisse
Laat ons eventjes stout zijn, braaf is sowieso niet leuk, maar wat hebben wij goed in ons vuistje gelachen toen The National zijn twee geplande optredens in de Bozar annuleerde omdat zij liever een concert gaven voor de gewezen president van Amerika. Niet alleen hadden hiermee alle fans een kans om een kaartje te kopen, maar ook omdat we vinden dat rock’n’roll en pluchen zetels tegenstrijdigheden zijn waarmee je niets kan aanvangen. En geloof ons, The National is rock’n’roll, ook al kunnen zij het niet laten om bij iedere song ons een trap in de ziel te verkopen.
Matt Berninger wist ook wel dat hij door Obama boven zijn Belgische fans te verkiezen dat hij heel wat goed te maken had. De hints waren reeds op Twitter aanwezig, en ook was het ’s middags al op Radio 1 te horen, maar de band uit Ohio zou in Brussel iets doen wat ze nog nooit eerder gedaan hadden: integraal hun vierde album ‘Boxer’ brengen. Iets zegt ons dat dit op het einde van hun tour dat duidelijk op de gezichten te lezen was, veel zweet moet hebben gekost.
Een ‘specialeken’ zoals ze zeggen, eentje die een wel zeer aparte plek in de geschiedenis van The National zal innemen. God weet waaraan ons Belgenland dit aan te danken heeft, maar eigenlijk iets wat niet nodig was. ‘Sleep Well Beast’ is immers het beste album dat The National tot dusver uitbracht, een band die met iedere release alsmaar beter wordt. Een band met een gekend geluid maar zich niet afkeert van evolutie.
De gigantische schermen waarop je een blik backstage kreeg verrieden dat The National anno 2017 een stadionband is geworden, wel eentje waar de belastingontduikers van U2 al 25 jaar lang een puntje kunnen aan zuigen, dat wel…
De eerder intieme ‘Boxer’ werd van de eerste tot de laatste noot gespeeld, maar The National doet meer dan plaatjes naspelen. Het is rauwer, nijdiger en Matt Berninger die na iedere song een flinke scheut van zijn wijnfles naar binnen goot leek met de seconde zatter te worden, maar met stijl.
Waar het voorprogramma Buke And Gase (trouwens compleet overbodig) geen seconde in slaagde, lukte The National met de ogen toe: de bunker die Vorst Nationaal al bij al is muisstil krijgen. Hoe mooi de uitvoering ook was (“Mistaken For Strangers”, “Apartment Story” en “Start A War” als hoogtepunten), kwam de explosie letterlijk en figuurlijk in het tweede deel.
“The System Only Dreams in Total Darkness” zorgde letterlijk voor de vlam in de pijp. Was het de drank of het besef dat de tour erop zat, maar Berninger schreeuwde op dit nummer de longen uit zijn lijf. Nijdig, en een vonk die meteen ook de duistere kant van de Amerikaan liet zien.
Van het gemompel tussen de nummers door kon je weinig verstaan, feit is dat hij verzot is op Michelle Obama (hij kreeg een knuffel van haar, en wij niet) en de haat tegenover degene die nu achter het bureau in het Witte Huis zit. De wereld is inderdaad naar de vaantjes, maar zo lang het als de Titanic met een orkest als The National ten onder gaat, hoor je ons niet klagen.
“Walk It Back” leek wel het geleuter van een dronkelap, maar wel eentje die je hart doorboort. ‘I only take up a little of the collapsing space. I better cut this off, don’t wanna fuck it up’… Geniaal…
Nadien volgden nog pareltjes als “Bloodbuzz Ohio” en “I Need My Girl”. Ja, we kunnen nog twintig songs bedenken die we wilden horen, maar eens het gedaan is het gedaan…en eindigen deden ze imposant met “Day I Die” (tekst van het jaar). Ondertussen liep Berninger via een trap als een bezetene door het publiek op het einde van z’n tocht smakte hij een lege fles wijn op de grond. Neen, deze jongen heeft een probleem, maar de muziek die in zijn warhoofd is ontstaan behoort tot het mooiste (en aangrijpendste) van wat er de laatste vijftien jaar is neergepend.
We hadden nog recht op vier chansons. “Carin at the Liquor Store” werd wat slordig gespeeld, en blijkbaar moet Matt Berninger dat begrepen hebben, want bij “Mr. November” veranderde de chansonnier opnieuw in een duivel die tot in de tribunes kroop , ging naar een toog aan de zijkant , nam een pint mee en liep zo terug het podium op (en tja voor de mierenneukers, we weten ook wel dat hij dat altijd doet, maar het werkt wel steeds!). “Terrible Love” zou het laatste nummer zijn waarop we de stem van Matt Berninger hoorden, want het laatste nummer “Vanderlyle Crybaby Geeks” werd integraal meegezongen door het publiek. Het enige wat Berninger moest doen was dirigeren, en van zijn wijn nippen, drinken …
The National en zeerzeker frontman Berninger slagen er nog steeds in het publiek te animeren, charmeren en te enthousiasmeren ; was het eerste deel binnen de lijntjes, de hommage aan de tien jaar geleden plaat ‘Boxer’ zal daar wel voor iets hebben tussengezeten, dan durfde het tweede deel wel lekker driftig , gek, uit de bocht, ontspoord te zijn. The National , ‘een des duivels oorkussen’ …
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
De Oostendse band Der Klinke heeft een nieuw album “The Unexpected” uit. Hun vierde reeds sedert ze het levenslicht in 2009 zagen. Ook een nieuw label: Wool E-Discs. Tijd om eens Geert Vandekerkhof alias Chesko aan de tand te voelen.
1. Er zat drie jaar tussen “The Gathering of Hopes” en “The Unexpected”. Wat zijn de voornaamste dingen rond de band die gebeurt zijn in die drie jaar?
Och, teveel om op te noemen… Ik heb een nieuw lief wat wel het meest positieve is aan die periode, jammer genoeg werd de soulmate vriendschap die ik koesterde met mijn ex compleet verwoest. Sam zijn dochter heeft moeten vechten tegen kanker, een gevecht die ze ongelofelijk moedig ook gewonnen heeft. Marco is getrouwd geraakt hahaha… Sarah afgestudeerd, een goeie job gevonden enz… Echt, er is onvoorstelbaar veel gebeurd in elk van onze levens gedurende die drie jaar.. En dan zou ik nog de reunie vergeten van Red Zebra waar Sam en Hazy bij spelen, en mijn terugkeer ook naar de Bollock Brothers.
2. Hoe zijn jullie te werk gegaan voor dit album? Anders dan voorheen? Wiens inbreng? Met een bepaald doel voor ogen?
Nee, we gaan telkens op dezelfde manier te werk, ik maak een nummer in grote lijnen, structuur, synths, tekst, en vocals.. daarna pas krijgen de anderen het nummer te horen en zo komt de bas en gitaar er dan bij, Hazy verbetert de drumstructuren en klanken, en soms kan zo’n nummer dan volledig groeien binnen de groep. Een mooi voorbeeld is “My Frozen Heart”… een nummer dat telkens op repetities een andere vorm kreeg. Hoe de nummers uiteindelijk zullen klinken weten we niet, het is echt spontane ingeving, altijd.. en daardoor ook altijd heel gevarieerd, iets waar ik wel van hou.. heb niet graag albums waarbij alle nummers hetzelfde klinken. Uiteindelijk wordt er dan op het einde geselecteerd, en ook hier hebben we dan vier nummers er uit gelaten die we dan wel afzonderlijk op cassette hebben uitgebracht.
3. Jullie zijn ook veranderd van label. Na een aantal albums met Echozone zijn jullie nu in zee gegaan met Wool E-Discs. Vanwaar die verandering?
Ja inderdaad, was deze verandering nog vergeten te vermelden daarjuist… ja, Echozone wou nog steeds met ons samenwerken maar Dimitri van Wool-E zat meer op onze golflengte, iemand die zoals ik ook echt leeft vanuit de passie voor deze muziek en ons dan ook wel goed weet aan te vullen, adviseren en steunen. Meer twee handen op één buik.
4. Persoonlijk vind ik “The Unexpected” op muzikaal vlak iets donkerder en iets meer neigen naar gothic, darkwave. Akkoord hiermee? Welke voornaamste veranderingen vinden jullie aan het nieuwe album ivg met het vorige?
Absoluut… “The Gathering of Hopes” was echt ook een heel sterk album, de wereld zal dat binnen hier en 10 jaar wel kunnen beamen.. maar deze ligt meer in het verlengde van “The Second Sun” ja, kijk, wij doen gewoon onze zin, en weten niet van tevoren hoe een nummer uiteindelijk zal klinken, we doen gewoon ons ding maar we zijn wie we zijn en met alles wat er bij ons gebeurt is is dit het resultaat geworden.
Ik ben zelf ook gegroeid, als mens, muzikant, en als producer.
Der Klinke is ons kind dat ook opgroeit, van speelsheid,verkenning naar volwassen worden, zoals wij zelf leeft dit kind ook in onzekerheid maar leert het deze onzekerheid te omhelzen, trots te zijn op het feit dat het uniek is.
Dat is ook hoe ik ben, hoe wij zijn, hoe Der Klinke is.
5. Zijn er songs die jullie wat kunnen toelichten of die een speciale uitleg verdienen?
Welja, kijk, ik heb graag dat de luisteraar zelf de nummers op zijn of haar manier interpreteert en invulling kan geven dus ik zal niet vertellen wat ze voor mij betekenen maar er staan inderdaad nogal wat songs op die je allicht niet instant van de eerste luisterbeurt zal goed vinden, wat ok is, want hoe meer je ze hoort, hoe beter je ze zal vinden omdat je er ook telkens nieuwe dingen in ontdekt. Mooiste voorbeelden hiervan zijn dus “Mr.Pumpkin” en “Tonight”. “Mr. Pumpkin “ hadden we al opgenomen tijdens de opnames voor ‘The Gathering’ maar pastte toen niet op dat album. Nu is de tijd er rijp voor.. en dan “Tonight”... luister eens naar de tekst, dompel je onder in de sfeer van dat nummer.. Lees de teksten en je komt binnen in mijn wereld.
6. Een aantal bandleden zitten nog in verschillende andere bands. Is dat een beetje gemakkelijk te combineren?
Tja, dat is professioneel met muziek bezig zijn natuurlijk. De agenda is hierdoor wel heel snel vol, dus we moeten organisators echt aanmanen ons zo vroeg mogelijk trachten vast te leggen, first come, first serve, is de gouden regel.
7. Oostende is blijkbaar een kweekvijver voor muzikaal talent. Recent kwam Jon Wolf met Your Life on Hold op de proppen. Maar we kunnen vele bands in verschillende genres opsommen. Een verklaring hiervoor?
Die Oostendse lucht hé… hahaha… nee, inderdaad, het grappige is dan nog dat we bijna allemaal in dezelfde buurt wonen. Jan Dewulf aka John Wolf is mijn achterbuur, en we brengen geregeld avonden bij mekaar door ook. Er leeft veel in Oostende, ongelofelijk veel talent en creativiteit, idd in de meest uiteenlopende genres ook, iets wat sowieso heel positief is, ook veel beeldende kunstenaars, fotografen, ja, Oostende heeft een heel eigen vibe en dynamiek en het lukt me ook gewoon niet om op een andere plaats muziek te maken.
8. Zijn er al data bekend waar we jullie met de nieuwe songs aan het werk kunnen zien?
We zijn opener op het Soulfields festival te Kortrijk op 25 November en daarna zullen we ons wat terugtrekken.. Werken aan een nieuw album dat volgend jaar al het levenslicht zou moeten kunnen zien. Wie ons volgend jaar live wil zien zal naar Duitsland moeten komen vrees ik, onderhandelingen voor enkele mooie festivals zijn alvast op dit moment bijna rond.
9. Het artwork is nu ook terug verzorgd en sterk. Hoe zijn jullie hiertoe gekomen of hebben jullie iemand van buitenaf hiervoor aangesproken?
Nee, kijk, ik ben naast muzikant en muziekliefhebber ook kunstliefhebber en koop heel regelmatig boeken over kunstenaars, fotografen, enz.. De foto van de hoes vond ik in een dik boek over ‘Erotiek in de fotografie’ en dankzij de moderne media kon ik in contact komen met de fotograaf in kwestie,Janez Vlachy uit Ljubljana met wie ik nu nog steeds heel frequent mailcontact heb.
10. Welke nummers gaan het live goed doen en zullen blijvertjes zijn denk je?
We hebben een heel dankbare en loyale fanbase die op vrijwel alle optredens aanwezig zijn, onze nummers ook door en door kennen dus voor hen zijn elk nummer dan ook een feest. We bestaan nu juist 8 jaar, en met 4 albums heb je al een ruime keuze om uit te kiezen van nummers hé
11. Als je kon solliciteren voor een festival of plaats om op te treden, welke zou dat dan zijn?
Och, ik kan sowieso ‘solliciteren’ en doe dat ook… dus we zien wel wat er uit de bus valt..
Volgens de bijgeleverde bio is Egil Olsen een welbekende singer/songwriter in Noorwegen. Ik ben niet meteen bekend met de scene in Noorwegen noch met deze Egil Olsen. Feit is dat de man met deze release aan zijn vijfde album toe is.
Wanneer je naar hem luistert dan kan je niet om een andere artiest heen en dat is Mark Oliver Everett (Eels). De gelijkenis in de klankkleur van hun stemmen is enorm. De manier van zingen ook. Je zou natuurlijk Egil Olsen daarmee gemakkelijk als een rip off van Everett afdoen. Maar dat is het niet omdat Olsen namelijk heel goede songs aflevert. In vergelijking met zijn vorig album uit 2015 ‘Ooo What Happened’ klinkt ‘You And Me Against The World’ steviger en meer uptempo. De bas en de drums klinken wat vetter en nadrukkelijker terwijl er op zijn vorig album eerder een introvert en fragiel geluid te horen was. Het album klinkt daardoor iets urgenter en vraagt meer om aandacht ivg met zijn vorige releases. Het levert enkele fijne songs op zoals “Better Man” (catchy en warm), het titelnummer heeft dan weer een heerlijke vette gitaarriff en een aanstekelijk refrein, “You And I Forever” heeft een wat naïeve tekst over liefde en de tempowissels tillen het niveau van de song omhoog. “Live Today Like It’s The Last” is vintage Eels. Maar wel een heerlijke song. “You Save The Day” heeft een goed gelukte afwisseling tussen de vocals van Egil en Camilla Romestrand.
‘You And Me Against The World’ is een geslaagd album en een stap vooruit ivg met zijn voorgaande album. Het doet enorm denken aan Mark Oliver Everett zijn werk. Dus fans van die laatste gaan dit zeker weten te waarderen. Maar daarnaast heeft het album voldoende sterktes om een bestaansreden op te eisen en om garant te staan voor het nodige luisterplezier.
Nederlands 
Français 
