Wie een plaat van Marvin Lee Aday oftewel Meat Loaf koopt, weet eigenlijk op voorhand al waaraan hij of zij zich kan verwachten: ietwat gedateerde hardrock met een hoofdrol voor de theatrale, pompeuze stem van de bijna 65-jarige, corpulente zanger.  In het verleden bracht de man enkele wereldbekende albums uit (en dan hebben we het uiteraard over de ‘Bat Out Of Hell’-trilogie) en was hij verantwoordelijk voor rockhits als “Paradise by the Dashboard Light” en “I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That)”.  Belangrijke kanttekening is dat Meat Loaf steeds omringd werd door een sterk team van songschrijvers waaronder vooral Jim Steinman maar eveneens  mensen als  Bon Jovi, Justine Hawkins en Eric Sean Nally. 

Ook op deze plaat laat hij zich opnieuw omringen door verschillende gastcomponisten.  Jammer genoeg blijken deze gasten niet van eenzelfde kwaliteit als hun voorgangers. 
‘Hell In A Handbasket’ is daardoor een zeer onevenwichtig album met slechts op het begin van de plaat enkele leuke composities.  Zo kunnen de eerste drie songs (single “All Of Me”, “The Giving Tree” en “Live Or Die”) ons best bekoren.  Jammer genoeg horen we nadien enkele nummers waar onze tenen flink  begonnen te krullen.  “Blue Sky/Mad Mad World/The Good God is A Woman and She Don’t Like Ugly” kent een verschrikkelijke bijdrage van gastrapper Chuck. De cover “California Dreamin’” met een bijdrage van zangeres Patti Russo doet dan weer vooral heel hard verlangen naar het origineel. Ook de rest van de songs weet het niveau van de eerste tracks niet te halen. De stem van Meat Loaf overstijgt wel nog altijd het niveau van veel jongere collega’s maar compositorisch is ‘Hell In A Handbasket’ duidelijk geen hoogvlieger...

Over de muzikale carrière van Anneke Van Giersbergen kun je ondertussen al een lijvig werkstuk maken.  Wij houden het in deze review bij het (misschien wel belangrijkste) gegeven dat deze Nederlandse dame dertien jaar frontvrouw was bij het fijne metalcollectief The Gathering.  
‘Everyting Is Changing’ is de eerste soloplaat onder haar eigen naam (ze maakte voorheen wel al enkele poppy albums onder de bandnaam Agua De Annique) en die zal zeker gesmaakt worden door fans van haar eerste band. 
De twaalf songs kun je allemaal in de rockhoek situeren want we horen verschillende energieke nummers vol stevige riffs.  Opvallend is dat de meeste tracks zeer catchy klinken. Voeg daarbij de uitmuntende stem van Anneke en een zeer goeie productie (gedaan door Portugees Daniel Cardoso) en je hebt een prima album!
Het is moeilijk om een paar toptracks naar voor te schuiven want de hele plaat klinkt gewoon goed en kent geen inzinkingen.  Adepten van  The Gathering mogen terecht blij zijn met deze ‘Everything Is Changing’.

Dr John is op zijn 71 ste springlevend en dat is voor een groot stuk te danken aan de dezer dagen alomtegenwoordige Dan Auerbach (33). De Black Keys frontman stak zijn adoratie voor Dr John niet onder stoelen of banken en stelde de man voor om samen een plaat op te nemen. Dr John stemde toe en zal daar geen spijt van hebben, want ‘Locked Down’ is zijn beste plaat in eeuwen.
Hoewel ‘Locked Down’ alweer een typisch Dr John album geworden is met de gekende ingrediënten als soul, blues, mardi grass en allerlei voodoo toestanden, draagt de plaat toch een uitdrukkelijke Black Keys stempel. Dan Auerbachs’ invloed en gitaarspel zijn zeer herkenbaar en drijven Dr John tot prestaties waarvan niemand nog dacht dat hij het kon. De productie van Auerbach zorgt er voor dat de ouwe rot vitaler en hipper is dan ooit.
Laat ons zeggen dat de twee elkaar perfect hebben gevonden en allebei hun ei op een voortreffelijke manier kwijt kunnen in deze welgeslaagde kruisbestuiving. Chemie noemen ze dat.
De samenwerking tussen de twee klasbakken werkt zich bijvoorbeeld naar een hoogtepunt in het funky “Getaway” dat een wonderlijke gitaarsolo van Auerbach in de staart zitten heeft
Auerbach heeft de piano van Dr John vervangen door een funky en sexy seventies retro-orgeltje waarmee de grootmeester zich kennelijk enorm weet te amuseren. Verder zingt en gromt Dr John zich gretig doorheen een set geweldige songs waarin hij schittert als in zijn beste dagen. Of hoe een oude beer als een jonge wolf kan klinken in een opzwepend en funky nummertje als “Revolution”, hoe hij Tom Waits naar de kroon steekt op “Big Shot” en hoe hij de afro-funk-soul van de jaren zeventig met succes terug oppoetst in “Eleggua”.
Een knoert van een generatieverschil zit er tussen de twee heren (zo een kleine 40 jaar) maar ze vullen elkaar perfect aan op dit bijzondere album.

Beste jonge muzikanten, neem uw gitaar en ga ermee naar uw opa, wie weet komt daar geen uiterst creatief brouwsel van.  

Een ‘bezwerende trip met weerhaken’ is een terechte titel voor de derde plaat van de uit Philly, Pennsylvania afkomstige War On Drugs, met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band, maar is nu op solopad .
Frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock horen we . Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Steve Wynn, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje .
Ook zij voeren je mee in dié bezwerende trip van dromerig en voortkabbelend materiaal, die ruimte laat voor de instrumenten , en grungy injecties heeft door de hotsende, botsende,  pruttelende ritmes , niet vies van een bedwelmend en krachtige opstootje, en gedragen door een warme, emotievolle zang .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen die met “Come to the city”, midden de plaat, een hoogtepunt bereikt.