De Palestijns-Filipijnse Californees Hanni El Khatib kreeg de Orangerie goed gevuld voor zijn Belgische passage van zijn ‘Savage Times’ tour. Die laatste plaat is eigenlijk een compilatie van vijf afzonderlijke EP’s, omdat Khatib eens iets anders wou doen dan een traditionele plaat opnemen. Khatib debuteerde in 2011 met ‘Will the guns come out’, een rauwe garagerockplaat waarin hij onder meer “Heartbreak hotel” van Elvis coverde, maar is sindsdien stilistisch verschillende richtingen gaan verkennen, wat bij de garagerockpuristen niet in goede aarde is gevallen, voor die scène is het wellicht te pop. Hen bevelen we de fuzzrock van Ty Segall en consoorten aan.
Ook vanavond schoot het alle kanten op: het nieuwe “Baby’s ok” knalde ouderwets en vuil uit de startboxen, maar wie dacht een uurtje smerige garagerock te krijgen, was er aan voor de moeite: het schoot alle kanten uit: de keyboards kregen in de volgende nummers een voorname rol, en Khatib maakte uitstapjes richting glamrock en “Paralysed” was zowaar een funkske dat uit de mouw van Nile Rogers had kunnen komen. Verder ook veel fifties en sixties invloeden met handclaps en refreintjes, veel pop voor deze vol getatoeëerde garagerocker dus. Er zaten rustpunten in de set: het soulvolle “This I know” ,”Come down” en het eerste nummer in de bis, “Miracle”, een slow voor al uw scoutsfuiven. Maar Khatib vergat ook niet te rocken en dook tot twee keer toe met gitaar het publiek in. Onze favorieten zaten in de bis vanavond: de Ramones en The Vaccines waren niet ver weg in “Pay no mind” en ook “Family” knalde lekker weg.
Khatib deed vanavond gewoon zijn zin en dat moet je bewonderen: er zijn al genoeg artiesten die binnen de lijnen van hun genre kleuren, Khatib is daar duidelijk niet bij.
Setlist: Baby's OK -Mangos & rice -Moonlight- Melt me - Till your rose comes home - The teeth - Paralysed - Dead wrong - This I know - Come down -You rascal you - Loved one
Bis: Miracle - Pay no mind –Family
Organisatie: Botanique, Brussel
Review Filip - De West-Vlaamse cultband Ugly Papas brengt op 6 oktober hun derde full-album uit. Eigenlijk bestaat de band van Luc Dufourmont en Dr. Dekerpel al 20 jaar niet meer. ‘Atomium Pluto’ is het meest experimentele werk van de band, maar de opnames werden nooit eerder uitgebracht. Het nieuwe Kortrijkse label MayWay Records kreeg de opnames te pakken en zorgt voor een uitgave op vinyl (slechts 300 exemplaren) en op CD. Uiteraard zal ‘Atomium Pluto’ ook digitaal te koop aangeboden worden. De Ugly Papas spelen een voorlopig eenmalig reünieconcert op 30 september in Menen op de ‘Night Of The Ugly Papas’.
De Ugly Papas maakten furore in het eerste deel van de jaren ‘90 van vorige eeuw. Ze haalden de finale van Humo’s Rock Rally in 1990. Noordkaap won toen, Gorky (nog eindigend op een y) werd derde. Met hun tegendraadse rock en singles als “Facin’ The Crap”, “Saviour” en “Météorite” maakten ze deel uit van het kruim van de toenmalige Belgische rockscene. Het eerste album heeft nog bluesrock als basis. Vooral het tweede, al meer experimentele album (‘Ugly Papas’ uit 1994) maakte indruk bij pers en muziekliefhebbers. Gastrollen op dat album waren voor Mauro Pawlowski en Piet Goddaer van Ozark Henry.
Een derde album is er toen nooit gekomen. De bandleden gingen elk hun weg in o.m. Two Russian Cowboys, Monstera Deliciosa en ID!OTS. Luc Dufourmont werd bekend in Vlaanderen als aanvoerder van de ‘bende van Roste Luc’ in de tv-serie Bevergem. In 2006 was er een korte reünie die leidde tot een bescheiden reeks optredens in Vlaanderen.
Met hun eigenzinnige rock van hun eerste albums plaveiden de Ugly Papas de weg voor andere tegendraadse bands die wel (internationale) erkenning kregen zoals Evil Superstars, Thou, The Germans, Mad Dog Loose, Metal Molly, Hamster Axis Of The One Click Panther en zelfs dEUS. Die laatsten waren misschien niet rechtstreeks geïnspireerd door de Papas, maar dat je met dit soort muziek de finale van Humo’s Rock Rally kon halen zal hen waarschijnlijk wel aan het denken gezet hebben.
Op Atomium Pluto krijg je tien volwaardige, onuitgegeven Papas-songs uit de periode 1996-1997, deels opgenomen in de oude Bucksom-cinema in Menen. De stem van frontman Luc Dufourmont begeestert op de schaarse momenten dat ze aanwezig is, de gitaarpartijen van meesterbrein Dr. Dekerpel laten over zijn onmiskenbaar talent geen twijfel bestaan. De ritmesectie (Dick Descamps (later bij oa. The Whodads) op bas, Rik Debruyne (later bij Ozark Henry) drumt, dirigeert het tempo en laat het geheel schaamteloos energiek en retestrak klinken. De altsax-partijen van Peppie Pepermans (later bij Think Of One, Eriksson Delcroix en (de band Schwarzwaldklinik) geven de nummers een touch van internationale klasse.
Single “Drunken Indians” is de meest catchy en gedreven song van dit album. Het is één van de weinige songs met een ongeveer klassieke opbouw. Op de andere tracks verkennen de Ugly Papas het hele muzikale universum met veel fuzz, psychedelica, geluidseffecten, botsende of dreunende ritmes en stuiterende baslijnen.
Captain Beefheart, Frank Zappa, Serge Gainsbourg en het vroege werk van TC Matic zijn nooit ver weg. Elke track wordt uit verschillende muziekgenres opgetrokken, van retro-cinema tot spacerock. Songtitels als “Chicka Ferdy Parasol”, “Satellites Are Spinning”, “Beatnik” en “Olleke Bolleke” geven al ongeveer aan wat je mag verwachten.
Sommige tracks lijken meer op jamsessies van een stel jazzcats, maar als geheel is dit best genietbaar. Knap ook wat ze doen met “Magic and Ecstasy” van Ennio Morricone. “Sattelites Are Spinning” begint een beetje als “The End” van The Doors om dan in het zwarte gat van het heelal te duiken.
Een mooie weerslag van een scharnierpunt in de Belgische rockgeschiedenis. Een must-have voor iedereen die denkt dat hij met zijn rockbandje ‘iets nieuws’ gaat proberen.
Review Wim - Het nieuwe album lag jaren stof te vergaren totdat de band besloot om samen te komen en alles te remasteren. Dat leidde tot tien songs die samen ‘Atomium Pluto’ vullen. Daarnaast was er ook een tentoonstelling rond de band met als afsluiter het éénmalig concert op 30 september in Menen laatstleden.
Maar laten we ons nu even concentreren op ‘Atomium Pluto’. Opener “Drunken Indian” kennen we single gewijs inmiddels al en is de ideale opener van een album dat feest, roes, gedruis en andere gelijkaardige exploten uitstraalt. “Chicky Ferdy Parasol” lijkt op een Mexicaanse rocksong of wat daar voor moet doorgaan. Speedy Gonzalez lijkt nooit ver weg. Met “Afrique” zoekt men muzikaal een ander continent op. “Yellowtown” drijft op een baslijn. Het is een mengeling van blues, jazz en gekte. “Etna Vesuvius” trekt zich op Zappiaanse wijze op gang. “Olleke Bolleke” is spelerlei en toont ons, net als “Okapi” trouwens, aan dat we alles niet te serieus moeten nemen. Hier viel wat meer mee te doen is mijn indruk. “Magic and Ecstasy” is beter. Een vuile rock’n’roll sound neemt ons mee en doet onze benen dansen. Ook “Beatnik” laat ons verder feesten. Afsluiter “Satellites Are Spinning” begint met de bezwerende gitaar van Dr Dekerpel, net zoals The Doors ook pleegden te doen. Denk aan “Riders On The Storm” of “The End”. Een schitterende song die een aangenaam album vol gekte, rauwheid en feestgedruis afsluit.
Het album mag er wezen en is in zijn geheel vrij genietbaar. Een waardige afsluiter van de hommage aan een band dat belangrijk was voor een groot aantal bands na hen in de jaren negentig. De vraag blijft wat als ze hadden verder gedaan? Welke richting waren ze dan uitgegaan? The Ugly Papas waren en zijn nu heel eventjes terug een fenomeen.
Het Canadese Metz komt met hun derde plaat ‘Strange Peace’ nog altijd even hard in uw gezicht spuwen als met hun debuut uit 2012, het trio is er met hun derde album hoegenaamd niet kalmer op geworden. Hier weerklinkt alweer ontspoorde grunge en furieuze indie-punk met flink wat ruis en noise tussen de groeven.
Dankzij het werk van producer Steve Albini (hier zeker en vast the right man on the righ place) klinkt hun heftige punkrock nog urgenter dan voorheen. Vlijmscherpe songs als “Drained Lake”, “Mr Plague” en “Common Trash” gaan met breekijzers, slijpschijven en sloophamers te keer om deuren en ramen in te beuken. Bij de splijtende punkrocker “Dig A Hole” is het sloopwerk al na welgeteld één minuut en 15 seconden afgelopen, alles is in die korte tijd vakkundig tot schroot herleid.
Het is met geslepen messen dat Metz hier het volledige album recht op de man afstevent, en dat via een portie bloedende en snedige indie-punk die zijn gelijke niet kent. Geweldige plaat.
Op 10/11 komen deze Canadese wolven door de Kreun razen. Zet u schrap.
Met rock uit de prehistorie weten ze in Duitsland wel raad. Prog-rock en symfonische rockgroepen die elders in de wereld al lang uitgerangeerd werden, laten daar nog steeds de zalen vollopen. Ook op een resem Duitse langharige bands heeft de tijd nog altijd geen vat gehad. En misschien maar goed ook, bands als Kadavar en Colour Haze vegen volkomen hun gat aan de op heden gangbare trends en zweren bij potige old-school hardrock (Kadavar) en royaal gevleugelde stonerrock (Colour Haze). Voeg er ook maar Samsara Blues Experiment aan toe, een combo die psychedelische stonerblues produceert met lange slierten van songs, heavy riffs en leadgitaren die de wijde kosmos intrekken.
‘Long Distance Trip’ uit 2010 was tot op heden hun meest indrukwekkende visitekaartje, deze ‘One With The Universe’, hun vierde plaat al, mag er trots naast gaan staan. Vijf flink uit de kluiten gewassen tracks waarvan de sterk naar Earthless neigende (en ook wel een beetje naar All Them Witches) titelsong tot boven de vijftien minuten uitstijgt.
Het is atmosferische rock met alles er op en er aan, potige stonerrifs, uitwaaierende solo’s, seventies keyboards, zwevende space-excursies en psychedelica uit het Hawkwind spectrum.
Het Britse punkduo Slaves is aan hun tweede plaat toe . ‘Take control’ volgt ‘Are you satisfied?’ op en ligt muzikaal in dezelfde lijn .We krijgen een rits venijnige , boze , ruige punktracks . Laurie Vincent en Isaac Holman trekken fel van leer , net als maatjes Sleaford mods .
Ze kregen de hulp van Mike D , wijlen Beastie Boy, die de plaat mee hielp produceren en zelfs mee rapt op enkele tracks . Ook Baxter Dury , zoon van Ian, is van de partij bij het duo . We krijgen beestig materiaal , zeker de beginfase van de cd met “Spit it out”, “Hypnotised”, en “Consume to be consumed” . Er wordt wat gas teruggenomen op “Steer clear”, die een lekker catchy sfeervol nummer is . “Lies” is dan vunzige rock’n’roll op z’n Jon Spencers .
Op die manier probeert het duo variaties te bieden in het ruige materiaal . In Slaves zit pit en dynamiek. Dit is driftig , vermakelijk en spannend punkgeweld!
Het zag er aan te komen … Een reünie en met het Minor Victories project is het Britse indie/shoewave combo Slowdive opnieuw een feit en zijn ze back met een nieuwe plaat …
Slowdive was één van die gerespecteerde bands in het genre , na twintig jaar, samen met leeftijdsgenoten Ride, Lush, My Bllody Valentine, Swervedriver en Loop . Het album sluit naadloos aan bij het oude werk ; van vroeger sprong het album ‘Souvlaki’ (’93) het meest in het oog . Neil Halstead en Rachel Goswell zijn de spil , de zangpartijen wisselen af of vullen aan en hangen ergens tussen Cure en Cocteaut Twins in.
In het genre van de shoegaze was Slowdive bepalend en wordt er naar de instrumenten en de pedaaleffects gekeken . We krijgen deels langgerekte , in- en uitfadende, zwevende gitaren, voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen. “Star roving”, “Everyone knows” en “Go get it” zijn de meest extraverte nummers .
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd, ze exploderen net niet , ook al gieren de gitaren en worden de effectpedalen ingedrukt. Een mistig rookgordijn wordt opgetrokken.
Acht songs in totaal zijn er , lekker catchy alternatief, die ons in een muzikale schermerzone plaatsen. De shoegazers weten genoeg ; dit album is zeker terug de moeite!
Deze Belgische female fronted band maakt symfonische rock. De band kende een moeilijke start. Namelijk na het uitbrengen van hun eerste song kregen ze meteen een record deal met Mausoleum Records maar het overlijden van Alfie Falckenbach, oprichter van het label, kort erna gooide roet in het eten. Zo zag de band zich genoodzaakt om de release van het album in eigen handen nemen en uit te brengen via hun eigen label.
Opvallen in dit genre is niet eenvoudig. Het aanbod is groot en velen hervallen in de clichés van het genre. Hier valt meteen de stem van Emmelie Arents, die ook de toetsen bespeelt, op. Ze heeft een mooie heldere stem die de muziek draagt. De songs zitten goed in elkaar en bevatten goede melodieën. Daarnaast is er degelijk gitaarwerk en een goede ritmesectie. Opvallende songs zijn “Morrigan” (met zijn klokken), het uptempo nummer “Blame” ( met de nodige ritmewisselingen), de pianotoetsen en de hemelse gezangen in “Disappear” en de mooi opgebouwde afsluiter “In The Dark”. Zo is er van elke track wel iets opvallends te vermelden. Natuurlijk denk je bij momenten wel eens aan bands als Within Temptation, Delain etc… maar ze weten toch wel een eigen stempel op hun muziek te drukken.
Een heel aardig debuut met goede songs en een heel fijne stem. Hier en daar zouden ze misschien nog ietsje meer buiten de lijnen mogen kleuren maar misschien verrassen ze ons wel op dat vlak op het podium.
In navolging van hun, terecht uitverkochte- Underground Wave-reeks komt Walhalla Records nu met een andere bijzondere compilatie voor de dag. ‘The Whispering Trees’ is een compilatie van heel zeldzame en/of nooit eerder verschenen Belgische post punk en cold wave tracks. Er komen zowel bekendere cultbands zoals Struggler, Siglo xx en De Brassers aan bod alsook obscure en onbekende bands.
Diegene die tussen ’79 en ’86 tiener of puber waren zullen bij het beluisteren van deze LP zich gemakkelijk terug in die tijd kunnen wanen. Het ademt namelijk de sfeer van de underground van die dagen uit. De low budget en DIY opnames zijn hiervoor een stuk verantwoordelijk. Nostalgie is hier dus voor een stuk troef. Daarnaast hoor je hier ook bands, zoals Struggler of De Brassers, die terug in de belangstelling staan of nog springlevend zijn. Het fijne is dat er gekozen werd voor minder gekende tracks en niet voor nummers die reeds elk compilatie in dit genre vullen. Dit is een tijdsdocument maar daarnaast ook een handleiding/inspiratie voor de aankomende jonge generatie underground artiesten.
Terug een sterke compilatie met nummers die variëren van muziek in de stijl van P.I.L. (zie Vibo met “Clinical Death”), Dead Kennedys (Nausea met “No Conversation Between People”) of uit de kweekvijver waar Red Zebra in lag (zie Struggler met “The Other Side”). 13 pareltjes met enkele minder goed uitgewerkte tracks maar met, toch grotendeels, goede en vooral onbekende pareltjes uit eigen land.
Nu op vinyl via Walhalla Records gezeten in een sfeervolle hoes en voorzien van een inlay met wat info over elke band.
In 2015 was Wolf Alice in de UK heel even de zoveelste nieuwe hype. Zoals steeds bleek dat weer eens sterk overdreven. Wij stelden toen een beloftevol bandje vast dat een eerder onsamenhangend album (‘My Love Is Cool’) had afgeleverd, maar waar live aardig wat stoom achter zat.
De nieuwe plaat ‘Visions Of A Life’ is in hetzelfde bedje ziek als het debuutalbum. Wolf Alice lijkt nog steeds op zoek te zijn naar zichzelf en gaat daarbij te veel verschillende richtingen uit. Positivo’s zullen de woorden eclectisch en veelzijdig uit de kast halen, maar wij zien het eerder als inconsistent en een beetje spoorloos. We krijgen de indruk dat we hier niet met een nieuw groepsalbum maar wel met een playlist zitten van diverse Britse bandjes.
Op hun wildst zetten ze bij Wolf Alice straffe girl punk à la Bikini Kill neer (“Yuk Foo”) of pakken ze uit met overtuigende bubblegum punk (“Space & Time”). Op het vrij knappe “Heavenward” en het aanzwellende “St. Purple & Green” treden ze voorzichtig de shoegaze wereld van Slowdive binnen, en dat is een biotoop die hen wel ligt.
Elders loopt het compleet verkeerd, “Beautifully Unconventionel” neigt naar de zoetgevooisde Britpop van Lily Allen, “Planet Hunter” kopieert het pathetische gezwam van London Grammar , “Sky Missings” wil iets aanvangen met elektropop maar weet niet goed wat en “Don’t Delete The Kisses” gaat gewoon helemaal nergens naar toe.
Een meer dan behoorlijk “Formidable Cool” redt enkele meubelen en de epische titelsong is een verdomd sterke afsluiter die een stel welgekomen uitbarstingen in petto heeft.
Het glas is dus weer halfvol en net als de vorige keer krijgt Wolf Alice van ons het voordeel van de twijfel. Maar de volgende keer zullen we zo mild niet meer zijn.
In de Botanique zal Wolf Alice trouwens op 28/10 bewijzen dat er wel degelijk voor een heet en strak concertje kan worden gezorgd.
Pop/Rock
Salute
Fär
Circuits/Consouling Sounds
2017-10-12
Wim Guillemyn
Dit is het debuut van het Belgische duo Fär bestaande uit Ann-Sofie De Meyer (vocals en samples) en Tim De Gieter (synth, beats en productie). De muziek is een mix van alternatieve pop en indie/electro op een bedje van zware en donkere bassen. Hun zelf getitelde demo van begin dit jaar zorgde voor de nodige beroering en resulteerde uiteindelijk in de opname van dit debuut album.
Voor de rest is er weinig geweten over de jonge band. Maar één ding staat vast dat de muziek wel aanspreekt. Tien tracks bevat ‘Salute’ die ons meenemen naar een donkere en vervreemde wereld. Om toch wat name-dropping te doen: je kan het bij momenten wat vergelijken met een pop versie van The Knife. Electronics en beats onder een ferme vrouwenstem. Ze lieten eerder al “Shot”, “Hands” en “Last Straw” op ons los. Nu is het de beurt aan “Epicaricacy” dat eveneens onrust en een spooky sfeer uitstraalt. Allen zijn terug te vinden op ‘Salute’. De teksten zijn donker en samen met het timbre van De Meyer haar stem wordt die sfeer van een apocalyptische onderwereld helemaal versterkt.
Dit is een sterk debuut. Live schijnen ze ook de moeite te zijn. Als je ze wil leren kennen: ze komen op 1 november de AB opwarmen. Verkrijgbaar op cd en lp via Circuits.
Sigur Rós -: nog steeds de meest onaardse band op deze aardkloot’
Sigur Rós
Vorst Nationaal
Brussel
2017-10-01
Dominiek Cnudde
Magisch, ontroerend en toch snoeiend hard…zo kan je het concert van Sigur Rós, afgelopen zondag in een uitverkocht Vorst Nationaal, het best samenvatten. De laatste studioplaat van de IJslanders dateert al van 2013 en toch hing het bordje ‘sold out’ al vele maanden aan de deur van Vorst Nationaal. Momenteel toert de band doorheen Europa onder de titel: ‘An Evening With Sigur Rós’, een avondvullende show die wereldwijd al bijzonder lovende kritieken kreeg.
Een grote verandering is dat de band tegenwoordig nog enkel als trio op het podium staat. Geen brassband meer, geen strijkkwartet. Zanger/gitarist Jónsi Birgisson, bassist Georg Hólm en drummer Orri Páll Dýrason brachten hun bombastische, rijke sound in deze stripped-down formule tot bij de luisteraar, al is het vrijwel zeker dat er ook heel wat muziek meeliep met de backing track. Maar goed, de techniek is er en het doet absoluut niets af aan het feit dat ook dit Sigur Rós concert weer eens zeer authentiek en uniek was en bij momenten de pure muzikale perfectie benaderde.
Ruim twee uur lang lieten we ons meevoeren naar IJslandse hoogtes en waanden we ons even gelukkig op een andere planeet.
Set 1 begon met het nieuwe “Á”, een kabbelende ouverture, die overging in het ambient, onvolprezen en hypnotiserende “Ekki Múkk”. Jammer dat we niet meer uit het album ‘Valtari’ te horen kregen. De nadruk in de set lag echter op het titelloze album uit 2002, ook wel het ( ) – haakjes – album genoemd, wat bij de fans duidelijk een van de favoriete albums is.
Set 1 werd opgesmukt met donkere, boeiende, beklijvende visuals. Je had ogen te kort bij deze waanzinnige, complete multimedia ervaring. Aan het einde van het eerste deel kregen we ook twee nieuwe songs voorgeschoteld. Beide songs sloten perfect aan bij de oudere songs uit set 1 en gaven de koers aan die Sigur Rós op hun langverwachte nieuwe plaat wil gaan varen. Tijdens het sacrale “Varða”, wisselden bassist en drummer van plaats en mocht Georg Holm met zijn piano outro als laatste het podium verlaten.
Na een toch wat overbodige pauze bracht set 2 nog meer genialiteit. De krachtige en toch breekbare falsetstem van Jónsi was nu pas echt opgewarmd en ook zijn snedige gitaaruithalen (met strijkstok) werden iets onstuimiger.
Set 2 was dan ook een soort ‘greatest hits’, al is deze stempel iets wat bij de muziek van Sigur Rós niet echt opgaat. Het flitsende “Óveður” mocht deel 2 openen waarna de set verder uitgroeide tot een ongekende climax. De gitaren staken nog een tandje bij en de pompende drums van Orri Páll haalden bij momenten snoeihard uit.
Wat een fantastische drummer is dit toch! Ook de visuals en het licht kregen veel meer kleur alsof we na de IJslandse gletsers nu het vulkanische IJslandse hinterland betraden. Geen moment meer om naar adem te happen want bij de tempowijziging in “Festival” ging het publiek, dat tot dan met open ogen en mond rustig had zitten genieten, voor het eerst volledig uit de bol.
Het ‘popnummer’ “Popplagið” is al een hele tijd de voor de hand liggende afsluiter maar toch slaagt dit 12 minuten durende epos er nog steeds in om elke muzikale vezel in mijn lijf te triggeren. Het opbouwende karakter, dito drumwerk, de schreeuwende falset van Jónsi samen met de indrukwekkende, flitsende visuals sloegen ons aan het eind van ronde 2 knock-out.
Opvallend hoe ook drummer Orri achteraf hulp nodig had om het podium te verlaten. Waren het de verblindende lichtflitsen, de intense inspanning of was hij net zoals wij in een ware extase toestand terecht gekomen?
Wederom werd dit een onvergetelijke concertervaring en liet Sigur Rós nu ook als trio ons met verstomming achter. Niet helemaal perfect maar wel een twee uur durende trip vol verbluffende muzikale onaardse schoonheid.
Toch is de tijd nu wel aangebroken om de studio in te duiken en dringend die nieuwe plaat op te nemen! Takk Sigur Rós !!
Setlist
Set 1 *Á *Ekki Múkk *Glósóli *E-Bow *Dauðalagið *Fljótavík *Niður *Varða
Set 2 *Óveður *Sæglópur *Ný Batterí *Vaka *Festival *Kveikur *Popplagið
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sigur-ros-1-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Dublin Legends – Dinosaurussen van de folk – What’s in a name?!
Dublin Legends
Kursaal
Oostende
2017-09-30
Filip Gheysen
Het was alweer van 2012 geleden dat we de dinosaurussen van de folk aan het werk zagen tijdens hun 50ste jubileumjaar: in mei op Labadoux en in het najaar in Brussel waar alle overleden groepsleden nog eens herdacht werden. De laatste originele ‘Dubliner’ Barney McKenna was pas in april overleden. Toen stonden ze nog op de affiche als The Dubliners, maar datzelfde jaar besloot John Sheahan, voorman van de groep, te stoppen met de band. Sheahan nam de rechten op de bandnaam mee bij zijn vertrek maar banjospeler Gerry O’Connor ging met veteranen Sean Cannon en Eamonn Campbell verder onder een nieuwe naam, The Dublin Legends. What’s in a name?
Samen met Paul Watchorn (jongere broer van Patsy Watchorn, die in 2014 moest stoppen wegens gezondheidsredenen) vormen ze weer een kwartet dat er moeiteloos in slaagt om het sjieke Kursaal om te toveren in een bruine Ierse kroeg! Met een mix van oud en nieuw werk verwenden ze het publiek dat er duidelijk zin in had.
Bij het eerste nummer van de avond “The Galway Races” stonden al danslustigen aan de zijkant van het podium om de beentjes te strekken. Echte liefhebbers laten zich niet afschrikken door het statige interieur en dansen met evenveel plezier als in een concerttent! Gelukkig werden we niet verzocht onze zakdoek boven te halen bij “Hills of Connemara”. Met zijn typische nasale stem nam Sean Cannon “Black Velvet Band” voor zijn rekening. Ter nagedachtenis van Ronny Drew, de echte founding father van The Dubliners, bracht Eamonn Campbell “Seven Drunken Nights”, één van de humoristische standards uit hun repertoire. Maar zoals meestal, kregen we slechts ‘5 nachten’ te horen; “Saturday” en “Sunday” worden meestal niet voor publicatie vatbaar geacht! Ook met nieuwe nummers zoals “New York Girls” bewezen ze dat de inspiratie nog niet opgedroogd is. Clichés over Ierland en de drinkgewoonten van zijn bewoners werden meermaals bevestigd in nummers zoals “All for me Grog” en “Rare old Mountain Dew”. Violist Gerry o’Connor bracht een koppel instrumentals ”GoldenEagle/Green Gate” die terug gingen naar de beginjaren van The Dubliners en die ook gelinkt zijn aan zijn 91-jarige vader die ook nog viool speelt; redenen genoeg om dit op de nieuwe cd te zetten! De geschiedenis van het Ierse volk dat emigreerde naar de USA (“Poor Paddy on the Railway”) of ging werken in het UK (“McAlpines Fusilliers”) vormt ook een onuitputtelijke bron van songs. Sean Cannon spreekt zelf al een aardig mondje Nederlands en charmeert hiermee graag zijn publiek: “We are going to sing another song and the we will make a korte pauze, because backstage are waiting vier glaasjes… warme chocolat! We will be back in 23 minutes after this song.”
Het tweede deel werd ingezet met traditionals zoals “I’ll Tell me Ma” en “Finnegans Wake”. Bij dit laatste nummer is het publiek er graag bij om het ritmische refrein mee te klappen. Maar telkens eindigt dit abrupt om in een volgende trage strofe het verhaal van Finnegan verder te vertellen waardoor telkens enkele handen een paar slagen teveel klappen. Uiteraard worden de vrouwen zoals Dicey Reilly, Peggy Lettermore en Spanish Lady in het “Irish Songbook” niet vergeten. Ook nu werden we vergast op een koppel instrumentals van Gerry o’Connor, deze keer op banjo (‘in loving remembrance of Barney McKenna’, banjospeler van het eerste uur). Onvermoeibaar bleven sommigen meeklappen met het hele nummer. De sfeer was optimaal! “Niet slecht!” merkte Sean lakoniek op.
Nadat we nog een nummer van de nieuwe cd kregen, werd het tijd om de eindsprint in te zetten via de “Rocky Road to Dublin” naar “Dirty Old Town”. Dit nummer van Ewan McColl kreeg een nieuw bluesy jasje met een jazzy viool er bovenop. Sean sloot af met “Ladies and gentlemen, jongens en meisjes, het was fijn om België te zijn.” en beloofde volgend jaar terug te komen. “We’re gonna finish with a song by Metallica: Whiskey in the Jar.”
Uiteindelijk werd “Wild Rover” er nog aan toegevoegd zodat we allen nog eens ‘No nay never’ konden meebrullen en op een honderdtal meter van de Noordzee was het ook een klein kunstje om een zaalkoor te laten meezingen over cockels and mussels in de klassieker “Molly Malone”. Een mooie aflsuiter van een mooi concert. Daarna paste niets beter dan een frisse … hap zeelucht op de dijk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dublin-legends-30-09-2017/
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
The Night of the Ugly Papas - Ugly Papas maken hun imago waar!
Ugly Papas
Zaal Park Ter Walle
Menen
2017-09-30
Wim Guillemyn
De éénmalige reünie van de Ugly Papas zorgde voor meer beroering dan vooraf gedacht en daarom werd er uitgeweken naar Menen. De zaal daar was aardig volgelopen voor deze avond. Dat het een avondvullend (of nachtvullend) programma ging worden zullen we geweten hebben…
De avond werd geopend met een talkshow gepresenteerd door Piet Depraitere en Gunter Lamoot. Ze zaten aan de zijkant van het podium in een tot salon omgetoverde hoekje. Er kwamen een aantal gasten langs zoals Frank Vanderlinden (die destijds journalist bij de Humo was) , Frederic Dehaudt, P.A. Caessens (die op klassieke muziek in geheel eigen stijl een dans ten berde bracht) en nog enkele mensen die belangrijk waren in de beginjaren van de Ugly Papas.
Daarna werden de banken opzijgeschoven en was het tijd voor het voorprogramma zoals dat heet. Een aantal muzikanten passeerden de revue met een hommage aan de band. Eraserhead mocht de spits afbijten met een aantal covers van de Ugly Papas. Vortex Campaign & Helios was een bende zangeressen die een deel van de zaal inpalmden om hun act te presenteren. Het woordje ‘kunstig’ maar ook ‘whatever’ kwamen daarbij bij mij op.
Soeze and his Rockets was een duo dat eerst een half uur stond te soundchecken en dan één kerstnummer liet horen. Om snel te vergeten. Turf was een soort Belgian Associality. Dit drietal bestaande uit gitaar, drum en Nederlandse zang bracht wat leven in de brouwerij. Een beetje chaotisch kon je de avond bij momenten wel noemen. Id!ots ( met zanger Luc Duf) gaven een korte maar degelijke ‘acte de presence’. Daarna kregen we nog een zekere Iris die, zonder begeleiding, haar zielsroerselen aan het publiek mocht komen verkopen. Tussendoor kregen we ook een videoboodschap van Mauro Pawlowski en van een beiaardspeler te zien op het grote scherm. Ook Seppe Vandewalle, een jonge accordeonist, kwam op het podium met o.a. een bewerking van een song van de Ugly Papas.
Intussen waren we de klok van 24u genaderd. Gunter Lamoot vond het heel amusant om het geheel nog wat te laten uitlopen en de accordeonist wat extra songs te gunnen.
Een stuk na 24u kwamen de Ugly Papas uiteindelijk hun nieuwe album live voorstellen. Met de nodige zelfspot en ironie rond het uitgelopen tijdschema begonnen ze er uiteindelijk aan. Ze deden dit op de wijze en in de stijl waarop je ze mag en kan verwachten. Met no nonsens, zelfrelativering en overgave kwamen ze bloemlezen uit eigen werk. Tim Vanhamel was special guest en mocht ook komen meespelen. Een mooi gebaar toch vond ik. Zo gingen de Ugly Papas de nacht in. Niet perfect (hier en daar een feedback en een haperingetje) maar dat verwachtten we nu niet meteen van hen. Ze maakten met deze ‘night alles in’ hun imago waar: dwars en eigengereid, los van de hype die errond was gemaakt. De Ugly Papas ten voeten uit. En nu allen naar de handel voor ‘Atomium Pluto’.
Organisatie: CSA - MayWay records – Ugly Papas
SIMO - Soulvolle en virtuoze powerblues
SIMO, RHEA
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-09-29
Sam De Rijcke
Even dachten we dat Andrew Stockdale een nieuwe band had opgestart. Tot we door hadden dat we eigenlijk stonden te kijken op de gitarist van RHEA die met een al even indrukwekkende haardos was gezegend. Met zo een coiffure moet je gewoon in de rock’n’roll stappen, kan niet anders. RHEA bleek overigens een oerdegelijke rockband te zijn met potige en stevige songs en een potente zanger die scherp en venijnig uit de hoek kwam. Een band met flink wat potentieel, maar ze hebben één probleem, en dat erkennen ze ook zelf. RHEA lijdt namelijk aan het Stu Bru syndroom. Voor de slechte verstaanders geven we hier nog even de definitie van deze kwaal : ‘Het Stu Bru syndroom is een aandoening die vrij frequent voorkomt bij beginnende Belgische bands die te zeer hun best doen om binnen de lijntjes te kleuren die de populaire radiozender Studio Brussel vooraf heeft uitgetekend. In de popmuziek resulteert dit vaak in bandjes die hardnekkig de nieuwe Oscar & The Wolf trachten te zijn. Bij rockmuziek liggen de referenties enigszins anders : Rock betekent voor Studio Brussel Foo Fighters, Royal Blood of Queens Of The Stone Age, alles wat een stap verder durft te gaan is uit den boze’.
RHEA behoort uiteraard tot de tweede categorie, ze hunkeren naar airplay en vergeten daardoor om een eigen ziel en identiteit in hun songs te leggen. Daarom hebben wij een boodschap voor deze beloftevolle band. Fuck Stu Bru en laat jullie eens volledig gaan, want hier zit duidelijk iets in. Airplay op een voor 95% voorgekauwde radiozender is nu ook weer niet alles. En wat heb je er trouwens aan om in een playlist gewrongen te zitten tussen pakweg de vermomde schlagermuziek van Bazart en de plastiekpop van Bastille ?
Bluesrock uit Nashville, niet bepaald een genre om volle zalen mee te trekken, getuige de eerder magere opkomst in de AB Club. Maar wat een schitterende band was SIMO, een pure sensatie op het podium.
Bluesrock bleek trouwens een te enge omschrijving voor dit powertrio, dit was soulvolle rock, bloedhete funk en seventies hard rock in een bruisend bubbelbad.
Enkele zonderlingen hadden SIMO al even gechekt via de albums ‘Let Love Show The Way’ en het gloednieuwe ‘Rise & Shine’. Twee puike platen, zeer zeker, maar SIMO leek toch weer één van die bands te zijn die je live moet gezien hebben omdat ze een kracht en energie hebben die op plaat gewoon niet te vatten is. De sound was duizend keer snediger en scherper, de songs stegen in hun live versie boven zichzelf uit en vooral de gitaar was uitzinniger. Neem nu “Return”, de opener van het nieuwe album, op plaat een degelijke song maar live een 18 karaats diamant, en dat vooral omwille van dat fenomenaal en uiterst funky soleerwerk van J.D. Simo, de frontman en bezieler van deze band. J.D. Simo presenteerde de blues in een hevig rockend jasje, maar hij had duidelijk ook een paar spuitbussen funk in zijn gitaar leeggespoten (check de gloeiende funkriffs in “The Climb” en “Meditation”). Hij zette flink wat echo’s en wah-wah effecten en op zijn gitaar en deed dat ding zodanig schitteren, swingen en freewheelen dat we er met open mond stonden naar te kijken. En toch was dit geen navelstaarderij a la Joe Bonnamassa. J.D. Simo stak zijn ziel en zijn volledige hebben en houden in die gitaar zonder die kijk-eens-mama-zonder-handen arrogantie aan te wenden. Bovendien was hij ook nog eens gezegend met een gloedvolle soulstem, some guys have it all. De ballad “I Want Love” zorgde voor koude rillingen, een song die in zijn fantastische live versie uitgroeide tot Simo’s eigenste “Purple Rain”. De geest van zowel Curtis Mayfield als die van Prince hingen rond in die prachtsong en de leadgitaar was de crème de la crème.
In de felle gloedvolle bluesrockers als “Long May You Sail” en “ Light The Candle” deed Simo ons dan weer denken aan de funky bluesrock van Chris Duarte. En natuurlijk aan dat andere gitaarwonder Gary Clark Jr, ook zo een artiest die op zijn platen te veel de ruwe kantjes er heeft afgevijld en pas live volledig tot ontbolstering komt met een portie bloedhete en rauwe bluesrock.
Een absolute parel was “I Pray” waarin zowel The Doors, Santana als All Them Witches rond zweefden. Psychedelica, subliem soleerwerk en ronduit magistrale drums van Elad Shapiro (Mitch Mitchell was in da house) dreven deze song naar een opeenstapeling van hoogtepunten.
Meer dan anderhalf uur bestookte dit powertrio ons met hun weergaloze bluesrock, vaak via lang uitgesponnen songs en uitvergrote instrumentale huzarenstukjes, maar dat deerde ons niet. Het was van begin af aan vuurwerk, soulvolle powerblues met meesterlijke gitaarsalvo’s.
Organisatie: Next-Step – AA Productions
Nederlands 
Français 
