Mintzkov, in een ver verleden nog een Humo Rock Rally winnaar, toonde het al op de vorige derde cd ‘Rising sun , setting sun’ aan dat ze een eigen identiteit hebben ; onderhuids borrelde soms die link naar dEUS op.
Het kwintet onder de tandem zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, namen opnieuw de tijd te werken aan de nieuwe plaat en hadden deze keer alle touwtjes zelf in handen. Hun DIY aanpak levert een uitermate boeiende plaat op . Hun melodieus weerbarstige songs zijn mooi uitgewerkt en klinken strak, opwindend en sfeervol, dromerig. Een boeiend resultaat en ‘opnieuw’ sterk overtuigend.
Op die manier kom je uit op de afwisseling die het materiaal te bieden heeft, het repetitief opbouwende “Slow motion, full ahead”, het mooie “World of mouth”, het verbeten “Old words” en het zalvende “Arial black” , de eerste vier songs die verschillende richtingen uitgaan in hun onderhouden rockmuziek .
Mintzkov verdwaalt niet in een eenzijdig geluid, maar intrigeert en gaat creatief te werk !
Anton Walgrave is een te koesteren sing/songwriter en hij slaagt er als geen ander in sterk onderhouden , knap gearrangeerde songs te schrijven . Hij is al toe aan z’n zesde album , ‘Tame hearts’ , en opnieuw zijn we onder de indruk van de ingenieuze songs, die semi-akoestisch prikkelen , en muzikaal verder worden aangedikt met de juiste muzikale ingrediënten .
De tien songs zijn mooi, met veel gevoel geschreven en boeien door de prachtige zalige meespelende opbouw . Een aanrader !
http://www.antonwalgrave.com
On An On is een trio dat ergens bengelt tussen Chicago en Minneapolis . Ze hangen tussen diverse stijlen in, van pop , postrock , synthpop en shoewave , zonder de melodie uit het oog te verliezen . Het levert een rits fijne sfeervolle , broeierige , innemende en pakkende songs op als “Ghosts”, “The hunter”, “All the horses” , “Bad mythology” en “Panic”.
De groep eigent zich een plaatsje op tussen Beach House, Broken social scene, Elbow en Pinback door het indringende gitaarspel , de basstunes , de roffelende drums , de vintage keys, de elektronische beats en de experimentjes . De etherische mannelijke en vrouwelijke zanglijnen verscherpen de emotie in het materiaal .
Het trio weeft verleden met het heden en brengt op die manier een opmerkelijk overtuigend debuut uit!
Drenge is een Brits gitaar/drum duo die rauwe en onversneden rock’n’roll brengt. Op zich is dit al lang geen originele formule meer, maar dat geeft niet, want ze werkt nog steeds.
Het betreft hier de twee broertjes Eoin en Rory Loveless en ze hebben vanuit hun rommelgarage een vettig debuut geleverd. Natuurlijk moeten we u alweer in de richting van The Black Keys doen denken, maar ook Nirvana, Metz en zelfs Queens Of The Stone Age hangen in de lucht. Bij Drenge staan de gitaren namelijk vaak in een modderige grunge- en stonermodus, en dat met een zware voet op het gaspedaal. Er zit vaart, tempo en vettige motorolie in hun songs en dat manifesteert zich in een lekker zompige en vuile gitaarsound doorspekt met gortige drums. Tien korte en vuile lappen van songs razen er door in amper een half uurtje, onze favorieten zijn “I want to break you in half” (moordend), “Backwaters” (supervet) en “Face like a skull” (Nirvana!). Pas met de laatste twee songs (het lange en zompig doorscheurende “Let’s pretend” en het beatlesque “Fuckabout”) wordt de zware voet wat getemperd, maar de vunzigheid blijft wel plakken.
Dergelijke plaatjes kunnen nooit op onze zenuwen werken. Stevig en sterk debuut.
Drenge staat op 24/09 in de Rotonde van de Brusselse Botanique, wij ook.
‘Imps of Perversion’, de tweede plaat van deze New Yorkse noise punkers laat zich net als zijn voorganger ‘The Horror’ kennen als een intense rauwe uppercut op uw bakkes. Het is ongepolijste noise in de geest van The Birthday Party, The Jesus Lizard en Big Black, met kurkdroge mitrailleurdrums, gitaren die vlijmscherp en angstaanjagend door de muur snijden en een zanger die meer bijt dan zingt. Er zit een eighties kantje aan, maar dan wel een vuil en gortig. Vunzige lappen noisepunkrock als “Lights Out” en “Coma Baby” halen de smerigste ratten uit de riolen maar onze favoriet is toch het moordlustige “Nailhouse” dat met een voorhamer 7 minuten lang op ons voorhoofd staat te timmeren. Altijd fijn.
Een fijn zomers plaatje komt van Cayucas rond Zach Yudin uit Californië. De band heeft 8 charmante songs klaar, die speels , ontspannend , leuk , relaxt klinken en knap gearrangeerd zijn. Ze ademen een strandgevoel, en de sound ligt ergens tussen Beach Boys , Vampire Weekend , Django Django , Best coast en The Shins . Niet verwonderlijk dat Shins gitarist Richard Swift instond voor de productie .
De eerste 5 songs klinken sterk en zijn zonnig: “Cayucas”, “High school lover”, “Will the thrill”, “A summer thing” en “East coast girl” , daarna is er meer sprake van een ondergaande zon en zijn de resterende nummers sfeervoller en dromerig .
30 minuten duurt dit plaatje , soms moet dat niet meer zijn om er een fijn gevoel aan over te houden!
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest . Dan Auerback van The Black Keys hielp mee bij het songmatetriaal en we krijgen een reeks spannende , overtuigende songs , gekenmerkt van sterke gitaargrooves en andere invulsels. Verder boeien die repetitieve ritmes en de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw . Op die manier onderscheidt Bombino zich van de bedwelmende sound van hun muzikale vrienden en durft Bombino wat brutaler te klinken, als op opener “Amidinine” , “Adinat” en “Her tenere in the desert” .
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Bombino zorgt voor een heerlijke luisterervaring. Puik werk!
Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.
Die 40 – ’50 jumpin’ jive /doowop style komt op de tweede plaat nog meer uit de verf , verweven met jazz , r&b en tango . Haar songs , wel vijftien in totaal! , ademen een sfeertje van de vroegere Broadway /Hollywood filmportretten ,waarbij ze een Argentijnse tangopas en Rio de Janeiro / Havana sounds aan toevoegt . Op die manier zijn de arrangementen breder, gevarieerder, rijkelijker. Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle ritmes sieren het materiaal, waarvan “One day”, “Tangled up!” en “Pack up the louie” het sterkst overtuigen .
We hebben hier te maken met een uiterst aantrekkelijke, prettige plaat. Caro Emerald is nog meer een Brassband geworden , die houdt van nightclubbing, zwart – wit beelden en een rokerige kroeg, waarbij een slowtje en een danspasje mag verzet worden . Vaya Con Dios is herrezen!
Punkrock is verre van dood in de Lage Landen, zeker zolang er nieuwe bandjes blijven ontstaan als We Are The Knight! Dit vijftal uit Amersfoort zag het levenslicht in de zomer van 2011 met de bedoeling om zoveel mogelijk op te treden. Met ‘October’ dat begin dit jaar uitkwam, is er zelfs al een eerste EP!
Het plaatje telt vijf catchy poppunksongs en is aldus een zeer mooi visitekaartje! We Are The Knight is duidelijk beïnvloed door klinkende namen als No Use For A Name, Yellowcard en New Found Glory.
WATK haalt logischerwijze nog niet hetzelfde niveau, maar de catchy melodieën, stevige gitaren en uitmuntende vocalen op dit debuut wijzen op heel wat potentie. Songs als “Sunday Mole Ella”, “Lifeline Maze” en titeltrack “October” klinken enorm catchy en liggen comfortabel in het gehoor.
Wie zelf wil luisteren naar deze melodieuze punk, kan dat via http://wearetheknight.com/ . Nog twee weetjes: de drummer van de band is ondertussen voor een jaartje naar Indonesïe en zo zijn de vier overgebleven leden op zoek naar een nieuwe trommelaar. Daarnaast zat de band opnieuw in de studio en nam het twee nieuwe songs op die je na de zomer mag verwachten.
Avenged Sevenfold, of kortweg A7X, heeft hun nieuwste plaat losgelaten in muziekland opnieuw onder het ‘Warner Brothers’ label. Het zesde studioalbum werd gedoopt onder de naam ‘Hail to the King’ en zowel Synyster Gates en Zacky Vengeance zijn nog steeds van de partij, eerlijk gezegd de mannen die volgens mij het meeste inspraak op de sound hebben.
Waar de beginalbums van A7X nog metalcore (lees: schreeuwerige zangstukken) invloeden bevatten, is de recentste plaat meer commerciëler en rustiger getint. De muziek die te ontdekken valt op ‘Hail to the King’ behoort volgens mij niet in de metal stijl, maar zou ik persoonlijk direct onder het genre hard rock droppen. Neem hierbij de volledig gepolijste en cleane productie en voeg er de brave stem van M. Shadows bij en je zult waarschijnlijk ook tot deze conclusie komen.
Er zijn leuke nummers te ontdekken op deze plaat zoals bv. “Heretic” waarbij de openingsriffs de boel lekker op gang trappen, het rustige en ingetogen “Crimson Day” met de akoestische gitaarpartijen en “Doing time” waarbij ik direct een link leg naar Guns ’n Roses. Al bij al een plaat die je zonder nadenken mag en kan opleggen en waar fans van A7X zeker van zullen genieten. Indien je een meer ruwere sound verlangt, moet ik je helaas ontgoochelen. Van het titelnummer staat er reeds een officiële video online, dus neem gerust even de tijd om deze clip te bekijken en oordeel zelf!
The Icarus Line draaft al meer dan 12 jaar rond, doorgaans in de underground. Omdat hun muziek altijd te weerbarstig, destructief en chaotisch geweest is heeft deze band nooit een groot publiek kunnen aanspreken. Platen als ‘Penance Soiree’ en ‘Black Lives at the Golden Coast’ waren nochtans venijnige kreten om aandacht met kilo’s aan potentieel, maar de wereld liet toch The Icarus Line aan zich voorbijgaan.
Daar mag voortaan eens verandering in komen want de nieuwe ‘Slave Vows’ lijkt ons het strafste wat deze band tot op heden gepresteerd heeft, hoewel het opnieuw geen gemakkelijk te verteren brok onheil is. Dit snerende album heeft de intensiteit van Swans, de krankzinnigheid van Grinderman (“Laying down for the man”), de rauwheid van The Stooges (op “Don’t let me save your soul” en “Dead Body” lijkt wel een gereïncarneerde Ron Asheton aan het werk te zijn), de vernielzucht van Sonic Youth (gitaren ontsporen compleet op “Marathon Man”), de verbetenheid van Nine Inch Nails, de smerigheid van The Jesus Lizard en de geflipte groove van Primal Scream.
De songs zetten sluimerend in om dan meermaals in uw gezicht te ontploffen. Zanger Joe Cardamone sneert geregeld als de jonge junk Iggy Pop en treedt op het dreigende “No money music” volop in de huid van een ontketende Alan Vega die onder het mom van Frankie Teardrop zijn demonen er uit schreeuwt. Suicide it is.
‘Slave Vows’ bevat amper 8 motherfuckers van songs, het zijn stuk voor stuk bezeten monsters die hongerig uit hun donker hol komen gekropen om zich genadeloos in uw nek vast te bijten. Als dit u afschrikt zouden wij u aanraden om de nieuwe Editors te kopen, maar laat dan wel onze kop gerust.
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal scream alle windrichtingen uit . En kijk , op platen als deze brengen ze het zelfs eens allemaal samen in een reeks overtuigende songs van hypnotiserende tripfunk , retrorock, dance , nightclubbing en noiserock . Noem maar op , je wordt uitgenodigd op een aangename luistertrip , vol opbouwende , sfeervolle broeierige songs , deels gekruid met een My Bloody Valentine sausje , waar nodig
‘More light’ toont aan hoe belangvol deze Britse band wel kan zijn!
Noisettes hebben op de nieuwe plaat ‘Contact ‘ toch wel een andere gezicht gekregen . De powerpop van hun debuut of de soulpop zijn echter op het achterplan geduwd . Op het debuut was de bevallige zwarte dame Shingai Shoniwa nog een zangeres met ballen, nu is ze duidelijk weker geworden en blijft haar helder indringende stem nog over . We noteren geen scherpe randjes meer, eerder een aanstekelijke, vrolijke , sfeervolle mengeling van synthpop , ‘60s country en doorsnee pop, met een paar opvallende nummers als “I want you back”, “Travelling light” , “That girl” , “Never enough” en “Love power” .
Noisettes is doorheen z’n plaatwerk een heel verscheiden bandje geworden.
Nederlands 
Français 
