Threshold – Band in topvorm
Threshold
Kreun
Kortrijk
2017-12-07
Wim Guillemyn
Threshold heeft een nieuw album (‘Legends of the Shires’) en daar hoort natuurlijk een tournee bij. De enige Belgische stopplaats is De Kreun in Kortrijk. Een unieke kans om Threshold nog eens aan het werk te zien. Als je weet dat ze voor hun laatste album, na vele jaren met zanger Damian Wilson te hebben gewerkt, terug in zee zijn gegaan met Glynn Morgan dan weet je dat we benieuwd waren hoe de nummers live zouden klinken. Daarenboven is ook gitarist Pete Morton vertrokken om zich te concentreren op zijn band My Soliloquy.
Day Six mocht de avond openen. De sympathieke Nederlanders brachten typische prog metal. Soms atmosferisch en soms potig. Alles klonk prima. Het Britse Damnation Angels is een symfonische metalband en het moet gezegd worden dat ze er stonden. Behalve dat de bas wat luid stond klonk alles prima en ze gaven een fijne show dat terecht op animo werd onthaald.
Threshold: Er werd geopend met “Slipstream” een track uit ‘Dead Reckoning’ (2007). Zoals gebruikelijk werden nieuwe en oude nummers gespeeld. Van het nieuwe album kregen we o.a. het epische “The Man Who Saw Through Time”, een indrukwekkende versie van “Stars and Satellites”, de ballade The Shire (Part 2), “Snowblind”, “Lost In Translation” en “Swallowed”. Daartussen oude nummers zoals “Hollow”, “Pilot in the Sky of Dreams”, “Mission Profile” en het heel goed onthaalde “Long Way Home”. Allemaal songs van het tijdperk waarin wijlen Andrew “Mac” Mc Dermott zong. Een hommage aan de man zei Glynn. Het was duidelijk dat Morgan zich niet aan een vergelijking met Damian Wilson wilde wagen. Iets wat moeilijk ging zijn aangezien Morgan een rauwer geluid heeft en een iets minder technische zanger is dan Wilson. De gitaarpartijen van Pete Morton werden waar nodig vervangen door de gitaarkunsten van zanger Morgan. Maar de echte gitaartricks kwamen natuurlijk van componist Karl Groom. Wanneer je hem bezig ziet dan lijkt gitaar spelen een fluitje van een cent. Maar ook de andere bandleden stonden op hoog niveau te spelen. Een plezier om hen aan het werk te horen.
Het moet gezegd dat hun nieuw album live niet moet onderdoen voor de oudere tracks. Het album is ietsje meer progressief dan hun vorige twee albums met rustiger en ook wat potig materiaal. De band stond werkelijk goed te performen. Eigenlijk werden er maar songs uit twee albums gespeeld. Een beetje weinig als je weet dat ze er reeds elf hebben uitgebracht. Maar ik begrijp ook dat Glynn de vergelijkingen met Damian liever uit weg gaat. Met “Legends of the Shires” is de band gewoon een nieuw hoofdstuk begonnen.
Een geslaagd optreden dat jammer genoeg net niet uitverkocht was. Zonde voor deze avond vol kwaliteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/threshold-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/damnation-angel-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/day-six-07-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Van een explosief bandje gesproken. De energie waarmee IDLES uitpakt is onbegrensd. Het vonkt, het briest en sist dat er haast constant rook uit komt. De kwade post-punkers klinken even urgent als razend, het publiek gaat compleet uit zijn dak. De vlammende punkrock die op het geweldige debuutalbum al geregeld uit zijn voegen barst, klinkt op het podium zo mogelijk nog furieuzer, strakker en beestiger. De twee gitaristen wagen zich om beurten met ware doodsverachting het wilde publiek in, ze stoken de menigte zo nog wat meer op en blijven ondertussen de felste riffs uit hun gitaren halen.
Natuurlijk klinkt het bij wijlen wat rommelig, maar dat soort chaos is hier compleet op zijn plaats, dit is punk zoals in de goeie ouwe tijd. De songs zijn één voor één bommetjes die hun doel niet missen. Het is dan ook onmogelijk om stil te blijven staan bij “Faith In The City”, “Mother”, “Divide And Conquer” en “Well Done”, om er maar enkele te noemen.
Amper een uurtje doet IDLES er over om het publiek compleet murw te slaan. Dit is, beste mensen, punkrock zoals punkrock hoort te zijn. Kwaad, bloeddorstig, heet, razend en volle gas rechtdoor.
Organisatie: Aéronef, Lille
Als er in België gisteren één locatie was waar de decibels te hoog lagen, dan moet het de Trix geweest zijn. Daar kwam Cloud Nothings namelijk zijn laatste album voorstellen. Hun Europese tour is nog maar net begonnen en het had er alle schijn van dat ze nog vol positieve energie zaten om de fans te verwennen.
De uit Cleveland afkomstige band bracht begin dit jaar zijn vijfde album uit, eentje die wereldwijd goed onthaald werd. “Life without a sound” bleek erg populair te zijn, zo zette ‘Consequence of Sound’ het zelf op plaats veertien in hun lijst van beste albums van 2017. Na een tijdje als voorprogramma van Japandroids te hebben gespeeld, is het nu weer aan Dylan Baldi en co om in de schijnwerpers te staan.
The Hotelier mocht het publiek komen opwarmen, met ongeveer even veel speeltijd als Cloud Nothings zelf. De zaal begon al aardig vol te stromen en ze slaagden er in om de meesten onder ons al wat los te krijgen. Ze brachten met hun nummers een mix van iets wat op het ene moment een liefdevolle ballade leek, en op een ander moment in de buurt kwam van rauwe metal. Vrij groot contrast tussen de twee, en af en toe leek het dan ook alsof ze de aandacht van het publiek wat aan het verliezen waren door te langdradige overgangen die geen climax bezorgden. Maar het publiek wou absoluut meer, en dat was een klus die Cloud Nothings kon klaren.
Wie al in de Trix is geweest, weet hoe die zaal soms kan aanvoelen. Het lage plafond, de betonnen muren, het draagt allemaal bij aan die ervaring. Zo dicht bij het podium dat je werkelijk kan ruiken of de zanger zijn adem al dan niet stinkt. Cloud Nothings wist ook gretig van deze setting gebruik te maken en het duurde niet lang alvorens de zaal aan het bewegen was. Heel even kregen we zelfs het begin van een moshpit, maar daar was de zaal nu net niet genoeg gevuld voor.
Als je als band begint met "Up To The Surface", dan weet je bijna zeker dat de sfeer meteen goed zal zitten. Toch was het hier nog even wachten tot er veel beweging in de zaal kwam, maar tijdens het spelen van "Psychic Trauma" en "Stay Useless" creëerden de lo-fi rockers een sfeer van anarchistische vreugde die de ganse avond in de lucht bleef hangen. Er was best weinig interactie met het publiek, maar we zijn zo goed als zeker dat niemand kwam om Dylan te horen preken. De fans lieten duidelijk uitschijnen voor wat ze gekomen waren: hun nekwervels eens goed aan het werk zetten en genieten van een reeks aan goede nummers.
Dat elk bandlid ook individueel het beste van zichzelf gaf, had iedereen wel door. Jayson Gerycz bewees nog maar eens wat een fenomenale drummer hij is. We kunnen hem misschien wel als grootste bijdrager van de uitmuntende sfeer benoemen. Maar ook elk ander instrument klonk gisteren, zowel samen als apart, perfect. Enkel "Wasted Days" konden ze iets minder uitgesponnen brengen. Het klonk zeer rommelig, alsof geen enkel bandlid zelf wist waar het naartoe ging of wanneer het zou stoppen. Desondanks bleven de meesten in de zaal wel actief meegenieten met diegenen die op het podium stonden.
Cloud Nothings stelde gisteren niemand teleur en mag met trots zeggen dat ze elke nek, hoe stijf ook, los kregen. De nummers van hun laatste album klinken ook live zeer bevredigend voor onze oren. Wij zijn na gisteren dan ook volledig overtuigd dat ze als volwaardige hoofdact dienst kunnen doen. Als u de volgende dag nekpijn zou hebben, het was het waard.
Setlist: Up to the Surface - Psychic Trauma - Stay Useless - Modern Act - Pattern Walks - Enter Entirely - I'm Not Part of Me - Things Are Right - Now Hear In - Realize My Fate - Wasted Days
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Autumn Falls
Alice Cooper - Een hoogst vermakelijke pot shock rock
Alice Cooper
Brielpoort
Deinze
2017-12-05
Sam De Rijcke
Een concert van die goeie ouwe Alice Cooper, ook weer zo iets waarvan je op voorhand exact weet wat het zal worden maar waar je nooit ontgoocheld buiten stapt. De show die Alice Cooper neerzet is al jaren een totaalspektakel met een hoog amusementsgehalte. Ongezouten theater, nogal wat verkleedpartijen, een beetje Spinal Tap, een vleugje rocky horror picture show, oerdegelijke old-school hardrock, wijdbeense gitaarsolo’s, flink wat attitude en rockster-imago, horror met een knipoog en heel veel fun en rock’n’roll. Wat zou een mens nog meer willen.
Jawel, Alice Cooper heeft een nieuwe cd uit, ‘Paronormal’ heet het ding, maar dat was alleen maar het ekskuus om nog eens met dat hele gevolg op tournee te trekken, amper één song daaruit (“Paranoiac Personality”) haalde de setlist. Iedereen weet immers dat Alice Cooper’s meest essentiële platen al vier decennia achter ons liggen.
Gelukkig vormden al die krakers uit de eerste helft van de woelige seventies de hoofdmoot van een avondje vermakelijk shock-rock entertainment. Onsterfelijke stenen-tijdperk-klassiekers als “No More Mr Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Only Women Bleed” en “I’m Eighteen”, ze hakten er na al die jaren nog altijd lekker in. En natuurlijk “Halo Of Flies” dat hier middels een paar solo uitstapjes, onder meer een drumsolo (onvermijdelijk bij rockbands met hun roots in de seventies), toch maar weer tot één van de hoogtepunten van de avond uitgroeide.
Vooral een psychotisch “Killer” deed ons terugdenken aan de chaos van de prille seventies, heel even dachten we aan Alice’s generatiegenoten The Stooges uit datzelfde Detroit, drugpartners in crime, zeg maar. Even gek, in die tijd toch.
Natuurlijk had Alice Cooper als verplicht nummertje het eighties-hair-metal gedrocht “Poison” er ook nog ergens tussen gedropt, zo een wereldhit kon men moeilijk achterwege laten. Maar goed, “Poison” deed het nog zo slecht niet, als we er de humor van in zagen tenminste.
De echte klepper werd uiteraard tot het bittere eind gespaard. Die geweldige riff van “School’s Out” kreeg het toch maar weer voor mekaar, de Brielpoort op zijn kop zetten. En die zaal had dat na al die jaren in coma te liggen wel eens nodig. Cooper en zijn stevig rockende band hadden trouwens heel gepast een heuse flard “Another Brick In The Wall” in hun meesterstukje verwerkt, wat “School’s Out” er nog een stuk opwindender op maakte. Als finale kon dit wel tellen.
Alice Cooper’s passage was één van de eerste -en hopelijk niet de laatste- pogingen om de Brielpoort te reanimeren. Met eerder dit jaar ook al de opmerkelijke doortocht van Arno is de zaal nu toch al half uit zijn coma ontwaakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alice-cooper-05-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Wie in de Jaren 80 een tiener was en de new wave wat volgde zal ongetwijfeld The Alarm (met songs zoals “68 guns”, “Strength”…) kennen. De band volgde in het voetspoor van bekendere bands zoals U2, Simple Minds, The Cult… Ze deden het voorprogramma van menig bands zoals U2, The Fall en Bob Dylan. Typerend waren de ietwat naïeve teksten over hoop, vrede en liefde van Mike Peters en de gitaarklanken van Dave Sharp die overdadig en met veel franjes de wave en rocksongs versierden. Nadat Mike Peters geheel onverwachts in 1991 de band verliet bleef hij solo verder albums uitbrengen. Dit onder zijn eigen naam en later onder de naam van The Alarm. Meestal met een datum in Romeinse cijfers erachter zodat je wist in welk jaar hij een album had uitgebracht. Hij treedt nog steeds veel op maar wel minder hier op het vasteland. Doch in januari komt hij naar Winterfest Gent om het festival daar af te sluiten. Hij zal ongetwijfeld zijn klassiekers meebrengen maar ook nummers uit deze nieuwe release.
‘Black Viral’ werd enkele maanden geleden voorafgegaan door ‘Blood Red’. Ik beperk mij hier tot “Black Viral” omdat ik die net iets beter vind. Eerst en vooral is het geluid niet zo bombastisch en opgezwollen zoals in de jaren 80. Je hoort natuurlijk dat Dave Sharp niet meer op de gitaar speelt maar James Stevenson (Generation X, Gene Loves Jezebel). Die ook de bas voor zijn rekening neemt. Live is het voornamelijk Craig Adams (The Sisters of Mercy en The Mission) die de baslijnen speelt. We krijgen dus songs die een basis hebben in de garage rock maar hier en daar opgesmukt met spaarzaam toegevoegde synths. Het ligt in het verlengde van zijn plaat “Direct Action” uit 2010.
Wat wel een overblijfsel uit de jaren 80 is zijn de wat kinderlijk naïeve teksten van Mike Peters over liefde en hoop. Maar ze zijn met zoveel overtuiging gezongen dat het eigenlijk een soort van tegengif vormt tegen de overvloed aan cynisme en doem die we in deze tijden te verduren krijgen. Opener “Two Rivers” is meteen een ferme track. Een mooi opgebouwde rocksong met de juiste dosis pathos. Wat spaarzame synths in de intro en een catchy refrein. Ook “Neutral” is een topper. Een galmende gitaarlijn vol melancholie en feedback geeft het nummer iets speciaals. De zang doet wat aan de koortsachtigheid van “Desire” van U2 denken. “Heroine” is een ballad in de stijl van Richard Ashcroft. Ook “Cenotaph” is het vermelden waard. Hier haalt hij terug zijn mondharmonica tevoorschijn. Het refrein is wat te herkenbaar om origineel te klinken. “Hellfire” klinkt heerlijk groots en vuig. Er wordt afgesloten met het zeven minuten durende voortreffelijke epos “Armageddon in the Morning”. Op het einde zingt hij een doorslagje van “ A Blaze of Glory” in de song. Tussen deze songs door treffen we nog enkele degelijke maar middelmatige songs aan.
“Black Viral” is The Alarm 2.0, met bovenal recht-toe recht-aan rock en een vleugje van hoop en liefde. Een degelijk en genietbaar album met een aantal tracks die het live zeker goed gaan doen.
Een zwarte hoes met enkel de letters Hope op. Je denkt dan meteen aan een release van een of andere goth/darkwave band. Maar toch is dit hier niet het geval. Hope zit misschien wel in hun zwarte periode maar dan eerder het zwart dat je terugvindt in bands zoals Portishead, Hydrogen Sea of Talk Talk. De vocals van Christine Borsch-Supan zijn meeslepend, verontrustend en stralen soms moedeloosheid uit. Samen met de dystopisch klinkende synths en het puike drumwerk zorgt dit voor vervreemde tracks die een geheel eigen wereld opbouwen. Voor mij geen probleem want daar hou ik wel van vooral als alles, zoals hier, goed opgebouwd wordt. Het valt ook na enkele nummers op dat Christine toch wel meerdere invalshoeken met haar stem kan beslaan. Ze slaat en zalft. Ze klinkt mysterieus en intens. Dit levert een aantal puike songs op zoals het geweldig intense “Raw” dat bovendien een vrij heavy tekst bevat. Maar ook “Kingdom”, “Glass” of “Moths and Birds” zijn het ontdekken waard.
In totaal acht nummers waarvan er geen enkel teveel opstaat. Ik hoor hier een vrij uniek en fris (figuurlijk) geluid van een gitzwart en boeiend debuut met een indrukwekkende stem die ik wel eens live zou willen horen. Een aanrader.
Wie op een nieuwe Milow zit te wachten kan zich in afwachting misschien bezig houden met deze release. Alhoewel de vergelijking niet helemaal opgaat want Nordgarden (de man erachter is Terje Nordgarden) klinkt eerder als een Amerikaan. Dat geldt zowel voor zijn accent als zijn muzikale inkleuring. De gitaren, drums, trompet en orgels zorgen ervoor dat alles organisch, harmonieus en laten we eerlijk zijn ook wat oubollig klinkt.
Het album werd live in de studio opgenomen; een procedé dat soms mooie resultaten oplevert (herinner je John Hiatt met ‘Bring in the Family’) maar ook veel overschat of als promotalk gebruikt wordt. Voor die opname trok hij een aantal doorwinterde artiesten aan die voornamelijk uit de jazz of soul hoek komen. Nu niet dat er veel van jullie (mezelf inbegrepen) al van Erik Johannessen, Lise Voldsdal of Sisi Sumbundu zullen gehoord hebben. Maar het schijnen wel vakmensen te zijn.
‘Changes’ bevat tien songs die elementen van country, soul, gospel en blues bevatten. Soms zijn ze samen geschreven met een andere artiest zoals “Wide Open Road” die hij samen country zangeres Claudia Scott schreef. Met de songs is er verder niets mis mee. Het zit vakkundig in elkaar maar zoals eerder vermeld is het resultaat wat oubollig en zeker zo catchy niet als een Milow dat is. Het is dan ook maar de vraag of er hier iemand zit op te wachten. Maar ben je te vinden voor dit genre dan heb je een eerlijk en degelijk album vast met ‘Changes’.
“Criminal” is het vierde album van deze Californische band. Ja idd een Californische darkwave/postpunk band, iets wat je niet meteen van deze zonnige plaats zou verwachten. Ook ditmaal wordt ze uitgebracht via het Sacred Bones Records label dat een aantal interessante bands herbergt zoals Psychic TV, Föllakzoid, Cult of Youth, Destruction Unit…
Blijkbaar is ‘Criminal’ een soort van biechtwerk geworden. Een biechtwerk vanuit de schuld en de schaamte van de gewelddadige jeugd waarin Luis Vasquez is opgegroeid in de jaren 80. Hij legt hier in dit werk zijn diepste gevoelens van zelfhaat, zelfbeheersing, onzekerheid en andere thema’s van worstelingen. In deze lange zoektocht naar zichzelf en naar reflectering is dit album een volgend emotioneel en artistiek hoofdstuk. Het vorige album ‘Deeper’ markeerde al een nieuwe richting en er werd tevens al meer met vocals gewerkt. De teksten en de zang krijgen op ‘Criminal’ meer en meer een plaats en betekenis.
Okay maar hoe klinkt dit dan allemaal? Wel we horen hier donkere en getormenteerde postpunk. Ritmisch en melodieus. Luister maar eens naar eerste single en opener “Burns”. Een song dat muzikaal schuurt en doorraast. Met vocals die wat aan IAMX doet denken (ook een getormenteerde ziel). Productioneel klinkt alles prima. Er is ook voldoende samenhang en variatie in de tracks die maken dat het album zorgt voor talloze aangename luisterbeurten. Tracks die het noemen meer dan waard zijn: “Give Something” (psychedelisch en darkwave), “The Pain” (geslaagde combinatie van zang en synthbass), “Young”, “Born Into This” (een apocalyptische track). Ook afsluiter “Criminal” is een toptrack. Een mengeling van wave en industrial in een postpunk jasje.
The Soft Moon kijkt verder dan de gebruikelijke voorbeelden in het genre. Ik denk dan aan The Cure of Joy Division. De zoektocht naar verwerking van zijn jeugd levert een donker, gevarieerd en uiterst aangenaam album op. De toevoeging van meer vocals en teksten ivm vroeger zijn zeker een meerwaarde. In het genre zondermeer één van de betere releases dit jaar.
Pop/Rock
This Time (EP)
Low Hill
Eigen Beheer
2017-12-07
Wim Guillemyn
Low Hill is het soloproject van Laurens Vanhulle. Misschien zegt de naam je niet meteen iets. Hij is een zanger, composer, producer die tot nu toe vooral muziek maakte voor theater en dansproducties (Perceval, Zuidpool…). Via David Martijn (Goose) kwam hij terecht bij Benjamin Desmet (SX) die hem onder zijn vleugels nam en meehielp om de EP te produceren. De EP ‘Hurt’ zal uitkomen via Sonomount ergens rond eind februari. “This Time” is de voorloper hiervan en werd gemasterd door The White Cabin (Dimitri Andreas). Alles werd geschreven en gearrangeerd door Laurens Vanhulle.
Het is een sfeervolle en melancholische track geworden waar synths en spaarzame percussie een groot aandeel in hebben. Met daarnaast warme vocals. Alles lijkt heel doordacht opgebouwd en elke bouwsteen is zorgvuldig op zijn plaats gezet. Dat levert een heel aangenaam nummer op waar je de hand van Desmet een beetje in hoort. Een geslaagde single dat ons doet uitkijken naar de EP ‘Hurt’.
Begin 2018 is Low Hill trouwens ook live te bewonderen, met een vijfkoppige band als ik mij niet vergis, in:
10/02 Arenberg Antwerpen - Ep Release show
07/03 De Loge Gent
22/03 Cafee Cabron - Antwerpen
De mannen van Girls in Hawaii kwamen voor de zesde keer langs bij de Ancienne Belgique in Brussel. De toekomst van de Waalse band was heel onduidelijk na het heengaan van Denis Wielemans, drummer en broer van frontman Antoine in 2010. De band wist echter drie jaar later te verrassen met het goed onthaalde ‘Everest’. Nu touren ze terug voor hun nieuwste album ‘Nocturne, dat iets meer elektronica naar de voorgrond brengt en meer melancholie opwekt dan vorige projecten. In de AB brachten ze een mix van vroegere hits en nieuwe nummers van ‘Nocturne’ en bewezen ook waarom ze zo gegeerd blijven na een donkere periode
De jonge singer-songwriter Halehan mag openen. Deze muzikale duizendpoot kan het publiek bekoren met enkele tedere ballades. Zijn zachte stem zorgt voor een aangename stilte in de zaal en doet denken aan Passenger en Gabriel Rios, geen misse vergelijking vinden wij.
Ongeveer een halfuur later komen dan eindelijk de mannen van Girls In Hawaii. Een lange gitaarintro weerklinkt en de echte fans weten dat de Girls beginnen met “Flavor”, materiaal van hun debuutalbum uit 2004 ‘From here to there’. Na een stevig begin van de show vertraagt het tempo meteen met het melancholische “This Light”, de semi-instrumentale opener van Nocturne. “Changes Will Be Lost” doet dan weer gemakkelijk meezingen met repetitieve zinnen als ‘I am just dying, just dying, just dying, just dying again’. Dit rustig tempo houdt aan tot “Switzerland”, een lied dat sterk opbouwt en een feeërieke climax bereikt. Het publiek geniet hier bij dit laatste met volle teugen van en er moeten nog zovele hits komen. Lionel Vandencauwenberghe en Antoine Wielemans zijn allebei goede zangers, maar hier horen we vooral hoe goed hun stemmen elkaar aanvullen en hoe strak de samenzang is.
Terwijl Lionel niet erg spraakzaam is, spreekt Antoine het publiek toe en doet hij het publiek lachen met grappige anekdotes en achtergrondverhalen over bepaalde tracks. De sfeer zit er dus goed in en het is tijd om het publiek losser te krijgen. Dat gebeurt wanneer er meer materiaal van oudere albums als ‘Everest’ gespeeld wordt. Hits en meezingers als “Not Dead” en “Misses”, een prachtige ode aan de overleden ex-drummer, worden zeer gesmaakt en doen het publiek wat losser komen. De persoonlijke aard van deze nummers is erg voelbaar bij iedereen, maar de muziek zet toch aan om niet stil te staan. Die beweeglijkheid escaleert wanneer er ruigere rock gespeeld wordt met “Road To Luna” en de Girls de AB gezamenlijk de hoofden doen schudden.
De Girls sluiten af met maar liefst twee bisrondes. Bij de eerste bisronde trekt vooral “Colors” de aandacht. Niet alleen door de dromerige sfeer en het gebruik van een xylofoon, maar ook door het prachtig lichtwerk dat met veel kleuren zeer goed de essentie van het liedje vat en ook prachtig fotomateriaal is.
Na de tweede bisronde komen enkel nog frontmannen Antoine en Lionel. We vragen ons af waar de rest blijft, maar de show zal afgesloten worden door dit duo. Vergezeld van enkel een gitaar en nogmaals een xylofoon weten ze heel mooi een simplistisch “Plan Your Escape” te brengen. Antoine grijpt het publiek bij de keel met dit lied waarin hij zijn depressie beschrijft. De depressie is afgezongen, Lionel bespeelt de xylofoon en het licht gaat uit.
Girls in Hawaii kon heel de AB bekoren. De mix van zowel dansbare als kalmere liedjes zorgden er voor onvoorspelbaarheid en deden uitkijken naar wat de band nog moest brengen. Er was niet echt een hoogtepunt en dat maakte Girls in Hawaii net zo sterk. Het volledige optreden blonk uit in zijn sterkte en dat moet je als band kunnen, consequent zijn. Dit optreden was een viering van het bestaan van de groep en de gelukte terugkeer na een donkere periode waar anderen niet uit geraken.
Setlist: Flavor - This Light – Indifference - Changes Will Be Lost – Switzerland – Misses - Blue Shape - Not Dead - Found In The ground - Time To Forgive The Winter – Walk – Monkey - Road to Luna - This Farm Will End Up In Fire - Birthday Call – Rorschach
Bis 1: Guinea Pig – Colors - AM 180
Bis 2: Plan Your Escape
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Splendid, Lille op 2 december 2017 (Org: Agauchedelalune, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-in-hawai-02-12-2017-2/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Front 242 – Twee avonden lang een burcht in de AB
Front 242
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-02
Phil Blackmarquis
Feest in de AB met twee avonden Front 242 ! De Belgische cult-band, die in het begin van de jaren tachtig de Electronic Body Music uitvond , heeft een grote invloed op de techno, electro, industrial, enz. Front viert z’n 35-jarig jubileum van hun eerste album, ‘Geography’. De twee concerten waren soldout . Fans uit ons landje en zelfs uit het buitenland werden aangetrokken. Dankzij AB, Musiczine en Radio Vibration hadden we de mogelijkheid om de twee concerten te kunnen bijwonen en we waren nieuwsgierig omdat de band beloofd heeft, twee verschillende, complementaire shows voor te stellen.
Eerst even over het eerste concert, dat op vrijdag plaats vond. Metroland, de band uit Mechelen, opende. Gereduceerd tot een duo sinds de dood van Passenger L, alias Louis Zachert, speelt Metroland elektronische muziek die erg door Kraftwerk beïnvloed is. Te (her) ontdekken!
De show van Front 242 was indrukwekkend, maar toch wat ups & downs, vooral middenin het concert, lieten ons op onze honger. Het publiek was attent, actief, maar echte ambiance ontbrak …
Dat was zaterdag niet het geval ; we hadden een onvergetelijke tijd, en hier waarschijnlijk werd één van hun beste concerten gegeven in de AB.
Cruise [Ctrl] , het Belgisch duo samengesteld uit John en Gore, opende de avond. De zaal is bijna voledig gevuld wanneer Jean-Luc De Meyer, de zanger van Front 242, op het podium komt om de twee voor te stellen. Een mooi eerbetoon! De muziek van Cruise [Ctrl] is uniek: het is een mix van elektronica, minimal techno en ambient. De twee sound-wizards staan achter een DJ-tafel ; en weten met hun synths en hun 'drone-commanders' een repetitieve en hypnotiserende soundtrack te creëren, in een zeer ‘Lynch-iaanse’ sfeer. De setlist omvat hun 4 albums, ondersteund door fantastische video's van Ab Strakt. Een boeiend concert ; we kijken uit naar het 5e album van het duo!
Na een onderbreking van 20 minuten, opent het gordijn ; Plechtige introductiemuziek wordt voorgesteld. Het logo ‘242’ staat geprojecteerd, Richard 23 staat onbeweeglijk op het podium. Hij draagt een Venetiaans masker. Plots horen we de eerste geluiden van "Happiness". Het gordijn gaat volledig open en in een hallucinerende progressie komen. « Your modern angels, Your modern angels ..." voorbij ; het hectische ritme van deze hit uit de jaren '90 weerklinkt en een explosie volgt. Richard trekt zijn masker af en begint als een bezetene te dansen. Onmiddellijk is het vooraan totale waanzin. Een monster-pogo zien we in het publiek. Aan het einde van het eerste nummer, dat 8 minuten duurde, is de Front 242 mis al gezegend. We zijn voor een droomconcert vertrokken.
De band gaat verder met "Take One" en het is nu de beurt aan Jean-Luc om naar de 'front' te stappen. Achter hen staat toetsenist Patrick Codenys vrij immobiel en Tim Kroker ramt op zijn drums. We moeten natuurlijk Daniel B. (Bressanutti) nog toevoegen, een van de vier oorspronkelijke leden van de band, die zoals altijd in de zaal, achter de mixing desk staat. De video's zijn, zoals gewoonlijk spannend , adembenemend en realistisch. "Tragedy For You" stelt een beetje teleur omwille van de (relatief) zwakke mix, maar het wordt al snel vergeten dankzij "Moldavia", een andere EBM-bom die het publiek hysterisch triggert.
Front 242 bezit een perfecte dynamiek ; na de hysterie volgt een stillere reeks, o.m. "Together", « 7rain», en « One With the Fire", eentje die maar heel weinig 'live' gespeeld wordt. De 'killing machine' speelt dan "WYHIWYG", gevolgd door « Master Hit » ; vooral op "No Shuffle" is de sfeer weer 100% . Aan het eind van de track blijft het publiek "Always Ahead !" schreeuwen ; we zien oprechte verwondering op de gezichten van Richard 23 en Jean-Luc De Meyer: Ze hebben in 35 jaar op alle podia van de wereld gespeeld, maar niets is beter dan het Belgische publiek!
De intensiteit daalt dan weer een beetje tijdens "Lovely day" en "Circling overland".
De laatste galop wordt nu voorbereid. Die begint met "Commando mix" en natuurlijk "Headhunter". "Make some fucking noise !", schreeuwt Richard. Dit is de klassieker, de grootste hit van de band, gebouwd rond het bekende refrein : « One you lock the target, Two you bait the line, Three you slowly spread the net and Four you catch the man ». Een onvergetelijk moment met meer dan 1500 fans, de handen omhoog ; het lawaai van het publiek dekt zelfs het geluid van de sprekers.
"Im Rhythmus bleiben" en tot slot, "Funkahdafi" behouden een intense spanning tot het einde van de officiële set.
Als eerste encore introduceert Jean-Luc De Meyer "Operating Tracks": "First album, first track". We hadden gehoord dat de band deze song niet meer 'live' kon spelen. Een leuke verrassing was het om de song terug te horen. De geprojecteerde video was van 1982. Heerlijk vintage. Na "Welcome to Paradise" en de beroemde zinsnede "No sex until marraige !", gevolgd door een grappige "You bloody hypocrites" van Richard, doen denken dat het concert voorbij is, maar ze komen terug voor een tweede encore, wat zeer zeldzaam is. « Punish Your Machine », een hypnotische techno track, wordt ondersteund door flitsers en zwart-wit beelden van de oorlog in Vietnam. De outro is te gek … Wat een ongelooflijk noise delirium.
Ongetwijfeld hebben we een historisch concert bijgewoond. Er zijn maar weinig bands die erin slagen om een dergelijke oer kracht uit te stralen, met een knipoog naar Nine Inch Nails. Jean-Luc, Patrick, Daniel en Richard hebben opnieuw bewezen , ondanks het feit dat ze niets nieuws produceren sinds de jaren 2000, toch één van de beste 'live acts' zijn aan deze kant van de Rio Grande (en uiteraard ook aan de andere kant).
Vanavond was Front 242, een knal in je aangezicht Front stond voor Geluk ... "Happiness !" Thank you, guys !
Kijk naar deze video van Happiness :
https://www.youtube.com/watch?v=_7GzDT3v1yk
Headhunter : https://youtu.be/OdNTqlNMGhw
Setlist (2 december) : Happiness Take one - Tragedy for you - Moldavia -Together - One with the fire -7rain - WYHIWYG/Masterhit - No shuffle - Lovely day - Circling overland - Commando mix - Until death (us do part) - Headhunter - Im Rhythmus bleiben - Funkahdafi.
Encore 1 : Operating tracks - Welcome to paradise
Encore 2 : Punish your machine
Setlist Cruise [Ctrl] : Letters under nails - In the heart of a circle of twelve sycamores - Pomona road - White Lodge - Two men getting sick
Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/front-242-2-12-2017/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
M.O.T.O - Big in Brazil?
M.O.T.O.
Pit’s
Kortrijk
2017-11-29
Ollie Nollet
M.O.T.O. (oorspronkelijk Masters Of The Obvious) kent maar één constante : zanger-gitarist Paul Caporino, een onvermoeibare doorzetter uit New Orleans die zich telkens met andere muzikanten weet te omringen en zo reeds 36 jaar (!) aan de weg timmert. In 2011 was hij al eens te gast in de Pit’s, toen enkel met een drummer voor amper acht geïnteresseerden. Dit keer was er heel wat meer volk komen opdagen maar daar zat het voorprogramma deels voor wat tussen.
Het Gentse drietal, Strangeways, was al bezig toen ik arriveerde en de eerste song die ik hoorde had wel wat weg van The Wipers. Een mooiere binnenkomer kon ik me niet wensen. Daarna werd het spectrum van de eighties postpunk verder afgetast en hoorde ik in het immer flamboyante gitaarspel nog flarden The Cure en zelfs Johnny Marr. Helaas red je het niet met alleen een gitaar. Sommige nummers waren ondermaats en het licht vibrerend geneuzel kon me geen volledige set blijven boeien. Een set die trouwens veel te lang was. Wat ziftwerk had hier zeker niet misstaan en zo werden bovendien nodeloos kostbare minuten van M.O.T.O. ingepikt.
Dit keer had Caporino een heuse band (gitaar, bas, drums) meegebracht. In de loop der jaren heeft hij zich aan talloze genres (waaronder soul en zelfs metal) vergrepen, gelukkig hield M.O.T.O. het deze avond bij simpele garagepunk.
Korte, eenvoudige, soms kinderlijk aandoende songs waarin de gitaren het al eens vuil mochten spelen en voorzien van geestige teksten. De titels alleen al : “We are the rats”, “Gonna get drunk tonight”, “I hate my fucking job” of het aan Jonathan Richman refererende “Dance dance dance dance dance to the radio”. De Ramones waren nooit ver weg terwijl Paul Caporino een geboren entertainer leek. Hij leek wat op Daniel Johnston, voorzien van een indrukwekkende mimiek met twee zware wenkbrauwen die elk een geheel eigen leven leidden, en had zo zijn rituelen (na elk nummer ‘dankjewel merci’ en zijn flesje bier hoog in de lucht).
Net als de vorige keer was er een volbloed fan aanwezig. Dit keer was het een Braziliaan die zich vooraan de ziel uit het lijf stond te dansen en op een gegeven moment op het podium sprong om een volledige song mee te zingen tot groot jolijt van de groep. Veel fans hebben ze waarschijnlijk niet maar dit was er één van het zuiverste water en een godsgeschenk voor dit soort, in de marge, opererende bands.
Baanbrekend was M.O.T.O. allerminst maar mijn respect voor dit soort koppige volhouders is grenzeloos. De man tourde in 2013 trouwens in China, samen met Round Eye, die eerder dit jaar ook al te gast was in de Pit’s. Hoeveel andere rockgoden zouden zoiets op hun cv hebben staan?
Check https://www.youtube.com/watch?v=2U_6rTXXf3g
Organisatie: Pit’s Kortrijk
De verzamelaar Belgian Nuggets 90’s-00’s van het jonge Kortrijkse label Mayway Records belooft ons niet minder 20 over het hoofd geziene muzikale parels uit de vaderlandse rock en pop van de periode 1990 tot 2010. Hoe deze verzamelaar en het label tot stand zijn gekomen, lees je in de rubriek Interviews op deze site http://www.musiczine.net/nl/nl/interviews/tom-vandenbogaerde/tom-vandenbogaerde-mayway-records-een-gesprek/
Deze verzamelaar wordt op gang getrokken met Two Russian Comboys, een band die ontstond uit de assen van de Ugly Papas. Die band kreeg onlangs nog via hetzelfde Mayway Records een herkansing dankzij het uitbrengen van hun verloren gewaande derde album Atomic Pluto. “The Spider In Love” van Two Russian Cowboys is een buitenbeentje in het repertoire, want niet zo tegendraads en ingezongen door dochter Cleo van frontman Luc Dufourmont. Inderdaad een eerste onbekende parel.
Met zijn 20 over het hoofd geziene nummers beperkt samensteller Tony Vandenbogaerde zich niet tot over het hoofd geziene bands. dEUS, Thou, Wizards of Ooze en Elisa Waut waren tot voorbij de landsgrenzen bekend, maar daarom kende nog niet iedereen hun volledige repertoire. Van dEUS krijg je “My Wife Jan” voorgeschoteld, destijds een rammelend en Captain Beefheart-achtig B-kantje van de single “Little Arithmetics” en het nummer waarmee ze in hun begindagen doorgaans hun liveset afsloten. Leuk, maar een beetje dEUS-fan kent het nog. Thou dan, de band van Bart Vincent en Does De Wolf. Ondanks dat ze overladen werden met lof van de critici, bleef de grote doorbraak uit. “Don’t Ask” is één van de vele mooie arty songs van deze Gentse band. Van synthpopband Elisa Waut staat “The New Light Age” op de verzamelaar. Alweer geen bekend nummer en misschien niet uit de meest creatieve periode van deze band, maar toch intrigerend. Misschien doen de Wizards of Ooze nog ergens een belletje rinkelen. Deze acidjazzband zat in de slipstream van Jamiroquai en Galliano, maar het lukte ook voor deze band net niet. De soulballad “Bright Day” krijgt terecht een tweede kans van Mayway Records.
Een andere reeks op deze verzamelaars zijn bekende namen in een onbekend jasje. Kolk kan bogen op leden van bekendere bands als Aroma Di Amore en Men 2nd. The Same had Anton Walgraeve in de rangen en mensen die we later terugzien in Novastar. SeXmachines bestond uit o.m. Danny Mommens van dEUS en Vive la Fête en Luc Waegeman (van o.m. Needle And The Pain Reaction en Volt was de springplank voor een jonge Daan. Je hoort aan die nummers al wel dat er talent in die bandjes zat, maar ook dat dat talent nog niet helemaal ontbolsterd is. Volt’s “Rincez-moi” lijkt al wel een voorbode van “Housewife” of “Swedish Designerdrugs”.
De echte schatten zijn natuurlijk die tracks die helemaal nooit op de Vlaamse of Belgische radar verschenen zijn, zoals Airlock, Prediker en Monsoon. Prediker levert de hardste gitaren met “Apocalyps Picknick”, overigens één van de weinige nummers in het Nederlands. Monsoon blaast je van je sokken met “How Much For One Night On Mars”. Dat Studio Brussel dit gemist heeft. Nog een ontdekking is de Gèsman. Hun “Psychologica” is in het West-Vlaams, maar is ook zonder ondertitels bijzonder te genieten. Deze band bestaat overigens nog steeds en brengt binnenkort een album uit bij Mayway Records.
Deze Belgian Nuggets gaat heel breed in de genres, van de elektrodance van Nid & Sancy tot de rock van Starving en The Same. Er staan relatief veel synthpop-nummers op deze verzamelaar. Enerzijds zou je kunnen stellen dat zeker de jaren ’90 toch het decennium van de luide gitaren was en dat de verhouding een beetje scheefgetrokken is. Anderzijds is het misschien net door die toen overdreven aandacht voor gitaargeweld dat de uitstekende synthpop van eigen bodem minder kansen kreeg.
Deze eerste editie van de Belgian Nuggets 90’s-00’s smaakt vooral naar meer. Laat dat tweede en derde volume maar komen.
Amper een jaar na hun vorig album ‘Deviances’ komt de Finse band Virgin In Veil (Helsinki) met een opvolger op de proppen. Enkele karakteristieken zijn alvast gebleven: een cover van een erotisch tafereel van minstens een eeuw terug en daarnaast het punkgevoel samen met de donkere sfeer.
We kunnen een aantal songs onderscheiden die eerder een punk basis hebben zoals opener “Of Tears and Poisons” en “Bedroom Eyes”. Daarnaast ook een aantal songs die eerder een gothrock basis hebben zoals “Qedesha” en “Cat O’ Nine Tails”. Maar als geheel kunnen we stellen dat ze uit beide stijlen één blend hebben gemaakt. De songs duren meestal tussen twee en drie minuten. Alles is dus herleid tot de basis en is kort en bondig uitgewerkt. Eerder a-typisch is misschien “Memories” vanwege een lichte jazzy vibe in de song.
Op “Twisted Thrills” doet Virgin In Veil wat ze op hun vorige releases reeds deden: het maken van Punky deathrock met korte en catchy songs zonder al te veel franjes. Recht voor de raap en meteen to the point. Verwacht geen evoluties of nieuwigheden maar gewoon een album waarin ze doen wat ze goed kunnen.
Nederlands 
Français 
