Lokerse Feesten 2025 - DAG 3 - Interessante ontdekkingen in de Club
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-03
Erik Vandamme
De derde dag Lokerse Feesten was compleet uitverkocht, dat had te maken met de komst van Electric Callboy en Pendulum. Maar ook Brutus, Enter Shikari, Psychonaut zijn ware publiekstrekkers. Wij besloten hier echter de sfeer op te snuiven in de Club. Met een programma waar Brutus curator bleek te zijn, werd het een parcours om van te smullen …
We starten op de Mainstage met Bizkit Park (*****), één van onze favorieten binnen de nu-metal scene. Ooit zagen we ze na Limp Bizkit de nacht afsluiten in de tent op Alcatraz en schreven toen ''wat als de tribute band beter is dan het origineel''.
Bizkit Park wegzetten als een 'cover band' is hen oneer aandoen. Wat deze band doet met nu-metal is die muziekstijl niet zomaar heruitvinden. Ze krijgen zelfs de niet nu-metal fan mee door een niet aflatende werkethiek en enthousiasme. Er horen hier wel wat clichés bij zoals hurken en recht springen, of handjeszwaaien enz.
Met een magistrale “Crawling” van Linkin Park kregen ze de handen meteen op elkaar. De bommetjes volgden elkander in een razendsnel tempo op, o.m. met “My Generation” van Limp Bizkit - ook al is het origineel van The Who. - tot ''B.Y.O.B' van System of a Down.
Ze bleven het intense tempo aanhouden.
Een spetterende finale kregen we met o.a. “In the end” en “Numb” opnieuw van Linkin Park en als closing final “Chop Suey!” van System of a Down. Schitterend.
Het plein stond al overvol, het publie superenthousiast, dansen, springen, meebrullen.. Mooi, een nu-metal feest pur sang.
Bizkit Park bleek naderhand dan ook één van dé hoogtepunten van de dag. We hadden ook niks anders verwacht!
Bij Psychonaut (****) neemt de broeierige, strakke instrumentatie en de intense vocals een belangrijke rol in . Geen makkelijke opdracht om het publiek dat net een feestje achter de rug heeft, mee te krijgen. Zeker op een affiche waar die feestelijke stemming voorop stond. Thomas Michiels en C° zijn virtuozen in hun vak en hijzelf is een publieksmenner pur sang. We kregen een vlijmscherpe, emotionele set, die naar onze mening toch beter floreert in een donkere omgeving. De band drukt het gaspedaal compleet in die de zon doet verdwijnen achter de wolken.
De duistere set van Psychonaut bood diepe zanglijnen en scherpe riffs. “'All Your Gods are gone” en “Endless Currents" waren binnenkomers. In oktober komt er een nieuwe plaat uit 'World Maker', ook deze kwam aan bod, meteen werden we uitgenodigd voor de album voorstelling in de AB op 16 november. “Stargazer” is dan ook een veelbelovende song die ons doet uitzien naar het najaar.
Afsluiten deed Psychonaut met het magistraal mooie “The Fall of Consciousness” waarmee de band de handen eindelijk op elkaar kreeg.
De omstandigheden zaten Psychonaut misschien niet mee, maar ze wisten de donkere zieltjes aan te spreken .
We gaven het al aan, het zou voor ons vooral een Club dagje worden … Dat begonnen we met Eosine (****1/2). Er stond nog niet veel publiek in de Club, maar iedereen die we achteraf spraken, was onder de indruk van de verbluffende variërende stem van zangeres Elena. Ze weet te raken, van intieme schoonheid tot energiek uithalen.
Muzikaal ging de band er tegenaan. De Luikse band is in Wallonië en ook in Brussel heel populair. Hoog tijd dat ze ook in Vlaanderen de erkenning krijgen. In de Club wonnen ze het Vlaamse publiek voor zich. Een overtuigend concert dus.
We bleven in de Club hangen voor de Nederlandse band Marathon (****). De uit Amsterdam afkomstige band brak in 2022 door, na het winnen van de 'Amsterdamse popprijs' en brachten in 2023 een titelloze EP uit. Een vrije jonge band dus, die energiek uit de hoek kunnen komen. Niemand stond een seconde stil op dat podium. Wat een vuurwerk door die riffs, die het publiek deed enthousiast meeklappen en headbangen. Marathon zorgde voor aangename uppercuts, een interessante ontdekking dus …
Brutus (*****) deed op de mainstage wat ze altijd doen, een overweldigende set spelen.
Spilfiguur binnen Brutus is zangeres/drummer Stefanie Mannaerts die door haar aanpak de aandacht naar zich toetrekt. De drumvellen staan aanhoudend onder emotionele spanning, de vellen en cimbalen worden tot gor geslagen, wat een mokerslagen. Haar aparte weemoedige, zalvende stem is belangvol. Het trio is sterk op elkaar ingespeeld, de riffs zijn heerlijk. Songs als “War”, ”Liar” en “Miles Away” klieven doorheen je lijf.
Brutus zorgt voor moshpits en headbanging, maar biedt ruimte voor intimiteit. De muziek spreekt voor zich in deze boeiende diverse sound. Het publiek geniet. Een mooi sluitstuk volgt met “All Along” en “Sugar Dragon”.
Terug naar de Club voor Slow Crush (*****), die zorgde voor één van de mooiste momenten van deze festivaldag. De donkerte sluipt in hun materiaal, want zangeres Isa bedwelmt iedereen met haar nachtegalenstem. Over een vorig optreden van de band schreven we ''Eens de rook om ons hoofd is verdwenen, zijn we in zodanig diepe trance beland door de hypnotiserende inwerking van enerzijds een bijzonder intensieve instrumentale aankleding, en anderzijds die sprookjesachtige stem van Isa.''
Rook was er deze keer niet, maar wat een intense walm en intimiteit ervaarden we. Emo-shoegaze van een spookachtige schoonheid en pure intensiteit. De Club werd er muisstil van. Magisch die donker en licht verbindt!
Als afsluiter in de Club, SLIFT (****). De band maakte het zijn publiek niet gemakkelijk. Bonkende drums en riffs zorgen voor een chaotische brij die je moet ondergaan. Niet evident steeds. Dit is een band die in hun klankentapijt een ondoordringbare muur opbouwt. Een onaards voelende sound dus. Wat een energie kregen we hier op ons afgevuurd van Knetterende drums, oorverdovende riifs, kanonschoten met een vleugje psychedelica.
Het was een apocalyptisch aanvoelende set schreven we over hun optreden op Les Nuits Botanique, nu kregen ze het publiek niet volledig mee.
Voor ons ee toepasselijke afsluiter van het festival dag die vooral bol stond van ontdekkingen in de Club én met dank aan Brutus voor hun bijzonder smaakvolle wijze van cureren, die avond!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 – DAG 2 – Groovende synthpop als basis
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-02
Sien Ranschaert
Ook vanavond een fijne diversiteit van verschillende gasten. Met ongegronde twijfel of we nog regen mochten verwachten die avond, vertrokken we voor een prachtige avond.
De avond startte iets later dan verwacht door technische problemen waarvoor onze eerste artiest zich excuseerde. De eerste gastheer was niemand minder dan Daan! Hij mocht een half uurtje te laat de avond op gang trekken. Door het latere uur werd het optreden ook jammer genoeg ingekort. Dit zorgde ervoor dat Daan zijn kleppers aan elkaar kon rijgen en het fantastisch werd. Zoals we Daan kennen, zeer serieus in kostuum maar met de komische noot betrad hij het podium met een rode helm. Met “Exes” was de toon van zijn optreden gezet. De hits volgen zich op met “Icon”, “The Player” waarbij hij met veel gevoel, het publiek kon betrekken bij de laatste tonen. Voor het nummer “Swedisch Designers Drugs” liet hij zich ondersteunen door niemand minder dan Isolde Lasoen, zij nam zoals steeds het volledige optreden de drums voor zich. Op de tonen van “Vicotry” en “Princess” mocht hij een volgelopen plein laten mee bewegen. Het optreden kreeg een extra touch door de trompet. Het korte maar krachtige optreden kon terecht op veel applaus rekenen. Letterlijk een ‘best of’ en iets minder ‘Space’, het recentste album.
Naar jaarlijkse gewoonte mocht ook Arsenal weer optreden dit jaar. Het begin verliep wat stroef, want als je immers geen echte fan was, waren de gekozen nummers niet voor de hand liggend, zeker met de albums van de laatste jaren en het nakende ‘Okan okunkun’. Het varia aan bezoekers kon deze nummers minder smaken. Het optreden met groene achtergrond kon pas de aandacht van het publiek trekken door de ouwe getrouwe hits als “Longee”, “Saudade” en “Estupendo”, die een zomerse cocktail en - gevoel weergaven. Met afsluitende songs als “Lotuk” en “Melvin” te kiezen, maakte Arsenal alsnog een feest van hun optreden.
Vooral voor de volgende groep was duidelijk wie deze avond echt de mensen naar de Grote Kaai lokte. Het optreden van de Pet Shop Boys startte met de tonen van “Suburbia” waarbij ook duidelijk was dat ze de Oekraïnse oorlog nog onder de aandacht wilden brengen door de vlag van het land af te beelden. De start gebeurde met een wat bizar masker op, maar wanneer het masker afviel op de tonen van “Opportunities” kreeg Neil Tennant het publiek pas echt mee. Ook feit dat hij op dat moment voor wat meer beweging zorgde op het podium, zal daar aan de basis gelegen hebben. Vanaf dan kon iedereen zien dat hij zelf ook aan het genieten was van het optreden, en het publiek met hen mee. Synthpop op z’n best met discotunes en dan kom je uit op classics als “Domino dancing”, “Always on my mind”, “What have I done to deserve this?”, “Its a sin”, “West end girls” en “Being boring” Het optreden was loepzuiver en opvallendste van de avond was een zeer mooie visuele ondersteuning van het optreden.
Na het optreden van de Pet Shop Boys was het aan Soulwax, al moest daarvoor wel wat geduld opgebracht worden. Terwijl het plein half leeg liep, werd er aan het podium gewerkt. Zeer veel hardwerkende mensen zorgden dat na een uur en een half een stevig optreden van Soulwax kon starten.
De opstelling met drie drummers, die met hart en ziel het optreden ondersteunden, kan je op zijn minst impressionant noemen. Verrassingsverschijningen Charlotte Adigery en als navolging de Belpoplegendes van Telex kwamen boven met hun “Moskow Diskow”. Het meest bijgebleven nummer “All Systems Are Lying” en “E Talking” zorgden dat de elektronical beats een ferm feestje was. Hoedanook was dit een innovatief, gewaagd, twinkelend, energiek synthpop feestje van Belgische makelij … We werden in hun unieke, nostalgisch- futuristische wereld meegezogen en gemept . Live overdonderend, indrukwekkend , iets aparts en speciaals.
Ook nog even een kleine shout out naar de nieuwe opstelling van de Kaai. De met schermen omringde Kaai zorgde ervoor dat je een enorme verbinding had met het volledige plein. Het festival in familiale en steeds gemoedelijke sfeer werd hiermee extra ondersteund.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2025 - DAG 1- Een feestelijke aftrap met Snelle, Clean Bandit, Kygo en Amber Broos
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-01-08
Sarah Vandamme
Op 1 augustus 2025 barstte de 50ste editie van de Lokerse Feesten los - en hoe! Het jubilerende festival werd op gang getrapt door niemand minder dan Snelle, die het publiek meteen wist mee te sleuren in zijn wereld met zijn herkenbare en oprechte sound. De Nederlandse rapper opende zijn set met de krachtige hit "Reünie" - een slimme keuze die meteen een golf van herkenning door het publiek stuurde. De rijen voor het podium stonden dicht opeengepakt, en het refrein werd van voor tot achter luidkeels meegezongen. Snelle wist perfect te balanceren tussen emotionele tracks als "Smoorverliefd" en opzwepende publieksfavorieten zoals "In de schuur". Zijn energie was aanstekelijk, en zijn podium présence bewees dat hij een waardige opener was voor deze bijzondere editie van het festival.
Na Snelle was het de beurt aan Clean Bandit, die het tempo en de sfeer naar een nieuwe hoogte tilden. Hun mix van elektronische beats en klassieke elementen werkte bijzonder goed op het grote openluchtpodium. Hits als "Rather Be" en "Symphony" zorgden voor een collectief euforisch gevoel onder het publiek. De lichtshow en visuals versterkten de dansbare vibe, en de live vocals gaven het optreden extra diepgang. Het was duidelijk: Clean Bandit blijft een garantie voor zomerse, dansbare klasse.
Wanneer de Noorse superster Kygo het podium betrad, voelde je de anticipatie in de lucht hangen. Zijn kenmerkende tropical house-sound paste perfect bij de zwoele avond. Met hits als "Firestone", "Stole the Show" en een verrassende live-uitvoering van "It Ain't Me", wist Kygo het publiek volledig in te pakken. Zijn set was doordacht opgebouwd, met zowel dromerige momenten als knallende drops. Hoogtepunt? De vuurwerkfinale op het einde van zijn set, synchroon met de laatste beats - een visueel en auditief spektakel.
Maar het feestje was nog niet gedaan. De jonge Belgische dj Amber Broos had de eer om de eerste festivalavond af te sluiten, en dat deed ze met verve. Haar set zat vol techno- en house-invloeden, met hier en daar een knipoog naar bekende melodieën. De dansende menigte bleef tot in de late uurtjes op het terrein hangen, gedreven door haar strakke mixen en onuitputtelijke energie.
Besluit
De 50ste editie van de Lokerse Feesten is met een knal van start gegaan. Snelle bracht de emotie, Clean Bandit de zomerse klasse, Kygo de magische sfeer, en Amber Broos de nachtelijke euforie. Als dit een voorbode is voor de rest van het festival, dan staat Lokeren nog heel wat muzikaal moois te wachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Private Function - Brutaal, zonder remmen en vol humor
Het was zeker niet op basis van hun platen dat ik besloot om Private Function te gaan zien want die vind ik verre van indrukwekkend. Maar het aantal lovende reacties dat ik te horen kreeg van mensen die de groep eerder aan het werk zagen was dermate hoog dat ik haast niet anders kon dan dit livefenomeen eens te gaan checken.
En dat kon, in The Pit's maar dat zou zomaar eens de laatste keer geweest kunnen zijn. Eigenlijk is Private Function dit soort cafés inmiddels al ontgroeid maar omdat ze The Pit's zo'n geweldige locatie vinden, wilden ze er absoluut nog eens opdraven. Er werd dan ook een stormloop verwacht (The Pit's werkt zonder voorverkoop) maar die bleef gelukkig net beheersbaar.
De eer om te openen was weggelegd voor Tipi., een duo uit Brussel dat ons een mix van punk, hardcore, garage en psych beloofde. Ik hoorde vooral met veel power gebrachte punk die in de verte deed denken aan Japandroids. Knallende drums, een laagvliegende gitaar en twee brulboeien waren daarbij de voornaamste ingrediënten. Een gebrek aan energie kon je zanger-gitarist Martin (Mr. Fartface, Alien Nation,...) en drummer Makhmo (Asile, Suicides De Lapins,...) moeilijk verwijten. Vooral die drummer, die zijn broek thuis had laten liggen, wist geen raad met zijn onstuimigheid. Hij klom voortdurend op zijn drumkruk en haalde in al zijn furiositeit ook nog eens het spandoek van Private Function naar beneden.
Tipi. week geen millimeter af van de gekozen stijl, maar wist dankzij de knappe nummers toch voor voldoende variatie te zorgen. Een gesmaakte set waarin een nummer werd opgedragen aan de een dag eerder overleden Ozzy.
Daarna was het de beurt aan het zeskoppige livemonster uit Melbourne dat haar gloednieuwe plaat, met een titel die voor mij onmogelijk te typen is, kwam voorstellen. Een plaat waarvan de hoes minstens even inventief is als de muziek. Die hoes -de eerste microscopische volgens de groep- bestaat uit 2590 individuele platenhoezen ontworpen door Bootleg Comics en is voorzien van een speciaal gebouwd vergrootglas om zich volledig in het artwork te kunnen verdiepen.
Dat lijkt een nogal artistiekerige aanpak maar op het podium bleek meteen het tegendeel waar. Het publiek wist verdomd goed waarvoor het gekomen was. Vanaf de eerste noten barstte de moshpit los en spoot het bier in alle richtingen. Hun ondefinieerbare mix van punk en psychrock klonk luid, explosief en ongeremd. Nummers als "Ready to be rich" en "Fuck me dead" klonken meteen vertrouwd en nodigden uit tot meebrullen.
Zanger Chris Penney wist als geen ander hoe hij een publiek moest ophitsen. Hij sprong vrijwel meteen op de toog en waagde zich af en toe aan een rondje crowdsurfen waarbij mijn hoofd een paar keer kennismaakte met zijn bottines.
De heksenketel werd zo mogelijk nog heter toen bassiste Milla Holland de microfoon van Penney toegespeeld kreeg. Het hardcoregehalte schoot meteen fors omhoog terwijl haar akelig indringende stemgeluid niet te omschrijven viel.
Er was ook plaats voor een gezonde dosis humor. Daar zorgden in de eerste plaats enkele verminkte covers voor: "I get around" van The Beach Boys" en "Free bird" van Lynyrd Skynyrd. Achteraf hoorde ik dat ze ook een nummer van Coldplay door de mangel gehaald hadden. Ook de vier ultrakorte nummers, telkens onder de 10 seconden en voorafgegaan door een 1-2-3-4 in Ramones-stijl, kon je moeilijk erg serieus nemen.
Een van energie barstende set werd afgesloten met het splinterbommetje "Duct tape", waarna Chris Penney de benen nam. De rest van de band bleef gewoon op het podium staan en toen de zanger niet meteen terug kwam opdagen, speelde gitarist Anthony Biancofiore met een brede grijns op het gelaat feilloos de intro van "Radar love". Een mooi eerbetoon zonder woorden voor de net overleden George Kooymans en tevens het bewijs van de veelzijdigheid van Private Function die veel groter bleek dan ik had kunnen vermoeden.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Neon Electronics is er terug met een nieuwe single. Een beetje naar aanleiding van hun komende optreden tijdens de Lokerse Feesten op de Fonnefeesten. Maar er wordt ook nog meer werk verwacht in het najaar. Momenteel bestaat Neon Electronics uit drie leden: Dirk Da Davo, Radical G en Pieter-Jan Theunis. Daarnaast is Dirk Da Davo nog actief met DDD waarvan een nieuwe song verschijnt in september. Goed nieuws voor de komende tijd dus!
“Nothing For Nothing” is een leuke track geworden die zowel dansbaar als dystopisch klinkt (luister maar naar de vervormde vocals en de beats) samen met een industrial klinkende gitaar en fijne synths erbovenop.
Deze single laat het beste vermoeden voor de rest die nog moet komen.
Elektrowave
https://www.youtube.com/watch?v=xo7GKrFdalM
https://fonnefeesten.be/line-up/2025-08-06/neon-electronics/
‘Echoes of Transgression’ is de nieuwe EP van The Giant Low. Met vier tracks pakken ze elke fan van moderne postpunk meteen in.
The Giant Low is sinds 2019 de band van Malte Olsson. Deze Zweed – die ooit nog bas speelde op een nummer van The Hellacopters – vond de liefde in Nijmegen toen hij in Doornroosje optrad met zijn (Zweedse) band Brick. Later vormde hij in die stad de band The Giant Low, waarin hij zingt en gitaar speelt, met enkele gelijkgestemde zielen.
The Giant Low klinkt een beetje als the Editors, Customs en Interpol, maar ze doen er hun eigen ding mee. Meeslepend, uptempo en donker dansbaar, modern en tegelijk met respect voor tradities, goede refreinen en catchphrases,
Op “Blindness” zingt Malte Olsson op dezelfde manier als Tom Smith van Editors. Er zijn natuurlijk nog kleine verschillen in klankkleur en volume. “What’s The Point” heeft een sterke intro die doet denken aan Interpol en Customs en in “Payments” zit een beetje D:Zine.
‘Echoes of Transmission’ (in plaats van Transgression) had ook een goede titel van deze EP kunnen zijn, als knipoog naar het album van Joy Division, want die referentie zit er zeker ook in.
https://www.youtube.com/watch?v=wlH0dlm6kHs
Met de heruitgave op vinyl van ‘Palomine’ uit 1992 is de Nederlandse indierockband Bettie Serveert de voorbije jaren opnieuw op de radar gekomen van een paar Belgische concertorganisatoren, hoewel de band al heel lang geen nieuw materiaal opgenomen of uitgebracht heeft. Daar komt verandering in met de release van de single “Ta”.
“Ta” klinkt herkenbaar als Bettie Serveert. Deze nieuwe single doet mij wat denken aan “Smack” uit 2003. In de bijhorende clip lijkt het decor belangrijker dan de band en de muziek. Een beetje alsof de band iemand een vriendendienst wilde doen. Het ziet er overigens naar uit dat “Ta” een stand alone single wordt, terwijl de echte fans misschien gehoopt hadden op een volledig nieuw album, en dan weer een heuse tournee met alle toeters en bellen.
Wij zijn vooral blij met dit teken van leven en hopen in stilte op meer. Hoe het nu verder gaat met Bettie Serveert, dat zien we dan wel weer.
https://www.youtube.com/watch?v=obSMC2M20r4
Notowns is een Griekse band die op de rails gezet werd tijdens de coronaverveling. Twee jaar geleden verraste deze band met hun debuut ‘Joyride’ en nu zijn ze al terug met opvolger ‘Vicious Little World’.
Deze band haalt de mosterd duidelijk in de UK, bij de Britse postpunkiconen, maar ook bij de Madchester-hype en bij bands als Sleaford Mods. “A Better Day” heeft een intro die gelend werd bij The Cure. “Party Dogs” is schatplichtig aan de Happy Mondays, maar dan op MDMA. Ook “Vicious Little World” en “Exiles” hebben haast in het ritme. “Lies” is ondanks het thema een relatief vrolijk nummer.
“Big White Shark” heeft een beetje een Négresses Vertes-vibe: cool-laidback op een zonnig ska-ritme. “Treason” is dan weer meer White Lies. Deze Griekse band brengt zijn moderne postpunk heel dansbaar. “Another Hero” vind ik één van de beste nummers van dit album. De intro had van Customs of Interpol kunnen zijn. Mee op het podium van de top drie staan “Hyenas” en “Death of You”.
Bij postpunk denken we niet meteen aan Griekenland, misschien omdat ons land daar zelf zo een lange traditie in heeft, maar Notowns doet leuke dingen met de erfenis van de Britse postpunk.
https://www.youtube.com/watch?v=oYHqS8ECVVI&t=2s
https://notowns.bandcamp.com/album/vicious-little-world
Het ijzer smeden als het heet is, dat doen ze bij Ford’s Fuzz Inferno. Hun nieuwe album ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is al de derde release in minder dan twee jaar tijd. Meer van hetzelfde? Dat wel. Maar ook een beetje anders.
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is de tiende release van dit Nederlands-Belgische trio, terwijl wij nog niet helemaal bekomen zijn van ‘Electrofuzzification’ en ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’, de twee albumreleases van vorig jaar. De band surft op een positieve golf, met tourneetjes in de UK als kers op de taart. Het artwork is opnieuw heel herkenbaar en natuurlijk zit er weer iets met ‘fuzz’ in de titel van de release. Ze houden hun tradities in ere bij Ford’s Fuzz Inferno.
Op deze nieuwe release duwt het trio in minder dan 20 minuten zo maar even negen tracks tussen onze oren. Ze verkiezen dus nog steeds vooral de compacte energiebommetjes van minder dan 2 minuten. De basis is nog steeds de militante Britse oldschool punk (UK Subs, The Adverts, GBH, …), maar dan met een hogere dosis fuzz dan bij die voorbeelden.
Amerikaanse hardcore zit er natuurlijk ook wat in, maar de grootste gemene deler van deze release lijkt toch eerder Brits. Sloganeske lyrics en makkelijk mee te brullen. Geen ballast. Het lijkt een eenvoudig recept dat iedereen zo kan nadoen, maar je hebt talent nodig om het goed te doen.
Nieuw is dat er deze keer ook wat psychedelica aan te pas komt. Zo is Part 1 van “Why Are We Here And Who Are You” een rechttoe-rechtaan-punkrock-anthem (overigens het beste van het album) terwijl het aansluitende Part 2 van dezelfde track als een psych-impro/jam-versie voortbouwt op het ritme van die track. De tweede psych-opstoot zit in “Need No Favours”. Veruit het traagste en langste nummer op het album, maar gelukkig nog geen suffe ballad. De intro geeft je wat kippenvel, met dat huiveringwekkende gefluister. Een track die misschien net zo goed op een postpunk-album had kunnen staan.
Andere hoogtepunten op deze release? Die zijn er genoeg. De lijzige, licht zeurende vocalen op “Energy Song”, de bijna tastbaar gemaakte afkeer in “Enough Of You”, de kekke drum-intro van “Promises For A Bright New Day” die verderop nog een paar keer terugkeert, de surf-vibe op “Frantic Fuzz Rush”, …
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is het meest avontuurlijke album van dit trio. Heel leuk dat ze het voor zichzelf en de fans wat spannend houden door af en toe nog iets nieuws te proberen. Punk en psych levert alvast een aangename cocktail op. Hier willen we er nog een paar van drinken.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/ultimate-fuzz-frequencies
https://www.youtube.com/watch?v=_bNHhdd2Lpc
Beaten By Hippies - Als je het muzikale landschap nu bekijkt, denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock’n’Roll
In 2019 bracht de Belgische stoner/hardrock formatie Beaten By Hippies zijn titelloos debuut uit. We schreven toen: 'Beaten By Hippies brengt een veelzijdige, kleurrijke, groovy, hypnotiserende psychedelische stonerplaat uit.
Wat vooral opviel bij Beaten By Hippies live, is dat ze er een hoge dosis spelplezier beleven. Een charismatische frontman , aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje. Lekker zweven in een uiterst genietbare sound … zonder bijhorende middelen.
De band heeft ondertussen niet stil gezeten, nu pas 6 jaar later komt een nieuwe plaat uit, ‘El paso’.
Rond de release, het optreden op Desertfest, de plannen en ambities, hadden we een fijne babbel met zanger Stephane, bassist Bruno en drummer Stef.
Ik ben jullie beginnen volgen vanaf het debuut in 2019. Ik zag jullie live op Desertfest. Hoe is het met de band verder gelopen?
Bruno (Bass): Heel goed zoals je wel kan merken. We hebben niet stilgezeten, we zijn blijven werken, blijven nieuwe nummers maken hetgeen resulteerde in onze laatste plaat Sidetracked In El Paso.
Stef (Drum): Desertfest was een topper voor ons, maar daarna volgde al snel Covid waardoor we minder hebben kunnen inzetten op show voor het promoten van onze eerste plaat. Er waren wel wat losse gigs, maar we zijn dan voornamelijk beginnen schrijven aan nieuwe songs waarvan je het resultaat kan horen op Sidetracked In El Paso.
Stephane (zang): We hebben gedaan wat we altijd deden, nummers maken, shows spelen en ons vooral goed amuseren in het proces. Want daar draait het om!
Over het optreden op Desertfest schreef ik ‘Een charismatische frontman, aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje’. Klopt dit? Hoe zien jullie het zelf?
Bruno: Ja, zeker wel. We spelen graag live en laten dat ook graag merken. Het is en blijft een rock n roll show en mensen willen geëntertainde worden. Hoewel je de subtiliteiten van de studio live niet kan overbrengen moeten onze nummers vooral live beleefd worden. We smijten ons altijd voor meer dan 100% voor élk optreden om het even waar of wanneer.
Stef: Ik vind dat dit zeker klopt, ook vandaag nog. We halen invloeden op enorm veel verschillende plekken wat resulteert in de Beaten By Hippies sound.
Stephane: Ik kan me daar wel in vinden, hehe. Weet je, ik kan mij eigenlijk niet inhouden, als ik daar dan sta is het telkens vollenbak.
Jullie stonden op toch een van de grote evenementen binnen de scene; heeft het extra deuren geopend (of heeft COVID roet in het eten gegooid)?
Bruno: De reacties na ons optreden waren zeer positief. Maar, eerlijk gezegd, het heeft toch minder effect gehad dan we gehoopt hadden. Het blijft toch zoeken om toch opgepikt te worden….we zijn niet de enigen die vinden dat ze het verdienen om op de nationale radio gespeeld te worden of een mooie plaats te krijgen op een festival.
Stef: Covid heeft sowieso roet in het eten gegooid, maar ook een gebrek aan podia, clubs, jeugdhuizen, … die nog willen inzetten op live muziek van lokale bands, dit is echt verloren geraakt. Die DIY, underground mentaliteit is spijtig genoeg verdwenen. Het is overal “te luid”, “geen budget”, … En ons land is zo klein dat steeds dezelfde bands, gepusht door een booker of manager, alle podiumkansen wegpikken.
Stephane: Tja, wanneer alles een beetje terug in gang kwam na de lockdowns was onze plaat ook al 3 jaar oud, hé.
De nieuwe plaat ‘El paso’ is er pas zes jaar na het debuut, waarom heeft het zo lang geduurd eigenlijk?
Bruno: Een combinatie van factoren, zoals het altijd gaat. Eerst en vooral Corona natuurlijk. We schrijven ook alle nummers samen. Dat kan soms snel gaan, maar soms kan het ook heel lang duren ? We hebben alle vier namelijk wel een duidelijke mening en we willen ook alle vier even graag dat daar rekening mee gehouden wordt. Verder hebben ze het bij de platenmaatschappij – gelukkig maar – ook heel druk… dus tot alle puzzelstukjes samenvallen zijn we wel al weer even verder.
Stef: Heel simpel … Covid :-D Was er die epidemie niet, dan denk ik dat onze plaat er 2 jaar eerder was.
Stephane: Inderdaad een combinatie van redenen. We hadden de nummers eigenlijk al opgenomen tegen eind 2023, maar dan is er nog zoveel bij komen kijken… en voor je het weet is er nog 1.5 jaar erbij.
De niewue plaat klinkt breed, divers, me dunkt. Zijn jullie volwassen geworden of hoe moet ik het zien?
Bruno: Ik denk wel dat, hoe langer je in een groep speelt, hoe meer je samen leert spelen en dus meer een eenheid wordt. En ja het is een cliché maar gewoon ook echt waar dat je met het ouder worden, je minder aantrekt van hoe dit of dat zou kunnen overkomen of je minder de vraag stelt “zouden we hiermee kunnen scoren”. We willen ons vooral amuseren en ons publiek entertainen met muziek waarin wijzelf én het publiek helemaal kan in opgaan. We vragen we ons minder af of het wel genoeg “beaten by hippies” is. Inspiratie kan en mag van overal komen. Als we vinden dat het werkt, dan werkt het. Er is een minder omlijnd kader van wat wel en niet kan. We moeten het gewoon helemaal zien zitten om het al dan niet te spelen…. We waren ons er niet zo bewust van, maar die lijn is dus wellicht inderdaad wel wat opgeschoven, nu je het zegt
Stef: Op de eerste plaat zochten we als band denk ik onze sound en onze feel. De ervaring die we toen opdeden leidde ertoe dat we konden groeien als songwriters. Hierdoor konden we echt op zoek gaan naar onze eigen sound en dat hoor je op Sidetracked In El Paso.
Stephane: Ik denk niet per se meer volwassen, haha. Maar nog meer een gevoel van ‘we doen wat the fuck we willen’.
Waar ik het ook compleet mee eens ben, is de evolutie in de zang; heeft de zang nu echt zijn weg gevonden binnen de band of is het naturel gegroeid?
Bruno: Ik denk wel dat Stephane meer vertrouwen gekregen heeft en zekerder is geworden in het zingen. Een goeie zanger is authentiek en geeft zichzelf bloot. Maar om jezelf helemaal te durven blootgeven, moet je je veilig voelen. Hoe meer tijd je samen doorbrengt, hoe meer er aan dat onderling vertrouwen en aan die veilige omgeving gebouwd wordt. En op dat vlak zit het nu wel goed in onze band denken we. We durven allemaal nog meer opgaan in de muziek zeker ook door de enthousiaste reacties van het publiek.
Stef: Naar mijn gevoel is dat naturel gegroeid, maar daar kan Stéphane best zelf op antwoorden.
Stephane: Zoals Bruno zegt. Maar ook denk ik dat die evolutie veel te maken heeft met de extra ervaring in de studio.
De inbreng van strijkers is nieuw en uniek, hoe ben je op het idee gekomen (het werkt)
Bruno: Het nummer met de strijkers “The Fall” is gebaseerd op een bas riff die ik 20 jaren geleden voor het eerst speelde. Ik dacht dat het niet meteen iets voor BBH was, maar speelde het toch eens op een repetitie en iedereen was meteen mee. In een mum van tijd hebben we het nummer uitgewerkt. Ik weet niet door wie of door wat, maar in mijn hoofd hoorde ik er strijkers bij. De eerste dag dat we studio in gingen heb ik dan ook tegen onze producer gezegd dat we strijkers wilden. Hij antwoordde heel cool, “Ok, geen probleem, maar dan moeten het echte zijn (geen synths) en moeten ze door een topper gespeeld worden”. Enter Red dus, want hij is me wel een absolute topper in zijn vak, ja. Hij heeft onder andere nog bij Hooverphonic, Vaya Con Dios en Bjork heeft gespeeld en hij was toch niet te beroerd om een paar viooltracks voor een Leuvense rockband te komen inspelen. 102 sporen om precies te zijn. Ik kreeg er letterlijk de tranen van in mijn ogen om hem bezig te zien…zo doorleefd zo echt. Zijn viool heeft het nummer ongetwijfeld een grote meerwaarde gegeven.
Stephane: Wie wil er nu niet een ballad schrijven en met een heel orkest aan strijkers? Kom, dat zijn de soort dingen die je moet doen als je de kans krijgt.
Je durft buiten de lijntjes te kleuren muzikaal, maar blijven subtiel jullie roots trouw. Is het de juiste omschrijving?
Bruno: Zeker. Maar nogmaals, dat is geen bewuste keuze. We zijn niet te beschaamd om iets nieuws of anders te proberen. Why the F*** not?! We hebben maar 1 leven, we willen er alles uithalen, op alle vlakken, dus ook met onze muziek.
Stef: Ik vind dat zeker een goede omschrijving. Dit is wel absoluut geen bewuste keuze maar iets waar we op natuurlijke wijze onze weg in vinden.
Stephane: Ik denk dat dit ook komt omdat we alle 4 wel wat gemeenschappelijke invloeden hebben. Maar daarnaast zijn er ook heel veel verschillende smaken en interesses.
Hoe waren de reacties?
Bruno: We hebben eerlijk gezegd alleen maar positieve reacties gekregen. Hout vasthouden! Waaronder ook een 9/10 in de Rock Tribune. Heel fijn om dat te lezen. Nu nog hopen dat de muzieksamenstellers en programmators die reviews oppikken ef ze minstens interessant genoeg vinden om ons een kans geven.
Stef: Over het algemeen zeer positief wat absoluut geweldig is!
De twee platen tonen jullie unieke karakter binnen de scene. Maar een grote doorbraak lijkt moeilijk. Heb je er een verklaring voor?
Bruno: Bedankt voor het compliment! We hebben er een beetje het raden naar om exact te weten wat er nodig is voor helemaal door te breken. Iedereen die ons live heeft gezien is altijd laaiend enthousiast. Maar we moeten eerst wel de kans krijgen om ons te bewijzen natuurlijk. Misschien moeten we wat meer aandacht besteden aan de social media-platformen van deze tijd, want veel volgers hebben is blijkbaar wel een troef…als je kijkt naar de line-up van veel festivals. Ach ja, je moet gewoon ook een beetje geluk hebben zeker? En ondertussen in onszelf blijven geloven, er blijven voor gaan…en hopelijk toch de juiste mensen op de juiste plek tegenkomen die evenveel in ons geloven en ons een kans willen geven, omwille van wie we zijn en de sound die we maken.
Stef: Zoals ik hier hoger al zei, veel te weinig ondersteuning en podia voor lokale bands. Iedereen legt z’n focus op “De Nieuwe Lichting” of “Humo’s Rock Rally” waardoor die bands alle support krijgen van de weinige managements en promotoren in ons land. Tot mijn grote spijt is er blijkbaar geen plek in België voor stel oudere rockers die op elke show alles geven. Voor alle duidelijkheid, een grote doorbraak is absoluut onze ambitie niet, verre van. Wij willen als band gewoon onze muziek spelen voor een publiek … gewoon lekker live knallen, dat doen we het liefst!
Speelt het Belg zijn in jullie nadeel, denk je?
Bruno: Dat denk ik niet. Alles is toch veel internationaler geworden en er wordt veel meer over de landsgrenzen gekeken. Met platforms als Spotify kan iedereen van over de hele wereld je horen. Ze hebben ons nummer bijvoorbeeld al gespeeld op de Argentijnse radio! België heeft op zich een zeer levendige muziekscene, met talloze festivals, zalen… Het is gewoon niet makkelijk om een kans te krijgen. Op dat vlak ontbreekt het lef soms. Er wordt vaak rond gekeken en copy-paste gedaan als er een selectie moet worden gemaakt of er wordt gekeken naar externe factoren die op zich niks met de muziekkwaliteit te maken hebben , zoals het aantal volgers op Tiktok bvb ? . Hopelijk blijven er dus mannen en vrouwen met ‘ballen’ rondlopen die nieuwgierig zijn naar lokaal onbekend talent.
Stef: Neen, dat denk ik niet. België produceert enorm veel goede bands, maar je vandaag al “viraal” gaan om er iets van te maken. Playlists van StuBru en Willy zijn er ook precies enkel voor bands die support krijgen van een groot label. Ik ben hier misschien behoorlijk cynisch in geworden, maar ik vind het spijtig.
Wordt ‘El Paso’ de plaat van de grote doorbraak? Wat hoop je te bereiken met de nieuwe plaat, en de deels nieuwe muzikale weg?
Bruno: We hopen zeker dat heel veel mensen de plaat beluisteren en zo hopelijk op wat grotere podia of festivals te kunnen spelen. We smijten ons bij elk optreden voor de volle 100%, maar soms vragen we ons toch af “Hoe zijn we hier in godsnaam terecht gekomen?” als we weer compleet loos gegaan zijn, voor een bijzonder enthousiast maar toch ook …bijzonder klein publiek Pas op, kleine gigs zijn zeker charmant .Maar bij de officiële release hebben we bijvoorbeeld mogen ervaren hoe het voelt om honderden mensen uit hun dak te zien gaan op jouw muziek minutenlang te zien en horen applaudisseren om een nummer dat je zelf hebt geschreven…Jaaa, dat smaakt wel naar meer hoor!
Stef: Mocht het nog niet duidelijk zijn, IK WIL LIVE SHOWS SPELEN! :-D En uiteraard, ik denk dat we als band sowieso al willen denken richting een 3e plaat … we gaan zeker geen 6 jaar wachten deze keer.
Stephane: Ik hoop een zo groot mogelijk publiek te kunnen bereiken. Zowel met de songs als met de live shows. De grote doorbraak? Zullen we zien, het is gewoon stap voor stap. Fan per fan. Ik ben sowieso al fan van onze plaat!
Wat zijn de verdere plannen? Moeten we weer zes jaar wachten op een nieuwe plaat?!
Bruno: Toch eerst zien wat er met deze gebeurt ? We blijven elke week repeteren en daar zullen wel nieuwe nummers blijven uitkomen… We gaan wel voor kwaliteit, niet voor kwantiteit. Maar een enthousiaste ontvangst van dit album zou ons ongetwijfeld nog meer goesting doen geven om er nóg meer voor te blijven gaan.
Stephane: Eerst zoveel mogelijk deze plaat pushen. Liefst zoveel mogelijk shows. En vooral ons blijven amuseren! Van de simpelste repetitie tot de gekste optredens! En mocht er dan een volgende plaat aankomen, wil ik er zelf ook geen 6 jaar op wachten.
We hadden het al over de ‘ambities’; zijn er doelen of ambities die jullie nastreven? De wereld veroveren begint afgezaagd te klinken …
Bruno : Weet je, we spelen muziek omdat we dat graag doen en omdat we muzikanten zijn in hart en nieren. Een plaat maken is daar dan gewoon een gevolg van. Dus we zijn al blij dat we zover geraakt zijn en dat we zoveel positieve reacties krijgen op onze plaat. Wat airplay en wat grotere optredens zou leuk zijn.
Als je het muzikale landschap nu bekijkt denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock N Roll. Ik denk dat dat misschien wel de ambitie is: terug Rock N Roll naar de massa brengen. Iedereen doen inzien dat er meer is dan Pommelien Thijs of DJ Viktor Verhulst. Zij mogen er uiteraard ook zijn, maar er is zeker nog een (latent) publiek voor onversneden rock.
Stef : Podia veroveren, leuke supports spelen zoals we in het verleden reeds konden doen met Tangled Horns, Rhea en Sloper, en op die manier steeds proberen zieltjes te winnen die zich kunnen vinden in onze sound en wat we live doen.
Stephane : Er zijn nog wel een paar festivals die ik graag zou spelen natuurlijk, zoals iedereen. Gezonde ambitie, iets om naar uit te kijken als muzikant maar ook als muziekliefhebber.
Dankjewel voor deze fijne babbel, veel succes in alles wat jullie nog ondernemen, en hopelijk tot binnenkort…
Beyond The Labyrinth - Johan Lotigiers (BTL) – ‘Ik geef toe, het is de eerste keer in mijn leven dat ik zonder al teveel stress op het podium sta’
Beyond The Labyrinth bewandelt sinds 1996 die dunne lijn tussen hardrock en melodieuze metal. Sinds het najaar van 2024 doen ze dat met een nieuwe frontman: Johan Lotigiers, nog beter bekend als ‘de broer van Helmut Lotti’. Zijn stem is intussen al te horen op “Fear’s The Killer”, een heropname van een nummer uit 2011. Intussen kwam ook een single op de markt “My Favorite Mistake” én bovendien laat de band zich tegenwoordig gewoon BTL noemen.
Over dit alles hadden we met Johan Lotigiers, een wandelende muziek encyclopedie, een heel fijne babbel, waarbij we ook polsten naar zijn persoonlijk parcours binnen de scene, hoe hij broer Helmut heeft gemotiveerd om zijn ‘hardrock ‘plaat uit te brengen alsook de doelstellingen en ambities met BTL; ook zijn persoonlijke doelen kwamen aan bod… place to be? Een gezellig terras in The Fox, Lokeren…
Waar komt de voorliefde van het ‘hardere genre’ vandaan? In tegenstelling tot je broer dacht ik…
‘als het goede muziek is, is het goede muziek’ is altijd ons motto geweest. Wij houden niet van hokjes denken. Ikzelf ben wel een liefhebber van hardrock maar evenzeer van jazz, swing, pop of andere genres.
Je broer is dankzij jouw hardrocksmaak ook in het genre getuimeld…
Hij werd heel zijn kinder-, en puberteit geconfronteerd met platen van AC/DC, Van Halen, Kiss, Saxon, Iron Maiden, etcetera. De heavy metal van de jaren ’80.
Geen Led Zeppelin, Black Sabbath of Deep purple?
Dat is op latere leeftijd pas boven gekomen, toen ik op zoek ging naar de oorsprong . Als je jong bent dan hou je vast aan bands van het moment zelf, het is pas later dat ik teruggekeerd ben naar het verleden. De eerste platen die ik zelf echt gekocht heb op 11-jarige leeftijd waren AC/DC ‘Dirty Deeds Done Dirt Cheap’, Kiss ‘Killers’, een verzamelalbum met vier nieuwe nummers, Saxon ‘Power and the Glory’ en Iron Maiden ‘Number of the Beast’. Ik heb daar veel mijn moeder haar werkcamionette voor moeten wassen ?
Je hebt ook een verleden in de muziek?
Ik zat als puber in het playbackmilieu, daarna deed ik voornamelijk soundmixshows. Als zijnde ‘de slechtste imitatie van Tom Jones’ (haha). Rond mijn 18de kreeg ik telefoon van een producer en voor ik het wist zat ik met management aan tafel. 2 maand later stond ik in Tien Om te zien. Het is toen allemaal zeer snel gegaan. Ik heb toen een tweetal jaar als zelfstandig zanger in het Vlaamse circuit gezeten. Ik heb toen zelfs mijn eerste en enige Vlaamse album uitgebracht. Daar kan ik nu niet meer echt naar luisteren. Als je jong bent heb je geen eigen identiteit in je stem. Het is allemaal nogal onnatuurlijk gezongen, dik opgezwollen. Mijn broer had dat ook een beetje in het begin. Overacting is beetje typisch als je wat jonger bent.
Je broer heeft een hele gevarieerde carrière uitgewerkt; hoe komt het bij jou niet echt lukte toen?
Onder andere omdat ik met mensen samenwerkten die achteraf gezien niet goed wisten hoe me te begeleiden; Ik was toen al iets te ‘frank’, teveel eigenheid en te weinig plooibaar. Achteraf bekeken ben ik blij dat ik er bewust mee ben opgehouden. Omdat ik het gevoel had naast mijn eigen kwestie te zingen. Ik wou altijd wel in een band zitten, en deed dingen die ik absoluut niet wou doen.
Je broer is dan wel in dat wereldje ingestapt …
Hij heeft aan het begin van zijn carrière in het Nederlands gezongen, in die periode van Tien om Te zien kon hij eigenlijk niet anders. Ze hebben de songs , die reeds in het Engels geschreven waren, gewoon Vervlaamst. In die periode was het de enige manier om ergens door te breken.
Je broer doet het zeer goed met zijn nieuwste plaat, ik zie uit naar zijn optreden op de Fonnefeesten, je werkte (of werkt) ook met hem samen?
Samenwerken is een groot woord. Hij heeft me gevraagd om op zijn nieuw album ‘Breaking The Law’ in duet te zingen en op sommige van zijn optredens durf ik daarvoor eens op het podium springen. Samenwerken is niet altijd even simpel. Hij zit ook vast aan een bepaald circuit, waar je dan in moet meegaan. En dat kan ik met mijn werk en BTL moeilijk combineren. Dat is ook de enige reden waarom dat moeilijk lukt.
Hoe vind je zijn plaat eigenlijk?
Hij heeft er veel mensen aangenaam mee verrast. Zeker binnen de hardrock scene , met die Classics heeft hij indertijd ook veel mensen verrast eigenlijk. Qua productie vind ik zijn plaat heel geslaagd. Op mijn broer zijn zangkwaliteiten valt sowieso niks aan te merken, hij staat als het gaat over stemtechniek op eenzame hoogte, zelfs al ben je geen Helmut-fan kan je dat alleen maar beamen. Grappig, ik vind het beste nummer op zijn Heart Rock-album de live-versie van ‘Que Je T’ Aime’ van Johnny Hallyday. Ik heb Johnny nog gezien in het Koning Boudewijnstadium in 2003. Een groot zanger, een geweldige show.
Je zit nu bij een band die ik al veel jaren volg, Beyond The Labyrinth. Wat trok je zo aan bij hen, om voor hen te kiezen ?
Ik wou iets doen, maar iets van nul helemaal alleen uit de grond stampen, daar had ik noch de goesting, noch de energie voor . Geert is op dat vlak een lopende trein, die is daar zeer gedreven in, omdat hij al jaren de BTL-kar trekt. Voor ik bij de band begon te zingen heb ik wat dingen beluisterd op Spotify. Het nummer dat me over de streep heeft getrokken om me bij BTL te vervoegen was ‘Wings’. Ik was zelfs licht geëmotioneerd door die song, die zit verdomd goed in elkaar.
Waarom zijn Belgische bands zoals o.a. Beyond the Labyrinth die ik een fantastische band vind, zo onderschat in eigen land, op de radio hoor je hen ook amper … Heb je er een verklaring voor?
Ik heb daar ook niet echt een verklaring voor. Wat wel een feit is, er is teveel te doen overal in ons klein landje, de markt is oververzadigd. Ze zijn al jaren bezig met een concurrentieslag onder elkander. Sommige zeggen ‘rock-’n-roll is dood’, maar daar ben ik niet van overtuigd. Neem een band als Ghost, een band die onder de radar maar ondertussen grote podia speelt en er ook is in geslaagd nummer 1 in de Amerikaanse Bilboard Top 100 te bereiken, dat is een band die bewijst dat rock-‘n-roll verre van dood is, en zo zijn er nog veel. Over Rock n’ Roll die verre van dood is heb ik trouwens een party-anthem voor ons nieuw album geschreven.
Beyond the Labyrinth heeft veel wissels gekend; geen probleem om ‘echt door te breken’ denk je?
Weet je wanneer een band echt bij elkaar blijft? Als het geld met pakken binnen stroomt en blijft binnen stromen. Je hebt morele verplichtingen, en financiële overwegingen. En anders is dat een komen en een gaan, wat ook opvalt in het gehele hardrock en metalcircuit? Iedereen heeft wel eens met of bij elkaars band gespeeld.
Jullie laten zich tegenwoordig gewoon ‘BTL’ noemen, is er een reden voor?
Die inkorting heeft inderdaad een doel, ik zou persoonlijk wat meer mensen uit de mainstream willen aantrekken. Dat kun je enkel bereiken door wat meer toegankelijk te zijn. En dat begint al met een bandnaam. Als mijn moeder vraagt “hoe noemt jouw band nu terug,”… dan begrijp je waarom BTL beter in het hoofd blijft zitten dan Beyond the Labyrinth. Beyond The Labyrinth, dat staat en klinkt dan wel mooi en intrigerend in metalkringen, maar dan zit je vast. De bekende namen binnen de scene hebben allemaal korte namen.. Kiss, AC/DC, en ook in de Thrash , Slayer, noem maar op. Daar begint het dus al mee, daarom die afkorting naar BTL.
Als ik het goed begrijp is het de ambitie met BTL dus meer de mainstream toer op te gaan?
Of we mainstream gaan worden? Naar mijn gevoel bewandeld BTL al jaren die dunne lijn, maar straalden ze dat niet echt uit. Tenslotte is BTL altijd wel een zeer diverse band geweest met invloeden uit zowel pop, classic rock en melodieuze metal.. er zijn zoveel genres binnen deze band. Geert is ook beïnvloed door Savatage. Er zit ook een beetje Deep Purple of Rainbow in de muziek. En voor veel Metalfreaks binnen alle generaties na ons is de muziek van de daarnet vernoemde bands mainstream. BTL gaat vooral voor melodie, geen bruut geweld.Anders: Als Journey mainstream is, dan BTL ook, graag zelfs.
De band is weer druk bezig. Vorig jaar was er al een herwerkte single uit 2011 “Fear’s The Killer”
Dat is een beetje een toevallig en grappig verhaal. Radio Classic 21 zend 1 keer per jaar een programma uit dat in het teken van Belgische Metalbands staat en naar jaarlijkse gewoonte wou Geert daarvoor een nummer inzenden maar ik was nog maar net aan boord, er was dus geen enkele opname met BTL’s nieuwe zanger. Ik ben zelf op zoek gegaan naar iets dat bij mijn stem pastte, en naar mijn gevoel ons meest Metalklinkende nummer was. ‘Fear’s The Killer’ beantwoordde daar in mijn optiek aan, dat is het dus geworden. Het nummer is dus opnieuw ingezongen en hermixt in de studio. En ook uitgezonden, want op wonderbaarlijke wijze, na talloze mislukte pogingen van Geert alle voorafgaande jaren, zaten we plots bij de 10 nummers die Radio 21 ‘uitzendwaardig’ vond.
Er is een nieuwe single uit “My favorite mistake”, het lijkt me precies jouw speelveld …
Dat is een nummer dat Geert en ik hebben uitgewerkt naar een basisidee, dat ik op een ochtend ingezongen had in mijn garage op mijn GSM. Geert en ik hebben het volledige nieuwe album zo goed als volledig geschreven trouwens. Behalve één nummer van onze toetsenist, wat trouwens een puik nummer is. Geert zegt dat mijn schrijfsels allemaal bluesy klinken –ik schrijf blijkbaar alles binnen een Bluescontext. Ik wist dat zelf niet.
Er komt dus een nieuwe plaat uit? Wanneer?
Inderdaad, met een negental nieuwe nummers. En de nieuwe versie van ‘Fear’s the Killer’ zal er ook opstaan. We zijn aan het nadenken om er nog iets speciaal op te zetten, maar zijn er nog niet volledig uit. Oude nummers akoestisch uitbrengen. Ik moet volgende maand alles gaan inzingen. Wanneer die uitkomt? Op 22 november zal de albumvoorstelling doorgaan in de Crossover Music Pub in Langerbrugge (Gent). Het zal opnieuw een zeer gevarieerd werkje worden.
Het valt me op, in tegenstelling tot vroeger, dat steeds meer bands eerst met mondjesmaat singles uitbrengen, al dan niet fysieke; zit hier een strategie achter, denk je?
Voor veel bands en artiesten is een volledig album verloren geld. Dit komt vooral door Spotify waar elke abonnee zijn eigen playlists op samenstelt. Een volledig album wordt daar dus door pakweg 80% van de luisteraars nooit in zijn totaliteit afgespeeld/beluisterd. De wijze waarop mensen heden ten dage met muziek omgaan is helemaal anders ten overstaan van in mijn (en jouw) jonge jaren. Gelukkig zitten wij in een circuit waar veel geïnteresseerden graag een fysiek exemplaar kopen (CD of Vinyl) en gebeurt dat veelal op optredens aan de Merch-stand. In een heel ander genre: Niels De Stadsbader heeft zelf aangekondigd dat hij enkel nog single’s maakt omdat een full album voor hem zinloos lijkt/is. Almaar meer artiesten en platenfirma’s vinden dat dus een verloren investering
BTL is een band die ondanks alles wat ‘ter plaatse’ is blijven trappelen, ze zijn niet de enige; heb je een verklaring?
Dat die doorbraak er nooit echt is gekomen? Ik wijd daar niet zo graag over uit, ik was er ook niet bij al die jaren dat Geert aan de weg timmerde. Maar ik wil wel zo goed als letterlijk citeren wat ik tegen Geert zei toen ik, net aangenomen, naar nummers van alle vorige jaren luisterde :“Verkeerde zangers voor de nummers, te weinig levendig gezongen, in veel nummers veel teveel overbodig symfonisch ‘tapijtjeswerk’ en het drumgeluid lijkt nergens op. Maar op de composities zelf valt weinig aan te merken, het is dus louter de verpakking waar ik problemen mee heb”. Ik moet vooral iets voelen bij de zang, los van eender welk genre. Dat is belangrijk. Een voorbeeld daarvan is Nick Cave. Die vertelt een verhaal, dat je raakt. Dat vind ik belangrijk bij een zanger.
Jullie hebben nog niet zoveel opgetreden in deze bezetting? Wt zijn de ambities met het nieuwe album?
We zijn voornamelijk bezig geweest in de studio om te werken aan dat nieuwe album, en daarna volgen hopelijk wel optredens daarrond. We hebben geen platenfirma, en dat is en blijft een probleem als je echt door wilt breken. Wat ik enorm onderschat heb is de impact van sociale media, ik kan daar niet mee overweg. Maar het is de toegang naar een algemeen publiek. Onze ambitie is vooral van meer op te treden door dit album, maar dat hangt natuurlijk samen met hoe het zal ontvangen worden.
Alcatraz trekt de Belgische kaart, Graspop met mondjesmaat … In de metalfestivals, wat verkies je?
Dan verkies ik toch Alcatraz, een zeer gezellig festival. Ik ga voor het eerst drie dagen, al moet ik zeggen dat veel bands op de affiche mij onbekend zijn. Hopelijk niet teveel Metalcore bands want dat is een genre dat ik niet echt begrijp en waar ik niet echt voor gewonnen ben.
Kunnen we het doortrekken naar andere festivals, waar zou je graag eens optreden ? Kamping Kitsch, het Shlagerfestival….. hahahahaha
Uiteindelijk maakt het ons niet uit op welk festival we spelen, hoewel we Classic Rock spelen zijn veel van ons nummers heel toegankelijk en daarom denk ik dat er plaats voor ons moet zijn buiten het zogeheten Metalcircuit op eender welk festival. We staan volgende maand trouwens op Woodrock, wat een gezellig familiefestival is in Wondelgem (Gent), dat bewijst dat onze muziek zich ook leent voor dergelijke festivals.
Zijn er na al die jaren nog doelen of ambities ?
Op het podium heb ik niet langer onnodig stress en als ik er al heb is het positieve stress. Ik kan me, net zoals mijn moeder, wel snel boos maken als er dingen verkeerd lopen, maar bij BTL voel ik me zeer comfortabel.
Grootse ambities heb ik niet echt, ik ben gezien mijn leeftijd niet langer de dromer die ik vroeger was. De tijden zijn ook anders, het muzikale landschap is ook helemaal veranderd, ik ben daar heel realistisch in. En we zijn in de ogen van nieuwe jeugdige potentiële fans een bende ouwe bokken ?
Ik heb ook nog andere dingen buiten muziek waar ik mezelf in kwijt kan, ik ben bijvoorbeeld een beetje van een BoardGameGeek, ik heb een 120-tal spellen in mijn collectie en er gaat geen dag voorbij dat ik daar niet mee bezig ben.
Ik werk als animator in de psychiatrie, we hebben daar ook een spellenclub uit de grond gestampt waar een 15-tal fanatieke bewoners elke donderdag bij aansluiten en op afdelingen speel ik ook bijna wekelijks in groep één of ander bordspel.
Dus het is niet zo dat ik zonder muziek in een ontiegelijk zwart gat val, ik heb jaren in mijn leven gehad dat ik helemaal niet met muziek bezig was. Ik heb lang een haat/liefdeverhouding met het medium gehad.
Maar als je deze vraag aan Geert stelt, krijg je een heel ander antwoord, hoor!
Bedankt voor deze heel toffe babbel. We zien uit naar het nieuwe album
Gent Jazz 2025 - De lange gewaden van Benjamin en Kamasi
Gent Jazz 2025
Bijlokesite
Gent
2025-05-19
Jasper Vanassche
De laatste dag van Gent Jazz 2025 sloot af met twee krachtige muzikale ervaringen. Benjamin Clementine betrad het podium in een lange jas, die zijn al even majestueuze en mysterieuze uitstraling perfect aanvulde. Achter hem stonden drie muzikanten, strak in het pak, ieder op hun eigen podium. Het gezelschap bracht een indrukwekkende performance, waarbij de artistieke chaos het publiek volledig in zijn greep hield.
Het concert begon in een dromerige sfeer met “Nicholas Nepolitano” en ging over naar “Toxicaliphobia”, waar de meesterverteller voor het eerst uithaalde. Het moment waarop acht strijkers en blazers hun intrede maakten, zorgde voor een verrassing die een explosie van energie door het publiek deed daveren.
Die interactie beheerst Clementine perfect – al kunnen die momenten soms ook té lang duren. In “Condolence” transformeerde Clementine een intieme sfeer in hilariteit en chaos. De poging om de songtekst in het Vlaams te vertalen resulteerde in het bizarre “Ik wens je mijn medeleven aan onzekerheid”. Gekheid op een stokje, maar het publiek apprecieerde het wel.
Ook tijdens “Adios” en afsluiter “Tempus Fugit” kregen we een waar feest waarin iedereen zich volledig verloor in de muziek en de show. Wellicht was het voor sommigen een beetje te veel gekte, maar voor de echte Clementine-fans was het een adembenemend spektakel.
De avond eindigde met Kamasi Washington, de saxofonist die in de wereld van jazz een modern monument is geworden. Kamasi, die eerder speelde met grootheden als Kendrick Lamar, Snoop Dogg en Nas, kwam eveneens in een lang zwart gewaad (een Midden-Oosterse kaftan) het podium op. Met zijn imposante houding kondigt hij stoer aan: “If you are ready to go, we are ready to go”, waarop een prachtige mengeling van jazz, hiphop en spirituele muziek losbarst. Washington ademt de slagzin van Gent Jazz dit jaar uit: “a journey to the outer sounds and colours of live music”.
Zijn band West Coast Get Down begon rustig, maar al snel kwamen de solo’s naar voren: de toetsenist Brandon Coleman ging compleet los, gevolgd door westkust-legende DJ Battlecat, contrabassist Miles Mosley en drummer Tony Austin. Elk moment op het podium was een fascinerende ontdekkingsreis, waarbij Kamasi zelf weliswaar niet altijd het centrale punt was, maar de bandleden genoeg ruimte kregen om te schitteren. Kamasi bleef nederig, maar zijn glimlach liet zien hoe trots hij was op zijn muzikanten. Ja, ze vormen mogelijks de beste jazz-band van de huidige generatie, dat moest en zou vanavond bewezen worden.
De bijdrage van Washington’s vader Rickey op de klarinet, en de zang van zijn vrouw Ami Taf Ra bij “Love”, voegden een intiem en persoonlijk element toe. Washington vertelde ook over zijn 4-jarig dochtertje dat zelf pianomuziek maakt en een melodiestukje verzon dat in “Asha the First” terechtkwam. Dit soort anekdotes, die de muzikant als familieman tonen, gaven de set een warm gevoel. Het vervolg van de soulvolle, meeslepende, en vooral groovy hybride is moeilijk in woorden te vangen. Hoewel sommige improvisaties wat lang aanhielden, ging iedereen bij momenten op in de muziek en showmanship.
De laatste dag van Gent Jazz 2025 was een ware viering van talent. De organisatie kan zich opnieuw op de borst kloppen met deze geslaagde editie bol van de onvergetelijke momenten.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Werchter Boutique 2025 - Spreekt tot de verbeelding, in een dosis voorspelbaarheid
Werchter Boutique 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-07-12
Erik Vandamme
We kregen volgende Werchter festival reeds voor de kiezen: Het nostalgische TW Classic hier + Het jubilee van 50 jaar Rock Werchter 'met een verjongingskuur' hier
Het tweede familie festival voor de popliefhebbers was Werchter Boutique, met als headliner Imagine Dragons die hier de publiekstrekker zijn. Het festival was ook compleet uitverkocht. Over de hele dag heerste een gemoedelijke picknicksfeer met de muziek op de achtergrond, sfeermakers tot de hoofd act.
Er was maar één band die deze barrière wat kon doorbreken, Bazart.
Ons verslag
We gingen vooraan om Emma Bale (****) te zien, een zangeres die we al vanaf het begin volgen, en die duidelijk volwassen is geworden. Als opener probeerde ze de aandacht naar zich toe te trekken door haar popsound en haar dromerige stem. Naast de vaste muzikanten, viel de blazerssectie op. Ze ging er volledig op het nieuwe materiaal van de recente plaat '333', of ze liet zich bijstaan door twee kleppers, Mathieu Terryn, die kwam meezingen op "Kompas", en blackwave. op “Peace of mind”.
Aan enthousiasme geen gebrek bij Emma Bale; de inzet, de speelsheid en het mooie afwisselende materiaal, dat balanceerde tussen tussen dynamiek en intimiteit, het raakte allemaal. We kregen verder “Young Heart's” en “Run”. We zagen een zelfverzekerde jongedame op het podium, die niet enkel volwassen is geworden, maar die veel meer erkenning verdient …
Setlist: Lips Like Wine - Orange Tree - Disbalans - Kompas (with Mathieu Terryn) - All I Want (Kodaline cover) - The Circle - Lavender Salt - Peace of Mind (with blackwave.) - Young Hearts - Run
Nog zo’n artieste die we al jaren zien groeien is Meau (*****). We zagen haar in 2022 in de AB Club en stelden toen reeds vast hoe groots ze wel kan uitpakken. Was Emma Bale nog wat zoekende op dat podium, dan pakte Meau alles en iedereen in op gracieuze wijze. Songs als “Terug in m’n armen” en “Onbereikbaar” kwamen binnen. Moeiteloos wist ze iedereen in te pakken, zelfverzekerd stond ze op het podium. Het zingen in de Nederlandse taal is ‘in, en Meau speelt het perfect uit. Het publiek brulde de teksten uit volle borst mee. Ze heeft dus meer te bieden dan haar hit “Dit heb jij gedaan”. Meau is een publiekslieveling met haar emo gevoelige teksten en muziek. Na haar optreden zagen we haar met een brede glimlach handtekeningen uitdelen, het siert haar! Een diepe buiging maken we voor deze artieste.
Setlist: 22 - Terug in m'n armen - Onbereikbaar - Stukje van mij - Blijven rijden - Nergens liever - Hou me vast - Dat heb jij gedaan - Een nacht als deze - Proosten - Het Midden
Declan McKenna (****) was eerder een vreemde naam op deze popaffiche, maar hij trekt mme op tour als support van Imagine Dragons, dus een logische toevoeging aan de affiche. Op strakke, doch speelse wijze opent hij en raakt hij gevoelig met z’n muziek, hoewel de registers live worden opengetrokken en prikkelt hij met z’n band de dasspieren. Hier genoot het publiek van mans muziek. Hij probeert het publiek te entertainen en aan te porren op de soms minder toegankelijke sound. Lekker opzwepend klonken “Isomhard” en “British Bombs”. Hij proàfileerde zich hier als een doorzetter.
Setlist: Beautiful Faces - Elevator Hum - Mulholland's Dinner and Wine - Listen to Your Friends (Tour debut) - Mezzanine - Isombard - The Key to Life on Earth - Nothing Works - Be an Astronaut – Champagne - Brazil - British Bombs
En dan was het tijd voor een eerste echte hoogtepunt, … Bazart (*****). Persoonlijk ervaar ik hen als een doorsnee Nederlandstalige popband. Maar het is het live aspect die hen onderscheidt, door de gretigheid op het podium, en hoe Bazart iedereen met zijn teksten persoonlijk lijkt aan te spreken. Het werkt alvast.
Werchter Boutique ging ervoor, de fans voor- en achteraan brulden de teksten mee, met de armen in lucht op “Anders” en “Maanlicht”.
In 2026 komt een nieuwe plaat uit en we kregen een nummer eruit te horen, “Nog een Keer”. Soms gingen ze even op de rem staan, de momenten van intimiteit band-publiek zorgde voor een golf melancholie en weemoed. Op “Goud” konden alle registers worden opengezet. “Denk maar niet aan morgen” luidde een finale in, danspasjes, meezingen en handjeszwaaien stonden hier centraal.
Mathieu Terryn mag zich profileren als een volksmenner pur sang, wat een charisma. De band is goed op elkaar ingespeeld en elk heeft z’n kwaliteiten, die de songs naar een hoger niveau tillen. Een bommetje boven Werchter dus!
Setlist: Exit - Hou mij vast - Anders - Geef mij alles - Blijf nog even hier – Maanlicht - Telkens als je gaat - Chaos - Grip (Omarm me) - Goud - Nog een keer - Denk maar niet aan morgen
Geprangd tussen de wervelstorm Bazart en de hoofd act van de dag stond Jorja Smith (***1/2) er wat onwennig bij. Het overgrote deel van het publiek ging in het gras zitten, keuvelend, even een pintje halen of eten aan de foodtrucks. Niet makkelijk om het publiek in te palmen met r&b/soulpop die muzikaal als een kabbelende beekje klonk. Aan bindteksten deed Jorja Smith niet echt, ze liet de muziek en haar prachtige stem voor zich spreken, geruggesteund door haar muzikanten, waarbij de percussie het meest in het oog sprong.
Songs als “Teenage Fantasy", "Be Honest", "On My Mind" en "Little Things" zorgden voor wat meer sfeer.
An sich zit het materiaal goed in elkaar, in prestatie en klasse geen probleem, hier op Werchter Boutique is het gewoonweg een ander verhaal openlucht en op de mainstage. In het clubcircuit zeker geen probleem.
Setlist: Try Me - Blue Lights - Addicted - Feelings - Greatest Gift - Broken is the man - Where Did I Go? - falling or flying - GO GO GO - The One - Tomorrow - Come Over - With You - The Way I Love You - Teenage Fantasy - Be Honest - On My Mind - Little Things
En toen stond iedereen plots recht en schoof iedereen dichter bij het podium voor podiumbeesten Imagine Dragons (****) die eerder met een vrij voorspelbare set, iedereen inpakten. De band profileert zich als een stadionband en dan horen er attributen als confetti, kanonnen, vuurwerk en grote strandballen erbij, o.m. op “Take me to the beach”. De band heeft een hele rits hits uit.
We kregen in de beginfase al “Thunder”, wat laaiend enthousiast werd onthaald. Het boegbeeld bij Imagine Dragons is de charismatische frontman Dan Reynolds die, in ontblootte bast, het publiek voortdurend ging opzoeken.
In eerste instantie vuurde de band, letterlijk en figuurlijk, de ene vuurpijl na de andere op het publiek af. De weide daverde.
Een wervelend festivalgevoel overviel ons, en ook wij gingen gretig in op de uitnodiging tot hevig mee brullen en dansen. Een intiem moment volgde toen de band op de catwalk plaats nam en enkele songs akoestisch bracht, “Next to me” en “I bet my live”. Het bood een grote verbondenheid tussen band en publiek. Imagine Dragons is een band voor z’n publiek, hen letterlijk aanvoelt en inspeelt op de emoties.
De fans beleefden the time of their life bij deze closing-act. Imagine Dragons laat de speelsheid primeren en heeft intussen al een succesvol parcours afgelegd; ook al was er wel een waas van voorspelbaarheid. Een knetterende finale kregen we met “Believer”;
Imagine Dragons - Het ultieme pop concert, met een rock-'n-roll link. Vuurwerk en confetti. Een sterk overtuigende afsluiter van drie weken ‘Werchter Live en Life’. Dankjewel, Imagine Dragons.
Setlist: Fire in These Hills - Thunder - Bones - Take Me to the Beach - Shots (Broiler Remix) - I'm So Sorry - Whatever It Takes - Acoustic Next to Me - I Bet My Life - Bad Liar - Wake Up - Radioactive (drum battle outro) - Demons - Natural - Walking the Wire - Sharks - Enemy - In Your Corner - Birds - Believer
Organisatie: Live Nation – TW Classic – Rock Werchter – Werchter Boutique
Gent Jazz 2025 - Van fluisterende intensiteit tot elektrische extase
Gent Jazz 2025
Bijlokesite
Gent
2025-07-15
Jasper Vanassche
De affiche van Gent Jazz bood een caleidoscoop aan stemmingen, kleuren en klanken. Wat begon met breekbare intimiteit, groeide uit tot een avond vol virtuositeit, experiment en extatische podiumenergie. Een festivaldag die het spectrum van ‘jazz’ in de breedste, meest avontuurlijke zin vierde.
Canadees singer-songwriter Leif Vollebekk opende de avond met een set die voelde als een warme omhelzing op een koele zomeravond. Zijn stem – fluwelig en melancholisch – zweefde over minimalistische pianoklanken en fijnzinnig gitaarspel. Songs als “Into the Ether” en “Elegy” klonken haast filmisch in de stille festivalweide. Zonder grote gebaren maar met oprechte emotie wist Vollebekk het publiek moeiteloos mee te nemen in zijn introspectieve universum. Een stille triomf.
Daarna was het tijd voor een radicale stijlbreuk met Mount Kimbie, het Britse duo dat ondertussen live evolueerde tot een volwaardige band. Wat ooit begon als post-dubstep, is intussen uitgegroeid tot een genre-overschrijdende cocktail van ambient, postpunk, krautrock en elektronica. De set klonk gelaagd en meeslepend. Grooves werden minutieus opgebouwd, atmosferen ver uitgerekt. De invloed van samenwerkingen met King Krule en James Blake was voelbaar, maar Mount Kimbie hield het stuur stevig in handen. Een hypnotiserend concert dat eerder naar de onderbuik dan naar de dansvloer mikte.
Anna Calvi ontpopte zich tot één van de absolute hoogtepunten van de avond. Vanaf de eerste noot was het duidelijk: hier stond een muzikant die ademt, zweet en leeft voor haar kunst. Haar gitaargeluid – tegelijk impressionistisch en Hendrix-achtig – sneed door merg en been. Haar krachtige, expressieve stem balanceerde tussen verleiden en confronteren. Calvi’s muziek is duister, haar présence op het podium is werkelijk intens en mysterieus. Songs als “Don’t Beat the Girl out of My Boy” en “Wish” bleven nog lang zal nazinderen.
Waar Calvi de zintuigen tartte, was St. Vincent een masterclass in rocktheater. Annie Clark bracht met haar nieuwste plaat ‘All Born Screaming’ een industriële energie mee die perfect werd vertaald naar het podium. Ze wisselde glamoureuze poses af met rauwe uithalen en complexe gitaarriffs. Het nieuwe werk zoekt duidelijk de grenzen van artrock en synthpunk op. Het publiek keek ademloos toe.
Ook op de kleinere podia was er heel wat moois te ontdekken. Gal Go bracht een set vol dromerige en dansbare elektronica. Thenightclub deed zijn naam alle eer aan met zwoele, nachtelijke grooves die het midden hielden tussen triphop en synthpop.
Hiqpy verraste dan weer met een emotioneel geladen set die invloeden van shoegaze en experimentele pop naadloos vermengde. En Flying Horseman, al jaren één van de best bewaarde geheimen van de Belgische muziekscène, bewees opnieuw hun klasse met een filmisch optreden vol spanning, trage opbouw en diepe melancholie. Frontman Bert Dockx sleurde het publiek moeiteloos mee in zijn bedwelmende wereld van schaduwen en verlangen.
Gent Jazz bewees opnieuw dat ‘jazz’ meer is dan een genre – het is een houding. Van ingetogen singer-songwriters over experimentele soundscapes tot theatrale rockiconen: elk optreden was een avontuur. Eén constante? Artistieke integriteit, muzikaliteit en een publiek dat tot in de nacht geboeid bleef luisteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Nederlands 
Français 
